மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.39.1
गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु ।
पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः ॥ ३.३९.१ ॥
அந்த மகாத்மாவான தவசிகள் அனைவரும் சென்ற பின்னர், பினாகத்தை கையில் ஏந்திய பகவான், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் ஹரன் (சிவன்) தோன்றினார்.
3.39.2
कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसन्निभम् ।
विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः ॥ ३.३९.२ ॥
கிராத வேடத்தை ஏற்றவராய், பொன் மரத்தைப் போன்று, உடலால் ஒளிர்ந்து, மற்றொரு மேரு மலை போல் (அவர் தோன்றினார்).
3.39.3
श्रीगद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः ॥ ३.३९.३ ॥
அழகிய வில்லை எடுத்து, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளுடன், காட்டை எரிக்கும் நெருப்பைப் போல் மகா ஒளியுடன் அவர் பாய்ந்தார்.
3.39.4
देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया ।
नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा ॥ ३.३९.४ ॥
அப்போது ஸ்ரீமான் (சிவன்), அதே விரதத்தையும் வேடத்தையும் கொண்ட தேவி உமையுடன் இருந்தார்; பல வேடங்கள் பூண்ட மகிழ்ச்சியுள்ள பூதகணங்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்தன.
3.39.5
किरातवेषसंछन्नः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः ।
अशोभत तदा राजन्स देशोऽतीव भारत ॥ ३.३९.५ ॥
கிராத வேடத்தால் மூடப்பட்டவராய், ஆயிரக்கணக்கான பெண்களுடன், அரசே, பரதனின் வழித்தோன்றலே, அப்போது அந்தப் பிரதேசம் மிகவும் பிரகாசித்தது.
3.39.6
क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा ।
नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत् ॥ ३.३९.६ ॥
ஒரு கணத்தில் அந்தக் காடு முழுவதும் ஓசையற்றதாயிற்று; அப்போது அருவிகளின் ஓசையும் பறவைகளின் ஒலியும் கூட அடங்கின.
3.39.7
स सन्निकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः ।
मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम् ॥ ३.३९.७ ॥
அக்லிஷ்ட கர்மம் கொண்ட பார்த்தனின் அருகில் வந்து, அற்புத தோற்றமுடைய திதியின் மகனான மூகன் என்பவனைக் கண்டான்.
3.39.8
वाराहं रूपमास्थाय तर्जयन्तमिवार्जुनम् ।
हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः ॥ ३.३९.८ ॥
பன்றி வடிவம் எடுத்து அர்ஜுனனை அச்சுறுத்துவது போல் நின்ற, மிகக் கொடிய மனம் கொண்ட அவனைக் கொல்ல வேண்டி, அப்போது பால்குனன் அவனிடம் கூறினான்.
3.39.9
गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन् ॥ ३.३९.९ ॥
காண்டீவ வில்லை எடுத்து, விஷப் பாம்புகளைப் போன்ற அம்புகளை ஏந்தி, சிறந்த வில்லில் நாண் பூட்டி, நாண் ஒலியால் முழங்கி.
3.39.10
यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम् ।
तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम् ॥ ३.३९.१० ॥
இங்கு வந்த குற்றமற்ற என்னைக் கொல்ல நீ விரும்புவதால், உன்னை முதலில் நான் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்புவேன்.
3.39.11
दृष्ट्वा तं प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम् ।
किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः ॥ ३.३९.११ ॥
அடிக்கத் தயாராக நின்ற, உறுதியான வில்லாளி பால்குனனைக் கண்டு, கிராத உருவத்திலிருந்த சங்கரன் உடனே அவனைத் தடுத்தார்.
3.39.12
मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः ।
अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः ॥ ३.३९.१२ ॥
நீல மேகத்தின் ஒளியுடைய இவனை நான் முன்பே வேண்டினேன்; ஆனால் அந்த வார்த்தையைப் புறக்கணித்து பால்குனன் அவனைத் தாக்கினான்.
3.39.13
किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः ।
प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम् ॥ ३.३९.१३ ॥
அதே இலக்கின் மீது ஒரே சமயத்தில் பேரொளி பொருந்திய கிராதனும் இடியைப் போன்றும் அக்னிஜுவாலையைப் போன்றும் உள்ள ஓர் அம்பை விடுத்தான்.
3.39.14
तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः ।
मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलपृष्ठनिभे तदा ॥ ३.३९.१४ ॥
அவர்கள் இருவரும் விடுத்த இரண்டு அம்புகளும் அப்போது ஒன்றாக அங்கே, மலைமுகடு போன்ற விரிந்த மூகனின் உடலில் விழுந்தன.
3.39.15
यथाऽशनैर्विनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते ।
तथा तयोः सन्निपातः शरयोरभवत्तदा ॥ ३.३९.१५ ॥
மலையின் மீது இடியும் வஜ்ரமும் மோதுவதைப் போல, அப்போது அந்த இரண்டு அம்புகளின் மோதல் நிகழ்ந்தது.
3.39.16
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव ।
ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा सुदारुणम् ॥ ३.३९.१६ ॥
எரிகின்ற வாய்களையுடைய பாம்புகளைப் போன்ற பல அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட அவன், மீண்டும் மிகக் கொடிய அரக்கன் வடிவை எடுத்து மடிந்தான்.
3.39.17
स ददर्श ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम् ।
किरातवेषसंछन्नं स्त्रीसहायममित्रहा ॥ ३.३९.१७ ॥
அப்போது எதிரிகளைக் கொல்பவனான வெற்றியாளன் அர்ஜுனன், கிராத வேடத்தால் மறைக்கப்பட்ட, பொன்னொளி கொண்ட, ஒரு பெண்ணுடன் இருந்த ஒரு மனிதனைக் கண்டான்.
3.39.18
तमब्रवीत्प्रीतमना कौन्तेयः प्रहसन्निव ।
को भवानटते शून्ये वने रस्त्रीगणसंवृतः ॥ ३.३९.१८ ॥
மகிழ்ந்த மனத்துடன் குந்தியின் மகன் சிரிப்பது போல் அவனிடம் கூறினான்: 'வெறிச்சோடிய இந்தக் காட்டில் பெண்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு அலைந்து திரியும் நீ யார்?'
3.39.19
न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ ।
किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः ॥ ३.३९.१९ ॥
பொன்னிறத் தோற்றம் கொண்டவனே, இந்தப் பயங்கரக் காட்டில் நீ அஞ்சவில்லையா? என் உடைமையான இந்த மானை நீ ஏன் அம்பால் தாக்கினாய்?
3.39.20
मयाऽभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः ।
कामात्परिभवाद्वाऽपि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.२० ॥
இந்த ராட்சதன் முன்பே என்னால் தாக்கப்பட்டவன், இங்கே வந்தான். ஆசையாலோ அவமதிப்பாலோ, என் கையில் நீ உயிருடன் விடுபடமாட்டாய்.
3.39.21
न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाऽद्य कृतो मयि ।
तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रयम् ॥ ३.३९.२१ ॥
இன்று நீ என்மீது செய்தது வேட்டையின் தர்மம் அல்ல. ஆகையால், மலையில் வசிப்பவனே, உன்னை உயிரிலிருந்து வீழ்த்துவேன்.
3.39.22
इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनं ॥ ३.३९.२२ ॥
பாண்டவன் இவ்வாறு சொன்னதும், கிராதன் சிரிப்பது போல மென்மையான சொற்களில் சவ்யசாசியான பாண்டவனிடம் பேசினான்.
3.39.23
न मत्कृते त्वया वीरः भीः कार्या वनमन्तिकात् ।
इयं भूमिः सदाऽस्माकमुचिता वसतां वने ॥ ३.३९.२३ ॥
வீரனே, என் காரணமாக நீ காட்டின் அருகிலிருந்து அஞ்சக்கூடாது. இந்த நிலம் காட்டில் வசிக்கும் எங்களுக்கு எப்போதும் உரியது.
3.39.24
त्वया तु दुष्करः कस्मादिह वासः प्ररोचितः ।
वयं तु बहुसत्त्वेऽस्मिन्निवसामस्तपोधन ॥ ३.३९.२४ ॥
ஆனால் உனக்குக் கடினமான இந்த இடத்தில் வசிக்க ஏன் விரும்பினாய்? நாங்கள் உயிர்கள் நிறைந்த இந்தக் காட்டில் வசிக்கிறோம், தவச்செல்வனே.
3.39.25
भवांस्तु कृष्णवत्मार्भः सुकुमारः सुखोचितः ।
कथं शून्यमिमं देशमेकाकी विचरिष्यति ॥ ३.३९.२५ ॥
ஆனால் நீர், மென்மையானவரும் இன்பத்திற்கு ஏற்றவரும் கருநிறச் சிறுவருமான நீர், இந்தப் பாழடைந்த பிரதேசத்தில் தனியாக எவ்வாறு திரிவீர்?
3.39.26
गाण्डीवमाश्रयं कृत्वा नाराजांश्चाग्निसन्निभान् ।
निवसामि महारण्ये द्वितीय इव पावकः ॥ ३.३९.२६ ॥
காண்டீவத்தை துணையாகக் கொண்டு, அக்னிக்கு ஒப்பான நாராசக் கணைகளுடன் நான் இந்தப் பெரிய காட்டில் வசிக்கிறேன்; இரண்டாம் அக்னியைப் போல.
3.39.27
एष चापि मया जन्तुर्मृगरूपं समाश्रितः ।
राक्षसो निहतो घोरो हन्तुं मामिह चागतः ॥ ३.३९.२७ ॥
மானின் உருவத்தை ஏற்ற இந்த உயிரினமும் என்னால் கொல்லப்பட்டது; கொடிய இந்த ராட்சசன் என்னைக் கொல்லவே இங்கு வந்திருந்தான்.
3.39.28
मयैष धन्वनिर्मुक्तैस्ताडितः पूर्वमेव हि ।
बाणैरभिहतः शेते नीतश्च यमसादनम् ॥ ३.३९.२८ ॥
இவனை நான் வில்லிலிருந்து விடுத்த கணைகளால் முன்பே அடித்தேன்; கணைகளால் தாக்கப்பட்டு இவன் கிடக்கிறான், யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்பப்பட்டான்.
3.39.29
ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः ।
ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यपरिपितः ॥ ३.३९.२९ ॥
இவன் முன்பிருந்தே எனது இலக்காக இருந்தவன், எனது உடைமை; எனது அடியாலேயே இவன் உயிரை இழந்தான்.
3.39.30
दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः ।
अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.३० ॥
தன் வலிமையால் செருக்குற்ற மூடனே! உன் குற்றங்களை வேறொருவர் மேல் சுமத்தக் கூடாது. நான் உன்னைப் பிடித்துவிட்டேன்; என்னிடமிருந்து உயிரோடு நீ தப்ப மாட்டாய்.
3.39.31
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव ।
घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान् ॥ ३.३९.३१ ॥
நிலையாக இரு; இடியைப் போன்ற அம்புகளை நான் விடுவேன். உன் பரம வலிமையுடன் முயற்சி செய், நீயும் அம்புகளை விடு.
3.39.32
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा ।
रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः ॥ ३.३९.३२ ॥
கிராதனின் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு, அர்ஜுனன் அப்போது சினம் கொண்டு அம்புகளால் அவனைத் தாக்கினான்.
3.39.33
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान् ।
भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह ॥ ३.३९.३३ ॥
பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டான்; 'மூடா, மூடா' என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான்.
3.39.34
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः ॥ ३.३९.३४ ॥
"மர்மங்களைத் துளைக்கும் இந்த நாராச அம்புகளால் தாக்கு" என்று சொல்லப்பட்டதும், அர்ஜுனன் திடீரென அம்பு மழை பொழிந்தான்.
3.39.35
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः ।
शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम् ॥ ३.३९.३५ ॥
அப்போது அவ்விருவரும் அங்கே சினத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்து, நாகங்களைப் போன்ற அம்புகளால் ஒருவரையொருவர் தாக்கிக்கொண்டனர்.
3.39.36
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत् ।
तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः ॥ ३.३९.३६ ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் கிராதன் மீது அம்பு மழையைப் பொழிந்தான்; அதை சங்கரர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டார்.
3.39.37
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक् ।
अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः ॥ ३.३९.३७ ॥
ஒரு கணம் அம்பு மழையை ஏற்றுக்கொண்ட பினாகதாரி, காயமின்றி மலையைப் போல அசையாமல் நின்றார்.
3.39.38
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः ।
परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत् ॥ ३.३९.३८ ॥
அம்பு மழை பயனற்றுப் போனதைக் கண்ட தனஞ்சயன் பெரிதும் வியந்து, "சாது, சாது!" என்றார்.
3.39.39
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः ।
गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः ॥ ३.३९.३९ ॥
ஆ! இமயமலை உச்சியில் வசிக்கும் இந்த மென்மையான உடலுடையவர், காண்டீவத்திலிருந்து விடுபட்ட இரும்பு அம்புகளை சற்றும் கலங்காமல் ஏற்கிறார்!
3.39.40
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः ।
विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः ॥ ३.३९.४० ॥
இவர் யார் தெய்வம்? நேரில் உள்ள உருத்திரனோ, யக்ஷனோ, சுரனோ, அசுரனோ? மலைகளில் சிறந்த இந்த இடத்தில் தேவர்களின் கூட்டம் கூடியுள்ளது.
3.39.41
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः ।
शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम् ॥ ३.३९.४१ ॥
ஆயிரக்கணக்கில் ஏவப்பட்ட என் அம்பு வலையின் வேகத்தை பினாகதாரி தெய்வத்தைத் தவிர வேறு எவரும் தாங்க முடியாது.
3.39.42
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः ।
अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ३.३९.४२ ॥
இவர் தெய்வமாயினும், யக்ஷனாயினும், உருத்திரனிலிருந்து வேறொருவராயினும், கூரிய அம்புகளால் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு அனுப்புவேன்.
3.39.43
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः ॥ ३.३९.४३ ॥
அப்போது மகிழ்ந்த மனத்துடன் வெற்றியாளன் (அர்ஜுனன்), ஓ அரசே, மர்மங்களைத் துளைக்கும் இரும்பு அம்புகளை நூறு வழிகளில் செலுத்தினான், சூரியன் தன் கதிர்களைப் பரப்புவது போல.
3.39.44
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः ।
शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः ॥ ३.३९.४४ ॥
உலகைக் காக்கும் பகவான், சூலம் ஏந்திய (சிவன்), மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அம்புகளை ஏற்றுக்கொண்டார், மலை கல் மழையை ஏற்பது போல.
3.39.45
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा ।
वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम् ॥ ३.३९.४५ ॥
ஒரு கணத்தில் பல்குனனின் (அர்ஜுனனின்) அம்புகள் தீர்ந்துவிட்டன; அம்புகள் தீர்ந்ததைக் கண்டு அவன் அச்சம் அடைந்தான்.
3.39.46
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम् ।
पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे ॥ ३.३९.४६ ॥
அப்போது ஜிஷ்ணு (அர்ஜுனன்) பகவான் ஹுதாசனனை (அக்னியை) நினைத்தான்; முன்பு காண்டவ வனத்தில் அவனுக்கு இரண்டு அழியாத அம்பறாத்தூணிகளை அவர் அளித்திருந்தார்.
3.39.47
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः ।
अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः ॥ ३.३९.४७ ॥
"என் அம்புகள் தீர்ந்துவிட்டன; இனி இந்த வில்லால் நான் என்ன எய்வேன்? இந்த யாரோ ஒரு புருஷன் என் அம்புகள் அனைத்தையும் விழுங்குகிறான்."
3.39.48
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम् ।
नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.३९.४८ ॥
"தண்டம் ஏந்திய யமனின் இருப்பிடத்திற்கு, ஈட்டியின் முனையால் யானையை நடத்துவது போல, நான் இவனை வில்லின் நுனியால் அழைத்துச் செல்வேன்."
3.39.49
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च ।
मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः ॥ ३.३९.४९ ॥
பின்னர் அந்த மகாதேஜஸ்வீ வில்லின் முனையைப் பற்றி, நாணாகிய கயிற்றால் இழுத்து, வஜ்ரத்தைப் போன்ற முஷ்டிகளால் தாக்கினான்.
3.39.50
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा ।
तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः ॥ ३.३९.५० ॥
குந்தியின் மகனும் பகைவீரர்களை அழிப்பவனுமான அவன் வில்லின் முனையால் போரிட்டான்; மலைவாசியோ அவனுடைய தெய்வீக வில்லையும் பற்றிக்கொண்டான்.
3.39.51
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत ।
युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ३.३९.५१ ॥
பின்னர் வில்லைப் பறிகொடுத்த அர்ஜுனன் வாளைக் கையில் ஏந்தி நின்றான்; போரின் முடிவை விரும்பி அவன் வேகமாக அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
3.39.52
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि ।
मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः ॥ ३.३९.५२ ॥
அவனுடைய தலையின் மீது, மலைகளையும் ஊடுருவக்கூடிய கூரிய வாளை, குருவம்சத்தின் மகிழ்ச்சியானவன் தன் புயவலிமையுடன் வீரத்தோடு இறக்கினான்.
3.39.53
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः ।
ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः ॥ ३.३९.५३ ॥
கிராதனின் தலையை அடைந்ததும் அந்தச் சிறந்த வாள் உண்மையிலேயே உடைந்தது. பின்னர் பல்குனன் மரங்களாலும் பாறைகளாலும் போரிட்டான்.
3.39.54
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः ।
किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः ॥ ३.३९.५४ ॥
அப்போது அந்த மகாகாயன் மரங்களையும் பாறைகளையும் திரும்பப் பற்றிக்கொண்டான். அப்போது கிராத வடிவம் கொண்ட பகவான், மகாபலசாலியான பார்த்தனை [அர்ஜுனனை] தடுத்தார்.
3.39.55
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे ।
प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि ॥ ३.३९.५५ ॥
வஜ்ரம் போன்ற தாக்குதலுடைய முஷ்டிகளால் முகத்தில் புகையை எழுப்பியவாறு அவர் அந்த வெல்ல முடியாதவனாகிய, கிராதனின் வடிவம் கொண்டவனைத் தாக்கினார்.
3.39.56
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः ।
किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम् ॥ ३.३९.५६ ॥
பின்னர் இந்திரனின் இடி போன்ற மிகக் கொடிய முஷ்டிகளால் கிராத வடிவம் கொண்ட பகவான் பல்குனனை வருத்தினார்.
3.39.57
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत ।
पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः ॥ ३.३९.५७ ॥
பின்னர் போரிட்ட பாண்டவனின், கிராதனின் முஷ்டிகளிலிருந்து மிகக் கொடிய சடசடப்பு ஒலி எழுந்தது.
3.39.58
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ।
भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव ॥ ३.३९.५८ ॥
அவர்கள் இருவருக்கும் இடையிலான அந்தப் போர் சிறிது நேரம் மயிர் சிலிர்க்கச் செய்யும்படி நடந்தது; விருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்கும் நடந்த போரைப் போல கைகளின் தாக்குதல்களுடன்.
3.39.59
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली ।
पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात् ॥ ३.३९.५९ ॥
மகாராஜாவே, பின்னர் வலிமைமிக்க வெற்றியாளன் (அர்ஜுனன்) மார்பால் கிராதனைத் தாக்கினான்; போராடிய பாண்டவனையும் கிராதன் பலவந்தமாகத் தாக்கினான்.
3.39.60
तयोर्भुजविनिष्पेषात्संधर्षेणोरसोस्तथा ।
समजायत गात्रेषु पावकोऽङ्गारधूमवान् ॥ ३.३९.६० ॥
அவர்கள் இருவரின் கைகள் நசுங்கியதாலும், மார்புகள் உராய்ந்ததாலும், அவர்களின் உடல்களில் தணல்களும் புகையும் கொண்ட நெருப்பு எழுந்தது.
3.39.61
तत एनं महादेवः पीड्य गात्रैः सुपीडितम् ।
तेजसा व्क्रमद्रोषाच्चेतस्तस्य विमोहयन् ॥ ३.३९.६१ ॥
பின்னர் மகாதேவர் தம் உறுப்புகளால் அவனை நன்கு அழுத்தி, தம் தேஜஸாலும் கோபத்தாலும் முன்னேறி அவனுடைய மனதை மயக்கினார்.
3.39.62
ततोऽभिपीडितैर्गात्रैः पिण्डीकृत इवाबभौ ।
फल्गुनो गात्रसंरुद्धो देवदेवेन भारत ॥ ३.३९.६२ ॥
பின்னர் தேவதேவரின் உறுப்புகள் நெருக்கியதால் பால்குனன் ஓர் உருண்டையைப் போல் ஆனான்; பாரதனே, அவனுடைய அங்கங்களுக்குள் அவன் அடைபட்டிருந்தான்.
3.39.63
निरुच्छ्वासोऽभवच्चैव सन्निरुद्धो महामनाः ।
ततः पपात संमूढस्ततः प्रीतोऽभवद्भवः ॥ ३.३९.६३ ॥
மகாமனமுடையவன் மூச்சற்றவனானான், முழுதும் அடக்கப்பட்டு. பின்னர் அவன் மயங்கி விழுந்தான்; அப்போது பவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
3.39.64
स मुहूर्तं तथा भूत्वा सचेताः पुनरुत्थितः ।
रुधिरेणाप्लुताङ्गस्तु पाण्डवो भृशदुःखितः ॥ ३.३९.६४ ॥
அவன் ஒரு கணம் அப்படியே இருந்து, பின்னர் உணர்வு பெற்று மீண்டும் எழுந்தான்; அவன் அங்கங்கள் இரத்தத்தால் தோய்ந்திருந்தன; அந்தப் பாண்டவன் மிகவும் துயருற்றிருந்தான்.
3.39.65
शरण्यं शरणं गत्वा भगवन्तं पिनाकिनम् ।
मृन्मयं स्ण्डिलं कृत्वामाल्येनापूजयद्भवम् ॥ ३.३९.६५ ॥
அடைக்கலமளிக்கத் தகுந்த பகவானான பினாகியைச் சரணடைந்து, மண்ணால் ஒரு பீடம் அமைத்து, மாலையால் பவரை வழிபட்டான்.
3.39.66
तच्च माल्यं तदा पार्थः किरातशिरसि स्थितम् ।
अपश्यत्पाण्डवश्रेष्ठो हर्षेण प्रकृतिं गतः ॥ ३.३९.६६ ॥
அந்த மாலை அப்போது கிராதனின் தலையில் இருப்பதைப் பாண்டவரில் சிறந்த பார்த்தன் கண்டான்; மகிழ்ச்சியால் தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினான்.
3.39.67
पपात पादयोस्तस्य ततः प्रीतोऽभवद्भवः ।
उवाच चैनं वचसा मेघगम्भीरगीर्हसः।
जातविस्मयमालोक्य ततः क्षीणाङ्गसंहतिम् ॥ ३.३९.६७ ॥
அவன் அவருடைய பாதங்களில் விழுந்தான். அப்போது பவர் (சிவன்) மகிழ்ந்தார்; மேகம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் சிரித்தவாறு அவனிடம் பேசினார், அவன் வியப்பால் நிரம்பி, மெலிந்த உடலுடன் இருப்பதைக் கண்டு.
3.39.68
भोभो फल्गुन तुष्टोस्मि कर्मणाऽप्रतिमेन ते ।
शौर्येणानेन धृत्या च क्षत्रियो नास्ति ते समः ॥ ३.३९.६८ ॥
ஓ பல்குனா! உன்னுடைய இந்த ஒப்பற்ற செயலால் நான் மகிழ்ந்தேன். இந்த வீரத்திலும் உறுதியிலும் உனக்கு இணையான க்ஷத்திரியன் இல்லை.
3.39.69
समं तेजश्च वीर्यं च ममाद्य तव चानघ ।
प्रीतस्तेऽहं महाबाहो पश्य मां भरतर्षभ ॥ ३.३९.६९ ॥
ஓ குற்றமற்றவனே! இன்று என் ஒளியும் வீரியமும் உன்னுடையவற்றுக்கு இணையாக உள்ளன. ஓ மகாபாகுவே, பரத சிறந்தவனே! நான் உன்மீது மகிழ்ந்துள்ளேன்; என்னைப் பார்.
3.39.70
ददामि ते विशालाक्ष चक्षुः पूर्वं मुनिर्भवान् ।
विजेष्यसि रणे शत्रूनपि सर्वान्दिवौकसः ॥ ३.३९.७० ॥
ஓ விசாலக் கண்ணவனே! உனக்கு திவ்ய பார்வையைத் தருகிறேன். முன்பு நீ ஒரு முனிவனாக இருந்தாய். போரில் அனைத்து எதிரிகளையும் வெல்வாய், தேவர்களையும் கூட.
3.39.71
प्रीत्या च तेऽहं दास्यामि यदस्त्रमनिवारितम् ।
त्वं हि शक्तो मदीयं तदस्त्रं धारयितुं क्षणात् ॥ ३.३९.७१ ॥
அன்பினால் நான் உனக்கு எதைத் தடுக்க முடியாத அஸ்திரத்தைத் தருவேன்; ஏனெனில் என்னுடைய அந்த அஸ்திரத்தை ஒரு கணத்தில் தாங்க நீயே ஆற்றல் உடையவன்.
3.39.72
ततो देवं महादेवं गिरिशं शूनपाणिनम् ।
ददर्श फल्गुनस्तत्र सह देव्या महाद्युतिम् ॥ ३.३९.७२ ॥
அப்போது பல்குனன் (அர்ஜுனன்) அங்கே தேவியுடன் பெரும் ஒளியுடைய தேவதேவன் மகாதேவனைக் கண்டான்; அவர் கிரீசர், சூலம் ஏந்தியவர்.
3.39.73
स जानुभ्यां महीं गत्वा शिरसा प्रणिपत्य च ।
प्रसादयामास हरं पार्थः परपुरंजयः ॥ ३.३९.७३ ॥
அவர் முழங்காலிட்டு நிலத்தில் விழுந்து, தலை தாழ்த்தி வணங்கி, எதிரிகளின் நகரங்களை வெல்லும் பார்த்தன் ஹரனை மகிழ்வித்தான்.
3.39.74
कपर्दिन्सर्वभूतेश भगनेत्रनिपातन ।
देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर ॥ ३.३९.७४ ॥
ஓ கபர்தின், எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசனே, பகனின் கண்ணை அழித்தவரே, தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, நீலக்கழுத்தரே, ஜடாதரரே!
3.39.75
कारणानां च परमं जाने त्वां त्र्यम्बकं विभुम् ।
देवानां च गतिं देवं त्वत्प्रसूतमिदं जगत् ॥ ३.३९.७५ ॥
காரணங்களுக்கெல்லாம் மேலான காரணமாகிய உம்மை, முக்கண்ணரும் வியாபியுமான இறைவனாக அறிகிறேன்; தேவர்களின் கதியும் நீரே; இந்த உலகம் உம்மிடமிருந்தே பிறந்தது.
3.39.76
अजेयस्त्वं त्रिभिर्लोकैः सदेवासुरमानुषैः ।
शिवाय विष्णुरूपाय विष्णवे शिवरूपिणे ॥ ३.३९.७६ ॥
தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்களுடன் கூடிய மூன்று உலகங்களாலும் நீர் வெல்லப்பட முடியாதவர்; விஷ்ணு வடிவுடைய சிவனுக்கும், சிவ வடிவுடைய விஷ்ணுவுக்கும் வணக்கம்.
3.39.77
दक्षियज्ञविनाशाय हरिरूपाय ते नमः ।
ललाटाक्षाय शर्वाय मीढुषे शूलपाणये ॥ ३.३९.७७ ॥
தக்ஷனின் யாகத்தை அழித்தவரும், ஹரி வடிவினருமாகிய உமக்கு வணக்கம்; நெற்றிக்கண்ணுடைய சர்வருக்கும், வரங்களைப் பொழிபவரும், சூலபாணியுமானவருக்கும் வணக்கம்.
3.39.78
पिनाकगोप्त्रे सूर्याय मङ्गल्याय च वेधसे ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वभूतमहेश्वर ॥ ३.३९.७८ ॥
பினாகத்தின் காவலரும், சூரியனைப் போன்றவரும், மங்கலமானவரும், படைப்பவருமான உமக்கு வணக்கம்; ஓ பகவானே, எல்லா உயிர்களுக்கும் மகேசுவரனே, உம்மை நான் மகிழ்விக்கிறேன்.
3.39.79
गणेशं जगतः शम्भुं लोककारणकारणम् ।
प्रधानपुरुषातीतं परं सूक्ष्मतरं हरम् ॥ ३.३९.७९ ॥
உலகின் தலைவரான கணேசரை, சம்பு, உலகங்களின் காரணத்துக்கும் காரணமானவரை, பிரதானத்தையும் புருஷனையும் கடந்தவரை, உயர்ந்தவரும் மிகவும் நுண்ணியவருமான ஹரரை (வணங்குகிறேன்).
3.39.80
व्यतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हसि शंकर ।
भगवन्दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तोस्मीमं महागिरिम् ॥ ३.३९.८० ॥
ஓ பகவானே, சங்கரரே, என் குற்றத்தை நீர் மன்னிக்கத் தகுந்தவர். பகவானின் தரிசனத்தை விரும்பி இந்த மகா மலைக்கு வந்துள்ளேன்.
3.39.81
दयितं तव देवेश तापसालयमुत्तमम् ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.३९.८१ ॥
ஓ தேவர்களின் தலைவரே, இது உமக்கு உகந்த, தவசிகளின் சிறந்த இருப்பிடம். ஓ பகவானே, எல்லா உலகங்களும் வணங்கும் உம்மை வேண்டுகிறேன்.
3.39.82
कृतो मयाऽयमज्ञानाद्विमर्दो यस्त्वया सह ।
शरणं प्रतिपन्नाय तत्क्षमस्वाद्य शंकर ॥ ३.३९.८२ ॥
அறியாமையால் உம்முடன் நான் செய்த இந்தப் போராட்டத்தை, ஓ சங்கரரே, சரணடைந்த எனக்காக இன்று மன்னித்தருளும்.
3.39.83
तमुवाच महातेजाः प्रहसन्वृषभध्वजः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं क्षान्तमित्येव फल्गुनम् ॥ ३.३९.८३ ॥
மகாதேஜஸ்வியும், காளைக்கொடியை உடையவருமான அவர் சிரித்தபடி, அழகிய கையைப் பற்றி ஃபல்குனனிடம் கூறினார்: "மன்னிக்கப்பட்டது."
3.39.84
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रीतात्मा भगवान्हरः ।
पुनः पार्थं सान्त्वपूर्वमुवाच वृषभध्वजः ॥ ३.३९.८४ ॥
இரு கைகளாலும் அணைத்து, மகிழ்ந்த மனத்துடன் பகவான் ஹரர், காளைக்கொடியர், பார்த்தனிடம் மீண்டும் ஆறுதல் மொழிகளுடன் கூறினார்.
3.39.85
गङ्गाङ्गितजटः शर्वः पार्थस्यामिततेजसः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं वृत्तं ताम्रतलाङ्गुलिम् ॥ ३.३९.८५ ॥
கங்கையால் குறியிடப்பட்ட சடையுடைய சர்வர், அளவற்ற ஒளி கொண்ட பார்த்தனின் அழகிய, உருண்டையான கையைப் பற்றினார்; அதன் உள்ளங்கையும் விரல்களும் செம்பு நிறமாக இருந்தன.