Mahābhārata · Adhyāya 3.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.39.1
गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु ।
पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः ॥ ३.३९.१ ॥
Cuando todos aquellos ascetas magnánimos se hubieron marchado, el venerable Hara (Śiva), con el arco Pināka en la mano, removedor de todos los pecados, apareció.
3.39.2
कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसन्निभम् ।
विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः ॥ ३.३९.२ ॥
Adoptando la apariencia de un cazador kirāta, semejante a un árbol de oro, resplandeciente en su cuerpo, como otro monte Meru.
3.39.3
श्रीगद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः ॥ ३.३९.३ ॥
Tomando el glorioso arco y flechas semejantes a serpientes venenosas, saltó hacia adelante, grandemente resplandeciente, como un fuego que quema la maleza.
3.39.4
देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया ।
नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा ॥ ३.३९.४ ॥
Entonces el glorioso (Śiva), junto a la diosa Umā con el mismo voto y atuendo, era seguido por espíritus alegres que portaban formas diversas.
3.39.5
किरातवेषसंछन्नः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः ।
अशोभत तदा राजन्स देशोऽतीव भारत ॥ ३.३९.५ ॥
Cubierto con el disfraz de cazador kirāta, y con miles de mujeres, aquel lugar resplandeció extraordinariamente, oh rey, oh descendiente de Bharata.
3.39.6
क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा ।
नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत् ॥ ३.३९.६ ॥
En un instante todo aquel bosque quedó en silencio; entonces incluso cesaron el sonido de los arroyos y el canto de las aves.
3.39.7
स सन्निकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः ।
मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम् ॥ ३.३९.७ ॥
Acercándose a Pārtha, de hazañas sin esfuerzo, vio al hijo de Diti llamado Mūka, de aspecto maravilloso.
3.39.8
वाराहं रूपमास्थाय तर्जयन्तमिवार्जुनम् ।
हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः ॥ ३.३९.८ ॥
Adoptando forma de jabalí, como si amenazara a Arjuna, a aquel de mente sumamente perversa; para matarlo, entonces Phalguna le habló.
3.39.9
गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन् ॥ ३.३९.९ ॥
Tomando el arco Gāṇḍīva y flechas semejantes a serpientes venenosas, tensando el excelente arco y resonando con el zumbido de la cuerda.
3.39.10
यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम् ।
तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम् ॥ ३.३९.१० ॥
Puesto que deseas matarme a mí, que soy inocente y he llegado aquí, por eso a ti te enviaré primero a la morada de Yama.
3.39.11
दृष्ट्वा तं प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम् ।
किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः ॥ ३.३९.११ ॥
Viendo a Phalguna, el de arco firme, a punto de herirlo, Śaṅkara, en forma de cazador, lo detuvo de repente.
3.39.12
मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः ।
अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः ॥ ३.३९.१२ ॥
Antes le había pedido a este, resplandeciente como una nube azul oscura; pero, desdeñando esa palabra, Phalguna lo golpeó.
3.39.13
किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः ।
प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम् ॥ ३.३९.१३ ॥
En ese mismo instante, el Kirāta, de gran resplandor, lanzó contra aquel único blanco una flecha semejante al rayo, semejante a una llama de fuego.
3.39.14
तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः ।
मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलपृष्ठनिभे तदा ॥ ३.३९.१४ ॥
Las dos flechas lanzadas por ambos cayeron juntas allí, sobre el cuerpo ancho de Mūka, semejante al lomo de una montaña.
3.39.15
यथाऽशनैर्विनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते ।
तथा तयोः सन्निपातः शरयोरभवत्तदा ॥ ३.३९.१५ ॥
Como el choque aplastante de los rayos contra una montaña, así fue entonces el encuentro de las dos flechas.
3.39.16
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव ।
ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा सुदारुणम् ॥ ३.३९.१६ ॥
Atravesado por numerosas flechas como serpientes de bocas ardientes, murió de nuevo, tomando su forma demoníaca más espantosa.
3.39.17
स ददर्श ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम् ।
किरातवेषसंछन्नं स्त्रीसहायममित्रहा ॥ ३.३९.१७ ॥
Entonces Jiṣṇu (Arjuna), matador de enemigos, vio a un hombre de resplandor dorado, oculto bajo el disfraz de un Kirāta, acompañado por una mujer.
3.39.18
तमब्रवीत्प्रीतमना कौन्तेयः प्रहसन्निव ।
को भवानटते शून्ये वने रस्त्रीगणसंवृतः ॥ ३.३९.१८ ॥
Con el ánimo complacido, el hijo de Kuntī le dijo sonriendo: '¿Quién eres tú, que andas errante por este bosque desierto, rodeado de un grupo de mujeres?'
3.39.19
न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ ।
किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः ॥ ३.३९.१९ ॥
Oh tú de resplandor dorado, ¿no temes en este terrible bosque? ¿Y por qué heriste con tu flecha a este ciervo, que es de mi posesión?
3.39.20
मयाऽभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः ।
कामात्परिभवाद्वाऽपि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.२० ॥
Este demonio ya fue herido por mí y vino aquí. Ya sea por deseo o por desprecio, no saldrás vivo de mis manos.
3.39.21
न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाऽद्य कृतो मयि ।
तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रयम् ॥ ३.३९.२१ ॥
Lo que hoy me has hecho no es la ley de la caza. Por eso, morador de la montaña, te arrojaré de la vida.
3.39.22
इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनं ॥ ३.३९.२२ ॥
Así interpelado por el hijo de Pāṇḍu, el Kirāta, como riendo, habló con voz suave al pāṇḍava Savyasācin.
3.39.23
न मत्कृते त्वया वीरः भीः कार्या वनमन्तिकात् ।
इयं भूमिः सदाऽस्माकमुचिता वसतां वने ॥ ३.३९.२३ ॥
Héroe, no debes sentir temor por el bosque por mi causa. Esta tierra siempre es propia de nosotros, los que habitamos en el bosque.
3.39.24
त्वया तु दुष्करः कस्मादिह वासः प्ररोचितः ।
वयं तु बहुसत्त्वेऽस्मिन्निवसामस्तपोधन ॥ ३.३९.२४ ॥
Pero, ¿por qué has elegido morar aquí, lo cual te resulta difícil? Nosotros habitamos en este bosque lleno de seres vivos, oh tesoro de austeridad.
3.39.25
भवांस्तु कृष्णवत्मार्भः सुकुमारः सुखोचितः ।
कथं शून्यमिमं देशमेकाकी विचरिष्यति ॥ ३.३९.२५ ॥
Pero vos, joven de tez oscura, delicado y acostumbrado a la comodidad, ¿cómo vagaréis solo por esta región desolada?
3.39.26
गाण्डीवमाश्रयं कृत्वा नाराजांश्चाग्निसन्निभान् ।
निवसामि महारण्ये द्वितीय इव पावकः ॥ ३.३९.२६ ॥
Tomando el arco Gāṇḍīva como refugio, y con flechas de hierro semejantes al fuego, habito en este gran bosque, como un segundo fuego.
3.39.27
एष चापि मया जन्तुर्मृगरूपं समाश्रितः ।
राक्षसो निहतो घोरो हन्तुं मामिह चागतः ॥ ३.३९.२७ ॥
Esta criatura también, que había adoptado la forma de un ciervo, fue abatida por mí; este terrible rākṣasa había venido aquí para matarme.
3.39.28
मयैष धन्वनिर्मुक्तैस्ताडितः पूर्वमेव हि ।
बाणैरभिहतः शेते नीतश्च यमसादनम् ॥ ३.३९.२८ ॥
Lo herí antes con flechas disparadas de mi arco; abatido por las flechas yace, y ha sido llevado a la morada de Yama.
3.39.29
ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः ।
ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यपरिपितः ॥ ३.३९.२९ ॥
Este fue mi blanco desde el principio, ya era mío por derecho; y solo con mi golpe ha sido privado de la vida.
3.39.30
दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः ।
अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.३० ॥
¡Necio, ebrio de tu propia fuerza! No debes echar tus faltas sobre otro. Ya te he atrapado; de mis manos no saldrás con vida.
3.39.31
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव ।
घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान् ॥ ३.३९.३१ ॥
Permanece firme; soltaré flechas como rayos. Esfuérzate con suprema fuerza; tú también suelta tus flechas.
3.39.32
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा ।
रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः ॥ ३.३९.३२ ॥
Al oír aquellas palabras del Kirāta, Arjuna entonces se llenó de ira y lo golpeó con flechas.
3.39.33
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान् ।
भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह ॥ ३.३९.३३ ॥
Entonces, con ánimo alegre, recibió las flechas y repitió una y otra vez: «¡Necio, necio!»
3.39.34
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः ॥ ३.३९.३४ ॥
«Golpea con estas flechas, los nārāca que perforan los puntos vitales», así interpelado, Arjuna de pronto lanzó una lluvia de flechas.
3.39.35
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः ।
शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम् ॥ ३.३९.३५ ॥
Entonces ambos, encolerizados allí y rugiendo una y otra vez, se hirieron mutuamente con flechas semejantes a serpientes venenosas.
3.39.36
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत् ।
तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः ॥ ३.३९.३६ ॥
Entonces Arjuna lanzó una lluvia de flechas sobre el Kirāta; Śaṅkara la recibió con mente benévola.
3.39.37
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक् ।
अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः ॥ ३.३९.३७ ॥
Habiendo recibido por un momento la lluvia de flechas, el portador del arco Pināka permaneció de pie, ileso e inmóvil como una montaña.
3.39.38
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः ।
परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत् ॥ ३.३९.३८ ॥
Al ver que la lluvia de flechas había resultado inútil, Dhanaṃjaya quedó profundamente asombrado y dijo: "¡Bien hecho, bien hecho!"
3.39.39
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः ।
गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः ॥ ३.३९.३९ ॥
¡Oh! Este de miembros delicados, que habita en las cumbres del Himālaya, recibe sin perturbarse las flechas de hierro lanzadas desde el Gāṇḍīva.
3.39.40
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः ।
विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः ॥ ३.३९.४० ॥
¿Quién es este dios? ¿Será el mismísimo Rudra, o un yaksha, un sura o un asura? En esta mejor de las montañas se ha reunido una asamblea de dioses.
3.39.41
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः ।
शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम् ॥ ३.३९.४१ ॥
Nadie salvo el dios portador del Pināka podría soportar la fuerza de los miles de tejidos de mis flechas que he disparado.
3.39.42
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः ।
अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ३.३९.४२ ॥
Ya sea dios o yaksha, o alguien distinto de Rudra, lo enviaré con flechas afiladas a la morada de Yama.
3.39.43
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः ॥ ३.३९.४३ ॥
Entonces Jiṣṇu (Arjuna), con ánimo alegre, oh rey, lanzó flechas de hierro que perforan los puntos vitales en cien direcciones, como el sol esparce sus rayos.
3.39.44
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः ।
शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः ॥ ३.३९.४४ ॥
El bendito señor que sostiene los mundos, portador del tridente, con mente serena recibió aquellas flechas, como una montaña recibe una lluvia de piedras.
3.39.45
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा ।
वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम् ॥ ३.३९.४५ ॥
En un instante las flechas de Phalguna (Arjuna) se agotaron, y al ver el agotamiento de sus flechas, lo invadió el temor.
3.39.46
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम् ।
पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे ॥ ३.३९.४६ ॥
Entonces Jiṣṇu (Arjuna) recordó al bendito Hutāśana (Fuego), quien tiempo atrás le había dado dos carcajes inagotables en el bosque de Khāṇḍava.
3.39.47
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः ।
अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः ॥ ३.३९.४७ ॥
"Mis flechas se han agotado; ¿con qué voy a disparar ahora este arco? Y este hombre, quienquiera que sea, está devorando todas mis flechas."
3.39.48
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम् ।
नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.३९.४८ ॥
"Con la punta de mi arco lo llevaré, como se guía a un elefante con la punta de una lanza, hacia la morada de Yama, portador del bastón."
3.39.49
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च ।
मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः ॥ ३.३९.४९ ॥
Entonces el de gran resplandor, asiendo el extremo del arco y tirando de él con la cuerda a modo de lazo, lo golpeó con puños como rayos.
3.39.50
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा ।
तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः ॥ ३.३९.५० ॥
El hijo de Kuntī, matador de héroes enemigos, luchó con el extremo de su arco; pero el morador de las montañas también le arrebató su arco divino.
3.39.51
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत ।
युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ३.३९.५१ ॥
Entonces Arjuna, con el arco arrebatado, se mantuvo en pie con la espada en la mano; deseando el fin de la batalla, cargó velozmente contra él.
3.39.52
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि ।
मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः ॥ ३.३९.५२ ॥
Sobre su cabeza, el gozo de los Kuru, avanzando con el poder de sus brazos, dejó caer una espada afilada que podía atravesar incluso las montañas sin obstáculo.
3.39.53
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः ।
ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः ॥ ३.३९.५३ ॥
Al alcanzar la cabeza del Kirāta, aquella excelente espada en verdad se rompió. Entonces Phalguna luchó contra él con árboles y rocas.
3.39.54
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः ।
किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः ॥ ३.३९.५४ ॥
Entonces aquel de gran cuerpo recogió de vuelta los árboles y las rocas; y el bendito Señor, en forma de Kirāta, contuvo a Pārtha, el de gran fuerza.
3.39.55
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे ।
प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि ॥ ३.३९.५५ ॥
Con puños cuyo contacto era como rayos, haciendo brotar humo de su rostro, golpeó al invencible que tenía la forma de un Kirāta.
3.39.56
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः ।
किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम् ॥ ३.३९.५६ ॥
Entonces el bienaventurado, con forma de Kirāta, atormentó a Phalguna con puños terribles como el rayo de Śakra.
3.39.57
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत ।
पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः ॥ ३.३९.५७ ॥
Entonces surgió un sonido de chasquidos muy terrible de los puños del Pāṇḍava y del Kirāta mientras luchaban.
3.39.58
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ।
भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव ॥ ३.३९.५८ ॥
Su combate duró un buen rato y erizaba el cabello, lleno de golpes de brazos, como la lucha de Vṛtra y Vāsava (Indra).
3.39.59
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली ।
पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात् ॥ ३.३९.५९ ॥
Entonces, oh gran rey, el poderoso vencedor (Arjuna) golpeó al Kirāta con el pecho, y el Kirāta también golpeó con fuerza al Pāṇḍava que se debatía.
3.39.60
तयोर्भुजविनिष्पेषात्संधर्षेणोरसोस्तथा ।
समजायत गात्रेषु पावकोऽङ्गारधूमवान् ॥ ३.३९.६० ॥
Por el aplastamiento de sus brazos y la fricción de sus pechos, surgió fuego en sus miembros, con brasas y humo.
3.39.61
तत एनं महादेवः पीड्य गात्रैः सुपीडितम् ।
तेजसा व्क्रमद्रोषाच्चेतस्तस्य विमोहयन् ॥ ३.३९.६१ ॥
Entonces el gran dios, oprimiéndolo bien con sus miembros, avanzó con su esplendor y su ira y confundió su mente.
3.39.62
ततोऽभिपीडितैर्गात्रैः पिण्डीकृत इवाबभौ ।
फल्गुनो गात्रसंरुद्धो देवदेवेन भारत ॥ ३.३९.६२ ॥
Entonces, oprimido con fuerza por sus miembros, Phalguna apareció como hecho una bola, oh Bhārata, encerrado entre los miembros del dios de los dioses.
3.39.63
निरुच्छ्वासोऽभवच्चैव सन्निरुद्धो महामनाः ।
ततः पपात संमूढस्ततः प्रीतोऽभवद्भवः ॥ ३.३९.६३ ॥
Privado de aliento y completamente sujeto, el magnánimo cayó desconcertado; entonces Bhava quedó complacido.
3.39.64
स मुहूर्तं तथा भूत्वा सचेताः पुनरुत्थितः ।
रुधिरेणाप्लुताङ्गस्तु पाण्डवो भृशदुःखितः ॥ ३.३९.६४ ॥
Permaneció así un momento, luego recobró el sentido y se levantó de nuevo, con sus miembros bañados en sangre; el Pāṇḍava estaba profundamente afligido.
3.39.65
शरण्यं शरणं गत्वा भगवन्तं पिनाकिनम् ।
मृन्मयं स्ण्डिलं कृत्वामाल्येनापूजयद्भवम् ॥ ३.३९.६५ ॥
Habiendo acudido en refugio al bendito Pinākin, digno de refugio, hizo un altar de tierra y adoró a Bhava con una guirnalda.
3.39.66
तच्च माल्यं तदा पार्थः किरातशिरसि स्थितम् ।
अपश्यत्पाण्डवश्रेष्ठो हर्षेण प्रकृतिं गतः ॥ ३.३९.६६ ॥
Y entonces Pārtha vio aquella guirnalda puesta sobre la cabeza del Kirāta, y el mejor de los Pāṇḍavas, lleno de alegría, recobró su estado natural.
3.39.67
पपात पादयोस्तस्य ततः प्रीतोऽभवद्भवः ।
उवाच चैनं वचसा मेघगम्भीरगीर्हसः।
जातविस्मयमालोक्य ततः क्षीणाङ्गसंहतिम् ॥ ३.३९.६७ ॥
Cayó a sus pies. Entonces Bhava (Śiva) se complació, y con una voz profunda como una nube, sonriendo, le habló, viéndolo lleno de asombro y con el cuerpo consumido.
3.39.68
भोभो फल्गुन तुष्टोस्मि कर्मणाऽप्रतिमेन ते ।
शौर्येणानेन धृत्या च क्षत्रियो नास्ति ते समः ॥ ३.३९.६८ ॥
¡Oh, oh Phalguna! Estoy complacido con tu hazaña incomparable. En este valor y firmeza, no hay guerrero igual a ti.
3.39.69
समं तेजश्च वीर्यं च ममाद्य तव चानघ ।
प्रीतस्तेऽहं महाबाहो पश्य मां भरतर्षभ ॥ ३.३९.६९ ॥
¡Oh tú, sin pecado! Hoy mi esplendor y mi poder son iguales a los tuyos. ¡Oh de brazos poderosos, toro de los Bharatas! Estoy complacido contigo; contémplame.
3.39.70
ददामि ते विशालाक्ष चक्षुः पूर्वं मुनिर्भवान् ।
विजेष्यसि रणे शत्रूनपि सर्वान्दिवौकसः ॥ ३.३९.७० ॥
¡Oh de ojos grandes! Te doy el ojo divino. Antes fuiste un sabio. En la batalla vencerás a todos tus enemigos, incluso a los habitantes del cielo.
3.39.71
प्रीत्या च तेऽहं दास्यामि यदस्त्रमनिवारितम् ।
त्वं हि शक्तो मदीयं तदस्त्रं धारयितुं क्षणात् ॥ ३.३९.७१ ॥
Y por afecto te daré aquella arma irresistible, pues solo tú eres capaz de sostener mi arma en un instante.
3.39.72
ततो देवं महादेवं गिरिशं शूनपाणिनम् ।
ददर्श फल्गुनस्तत्र सह देव्या महाद्युतिम् ॥ ३.३९.७२ ॥
Entonces Phalguna (Arjuna) vio allí al dios Mahādeva, de gran esplendor, junto con la diosa; el señor de la montaña, portador del tridente.
3.39.73
स जानुभ्यां महीं गत्वा शिरसा प्रणिपत्य च ।
प्रसादयामास हरं पार्थः परपुरंजयः ॥ ३.३९.७३ ॥
Arrodillado y con la cabeza inclinada hasta el suelo, Pārtha, conquistador de ciudades enemigas, aplacó a Hara.
3.39.74
कपर्दिन्सर्वभूतेश भगनेत्रनिपातन ।
देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर ॥ ३.३९.७४ ॥
¡Oh Kapardin, señor de todos los seres, destructor del ojo de Bhaga, dios de los dioses, gran dios, de cuello azul, portador de cabellos enmarañados!
3.39.75
कारणानां च परमं जाने त्वां त्र्यम्बकं विभुम् ।
देवानां च गतिं देवं त्वत्प्रसूतमिदं जगत् ॥ ३.३९.७५ ॥
Te conozco, la causa suprema de las causas, de tres ojos, dios omnipresente, refugio de los dioses; este mundo nació de ti.
3.39.76
अजेयस्त्वं त्रिभिर्लोकैः सदेवासुरमानुषैः ।
शिवाय विष्णुरूपाय विष्णवे शिवरूपिणे ॥ ३.३९.७६ ॥
Eres invencible para los tres mundos, con dioses, demonios y hombres. Homenaje a Śiva en forma de Viṣṇu, y a Viṣṇu en forma de Śiva.
3.39.77
दक्षियज्ञविनाशाय हरिरूपाय ते नमः ।
ललाटाक्षाय शर्वाय मीढुषे शूलपाणये ॥ ३.३९.७७ ॥
Homenaje a ti, destructor del sacrificio de Dakṣa, en forma de Hari; a Śarva con el ojo en la frente, el generoso, el portador del tridente.
3.39.78
पिनाकगोप्त्रे सूर्याय मङ्गल्याय च वेधसे ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वभूतमहेश्वर ॥ ३.३९.७८ ॥
Homenaje a ti, guardián del arco Pināka, semejante al sol, auspicioso y creador. Te aplaco, oh bienaventurado, gran señor de todos los seres.
3.39.79
गणेशं जगतः शम्भुं लोककारणकारणम् ।
प्रधानपुरुषातीतं परं सूक्ष्मतरं हरम् ॥ ३.३९.७९ ॥
Gaṇeśa, señor del mundo, Śambhu, causa de las causas de los mundos, más allá de la materia primordial y del Puruṣa, supremo y sutilísimo Hara.
3.39.80
व्यतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हसि शंकर ।
भगवन्दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तोस्मीमं महागिरिम् ॥ ३.३९.८० ॥
Oh bienaventurado Śaṅkara, debes perdonar mi transgresión. Deseando ver al bienaventurado señor, he llegado a esta gran montaña.
3.39.81
दयितं तव देवेश तापसालयमुत्तमम् ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.३९.८१ ॥
Oh señor de los dioses, esta excelente morada de ascetas te es querida. Oh bienaventurado señor, reverenciado por todos los mundos, te imploro.
3.39.82
कृतो मयाऽयमज्ञानाद्विमर्दो यस्त्वया सह ।
शरणं प्रतिपन्नाय तत्क्षमस्वाद्य शंकर ॥ ३.३९.८२ ॥
El enfrentamiento que llevé a cabo contigo por ignorancia — oh Śaṅkara, perdónalo hoy por mí, que me he acogido a tu refugio.
3.39.83
तमुवाच महातेजाः प्रहसन्वृषभध्वजः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं क्षान्तमित्येव फल्गुनम् ॥ ३.३९.८३ ॥
Entonces el de gran esplendor, cuyo estandarte es el toro, riendo, tomó su hermoso brazo y dijo a Phalguna: "Perdonado."
3.39.84
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रीतात्मा भगवान्हरः ।
पुनः पार्थं सान्त्वपूर्वमुवाच वृषभध्वजः ॥ ३.३९.८४ ॥
Abrazándolo con ambos brazos, el bienaventurado Hara, cuyo estandarte es el toro, de corazón complacido, volvió a hablar a Pārtha con palabras de consuelo.
3.39.85
गङ्गाङ्गितजटः शर्वः पार्थस्यामिततेजसः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं वृत्तं ताम्रतलाङ्गुलिम् ॥ ३.३९.८५ ॥
Śarva, cuyos cabellos enmarañados están marcados por el Gaṅgā, tomó el hermoso brazo redondeado de Pārtha, de resplandor inmensurable, cuya palma y dedos eran de color cobre.