Mahābhārata · Adhyāya 3.39
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.39.1
गतेषु तेषु सर्वेषु तपस्विषु महात्मसु ।
पिनाकपाणिर्भगवान्सर्वपापहरो हरः ॥ ३.३९.१ ॥
Quando todos aqueles ascetas magnânimos partiram, o bem-aventurado Hara (Śiva), com o arco Pināka na mão, removedor de todos os pecados, apareceu.
3.39.2
कैरातं वेषमास्थाय काञ्चनद्रुमसन्निभम् ।
विभ्राजमानो वपुषा गिरिर्मेरुरिवापरः ॥ ३.३९.२ ॥
Assumindo a forma de um caçador kirāta, semelhante a uma árvore de ouro, resplandecente no corpo, como um outro monte Meru.
3.39.3
श्रीगद्धनुरुपादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
निष्पपात महार्चिष्मान्दहन्कक्षमिवानलः ॥ ३.३९.३ ॥
Tomando o glorioso arco e flechas semelhantes a serpentes venenosas, saltou adiante, grandemente resplandecente, como um fogo que queima a mata.
3.39.4
देव्या सहोमया श्रीमान्समानव्रतवेषया ।
नानावेषधरैर्हृष्टैर्भूतैरनुगतस्तदा ॥ ३.३९.४ ॥
Então o glorioso (Śiva), junto à deusa Umā, com o mesmo voto e traje, era seguido por espíritos alegres que portavam várias formas.
3.39.5
किरातवेषसंछन्नः स्त्रीभिश्चापि सहस्रशः ।
अशोभत तदा राजन्स देशोऽतीव भारत ॥ ३.३९.५ ॥
Coberto com o disfarce de caçador kirāta, e com milhares de mulheres, aquela região resplandeceu imensamente, ó rei, ó descendente de Bharata.
3.39.6
क्षणेन तद्वनं सर्वं निःशब्दमभवत्तदा ।
नादः प्रस्रवणानां च पक्षिणां चाप्युपारमत् ॥ ३.३९.६ ॥
Num instante, toda aquela floresta ficou em silêncio; então até o som dos riachos e o canto dos pássaros cessaram.
3.39.7
स सन्निकर्षमागम्य पार्थस्याक्लिष्टकर्मणः ।
मूकं नाम दितेः पुत्रं ददर्शाद्भुतदर्शनम् ॥ ३.३९.७ ॥
Aproximando-se de Pārtha, de feitos sem esforço, viu o filho de Diti chamado Mūka, de aparência maravilhosa.
3.39.8
वाराहं रूपमास्थाय तर्जयन्तमिवार्जुनम् ।
हन्तुं परमदुष्टात्मा तमुवाचाथ फल्गुनः ॥ ३.३९.८ ॥
Assumindo a forma de javali, como se ameaçasse Arjuna, aquele de mente sumamente perversa; para matá-lo, então Phalguna lhe falou.
3.39.9
गाण्डीवं धनुरादाय शरांश्चाशीविषोपमान् ।
सज्यं धनुर्वरं कृत्वा ज्याघोषेण निनादयन् ॥ ३.३९.९ ॥
Tomando o arco Gāṇḍīva e flechas semelhantes a serpentes venenosas, tendo armado o excelente arco, ressoando com o estalo da corda.
3.39.10
यन्मां प्रार्थयसे हन्तुमनागसमिहागतम् ।
तस्मात्त्वां पूर्वमेवाहं नेष्यामि यमसादनम् ॥ ३.३९.१० ॥
Visto que desejas matar-me, eu que sou inocente e aqui cheguei, por isso primeiro te enviarei à morada de Yama.
3.39.11
दृष्ट्वा तं प्रहरिष्यन्तं फल्गुनं दृढधन्विनम् ।
किरातरूपी सहसा वारयामास शंकरः ॥ ३.३९.११ ॥
Vendo Phalguna, de arco firme, prestes a golpear, Śaṅkara, em forma de caçador, de repente o conteve.
3.39.12
मयैष प्रार्थितः पूर्वं नीलमेघसमप्रभः ।
अनादृत्यैव तद्वाक्यं प्रजहाराथ फल्गुनः ॥ ३.३९.१२ ॥
Antes eu havia pedido a este, resplandecente como uma nuvem azul escura; mas, desdenhando aquela palavra, Phalguna o feriu.
3.39.13
किरातश्च समं तस्मिन्नेकलक्ष्ये महाद्युतिः ।
प्रमुमोचाशनिप्रख्यं शरमग्निशिखोपमम् ॥ ३.३९.१३ ॥
No mesmo instante, o Kirāta, de grande fulgor, disparou sobre aquele único alvo uma flecha semelhante ao raio, semelhante à chama de fogo.
3.39.14
तौ मुक्तौ सायकौ ताभ्यां समं तत्र निपेततुः ।
मूकस्य गात्रे विस्तीर्णे शैलपृष्ठनिभे तदा ॥ ३.३९.१४ ॥
As duas flechas lançadas por ambos caíram juntas ali, sobre o corpo largo de Mūka, semelhante ao dorso de uma montanha.
3.39.15
यथाऽशनैर्विनिष्पेषो वज्रस्येव च पर्वते ।
तथा तयोः सन्निपातः शरयोरभवत्तदा ॥ ३.३९.१५ ॥
Assim como o choque esmagador dos raios e do vajra sobre uma montanha, assim foi então a colisão das duas flechas.
3.39.16
स विद्धो बहुभिर्बाणैर्दीप्तास्यैः पन्नगैरिव ।
ममार राक्षसं रूपं भूयः कृत्वा सुदारुणम् ॥ ३.३९.१६ ॥
Atravessado por muitas flechas como serpentes de bocas flamejantes, morreu de novo, assumindo sua forma demoníaca mais terrível.
3.39.17
स ददर्श ततो जिष्णुः पुरुषं काञ्चनप्रभम् ।
किरातवेषसंछन्नं स्त्रीसहायममित्रहा ॥ ३.३९.१७ ॥
Então Jiṣṇu (Arjuna), o matador de inimigos, viu um homem de brilho dourado, oculto sob o disfarce de um Kirāta, acompanhado por uma mulher.
3.39.18
तमब्रवीत्प्रीतमना कौन्तेयः प्रहसन्निव ।
को भवानटते शून्ये वने रस्त्रीगणसंवृतः ॥ ३.३९.१८ ॥
Com o ânimo satisfeito, o filho de Kuntī disse-lhe, como que sorrindo: "Quem és tu, que vagueias por esta floresta deserta, cercado por um grupo de mulheres?"
3.39.19
न त्वमस्मिन्वने घोरे बिभेषि कनकप्रभ ।
किमर्थं च त्वया विद्धो मृगोऽयं मत्परिग्रहः ॥ ३.३९.१९ ॥
Ó tu, de brilho dourado, não temes nesta floresta terrível? E por que feriste este veado, que está sob a minha posse?
3.39.20
मयाऽभिपन्नः पूर्वं हि राक्षसोऽयमिहागतः ।
कामात्परिभवाद्वाऽपि न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.२० ॥
Este demônio já foi ferido por mim e veio aqui. Seja por desejo ou por desprezo, não sairás vivo das minhas mãos.
3.39.21
न ह्येष मृगयाधर्मो यस्त्वयाऽद्य कृतो मयि ।
तेन त्वां भ्रंशयिष्यामि जीवितात्पर्वताश्रयम् ॥ ३.३९.२१ ॥
O que hoje me fizeste não é a lei da caça. Por isso, habitante da montanha, far-te-ei cair da vida.
3.39.22
इत्युक्तः पाण्डवेयेन किरातः प्रहसन्निव ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा पाण्डवं सव्यसाचिनं ॥ ३.३९.२२ ॥
Assim interpelado pelo filho de Pāṇḍu, o Kirāta, como se risse, falou com voz suave ao pāṇḍava Savyasācin.
3.39.23
न मत्कृते त्वया वीरः भीः कार्या वनमन्तिकात् ।
इयं भूमिः सदाऽस्माकमुचिता वसतां वने ॥ ३.३९.२३ ॥
Herói, não deves temer a orla da floresta por minha causa. Esta terra é sempre própria de nós, que habitamos na floresta.
3.39.24
त्वया तु दुष्करः कस्मादिह वासः प्ररोचितः ।
वयं तु बहुसत्त्वेऽस्मिन्निवसामस्तपोधन ॥ ३.३९.२४ ॥
Mas por que escolheste morar aqui, onde te será difícil? Nós habitamos esta floresta cheia de seres vivos, ó tesouro de ascese.
3.39.25
भवांस्तु कृष्णवत्मार्भः सुकुमारः सुखोचितः ।
कथं शून्यमिमं देशमेकाकी विचरिष्यति ॥ ३.३९.२५ ॥
Mas tu, jovem de tez escura, delicado e habituado ao conforto, como andarás sozinho por esta região deserta?
3.39.26
गाण्डीवमाश्रयं कृत्वा नाराजांश्चाग्निसन्निभान् ।
निवसामि महारण्ये द्वितीय इव पावकः ॥ ३.३९.२६ ॥
Tomando o arco Gāṇḍīva como refúgio e com flechas de ferro semelhantes ao fogo, habito esta grande floresta, como um segundo fogo.
3.39.27
एष चापि मया जन्तुर्मृगरूपं समाश्रितः ।
राक्षसो निहतो घोरो हन्तुं मामिह चागतः ॥ ३.३९.२७ ॥
Também esta criatura, que tomara a forma de um veado, foi abatida por mim; este terrível rākṣasa viera aqui para me matar.
3.39.28
मयैष धन्वनिर्मुक्तैस्ताडितः पूर्वमेव हि ।
बाणैरभिहतः शेते नीतश्च यमसादनम् ॥ ३.३९.२८ ॥
Eu o atingi antes com flechas disparadas do meu arco; abatido pelas flechas, jaz, e foi levado à morada de Yama.
3.39.29
ममैवायं लक्ष्यभूतः पूर्वमेव परिग्रहः ।
ममैव च प्रहारेण जीविताद्व्यपरिपितः ॥ ३.३९.२९ ॥
Este já era meu alvo desde o início, já mais meu do que de outro; e apenas pelo meu golpe foi privado da vida.
3.39.30
दोषान्स्वान्नार्हसेऽन्यस्मै वक्तुं स्वबलदर्पितः ।
अभिषक्तोस्मि मन्दात्मन्न मे जीवन्विमोक्ष्यसे ॥ ३.३९.३० ॥
Insensato, embriagado pela tua própria força! Não deves atribuir a outro as tuas faltas. Já te apanhei; vivo não me escaparás.
3.39.31
स्थिरो भव विमोक्ष्यामि सायकानशनीनिव ।
घटस्व परया शक्त्या मुञ्च त्वमपि सायकान् ॥ ३.३९.३१ ॥
Permanece firme; lançarei flechas como raios. Esforça-te com suprema força; tu também solta as tuas flechas.
3.39.32
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा किरातस्यार्जुनस्तदा ।
रोषमाहारयामास ताडयामास चेषुभिः ॥ ३.३९.३२ ॥
Ouvindo aquelas palavras do Kirāta, Arjuna então se encolerizou e o atingiu com flechas.
3.39.33
ततो हृष्टेन मनसा प्रतिजग्राह सायकान् ।
भूयोभूय इति प्राह मन्दमन्देत्युवाच ह ॥ ३.३९.३३ ॥
Então, com ânimo alegre, recebeu as flechas e repetia vezes sem conta: «Insensato, insensato!»
3.39.34
प्रहरस्व शरानेतान्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
इत्युक्तो बाणवर्षं स मुमोच सहसाऽर्जुनः ॥ ३.३९.३४ ॥
«Golpeia com estas flechas, os nārācas que perfuram os pontos vitais» — assim interpelado, Arjuna de repente lançou uma chuva de flechas.
3.39.35
ततस्तौ तत्रसंरब्धौ गर्जमानौ मुहुर्मुहुः ।
शरैराशीविषाकारैस्ततक्षाते परस्परम् ॥ ३.३९.३५ ॥
Então os dois, ali enfurecidos e rugindo sem cessar, feriram-se mutuamente com flechas semelhantes a serpentes venenosas.
3.39.36
ततोऽर्जुनः शरवर्षं किराते समवासृजत् ।
तत्प्रसन्नेन मनसा प्रतिजग्राह शंकरः ॥ ३.३९.३६ ॥
Então Arjuna lançou uma chuva de flechas sobre o Kirāta; Śaṅkara a recebeu com mente benevolente.
3.39.37
मुहूर्तं शरवर्षं तु प्रतिगृह्य पिनाकधृक् ।
अक्षतेन शरीरेण तस्थौ गिरिवाचलः ॥ ३.३९.३७ ॥
Tendo recebido por um momento a chuva de flechas, o portador do arco Pināka permaneceu de pé, ileso e imóvel como uma montanha.
3.39.38
स दृष्ट्वा बाणवर्षं तु मघीभूतं धनंजयः ।
परमं विस्मयं चक्रे साधुसाध्विति चाब्रवीत् ॥ ३.३९.३८ ॥
Ao ver a chuva de flechas tornar-se ineficaz, Dhanaṃjaya ficou muito admirado e disse: "Bem feito, bem feito!"
3.39.39
अहोऽयं सुकुमाराङ्गो हिमवच्छिखराश्रयः ।
गाण्डीवमुक्तान्नाराचान्प्रतिगृह्णात्यविह्वलः ॥ ३.३९.३९ ॥
Oh! Este de membros delicados, que habita os picos do Himālaya, recebe sem se perturbar as flechas de ferro lançadas do Gāṇḍīva!
3.39.40
कोऽयं देवो भवेत्साक्षाद्रुद्रो यक्षः सुरोऽसुरः ।
विद्यते हि गिरिश्रेष्ठे त्रिदशानां समागमः ॥ ३.३९.४० ॥
Quem é este deus? Seria o próprio Rudra, ou um yaksha, um sura ou um asura? Pois nesta melhor das montanhas reuniu-se uma assembleia de deuses.
3.39.41
न हि मद्वाणजालानामुत्सृष्टानां सहस्रशः ।
शक्तोऽन्यः सहितुं वेगमृते देवं पिनाकिनम् ॥ ३.३९.४१ ॥
Ninguém além do deus portador do Pināka poderia suportar a força dos milhares de redes de flechas que eu lancei.
3.39.42
देवो वा यदि वा यक्षो रुद्रादन्यो व्यवस्थितः ।
अहमेनं शरैस्तीक्ष्णैर्नयामि यमसादनम् ॥ ३.३९.४२ ॥
Seja ele um deus ou um yaksha, ou alguém diferente de Rudra, eu o enviarei com flechas afiadas à morada de Yama.
3.39.43
ततो हृष्टमना जिष्णुर्नाराचान्मर्मभेदिनः ।
व्यसृजच्छतधा राजन्मयूखानिव भास्करः ॥ ३.३९.४३ ॥
Então Jiṣṇu (Arjuna), com a mente alegre, ó rei, lançou flechas de ferro que perfuram os pontos vitais de cem maneiras, como o sol espalha seus raios.
3.39.44
तान्प्रसन्नेन मनसा भगवाँल्लोकभावनः ।
शूलपाणिः प्रत्यगृह्णाच्छिलावर्षमिवाचलः ॥ ३.३९.४४ ॥
O bem-aventurado senhor que sustenta os mundos, portador do tridente, com mente serena recebeu aquelas flechas, como uma montanha recebe uma chuva de pedras.
3.39.45
क्षणेन क्षीणबाणोऽथ संवृत्तः फल्गुनस्तदा ।
वित्रासं च जगामाथ तं दृष्ट्वा शरसंक्षयम् ॥ ३.३९.४५ ॥
Num instante as flechas de Phalguna (Arjuna) se esgotaram, e ao ver o esgotamento de suas flechas, foi tomado pelo medo.
3.39.46
चिन्तयामास जिष्णुस्तु भगवन्तं हुताशनम् ।
पुरस्तादक्षयौ दत्तौ तूणौ येनास्य खाण्डवे ॥ ३.३९.४६ ॥
Então Jiṣṇu (Arjuna) lembrou-se do bem-aventurado Hutāśana (o Fogo), que outrora lhe dera duas aljavas inesgotáveis na floresta de Khāṇḍava.
3.39.47
किं नु मोक्ष्यामि धनुषा यन्मे बाणाः क्षयं गताः ।
अयं च पुरुषः कोपि बाणान्ग्रसति सर्वशः ॥ ३.३९.४७ ॥
"Minhas flechas se esgotaram; com o que vou atirar agora com este arco? E este homem, quem quer que seja, está engolindo todas as minhas flechas."
3.39.48
अहमेनं धनुष्कोट्या रशूलाग्रेणेव कुञ्जरम् ।
नयामि दण्डधारस्य यमस्य सदनं प्रति ॥ ३.३९.४८ ॥
"Com a ponta do meu arco o conduzirei, como se guia um elefante com a ponta de uma lança, em direção à morada de Yama, portador do bastão."
3.39.49
प्रगृह्याथ धनुष्कोट्या ज्यापाशेनावकृष्य च ।
मुष्टिभिश्चापि हतवान्वज्रकल्पैर्महाद्युतिः ॥ ३.३९.४९ ॥
Então o de grande brilho, agarrando a ponta do arco e puxando-o pela corda como um laço, golpeou-o com punhos como raios.
3.39.50
संप्रायुध्यद्धनुष्कोट्या कौन्तेयः परवीरहा ।
तदप्यस्य धनुर्दिव्यं जग्राह गिरिगोचरः ॥ ३.३९.५० ॥
O filho de Kuntī, matador de heróis inimigos, lutou com a ponta do arco; mas o habitante das montanhas também se apoderou do seu arco divino.
3.39.51
ततोऽर्जुनो ग्रस्तधनुः खङ्गपाणिरतिष्ठत ।
युद्धस्यान्तमभीप्सन्वै वेगेनाभिजगाम तम् ॥ ३.३९.५१ ॥
Então Arjuna, com o arco tomado, pôs-se de pé com a espada na mão; desejando o fim da batalha, investiu rapidamente contra ele.
3.39.52
तस्य मूर्ध्नि शितं खङ्गमसक्तं पर्वतेष्वपि ।
मुमोय भुजवीर्येण विक्रम्य कुरुनन्दनः ॥ ३.३९.५२ ॥
Sobre sua cabeça, a alegria dos Kuru, avançando com a força dos seus braços, fez cair uma espada afiada que podia atravessar até as montanhas sem obstáculo.
3.39.53
तकस्य मूर्धानमासाद्य पफालासिवरो हि सः ।
ततो वृक्षैः शिलाभिश्च योधयामास फल्गुनः ॥ ३.३९.५३ ॥
Ao atingir a cabeça do Kirāta, aquela excelente espada de fato se partiu. Então Phalguna lutou com árvores e rochas.
3.39.54
तदा वृक्षान्महाकायः प्रत्यगृह्णादथो शिलाः ।
किरातरूपी भगवांस्ततः पार्थो महाबलः ॥ ३.३९.५४ ॥
Então aquele de grande corpo recolheu de volta as árvores e as rochas; e o bem-aventurado Senhor, na forma de um Kirāta, conteve Pārtha, o de grande força.
3.39.55
मुष्टिभिर्वज्रसंस्पर्शैर्धूममुत्पादयन्मुखे ।
प्रजहार दुराधर्षे किरातसमरूपिणि ॥ ३.३९.५५ ॥
Com punhos cujo toque era como raios, fazendo fumaça surgir do rosto, golpeou o invencível que tinha a forma de um Kirāta.
3.39.56
ततः शक्राशनिसमैर्मुष्टिभिर्भृशदारुणैः ।
किरातरूपी भगवानर्दयामास फल्गुनम् ॥ ३.३९.५६ ॥
Então o bem-aventurado, na forma de um Kirāta, atormentou Phalguna com punhos terríveis como o raio de Śakra.
3.39.57
ततश्चटचटाशब्दः सुधोरः समजायत ।
पाण्डवस्य च मुष्टीनां किरातस् च युध्यतः ॥ ३.३९.५७ ॥
Então surgiu um estalido muito terrível dos punhos do Pāṇḍava e do Kirāta enquanto lutavam.
3.39.58
सुमुहूर्तं तयोर्युद्धमभवल्लोमहर्षणम् ।
भुजप्रहारसंयुक्तं वृत्रवासवयोरिव ॥ ३.३९.५८ ॥
O combate deles durou um bom tempo e arrepiava os cabelos, cheio de golpes de braços, como a luta de Vṛtra e Vāsava (Indra).
3.39.59
महाराज ततो जिष्णुः किरातमुरसा बली ।
पाण्डवं च विचेष्टन्तं किरातोप्यहनद्बलात् ॥ ३.३९.५९ ॥
Então, ó grande rei, o poderoso vencedor (Arjuna) golpeou o Kirāta com o peito, e o Kirāta também golpeou com força o Pāṇḍava que se debatia.
3.39.60
तयोर्भुजविनिष्पेषात्संधर्षेणोरसोस्तथा ।
समजायत गात्रेषु पावकोऽङ्गारधूमवान् ॥ ३.३९.६० ॥
Pelo esmagamento dos seus braços e pelo atrito dos seus peitos, surgiu fogo nos seus membros, com brasas e fumaça.
3.39.61
तत एनं महादेवः पीड्य गात्रैः सुपीडितम् ।
तेजसा व्क्रमद्रोषाच्चेतस्तस्य विमोहयन् ॥ ३.३९.६१ ॥
Então o grande deus, pressionando-o bem com seus membros, avançou com seu esplendor e sua ira e confundiu sua mente.
3.39.62
ततोऽभिपीडितैर्गात्रैः पिण्डीकृत इवाबभौ ।
फल्गुनो गात्रसंरुद्धो देवदेवेन भारत ॥ ३.३९.६२ ॥
Então, pressionado com força por seus membros, Phalguna apareceu como se fosse feito uma bola, ó Bhārata, confinado nos membros do deus dos deuses.
3.39.63
निरुच्छ्वासोऽभवच्चैव सन्निरुद्धो महामनाः ।
ततः पपात संमूढस्ततः प्रीतोऽभवद्भवः ॥ ३.३९.६३ ॥
Privado de respiração e completamente contido, o magnânimo caiu desnorteado; então Bhava ficou satisfeito.
3.39.64
स मुहूर्तं तथा भूत्वा सचेताः पुनरुत्थितः ।
रुधिरेणाप्लुताङ्गस्तु पाण्डवो भृशदुःखितः ॥ ३.३९.६४ ॥
Ele permaneceu assim por um momento, depois recobrou os sentidos e se levantou de novo, os membros banhados em sangue; o Pāṇḍava estava profundamente aflito.
3.39.65
शरण्यं शरणं गत्वा भगवन्तं पिनाकिनम् ।
मृन्मयं स्ण्डिलं कृत्वामाल्येनापूजयद्भवम् ॥ ३.३९.६५ ॥
Tendo buscado refúgio no bendito Pinākin, digno de refúgio, fez um altar de terra e adorou Bhava com uma guirlanda.
3.39.66
तच्च माल्यं तदा पार्थः किरातशिरसि स्थितम् ।
अपश्यत्पाण्डवश्रेष्ठो हर्षेण प्रकृतिं गतः ॥ ३.३९.६६ ॥
E Pārtha viu então aquela guirlanda posta sobre a cabeça do Kirāta, e o melhor dos Pāṇḍava, cheio de alegria, recuperou seu estado natural.
3.39.67
पपात पादयोस्तस्य ततः प्रीतोऽभवद्भवः ।
उवाच चैनं वचसा मेघगम्भीरगीर्हसः।
जातविस्मयमालोक्य ततः क्षीणाङ्गसंहतिम् ॥ ३.३९.६७ ॥
Ele caiu aos seus pés. Então Bhava (Śiva) ficou satisfeito e, com uma voz profunda como uma nuvem, sorrindo, falou-lhe, vendo-o cheio de espanto e com o corpo debilitado.
3.39.68
भोभो फल्गुन तुष्टोस्मि कर्मणाऽप्रतिमेन ते ।
शौर्येणानेन धृत्या च क्षत्रियो नास्ति ते समः ॥ ३.३९.६८ ॥
Ó Phalguna, estou satisfeito com teu feito incomparável. Nesta bravura e firmeza, não há guerreiro igual a ti.
3.39.69
समं तेजश्च वीर्यं च ममाद्य तव चानघ ।
प्रीतस्तेऽहं महाबाहो पश्य मां भरतर्षभ ॥ ३.३९.६९ ॥
Ó tu, sem mácula, hoje meu esplendor e meu poder são iguais aos teus. Ó tu de braços poderosos, touro dos Bharatas, estou satisfeito contigo; contempla-me.
3.39.70
ददामि ते विशालाक्ष चक्षुः पूर्वं मुनिर्भवान् ।
विजेष्यसि रणे शत्रूनपि सर्वान्दिवौकसः ॥ ३.३९.७० ॥
Ó tu de olhos largos, dou-te o olho divino. Outrora foste um sábio. Na batalha vencerás todos os teus inimigos, mesmo os habitantes do céu.
3.39.71
प्रीत्या च तेऽहं दास्यामि यदस्त्रमनिवारितम् ।
त्वं हि शक्तो मदीयं तदस्त्रं धारयितुं क्षणात् ॥ ३.३९.७१ ॥
E por afeto dar-te-ei aquela arma irresistível, pois só tu és capaz de empunhar a minha arma num instante.
3.39.72
ततो देवं महादेवं गिरिशं शूनपाणिनम् ।
ददर्श फल्गुनस्तत्र सह देव्या महाद्युतिम् ॥ ३.३९.७२ ॥
Então Phalguna (Arjuna) viu ali o deus Mahādeva, de grande esplendor, com a deusa; o senhor da montanha, portador do tridente.
3.39.73
स जानुभ्यां महीं गत्वा शिरसा प्रणिपत्य च ।
प्रसादयामास हरं पार्थः परपुरंजयः ॥ ३.३९.७३ ॥
Ajoelhando-se e inclinando a cabeça até o chão, Pārtha, conquistador de cidades inimigas, aplacou Hara.
3.39.74
कपर्दिन्सर्वभूतेश भगनेत्रनिपातन ।
देवदेव महादेव नीलग्रीव जटाधर ॥ ३.३९.७४ ॥
Ó Kapardin, senhor de todos os seres, destruidor do olho de Bhaga, deus dos deuses, grande deus, de pescoço azul, portador de cabelos emaranhados!
3.39.75
कारणानां च परमं जाने त्वां त्र्यम्बकं विभुम् ।
देवानां च गतिं देवं त्वत्प्रसूतमिदं जगत् ॥ ३.३९.७५ ॥
Eu te conheço, a causa suprema das causas, o de três olhos, deus onipresente, refúgio dos deuses; este mundo nasceu de ti.
3.39.76
अजेयस्त्वं त्रिभिर्लोकैः सदेवासुरमानुषैः ।
शिवाय विष्णुरूपाय विष्णवे शिवरूपिणे ॥ ३.३९.७६ ॥
És invencível para os três mundos, com deuses, demônios e homens. Honra a Śiva na forma de Viṣṇu, e a Viṣṇu na forma de Śiva.
3.39.77
दक्षियज्ञविनाशाय हरिरूपाय ते नमः ।
ललाटाक्षाय शर्वाय मीढुषे शूलपाणये ॥ ३.३९.७७ ॥
Honra a ti, destruidor do sacrifício de Dakṣa, na forma de Hari; a Śarva de olho na testa, o generoso, portador do tridente.
3.39.78
पिनाकगोप्त्रे सूर्याय मङ्गल्याय च वेधसे ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वभूतमहेश्वर ॥ ३.३९.७८ ॥
Honra a ti, guardião do arco Pināka, semelhante ao sol, auspicioso e criador. Aplaco-te, ó bem-aventurado, grande senhor de todos os seres.
3.39.79
गणेशं जगतः शम्भुं लोककारणकारणम् ।
प्रधानपुरुषातीतं परं सूक्ष्मतरं हरम् ॥ ३.३९.७९ ॥
Gaṇeśa, senhor do mundo, Śambhu, causa das causas dos mundos, além da matéria primordial e do Puruṣa, supremo e sutilíssimo Hara.
3.39.80
व्यतिक्रमं मे भगवन्क्षन्तुमर्हसि शंकर ।
भगवन्दर्शनाकाङ्क्षी प्राप्तोस्मीमं महागिरिम् ॥ ३.३९.८० ॥
Ó bem-aventurado Śaṅkara, deves perdoar a minha transgressão. Desejando ver o bem-aventurado senhor, cheguei a esta grande montanha.
3.39.81
दयितं तव देवेश तापसालयमुत्तमम् ।
प्रसादये त्वां भगवन्सर्वलोकनमस्कृतम् ॥ ३.३९.८१ ॥
Ó senhor dos deuses, esta excelente morada de ascetas te é querida. Ó bem-aventurado senhor, reverenciado por todos os mundos, eu te suplico.
3.39.82
कृतो मयाऽयमज्ञानाद्विमर्दो यस्त्वया सह ।
शरणं प्रतिपन्नाय तत्क्षमस्वाद्य शंकर ॥ ३.३९.८२ ॥
O confronto que travei contigo por ignorância — ó Śaṅkara, perdoa-o hoje por mim, que busquei refúgio.
3.39.83
तमुवाच महातेजाः प्रहसन्वृषभध्वजः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं क्षान्तमित्येव फल्गुनम् ॥ ३.३९.८३ ॥
Então o de grande esplendor, cujo estandarte é o touro, rindo, tomou-lhe o belo braço e disse a Phalguna: "Perdoado."
3.39.84
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रीतात्मा भगवान्हरः ।
पुनः पार्थं सान्त्वपूर्वमुवाच वृषभध्वजः ॥ ३.३९.८४ ॥
Abraçando-o com ambos os braços, o bem-aventurado Hara, cujo estandarte é o touro, de coração satisfeito, falou de novo a Pārtha, começando com palavras de consolo.
3.39.85
गङ्गाङ्गितजटः शर्वः पार्थस्यामिततेजसः ।
प्रगृह्य रुचिरं बाहुं वृत्तं ताम्रतलाङ्गुलिम् ॥ ३.३९.८५ ॥
Śarva, cujos cabelos emaranhados estão marcados pelo Gaṅgā, segurou o belo braço arredondado de Pārtha, de esplendor imensurável, cuja palma e dedos eram cor de cobre.