ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 3.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.39.1
गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु ।
पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः ॥ ३.३९.१ ॥
ಆ ಮಹಾತ್ಮರಾದ ತಪಸ್ವಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಹೋದ ಬಳಿಕ, ಪಿನಾಕವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದ ಭಗವಾನನು, ಸರ್ವಪಾಪಹರನಾದ ಹರ (ಶಿವ) ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು.
3.39.2
कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसन्निभम् ।
विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः ॥ ३.३९.२ ॥
ಕಿರಾತ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಚಿನ್ನದ ಮರದಂತೆ, ದೇಹದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಂದು ಮೇರು ಪರ್ವತದಂತೆ (ಅವನು ಇದ್ದನು).
3.39.3
श्रीगद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः ॥ ३.३९.३ ॥
ಸುಂದರ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತಿರುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಕಾಡನ್ನು ಸುಡುವ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹೊರಬಿದ್ದನು.
3.39.4
देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया ।
नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा ॥ ३.३९.४ ॥
ಆಗ ಶ್ರೀಮಂತನಾದ (ಶಿವ) ಸಮಾನ ವ್ರತ ಮತ್ತು ವೇಷದ ದೇವಿ ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ, ನಾನಾ ವೇಷ ಧರಿಸಿದ ಹರ್ಷಿತ ಭೂತಗಣಗಳಿಂದ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
3.39.5
किरातवेषसंछन्नः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः ।
अशोभत तदा राजन्स देशोऽतीव भारत ॥ ३.३९.५ ॥
ಕಿರಾತ ವೇಷದಿಂದ ಆವೃತನಾದ (ಶಿವ) ಸಾವಿರಾರು ಸ್ತ್ರೀಯರೊಂದಿಗೆ ಇರಲು, ಓ ರಾಜನೇ, ಓ ಭಾರತನೇ, ಆ ಪ್ರದೇಶವು ಅತಿಶಯವಾಗಿ ಶೋಭಿಸಿತು.
3.39.6
क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा ।
नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत् ॥ ३.३९.६ ॥
ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆ ಇಡೀ ಕಾಡು ಮೌನವಾಯಿತು; ಆಗ ಝರಿಗಳ ನಾದವೂ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗೂ ನಿಂತುಹೋಯಿತು.
3.39.7
स सन्निकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः ।
मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम् ॥ ३.३९.७ ॥
ಅಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ್ಮಿಯಾದ ಪಾರ್ಥನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಅದ್ಭುತ ರೂಪದ ದಿತಿಯ ಪುತ್ರ ಮೂಕ ಎಂಬವನನ್ನು ಕಂಡನು.
3.39.8
वाराहं रूपमास्थाय तर्जयन्तमिवार्जुनम् ।
हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः ॥ ३.३९.८ ॥
ಹಂದಿಯ ರೂಪ ತಾಳಿ ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಬೆದರಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿದ್ದ, ಪರಮ ದುಷ್ಟಾತ್ಮನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಆಗ ಫಲ್ಗುನನು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
3.39.9
गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन् ॥ ३.३९.९ ॥
ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತಿರುವ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಉತ್ತಮ ಧನುಸ್ಸಿಗೆ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ, ಹಗ್ಗದ ಟಂಕಾರದಿಂದ ಮೊಳಗಿಸುತ್ತಾ.
3.39.10
यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम् ।
तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम् ॥ ३.३९.१० ॥
ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಿರಪರಾಧಿಯಾದ ನನ್ನನ್ನು ನೀನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ಮೊದಲು ನಾನು ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.39.11
दृष्ट्वा तं प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम् ।
किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः ॥ ३.३९.११ ॥
ಹೊಡೆಯಲು ಸಿದ್ಧನಾದ ದೃಢ ಧನುರ್ಧಾರಿ ಫಲ್ಗುನನನ್ನು ಕಂಡು, ಕಿರಾತ ರೂಪಧಾರಿ ಶಂಕರನು ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ತಡೆದನು.
3.39.12
मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः ।
अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः ॥ ३.३९.१२ ॥
ನೀಲಮೇಘದಂತೆ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳ ಇವನನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲೇ ಬೇಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ; ಆದರೆ ಆ ಮಾತನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಫಲ್ಗುನನು ಇವನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಹರಿಸಿದನು.
3.39.13
किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः ।
प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम् ॥ ३.३९.१३ ॥
ಅದೇ ಗುರಿಯತ್ತ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಕಿರಾತನು ಸಿಡಿಲಿನಂತಿರುವ, ಅಗ್ನಿಜ್ವಾಲೆಯಂತಿರುವ ಬಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟನು.
3.39.14
तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः ।
मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलपृष्ठनिभे तदा ॥ ३.३९.१४ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟ ಎರಡು ಬಾಣಗಳೂ ಆಗ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪರ್ವತ ಶಿಖರದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದ ಮೂಕನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು.
3.39.15
यथाऽशनैर्विनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते ।
तथा तयोः सन्निपातः शरयोरभवत्तदा ॥ ३.३९.१५ ॥
ಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಸಿಡಿಲು ಮತ್ತು ವಜ್ರ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದಂತೆ, ಆಗ ಆ ಎರಡು ಬಾಣಗಳ ಘರ್ಷಣೆ ಸಂಭವಿಸಿತು.
3.39.16
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव ।
ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा सुदारुणम् ॥ ३.३९.१६ ॥
ಉರಿಯುವ ಬಾಯಿಯ ಸರ್ಪಗಳಂತಿರುವ ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನು, ಮತ್ತೆ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಮಡಿದನು.
3.39.17
स ददर्श ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम् ।
किरातवेषसंछन्नं स्त्रीसहायममित्रहा ॥ ३.३९.१७ ॥
ಆಗ ಶತ್ರುಸಂಹಾರಕ ಜಿಷ್ಣು (ಅರ್ಜುನ) ಕಿರಾತ ವೇಷದಿಂದ ಮರೆಯಾಗಿದ್ದ, ಸ್ವರ್ಣಕಾಂತಿಯ, ಸ್ತ್ರೀಯೊಡನೆ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನನ್ನು ಕಂಡನು.
3.39.18
तमब्रवीत्प्रीतमना कौन्तेयः प्रहसन्निव ।
को भवानटते शून्ये वने रस्त्रीगणसंवृतः ॥ ३.३९.१८ ॥
ಸಂತೋಷಚಿತ್ತನಾದ ಕೌಂತೇಯನು ನಗುತ್ತಾ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: 'ಈ ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಗಣದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದು ಅಲೆಯುತ್ತಿರುವ ನೀನು ಯಾರು?'
3.39.19
न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ ।
किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः ॥ ३.३९.१९ ॥
ಓ ಚಿನ್ನದ ಕಾಂತಿಯವನೇ, ಈ ಭಯಂಕರ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನನ್ನ ಸ್ವಾಧೀನದ ಈ ಜಿಂಕೆಯನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಬಾಣದಿಂದ ಹೊಡೆದೆ?
3.39.20
मयाऽभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः ।
कामात्परिभवाद्वाऽपि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.२० ॥
ಈ ರಾಕ್ಷಸನು ಮೊದಲೇ ನನ್ನಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಆಸೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಅವಮಾನದಿಂದಾಗಲಿ, ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ನೀನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.
3.39.21
न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाऽद्य कृतो मयि ।
तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रयम् ॥ ३.३९.२१ ॥
ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಬೇಟೆಯ ಧರ್ಮವಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪರ್ವತವಾಸಿಯೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಣದಿಂದ ಕೆಡವುತ್ತೇನೆ.
3.39.22
इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनं ॥ ३.३९.२२ ॥
ಪಾಂಡವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು, ಕಿರಾತನು ನಗುತ್ತಾ ಮೃದುವಾದ ಮಾತಿನಿಂದ ಸವ್ಯಸಾಚಿಯಾದ ಪಾಂಡವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
3.39.23
न मत्कृते त्वया वीरः भीः कार्या वनमन्तिकात् ।
इयं भूमिः सदाऽस्माकमुचिता वसतां वने ॥ ३.३९.२३ ॥
ವೀರನೇ, ನನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ನೀನು ಕಾಡಿನ ಸಮೀಪದಿಂದ ಭಯಪಡಬಾರದು. ಈ ಭೂಮಿ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ನಮಗೆ ಸದಾ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ.
3.39.24
त्वया तु दुष्करः कस्मादिह वासः प्ररोचितः ।
वयं तु बहुसत्त्वेऽस्मिन्निवसामस्तपोधन ॥ ३.३९.२४ ॥
ಆದರೆ ನಿನಗೆ ಕಷ್ಟಕರವಾದ ಈ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ನೀನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟೆ? ನಾವು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇವೆ, ಓ ತಪೋಧನನೇ.
3.39.25
भवांस्तु कृष्णवत्मार्भः सुकुमारः सुखोचितः ।
कथं शून्यमिमं देशमेकाकी विचरिष्यति ॥ ३.३९.२५ ॥
ಆದರೆ ನೀವು, ಸುಕುಮಾರರು, ಸುಖಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿದವರು, ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಬಾಲಕರು, ಈ ಬರಿದಾದ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಹೇಗೆ ತಿರುಗಾಡುವಿರಿ?
3.39.26
गाण्डीवमाश्रयं कृत्वा नाराजांश्चाग्निसन्निभान् ।
निवसामि महारण्ये द्वितीय इव पावकः ॥ ३.३९.२६ ॥
ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಆಶ್ರಯವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಈ ಮಹಾರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಎರಡನೆಯ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ.
3.39.27
एष चापि मया जन्तुर्मृगरूपं समाश्रितः ।
राक्षसो निहतो घोरो हन्तुं मामिह चागतः ॥ ३.३९.२७ ॥
ಮೃಗರೂಪವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಈ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನೂ ನಾನು ಕೊಂದೆ; ಈ ಭಯಂಕರ ರಾಕ್ಷಸನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನು.
3.39.28
मयैष धन्वनिर्मुक्तैस्ताडितः पूर्वमेव हि ।
बाणैरभिहतः शेते नीतश्च यमसादनम् ॥ ३.३९.२८ ॥
ಇವನನ್ನು ನಾನು ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮೊದಲೇ ಹೊಡೆದೆ; ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹತನಾಗಿ ಇವನು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ, ಯಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.
3.39.29
ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः ।
ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यपरिपितः ॥ ३.३९.२९ ॥
ಇವನು ಮೊದಲೇ ನನ್ನ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದವನು, ನನ್ನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದವನು; ನನ್ನ ಪ್ರಹಾರದಿಂದಲೇ ಇವನು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
3.39.30
दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः ।
अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.३० ॥
ನಿನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಮದಾಂಧನಾದ ಮೂಢನೇ! ನಿನ್ನ ದೋಷಗಳನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಬಾರದು. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗಿ ನೀನು ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದಲಾರೆ.
3.39.31
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव ।
घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान् ॥ ३.३९.३१ ॥
ಸ್ಥಿರನಾಗಿರು; ಸಿಡಿಲಿನಂತಹ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುವೆನು. ಪರಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಯತ್ನಿಸು, ನೀನೂ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಬಿಡು.
3.39.32
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा ।
रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः ॥ ३.३९.३२ ॥
ಕಿರಾತನ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅರ್ಜುನನು ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
3.39.33
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान् ।
भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह ॥ ३.३९.३३ ॥
ಆಗ ಸಂತೋಷದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, 'ಮೂರ್ಖನೇ, ಮೂರ್ಖನೇ!' ಎಂದು ಪದೇಪದೇ ಹೇಳಿದನು.
3.39.34
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः ॥ ३.३९.३४ ॥
"ಮರ್ಮಗಳನ್ನು ಭೇದಿಸುವ ಈ ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆ" ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅರ್ಜುನನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗರೆದನು.
3.39.35
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः ।
शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम् ॥ ३.३९.३५ ॥
ಆಗ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅಲ್ಲಿ ಕೋಪದಿಂದ ಪದೇಪದೇ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ವಿಷಸರ್ಪಗಳಂತಹ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡರು.
3.39.36
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत् ।
तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः ॥ ३.३९.३६ ॥
ಆಗ ಅರ್ಜುನನು ಕಿರಾತನ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಗರೆದನು; ಅದನ್ನು ಶಂಕರನು ಪ್ರಸನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.
3.39.37
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक् ।
अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः ॥ ३.३९.३७ ॥
ಕ್ಷಣಕಾಲ ಬಾಣವರ್ಷವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಪಿನಾಕಧಾರಿ, ಗಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಪರ್ವತದಂತೆ ಅಚಲನಾಗಿ ನಿಂತನು.
3.39.38
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः ।
परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत् ॥ ३.३९.३८ ॥
ಬಾಣವರ್ಷ ವ್ಯರ್ಥವಾದುದನ್ನು ಕಂಡ ಧನಂಜಯನು ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, "ಸಾಧು, ಸಾಧು!" ಎಂದನು.
3.39.39
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः ।
गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः ॥ ३.३९.३९ ॥
ಅಯ್ಯೋ! ಹಿಮಾಲಯ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಈ ಸುಕುಮಾರ ದೇಹಿಯು ಗಾಂಡೀವದಿಂದ ಬಿಟ್ಟ ನಾರಾಚ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕದಲದೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!
3.39.40
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः ।
विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः ॥ ३.३९.४० ॥
ಈತ ಯಾವ ದೇವನು? ಸಾಕ್ಷಾತ್ ರುದ್ರನೋ, ಯಕ್ಷನೋ, ಸುರನೋ, ಅಸುರನೋ? ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಮಾಗಮ ನಡೆದಿದೆ.
3.39.41
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः ।
शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम् ॥ ३.३९.४१ ॥
ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟ ನನ್ನ ಬಾಣಜಾಲದ ವೇಗವನ್ನು ಪಿನಾಕಧಾರಿ ದೇವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಸಹಿಸಲಾರರು.
3.39.42
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः ।
अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ३.३९.४२ ॥
ಈತ ದೇವನಾಗಲಿ, ಯಕ್ಷನಾಗಲಿ, ರುದ್ರನಿಗಿಂತ ಬೇರೆಯಾಗಲಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಈತನನ್ನು ಯಮಸದನಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.39.43
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः ॥ ३.३९.४३ ॥
ಆಗ ಸಂತೋಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನ ಜಿಷ್ಣು (ಅರ್ಜುನ), ಓ ರಾಜನೇ, ಮರ್ಮಭೇದಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಬಾಣಗಳನ್ನು ನೂರಾರು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು, ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಚೆಲ್ಲುವಂತೆ.
3.39.44
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः ।
शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः ॥ ३.३९.४४ ॥
ಲೋಕಪಾಲಕ ಭಗವಂತ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ (ಶಿವ), ಪ್ರಸನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು, ಪರ್ವತವು ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ.
3.39.45
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा ।
वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम् ॥ ३.३९.४५ ॥
ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಫಲ್ಗುನನ (ಅರ್ಜುನನ) ಬಾಣಗಳು ಖಾಲಿಯಾದವು; ತನ್ನ ಬಾಣಗಳ ಕ್ಷಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು.
3.39.46
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम् ।
पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे ॥ ३.३९.४६ ॥
ಆಗ ಜಿಷ್ಣು (ಅರ್ಜುನ) ಭಗವಂತ ಹುತಾಶನನನ್ನು (ಅಗ್ನಿಯನ್ನು) ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು; ಹಿಂದೆ ಖಾಂಡವ ವನದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಎರಡು ಅಕ್ಷಯ ಬತ್ತಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದವನು ಅವನೇ.
3.39.47
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः ।
अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः ॥ ३.३९.४७ ॥
"ನನ್ನ ಬಾಣಗಳು ಖಾಲಿಯಾದವು; ಈಗ ಈ ಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ನಾನು ಏನನ್ನು ಬಿಡಲಿ? ಈ ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ನನ್ನ ಬಾಣಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನುಂಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ."
3.39.48
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम् ।
नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.३९.४८ ॥
"ದಂಡಧಾರಿ ಯಮನ ವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ, ಈಟಿಯ ತುದಿಯಿಂದ ಆನೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವಂತೆ, ಬಿಲ್ಲಿನ ತುದಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಇವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ."
3.39.49
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च ।
मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः ॥ ३.३९.४९ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಧನುಸ್ಸಿನ ತುದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಬಿಲ್ಲಿನ ದಾರದ ಪಾಶದಿಂದ ಎಳೆದು, ವಜ್ರಸದೃಶ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
3.39.50
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा ।
तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः ॥ ३.३९.५० ॥
ಕುಂತಿಯ ಮಗನು, ಶತ್ರುವೀರರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು ಧನುಸ್ಸಿನ ತುದಿಯಿಂದ ಹೋರಾಡಿದನು; ಪರ್ವತವಾಸಿಯು ಅವನ ದಿವ್ಯ ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು.
3.39.51
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत ।
युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ३.३९.५१ ॥
ಆಗ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅರ್ಜುನನು ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಂತನು; ಯುದ್ಧವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಬಯಸಿ ವೇಗವಾಗಿ ಅವನ ಮೇಲೆ ಎರಗಿದನು.
3.39.52
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि ।
मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः ॥ ३.३९.५२ ॥
ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ಪರ್ವತಗಳನ್ನೂ ತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಭೇದಿಸಬಲ್ಲ ಹರಿತವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕುರುವಂಶದ ಆನಂದನು ತನ್ನ ತೋಳ್ಬಲದಿಂದ ಪರಾಕ್ರಮದಿಂದ ಬೀಸಿದನು.
3.39.53
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः ।
ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः ॥ ३.३९.५३ ॥
ಕಿರಾತನ ತಲೆಯನ್ನು ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಖಡ್ಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು. ಆಗ ಫಲ್ಗುನನು ಮರಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಬಂಡೆಗಳಿಂದ ಹೋರಾಡಿದನು.
3.39.54
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः ।
किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः ॥ ३.३९.५४ ॥
ಆಗ ಆ ಮಹಾಕಾಯನು ಮರಗಳನ್ನೂ ಬಂಡೆಗಳನ್ನೂ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಆಗ ಕಿರಾತ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಗವಂತನು ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪಾರ್ಥನನ್ನು ತಡೆದನು.
3.39.55
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे ।
प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि ॥ ३.३९.५५ ॥
ವಜ್ರದಂತಹ ಸ್ಪರ್ಶದ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಆ ದುರ್ಧರ್ಷನಾದ, ಕಿರಾತರೂಪಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
3.39.56
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः ।
किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम् ॥ ३.३९.५६ ॥
ಆಗ ಇಂದ್ರನ ವಜ್ರಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಕಿರಾತರೂಪಿ ಭಗವಾನನು ಫಲ್ಗುನನನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದನು.
3.39.57
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत ।
पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः ॥ ३.३९.५७ ॥
ಆಗ ಯುದ್ಧಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಂಡವನ ಮತ್ತು ಕಿರಾತನ ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಚಟಚಟ ಶಬ್ದ ಹುಟ್ಟಿತು.
3.39.58
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ।
भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव ॥ ३.३९.५८ ॥
ಅವರಿಬ್ಬರ ಆ ಯುದ್ಧ ಕೆಲಕ್ಷಣ ರೋಮಾಂಚನಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು; ವೃತ್ರ ಮತ್ತು ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ರ ಯುದ್ಧದಂತೆ ಭುಜಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.
3.39.59
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली ।
पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात् ॥ ३.३९.५९ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಆಗ ಬಲಶಾಲಿ ಜಿಷ್ಣು (ಅರ್ಜುನ) ಎದೆಯಿಂದ ಕಿರಾತನನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಂಡವನನ್ನೂ ಕಿರಾತ ಬಲದಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
3.39.60
तयोर्भुजविनिष्पेषात्संधर्षेणोरसोस्तथा ।
समजायत गात्रेषु पावकोऽङ्गारधूमवान् ॥ ३.३९.६० ॥
ಅವರಿಬ್ಬರ ಭುಜಗಳ ಹಿಸುಕಾಟ ಮತ್ತು ಎದೆಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಅವರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಂಡ ಹಾಗೂ ಹೊಗೆಯಿರುವ ಬೆಂಕಿ ಹುಟ್ಟಿತು.
3.39.61
तत एनं महादेवः पीड्य गात्रैः सुपीडितम् ।
तेजसा व्क्रमद्रोषाच्चेतस्तस्य विमोहयन् ॥ ३.३९.६१ ॥
ನಂತರ ಮಹಾದೇವನು ತನ್ನ ಅಂಗಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒತ್ತಿ, ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಕೋಪದಿಂದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು.
3.39.62
ततोऽभिपीडितैर्गात्रैः पिण्डीकृत इवाबभौ ।
फल्गुनो गात्रसंरुद्धो देवदेवेन भारत ॥ ३.३९.६२ ॥
ನಂತರ ದೇವದೇವನ ಅಂಗಗಳ ತೀವ್ರ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಫಲ್ಗುನನು ಉಂಡೆಯಂತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು; ಓ ಭಾರತ, ಅವನ ಅಂಗಗಳ ನಡುವೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿ.
3.39.63
निरुच्छ्वासोऽभवच्चैव सन्निरुद्धो महामनाः ।
ततः पपात संमूढस्ततः प्रीतोऽभवद्भवः ॥ ३.३९.६३ ॥
ಮಹಾಮನಸ್ಕನು ಉಸಿರಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾದನು. ನಂತರ ಅವನು ಮೂರ್ಛೆಹೋಗಿ ಬಿದ್ದನು; ಆಗ ಭವನು ಸಂತುಷ್ಟನಾದನು.
3.39.64
स मुहूर्तं तथा भूत्वा सचेताः पुनरुत्थितः ।
रुधिरेणाप्लुताङ्गस्तु पाण्डवो भृशदुःखितः ॥ ३.३९.६४ ॥
ಅವನು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದು, ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮರಳಿ ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಎದ್ದನು; ಅವನ ಅಂಗಗಳು ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದಿದ್ದವು; ಆ ಪಾಂಡವನು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತನಾಗಿದ್ದನು.
3.39.65
शरण्यं शरणं गत्वा भगवन्तं पिनाकिनम् ।
मृन्मयं स्ण्डिलं कृत्वामाल्येनापूजयद्भवम् ॥ ३.३९.६५ ॥
ಶರಣಾಗತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯನಾದ ಭಗವಂತ ಪಿನಾಕಿಯನ್ನು ಶರಣಾಗಿ, ಮಣ್ಣಿನ ವೇದಿಕೆ ಮಾಡಿ, ಮಾಲೆಯಿಂದ ಭವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು.
3.39.66
तच्च माल्यं तदा पार्थः किरातशिरसि स्थितम् ।
अपश्यत्पाण्डवश्रेष्ठो हर्षेण प्रकृतिं गतः ॥ ३.३९.६६ ॥
ಆ ಮಾಲೆಯು ಆಗ ಕಿರಾತನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿರುವುದನ್ನು ಪಾರ್ಥನು ನೋಡಿದನು; ಪಾಂಡವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದನು.
3.39.67
पपात पादयोस्तस्य ततः प्रीतोऽभवद्भवः ।
उवाच चैनं वचसा मेघगम्भीरगीर्हसः।
जातविस्मयमालोक्य ततः क्षीणाङ्गसंहतिम् ॥ ३.३९.६७ ॥
ಅವನು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಆಗ ಭವ (ಶಿವ) ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿ, ಮೇಘದಂತೆ ಗಂಭೀರ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಾ ಅವನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು; ಅವನು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ಕ್ಷೀಣ ದೇಹದವನಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು.
3.39.68
भोभो फल्गुन तुष्टोस्मि कर्मणाऽप्रतिमेन ते ।
शौर्येणानेन धृत्या च क्षत्रियो नास्ति ते समः ॥ ३.३९.६८ ॥
ಓ ಫಲ್ಗುನ! ನಿನ್ನ ಈ ಅಪ್ರತಿಮ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಶೌರ್ಯ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮಾನ ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಲ್ಲ.
3.39.69
समं तेजश्च वीर्यं च ममाद्य तव चानघ ।
प्रीतस्तेऽहं महाबाहो पश्य मां भरतर्षभ ॥ ३.३९.६९ ॥
ಓ ಅನಘ! ಇಂದು ನನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪರಾಕ್ರಮ ನಿನ್ನದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿವೆ. ಓ ಮಹಾಬಾಹು, ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನನ್ನನ್ನು ನೋಡು.
3.39.70
ददामि ते विशालाक्ष चक्षुः पूर्वं मुनिर्भवान् ।
विजेष्यसि रणे शत्रूनपि सर्वान्दिवौकसः ॥ ३.३९.७० ॥
ಓ ವಿಶಾಲಾಕ್ಷ! ನಿನಗೆ ದಿವ್ಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಹಿಂದೆ ನೀನು ಮುನಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನೀನು ಎಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಾದ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲುವೆ.
3.39.71
प्रीत्या च तेऽहं दास्यामि यदस्त्रमनिवारितम् ।
त्वं हि शक्तो मदीयं तदस्त्रं धारयितुं क्षणात् ॥ ३.३९.७१ ॥
ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ತಡೆಯಲಾಗದ ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಆ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಲು ನೀನೇ ಸಮರ್ಥನು.
3.39.72
ततो देवं महादेवं गिरिशं शूनपाणिनम् ।
ददर्श फल्गुनस्तत्र सह देव्या महाद्युतिम् ॥ ३.३९.७२ ॥
ಆಗ ಫಲ್ಗುನ (ಅರ್ಜುನ) ಅಲ್ಲಿ ದೇವಿಯೊಂದಿಗಿದ್ದ, ಮಹಾಕಾಂತಿಯ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಕಂಡನು; ಅವನು ಗಿರೀಶ, ಶೂಲಧಾರಿ.
3.39.73
स जानुभ्यां महीं गत्वा शिरसा प्रणिपत्य च ।
प्रसादयामास हरं पार्थः परपुरंजयः ॥ ३.३९.७३ ॥
ಅವನು ಮೊಣಕಾಲೂರಿ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ತಲೆಬಾಗಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಶತ್ರುನಗರಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಪಾರ್ಥನು ಹರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು.
3.39.74
कपर्दिन्सर्वभूतेश भगनेत्रनिपातन ।
देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर ॥ ३.३९.७४ ॥
ಓ ಕಪರ್ದಿ, ಸರ್ವಭೂತೇಶ್ವರನೇ, ಭಗನ ನೇತ್ರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವನೇ, ದೇವದೇವನೇ, ಮಹಾದೇವನೇ, ನೀಲಕಂಠನೇ, ಜಟಾಧರನೇ!
3.39.75
कारणानां च परमं जाने त्वां त्र्यम्बकं विभुम् ।
देवानां च गतिं देवं त्वत्प्रसूतमिदं जगत् ॥ ३.३९.७५ ॥
ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮ ಕಾರಣನಾದ, ತ್ರ್ಯಂಬಕನೂ ವಿಭುವೂ ಆದ ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಬಲ್ಲೆ; ದೇವತೆಗಳ ಗತಿಯೂ ನೀನೇ; ಈ ಜಗತ್ತು ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟಿದೆ.
3.39.76
अजेयस्त्वं त्रिभिर्लोकैः सदेवासुरमानुषैः ।
शिवाय विष्णुरूपाय विष्णवे शिवरूपिणे ॥ ३.३९.७६ ॥
ದೇವ, ಅಸುರ, ಮನುಷ್ಯರೊಡಗೂಡಿದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಂದಲೂ ನೀನು ಗೆಲ್ಲಲಸಾಧ್ಯನು; ವಿಷ್ಣುರೂಪನಾದ ಶಿವನಿಗೆ, ಶಿವರೂಪನಾದ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
3.39.77
दक्षियज्ञविनाशाय हरिरूपाय ते नमः ।
ललाटाक्षाय शर्वाय मीढुषे शूलपाणये ॥ ३.३९.७७ ॥
ದಕ್ಷಯಜ್ಞವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ, ಹರಿರೂಪನಾದ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹಣೆಗಣ್ಣಿನ ಶರ್ವನಿಗೆ, ವರ್ಷಿಸುವವನಿಗೆ, ಶೂಲಪಾಣಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.
3.39.78
पिनाकगोप्त्रे सूर्याय मङ्गल्याय च वेधसे ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वभूतमहेश्वर ॥ ३.३९.७८ ॥
ಪಿನಾಕವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವವನೇ, ಸೂರ್ಯರೂಪನೇ, ಮಂಗಳಕರನೇ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಸರ್ವಭೂತಗಳ ಮಹೇಶ್ವರನೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.39.79
गणेशं जगतः शम्भुं लोककारणकारणम् ।
प्रधानपुरुषातीतं परं सूक्ष्मतरं हरम् ॥ ३.३९.७९ ॥
ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿ ಗಣೇಶ, ಶಂಭು, ಲೋಕಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಕಾರಣನಾದವನು, ಪ್ರಧಾನ ಮತ್ತು ಪುರುಷನನ್ನು ಮೀರಿದವನು, ಪರನು, ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾದ ಹರನನ್ನು (ನಮಿಸುತ್ತೇನೆ).
3.39.80
व्यतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हसि शंकर ।
भगवन्दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तोस्मीमं महागिरिम् ॥ ३.३९.८० ॥
ಓ ಭಗವಂತ, ಶಂಕರ, ನನ್ನ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನೀವು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು. ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನವನ್ನು ಬಯಸಿ ಈ ಮಹಾಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.
3.39.81
दयितं तव देवेश तापसालयमुत्तमम् ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.३९.८१ ॥
ಓ ದೇವೇಶನೇ, ಇದು ನಿಮಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ, ತಪಸ್ವಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಶ್ರಯ. ಓ ಭಗವಂತನೇ, ಸರ್ವಲೋಕ ನಮಸ್ಕೃತನಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ.
3.39.82
कृतो मयाऽयमज्ञानाद्विमर्दो यस्त्वया सह ।
शरणं प्रतिपन्नाय तत्क्षमस्वाद्य शंकर ॥ ३.३९.८२ ॥
ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಮಾಡಿದ ಈ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು, ಓ ಶಂಕರ, ಶರಣಾಗತನಾದ ನನಗಾಗಿ ಇಂದು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.
3.39.83
तमुवाच महातेजाः प्रहसन्वृषभध्वजः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं क्षान्तमित्येव फल्गुनम् ॥ ३.३९.८३ ॥
ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯಾದ, ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಅವನು ನಗುತ್ತಾ, ಸುಂದರ ಬಾಹುವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಫಲ್ಗುನನಿಗೆ "ಕ್ಷಮಿಸಲಾಗಿದೆ" ಎಂದನು.
3.39.84
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रीतात्मा भगवान्हरः ।
पुनः पार्थं सान्त्वपूर्वमुवाच वृषभध्वजः ॥ ३.३९.८४ ॥
ಎರಡು ಬಾಹುಗಳಿಂದ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಪ್ರೀತಮನನಾದ ಭಗವಂತ ಹರನು, ವೃಷಭಧ್ವಜನು, ಪಾರ್ಥನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
3.39.85
गङ्गाङ्गितजटः शर्वः पार्थस्यामिततेजसः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं वृत्तं ताम्रतलाङ्गुलिम् ॥ ३.३९.८५ ॥
ಗಂಗೆಯಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜಟೆಗಳ ಶರ್ವನು, ಅಮಿತ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಪಾರ್ಥನ ಸುಂದರವಾದ, ಉರುಳೆಯಾದ ಬಾಹುವನ್ನು ಹಿಡಿದನು; ಅದರ ಅಂಗೈ ಮತ್ತು ಬೆರಳುಗಳು ತಾಮ್ರವರ್ಣದವಾಗಿದ್ದವು.