Mahābhārata · Adhyāya 3.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.39.1
गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु ।
पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः ॥ ३.३९.१ ॥
Als alle jene großherzigen Asketen gegangen waren, erschien der erhabene Hara (Śiva), den Pināka-Bogen in der Hand, der Entferner aller Sünden.
3.39.2
कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसन्निभम् ।
विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः ॥ ३.३९.२ ॥
In der Gestalt eines Kirāta-Jägers angenommen, einem goldenen Baum gleich, am Körper leuchtend, wie ein zweiter Berg Meru.
3.39.3
श्रीगद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः ॥ ३.३९.३ ॥
Den prächtigen Bogen aufnehmend und Pfeile gleich giftigen Schlangen, sprang er hervor, überaus strahlend, wie ein Feuer, das das Dickicht verzehrt.
3.39.4
देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया ।
नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा ॥ ३.३९.४ ॥
Da war der Erhabene (Śiva) zusammen mit der Göttin Umā in gleichem Gelübde und gleicher Gestalt; ihm folgten fröhliche Geister in vielerlei Gestalt.
3.39.5
किरातवेषसंछन्नः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः ।
अशोभत तदा राजन्स देशोऽतीव भारत ॥ ३.३९.५ ॥
In der Gestalt eines Kirāta-Jägers verhüllt und von Tausenden Frauen begleitet, erstrahlte jene Gegend überaus, o König, o Nachkomme des Bharata.
3.39.6
क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा ।
नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत् ॥ ३.३९.६ ॥
In einem Augenblick wurde der ganze Wald still; da verstummten auch das Rauschen der Bäche und das Rufen der Vögel.
3.39.7
स सन्निकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः ।
मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम् ॥ ३.३९.७ ॥
Er trat in die Nähe Pārthas, dessen Taten mühelos sind, und sah Mūka, den Sohn der Diti, von wunderbarer Gestalt.
3.39.8
वाराहं रूपमास्थाय तर्जयन्तमिवार्जुनम् ।
हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः ॥ ३.३९.८ ॥
In Eberform, als drohte er Arjuna, jener von äußerst bösem Sinn — um ihn zu töten, sprach nun Phalguna zu ihm.
3.39.9
गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन् ॥ ३.३९.९ ॥
Den Bogen Gāṇḍīva ergreifend und Pfeile gleich giftigen Schlangen, den vorzüglichen Bogen gespannt, mit dem Klang der Sehne widerhallend.
3.39.10
यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम् ।
तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम् ॥ ३.३९.१० ॥
Da du mich, den Unschuldigen, der hierher gekommen ist, zu töten begehrst, werde ich dich zuerst in Yamas Wohnstatt senden.
3.39.11
दृष्ट्वा तं प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम् ।
किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः ॥ ३.३९.११ ॥
Als er Phalguna, den Festbogigen, sah, der zuschlagen wollte, hielt ihn Śaṅkara in Jägergestalt plötzlich zurück.
3.39.12
मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः ।
अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः ॥ ३.३९.१२ ॥
Diesen hier, glänzend wie eine dunkelblaue Wolke, hatte ich zuvor gebeten; doch Phalguna missachtete jenes Wort und schlug ihn.
3.39.13
किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः ।
प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम् ॥ ३.३९.१३ ॥
Zugleich ließ der hochstrahlende Kirāta auf dieses eine Ziel einen Pfeil fliegen, gleich dem Blitz, gleich einer Feuerflamme.
3.39.14
तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः ।
मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलपृष्ठनिभे तदा ॥ ३.३९.१४ ॥
Die beiden Pfeile, die sie beide abgeschossen hatten, fielen zugleich dort auf den breiten Leib Mūkas, gleich einem Bergrücken.
3.39.15
यथाऽशनैर्विनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते ।
तथा तयोः सन्निपातः शरयोरभवत्तदा ॥ ३.३९.१५ ॥
Wie der zermalmende Schlag von Blitz und Donnerkeil auf einen Berg, so geschah damals der Zusammenprall der beiden Pfeile.
3.39.16
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव ।
ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा सुदारुणम् ॥ ३.३९.१६ ॥
Von vielen Pfeilen durchbohrt, gleich Schlangen mit brennenden Mäulern, starb er, wieder seine überaus schreckliche Dämonengestalt annehmend.
3.39.17
स ददर्श ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम् ।
किरातवेषसंछन्नं स्त्रीसहायममित्रहा ॥ ३.३९.१७ ॥
Da sah Jiṣṇu (Arjuna), der Feindvernichter, einen goldglänzenden Mann, verhüllt in der Gestalt eines Kirāta, begleitet von einer Frau.
3.39.18
तमब्रवीत्प्रीतमना कौन्तेयः प्रहसन्निव ।
को भवानटते शून्ये वने रस्त्रीगणसंवृतः ॥ ३.३९.१८ ॥
Mit erfreutem Sinn sprach der Sohn der Kuntī zu ihm, gleichsam lachend: »Wer bist du, der du in diesem öden Wald umherirrst, von einer Schar Frauen umgeben?«
3.39.19
न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ ।
किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः ॥ ३.३९.१९ ॥
Du goldglänzender, fürchtest du dich nicht in diesem schrecklichen Wald? Und warum hast du diesen Hirsch, der mein Eigentum ist, getroffen?
3.39.20
मयाऽभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः ।
कामात्परिभवाद्वाऽपि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.२० ॥
Dieser Dämon wurde schon von mir verwundet und kam hierher. Ob aus Begierde oder aus Verachtung, du wirst meinen Händen nicht lebend entkommen.
3.39.21
न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाऽद्य कृतो मयि ।
तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रयम् ॥ ३.३९.२१ ॥
Was du heute an mir getan hast, ist nicht das Gesetz der Jagd. Darum, Bewohner des Gebirges, werde ich dich aus dem Leben stürzen.
3.39.22
इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनं ॥ ३.३९.२२ ॥
So angesprochen vom Sohn des Pāṇḍu, sprach der Kirāta, als lache er, mit sanfter Stimme zu dem Pāṇḍava Savyasācin.
3.39.23
न मत्कृते त्वया वीरः भीः कार्या वनमन्तिकात् ।
इयं भूमिः सदाऽस्माकमुचिता वसतां वने ॥ ३.३९.२३ ॥
Held, du solltest meinetwegen nicht vom Waldrand her Furcht empfinden. Dieses Land gehört stets uns, die wir im Wald wohnen.
3.39.24
त्वया तु दुष्करः कस्मादिह वासः प्ररोचितः ।
वयं तु बहुसत्त्वेऽस्मिन्निवसामस्तपोधन ॥ ३.३९.२४ ॥
Warum aber hast du dir gerade diesen Ort zum Wohnen erwählt, der dir so schwer fällt? Wir wohnen in diesem Wald, der voller Lebewesen ist, o Schatz der Askese.
3.39.25
भवांस्तु कृष्णवत्मार्भः सुकुमारः सुखोचितः ।
कथं शून्यमिमं देशमेकाकी विचरिष्यति ॥ ३.३९.२५ ॥
Du aber, zarter Jüngling dunkler Gestalt, an Behagen gewöhnt, wie willst du allein in dieser öden Gegend umherziehen?
3.39.26
गाण्डीवमाश्रयं कृत्वा नाराजांश्चाग्निसन्निभान् ।
निवसामि महारण्ये द्वितीय इव पावकः ॥ ३.३९.२६ ॥
Den Bogen Gāṇḍīva als meine Zuflucht nehmend und mit eisernen Pfeilen, gleich dem Feuer, wohne ich in diesem großen Wald, wie ein zweites Feuer.
3.39.27
एष चापि मया जन्तुर्मृगरूपं समाश्रितः ।
राक्षसो निहतो घोरो हन्तुं मामिह चागतः ॥ ३.३९.२७ ॥
Auch dieses Wesen, das die Gestalt eines Hirsches angenommen hatte, wurde von mir erschlagen; dieser schreckliche Rākṣasa war hierher gekommen, um mich zu töten.
3.39.28
मयैष धन्वनिर्मुक्तैस्ताडितः पूर्वमेव हि ।
बाणैरभिहतः शेते नीतश्च यमसादनम् ॥ ३.३९.२८ ॥
Ich habe ihn zuvor mit Pfeilen getroffen, die von meinem Bogen abgeschossen wurden; von den Pfeilen niedergestreckt liegt er da und ist in die Wohnstätte Yamas gebracht worden.
3.39.29
ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः ।
ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यपरिपितः ॥ ३.३९.२९ ॥
Dieser war von Anfang an mein Ziel, schon mein Eigentum; und durch meinen Schlag allein ist ihm das Leben geraubt worden.
3.39.30
दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः ।
अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.३० ॥
Du Tor, von deiner eigenen Kraft berauscht! Du solltest deine Fehler nicht einem anderen zuschieben. Ich habe dich eingefangen; lebend wirst du mir nicht entkommen.
3.39.31
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव ।
घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान् ॥ ३.३९.३१ ॥
Bleib standhaft; ich werde Pfeile wie Blitze entsenden. Strenge dich mit höchster Kraft an; auch du schieß deine Pfeile.
3.39.32
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा ।
रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः ॥ ३.३९.३२ ॥
Als Arjuna jene Worte des Kirāta hörte, geriet er in Zorn und schlug ihn mit Pfeilen.
3.39.33
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान् ।
भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह ॥ ३.३९.३३ ॥
Dann nahm er mit frohem Sinn die Pfeile auf und sprach immer wieder: »Tor, Tor!«
3.39.34
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः ॥ ३.३९.३४ ॥
»Schlage mit diesen Pfeilen, den Nārācas, die die Lebensstellen durchbohren« — so angesprochen, ließ Arjuna plötzlich einen Pfeilregen niedergehen.
3.39.35
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः ।
शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम् ॥ ३.३९.३५ ॥
Da fügten die beiden, dort in Wut entbrannt und immer wieder brüllend, einander Pfeile gleich giftigen Schlangen zu.
3.39.36
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत् ।
तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः ॥ ३.३९.३६ ॥
Dann ließ Arjuna einen Pfeilregen auf den Kirāta niedergehen; Śaṅkara nahm ihn mit gnädigem Sinn auf.
3.39.37
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक् ।
अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः ॥ ३.३९.३७ ॥
Nachdem er für einen Augenblick den Pfeilregen empfangen hatte, stand der Träger des Pināka-Bogens unversehrt da, unbeweglich wie ein Berg.
3.39.38
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः ।
परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत् ॥ ३.३९.३८ ॥
Als Dhanaṃjaya sah, dass der Pfeilregen wirkungslos geworden war, staunte er sehr und sprach: "Gut, gut!"
3.39.39
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः ।
गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः ॥ ३.३९.३९ ॥
Ach! Dieser Zartgliedrige, der auf den Gipfeln des Himālaya wohnt, empfängt die vom Gāṇḍīva abgeschossenen Eisenpfeile ungerührt!
3.39.40
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः ।
विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः ॥ ३.३९.४० ॥
Wer ist dieser Gott? Ist es wahrhaftig Rudra, oder ein Yakṣa, ein Sura oder ein Asura? Auf diesem besten der Berge hat sich fürwahr eine Versammlung der Götter eingefunden.
3.39.41
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः ।
शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम् ॥ ३.३९.४१ ॥
Außer dem Gott, der den Pināka trägt, vermag niemand anderes den Ansturm der tausendfach abgeschossenen Netze meiner Pfeile zu ertragen.
3.39.42
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः ।
अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ३.३९.४२ ॥
Ob er nun ein Gott oder ein Yakṣa ist oder ein anderer als Rudra, ich werde ihn mit scharfen Pfeilen in Yamas Wohnstatt senden.
3.39.43
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः ॥ ३.३९.४३ ॥
Da ließ Jiṣṇu (Arjuna), froh gemut, o König, eiserne Pfeile, die die Lebenspunkte durchbohren, auf hundertfache Weise los, wie die Sonne ihre Strahlen verbreitet.
3.39.44
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः ।
शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः ॥ ३.३९.४४ ॥
Der gesegnete Herr, der die Welten erhält, der Dreizackträger, nahm jene Pfeile mit heiterem Sinn auf, wie ein Berg einen Steinhagel empfängt.
3.39.45
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा ।
वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम् ॥ ३.३९.४५ ॥
In einem Augenblick waren Phalgunas (Arjunas) Pfeile verbraucht, und als er den Verlust seiner Pfeile sah, befiel ihn Furcht.
3.39.46
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम् ।
पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे ॥ ३.३९.४६ ॥
Da gedachte Jiṣṇu (Arjuna) des gesegneten Hutāśana (des Feuers), der ihm einst im Khāṇḍava-Wald zwei unerschöpfliche Köcher geschenkt hatte.
3.39.47
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः ।
अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः ॥ ३.३९.४७ ॥
"Meine Pfeile sind verbraucht; womit soll ich nun mit diesem Bogen schießen? Und dieser Mann, wer immer er sei, verschlingt alle meine Pfeile."
3.39.48
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम् ।
नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.३९.४८ ॥
"Mit der Spitze meines Bogens werde ich ihn führen, wie man einen Elefanten mit der Spitze eines Speeres lenkt, zur Wohnstatt Yamas, des Stabträgers."
3.39.49
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च ।
मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः ॥ ३.३९.४९ ॥
Da ergriff der überaus Strahlende das Ende des Bogens, zog ihn an der Bogensehne wie an einer Schlinge heran und schlug ihn mit donnergleichen Fäusten.
3.39.50
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा ।
तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः ॥ ३.३९.५० ॥
Der Sohn der Kuntī, Töter feindlicher Helden, kämpfte mit dem Ende seines Bogens; doch der Bergbewohner ergriff auch seinen göttlichen Bogen.
3.39.51
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत ।
युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ३.३९.५१ ॥
Da stand Arjuna, sein Bogen ergriffen, mit dem Schwert in der Hand; den Kampf zu beenden begehrend, stürmte er schnell auf ihn zu.
3.39.52
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि ।
मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः ॥ ३.३९.५२ ॥
Auf sein Haupt ließ der Stolz der Kurus, mit der Kraft seiner Arme voranschreitend, ein scharfes Schwert niedersausen, das selbst Berge ungehindert durchdringen konnte.
3.39.53
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः ।
ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः ॥ ३.३९.५३ ॥
Als es den Kopf des Kirāta erreichte, zerbrach das vortreffliche Schwert tatsächlich. Dann kämpfte Phalguna mit Bäumen und Felsen.
3.39.54
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः ।
किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः ॥ ३.३९.५४ ॥
Da fing jener Großgestaltige die Bäume und Felsen wieder auf; und der erhabene Herr in der Gestalt eines Kirāta hielt Pārtha, den Starken, zurück.
3.39.55
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे ।
प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि ॥ ३.३९.५५ ॥
Mit Fäusten, deren Berührung wie Donnerkeile war und Rauch aus dem Gesicht erzeugte, schlug er den Unbezwingbaren, der die Gestalt eines Kirāta trug.
3.39.56
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः ।
किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम् ॥ ३.३९.५६ ॥
Dann quälte der Erhabene in der Gestalt eines Kirāta den Phalguna mit Fäusten, furchtbar wie Indras Donnerkeil.
3.39.57
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत ।
पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः ॥ ३.३९.५७ ॥
Dann erhob sich ein sehr furchtbares Knacken aus den Fäusten des Pāṇḍava und des Kirāta, während sie kämpften.
3.39.58
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ।
भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव ॥ ३.३९.५८ ॥
Ihr Kampf dauerte eine ganze Weile und ließ die Haare zu Berge stehen, voller Armschläge, wie der Kampf von Vṛtra und Vāsava (Indra).
3.39.59
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली ।
पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात् ॥ ३.३९.५९ ॥
Dann, o großer König, schlug der mächtige Sieger (Arjuna) den Kirāta mit der Brust, und der Kirāta schlug auch den sich windenden Pāṇḍava mit Gewalt.
3.39.60
तयोर्भुजविनिष्पेषात्संधर्षेणोरसोस्तथा ।
समजायत गात्रेषु पावकोऽङ्गारधूमवान् ॥ ३.३९.६० ॥
Durch das Zerquetschen ihrer Arme und die Reibung ihrer Brüste entstand Feuer in ihren Gliedern, mit Glut und Rauch.
3.39.61
तत एनं महादेवः पीड्य गात्रैः सुपीडितम् ।
तेजसा व्क्रमद्रोषाच्चेतस्तस्य विमोहयन् ॥ ३.३९.६१ ॥
Da drückte ihn der große Gott mit seinen Gliedern fest, schritt mit seiner Glanzkraft und seinem Zorn voran und verwirrte seinen Geist.
3.39.62
ततोऽभिपीडितैर्गात्रैः पिण्डीकृत इवाबभौ ।
फल्गुनो गात्रसंरुद्धो देवदेवेन भारत ॥ ३.३९.६२ ॥
Dann erschien Phalguna, von seinen Gliedern hart gepresst, wie zu einem Ball geformt, o Bhārata, eingeschlossen in den Gliedern des Gottes der Götter.
3.39.63
निरुच्छ्वासोऽभवच्चैव सन्निरुद्धो महामनाः ।
ततः पपात संमूढस्ततः प्रीतोऽभवद्भवः ॥ ३.३९.६३ ॥
Des Atems beraubt und völlig festgehalten, fiel der Großmütige verwirrt nieder; dann war Bhava erfreut.
3.39.64
स मुहूर्तं तथा भूत्वा सचेताः पुनरुत्थितः ।
रुधिरेणाप्लुताङ्गस्तु पाण्डवो भृशदुःखितः ॥ ३.३९.६४ ॥
Er verharrte einen Augenblick so, dann kam er zu sich und erhob sich wieder, seine Glieder von Blut übergossen; der Pāṇḍava war tief betrübt.
3.39.65
शरण्यं शरणं गत्वा भगवन्तं पिनाकिनम् ।
मृन्मयं स्ण्डिलं कृत्वामाल्येनापूजयद्भवम् ॥ ३.३९.६५ ॥
Er suchte Zuflucht bei dem gesegneten Pinākin, dem Zufluchtswürdigen, errichtete einen Altar aus Erde und verehrte Bhava mit einer Girlande.
3.39.66
तच्च माल्यं तदा पार्थः किरातशिरसि स्थितम् ।
अपश्यत्पाण्डवश्रेष्ठो हर्षेण प्रकृतिं गतः ॥ ३.३९.६६ ॥
Da sah Pārtha die Girlande auf dem Haupt des Kirāta, und der beste der Pāṇḍava kehrte voll Freude zu seinem natürlichen Zustand zurück.
3.39.67
पपात पादयोस्तस्य ततः प्रीतोऽभवद्भवः ।
उवाच चैनं वचसा मेघगम्भीरगीर्हसः।
जातविस्मयमालोक्य ततः क्षीणाङ्गसंहतिम् ॥ ३.३९.६७ ॥
Er fiel ihm zu Füßen. Da wurde Bhava (Śiva) erfreut, und mit einer Stimme so tief wie eine Wolke, lächelnd, sprach er zu ihm, als er ihn voller Staunen und mit geschwächtem Körper sah.
3.39.68
भोभो फल्गुन तुष्टोस्मि कर्मणाऽप्रतिमेन ते ।
शौर्येणानेन धृत्या च क्षत्रियो नास्ति ते समः ॥ ३.३९.६८ ॥
O Phalguna, ich bin erfreut über deine unvergleichliche Tat. An diesem Mut und dieser Standhaftigkeit gibt es keinen Krieger, der dir gleicht.
3.39.69
समं तेजश्च वीर्यं च ममाद्य तव चानघ ।
प्रीतस्तेऽहं महाबाहो पश्य मां भरतर्षभ ॥ ३.३९.६९ ॥
O du Makelloser, heute sind mein Glanz und meine Kraft gleich den deinen. O du Mächtigarmiger, Stier der Bharatas, ich bin mit dir zufrieden; schau mich an.
3.39.70
ददामि ते विशालाक्ष चक्षुः पूर्वं मुनिर्भवान् ।
विजेष्यसि रणे शत्रूनपि सर्वान्दिवौकसः ॥ ३.३९.७० ॥
O du Großäugiger, ich gebe dir das göttliche Auge. Einst warst du ein Weiser. Im Kampf wirst du alle Feinde besiegen, selbst die Bewohner des Himmels.
3.39.71
प्रीत्या च तेऽहं दास्यामि यदस्त्रमनिवारितम् ।
त्वं हि शक्तो मदीयं तदस्त्रं धारयितुं क्षणात् ॥ ३.३९.७१ ॥
Und aus Zuneigung werde ich dir jene unwiderstehliche Waffe geben, denn du allein vermagst meine Waffe im Nu zu halten.
3.39.72
ततो देवं महादेवं गिरिशं शूनपाणिनम् ।
ददर्श फल्गुनस्तत्र सह देव्या महाद्युतिम् ॥ ३.३९.७२ ॥
Da sah Phalguna (Arjuna) dort den Gott Mahādeva von großem Glanz mit der Göttin, den Herrn des Berges, der den Dreizack trug.
3.39.73
स जानुभ्यां महीं गत्वा शिरसा प्रणिपत्य च ।
प्रसादयामास हरं पार्थः परपुरंजयः ॥ ३.३९.७३ ॥
Auf die Knie niedersinkend und das Haupt zur Erde neigend, besänftigte Pārtha, der Bezwinger feindlicher Städte, Hara.
3.39.74
कपर्दिन्सर्वभूतेश भगनेत्रनिपातन ।
देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर ॥ ३.३९.७४ ॥
O Kapardin, Herr aller Wesen, Zerstörer von Bhagas Auge, Gott der Götter, großer Gott, Blauhals, Träger der Haarflechten!
3.39.75
कारणानां च परमं जाने त्वां त्र्यम्बकं विभुम् ।
देवानां च गतिं देवं त्वत्प्रसूतमिदं जगत् ॥ ३.३९.७५ ॥
Ich erkenne dich, die höchste Ursache der Ursachen, den Dreiäugigen, allgegenwärtigen Gott, die Zuflucht der Götter; diese Welt ist aus dir hervorgegangen.
3.39.76
अजेयस्त्वं त्रिभिर्लोकैः सदेवासुरमानुषैः ।
शिवाय विष्णुरूपाय विष्णवे शिवरूपिणे ॥ ३.३९.७६ ॥
Du bist unbesiegbar für die drei Welten, mit Göttern, Dämonen und Menschen. Verehrung sei Śiva in Viṣṇus Gestalt und Viṣṇu in Śivas Gestalt.
3.39.77
दक्षियज्ञविनाशाय हरिरूपाय ते नमः ।
ललाटाक्षाय शर्वाय मीढुषे शूलपाणये ॥ ३.३९.७७ ॥
Verehrung dir, Zerstörer von Dakṣas Opfer, in Haris Gestalt; dem Śarva mit dem Stirnauge, dem Gütigen, dem Dreizack-Träger.
3.39.78
पिनाकगोप्त्रे सूर्याय मङ्गल्याय च वेधसे ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वभूतमहेश्वर ॥ ३.३९.७८ ॥
Verehrung dir, Hüter des Pināka-Bogens, sonnengleich, heilbringend und Schöpfer. Ich besänftige dich, o Erhabener, großer Herr aller Wesen.
3.39.79
गणेशं जगतः शम्भुं लोककारणकारणम् ।
प्रधानपुरुषातीतं परं सूक्ष्मतरं हरम् ॥ ३.३९.७९ ॥
Gaṇeśa, Herr der Welt, Śambhu, Ursache der Ursachen der Welten, jenseits der Urmaterie und des Puruṣa, der Höchste und Feinste, Hara.
3.39.80
व्यतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हसि शंकर ।
भगवन्दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तोस्मीमं महागिरिम् ॥ ३.३९.८० ॥
O gesegneter Śaṅkara, du solltest meine Übertretung vergeben. Begierig, den gesegneten Herrn zu sehen, bin ich auf diesen großen Berg gekommen.
3.39.81
दयितं तव देवेश तापसालयमुत्तमम् ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.३९.८१ ॥
O Herr der Götter, diese vortreffliche Wohnstätte der Asketen ist dir lieb. O gesegneter Herr, von allen Welten verehrt, ich flehe dich an.
3.39.82
कृतो मयाऽयमज्ञानाद्विमर्दो यस्त्वया सह ।
शरणं प्रतिपन्नाय तत्क्षमस्वाद्य शंकर ॥ ३.३९.८२ ॥
Den Zusammenstoß, den ich aus Unwissenheit mit dir hatte — o Śaṅkara, vergib ihn mir heute, der ich Zuflucht gesucht habe.
3.39.83
तमुवाच महातेजाः प्रहसन्वृषभध्वजः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं क्षान्तमित्येव फल्गुनम् ॥ ३.३९.८३ ॥
Da sprach der an Glanz Große, dessen Banner der Stier ist, lachend, ergriff seinen schönen Arm und sagte zu Phalguna: »Vergeben.«
3.39.84
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रीतात्मा भगवान्हरः ।
पुनः पार्थं सान्त्वपूर्वमुवाच वृषभध्वजः ॥ ३.३९.८४ ॥
Ihn mit beiden Armen umarmend, sprach der gesegnete Hara, dessen Banner der Stier ist, mit erfreutem Herzen wieder zu Pārtha, mit tröstenden Worten beginnend.
3.39.85
गङ्गाङ्गितजटः शर्वः पार्थस्यामिततेजसः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं वृत्तं ताम्रतलाङ्गुलिम् ॥ ३.३९.८५ ॥
Śarva, dessen verfilzte Locken vom Gaṅgā gezeichnet sind, ergriff den schönen, runden Arm Pārthas von unermesslichem Glanz, dessen Handfläche und Finger kupferfarben waren.