Mahābhārata · Adhyāya 3.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.94.1
ततः संप्रस्थितो राजा कौन्तेयो भूरिदक्षिणः ।
अगस्त्याश्रममासाद्य दुर्जयायामुवास ह ॥ ३.९४.१ ॥
Entonces el rey, hijo de Kuntī, generoso en dones, partió, llegó al ermitaño de Agastya y habitó en Durjayā.
3.94.2
तत्रैव लोमशं राजा पप्रच्छ वदतांवरः ।
अगस्त्येनेह वातापिः किमर्थमुपशामितः ॥ ३.९४.२ ॥
Allí mismo, el rey, el mejor de los oradores, preguntó a Lomaśa: ¿por qué fue sometido aquí Vātāpi por Agastya?
3.94.3
आसीद्वा किंप्रभावश्च स दैत्यो मानवान्तकः ।
किमर्थं चोदितो मन्युरगस्त्यस्य महात्मनः ॥ ३.९४.३ ॥
¿Era aquel daitya, destructor de hombres, de qué poder? ¿Y por qué razón se despertó la ira del magnánimo Agastya?
3.94.4
इल्वलो नाम दैतेय आसीत्कौरवनन्दना ।
मणिमत्यां पुरि पुरा वातापिस्तस्य चानुजः ॥ ३.९४.४ ॥
Hubo, oh deleite de los Kauravas, en otro tiempo en la ciudad de Maṇimatī, un hijo de Diti llamado Ilvala; y Vātāpi era su hermano menor.
3.94.5
स ब्राह्मणं तपोयुक्तमुवाच दितिनन्दनः ।
पुत्रं मे भगवानेकमिन्द्रतुल्यं प्रयच्छतु ॥ ३.९४.५ ॥
El hijo de Diti dijo al brahmán dotado de ascetismo: 'Venerable señor, concédeme un hijo igual a Indra.'
3.94.6
तस्मै स ब्राह्मणो नादात्पुत्रं वासवसंमितम् ।
चुक्रोध सोऽसुरस्तस्य ब्राह्मणस्य ततो भृशम् ॥ ३.९४.६ ॥
Aquel brahmán no le dio un hijo igual a Vāsava; entonces aquel asura se enfureció en gran manera contra el brahmán.
3.94.7
तदाप्रभृतिराजेन्द्र इल्वलो ब्रह्महाऽसुरः ।
मन्युमान्भ्रातरं छागं मायावी ह्यकरोत्ततः ॥ ३.९४.७ ॥
Desde entonces, oh señor de reyes, el asura Ilvala, asesino de un brahmán, iracundo y maestro del engaño, convertía a su hermano en un cabro.
3.94.8
मेषरूपी च वातापिः कामरूप्यभवत्क्षणात् ।
संस्कृत्यतं भोजयति ततो विप्रं जिधांसति ॥ ३.९४.८ ॥
Vātāpi, que podía tomar forma de carnero, se volvió en un instante capaz de adoptar cualquier forma. Lo cocinaba, daba de comer al brahmán, y luego deseaba matarlo.
3.94.9
स चाह्वयति यं वाचा गतं वैवस्वतक्षयम् ।
स पुनर्देहमास्थाय जीवन्स्म प्रत्यदृश्यत ॥ ३.९४.९ ॥
Aquel a quien llamaba con la voz, aunque hubiera ido al reino de Vaivasvata, volvía a tomar un cuerpo y aparecía vivo.
3.94.10
ततो वातापिमसुरं छागं कृत्वा सुसंस्कृतम् ।
तं ब्राह्मणं भोजयित्वा पुनरेव समाह्वयत् ॥ ३.९४.१० ॥
Entonces el asura, habiendo convertido a Vātāpi en cabra y cocinado bien, alimentó a aquel brahmán y volvió a llamarlo.
3.94.11
तामिल्वलेन महता स्वरेण गिरमीरिताम् ।
श्रुत्वाऽतिमायो बालवान्क्षिप्रं ब्राह्मणकण्टकः ॥ ३.९४.११ ॥
Al oír aquella voz pronunciada por Ilvala con su gran voz, el muy engañoso, fuerte espina de los brahmanes, acudió rápidamente.
3.94.12
तस्य पार्श्वं विनिर्भिद्य ब्राह्मणस्य महासुरः ।
वातापिः प्रहसन्राजन्निश्चक्राम विशांपते ॥ ३.९४.१२ ॥
Desgarrando el costado de aquel brahmán, el gran asura Vātāpi salió riendo, oh rey, oh señor de los hombres.
3.94.13
एवं स ब्राह्मणान्राजन्भोजयित्वा पुनःपुनः ।
हिंसयामायस दैतेय इल्वलो दुष्टचेतनः ॥ ३.९४.१३ ॥
Así, oh rey, el daitya Ilvala, de mente perversa, alimentaba una y otra vez a los brahmanes y luego los hostigaba.
3.94.14
अगस्त्यश्चापि भगवानेतस्मिन्काल एव तु ।
पितॄन्ददर्श गर्ते वै लम्बमानानधोमुखान् ॥ ३.९४.१४ ॥
En ese mismo momento, el venerable Agastya vio a los antepasados colgando boca abajo en un foso.
3.94.15
सोऽपृच्छल्लम्बमानांस्तान्भगवन्तश्च किंपराः ।
किंमर्थं वेह लम्बध्वे गर्ते यूयमधोमुखाः।
संतानहेतोरिति ते प्रत्यूचुर्ब्रह्मवादिनः ॥ ३.९४.१५ ॥
Les preguntó a los que colgaban en el foso: '¡Venerables, a qué os dedicáis? ¿Por qué colgáis aquí en el foso boca abajo?' Ellos, versados en los Vedas, respondieron: 'Por el bien de la descendencia.'
3.94.16
ते तस्मै कथयामासुर्वयं ते पितरः स्वकाः ।
गर्तमेतमनुप्राप्ता लम्बामः प्रसवार्थिनः ॥ ३.९४.१६ ॥
Le dijeron: 'Somos tus propios antepasados. Caídos en este foso, colgamos aquí deseando descendencia.'
3.94.17
यदि नो जनयेथास्त्वमगस्त्यापत्यमुत्तमम् ।
स्यान्नोस्मान्निरयान्मोक्षस्त्वं च पुत्राप्नुया गतिम् ॥ ३.९४.१७ ॥
Si nos engendras un excelente descendiente de Agastya, seremos liberados de este infierno, y tú también obtendrás un hijo y el destino.
3.94.18
स तानुवाच तेजस्वी सत्यधर्मपरायणः ।
करिष्ये पितरः कामं व्येतु वो मानसो ज्वरः ॥ ३.९४.१८ ॥
El resplandeciente, devoto de la verdad y el dharma, les dijo: 'Oh antepasados, cumpliré vuestro deseo; que la fiebre de vuestra mente se aparte de vosotros.'
3.94.19
ततः प्रसवसन्तानं चिन्तयन्भगवानृषिः ।
आत्मनः प्रसवस्यार्थे नापश्यत्सदृशीं स्त्रियम् ॥ ३.९४.१९ ॥
Entonces el bienaventurado sabio, meditando en la línea de descendencia, no encontró una mujer adecuada para su propia progenie.
3.94.20
स तस्य तस् सत्वस्य तत्तदङ्गमनुत्तमम् ।
संगृह्यतत्समैरङ्गैर्निर्ममे स्त्रियमुत्तमाम् ॥ ३.९४.२० ॥
Reuniendo cada miembro excelente de aquella esencia, moldeó una mujer excelente con miembros iguales a ellos.
3.94.21
स तां विदर्भराजाय पुत्रकामाय ताम्यते ।
निर्मितामात्मनोऽर्थाय मुनिः प्रादान्महातपाः ॥ ३.९४.२१ ॥
Al rey de Vidarbha, afligido por el deseo de un hijo, el sabio de gran austeridad le dio aquella mujer que había creado para sí mismo.
3.94.22
सा तत्र जज्ञे सुभगा विद्युत्सौदामनी यथा ।
विभ्राजमाना वपुषा व्यवर्धत शुभानना ॥ ३.९४.२२ ॥
Allí nació ella, afortunada y resplandeciente como el relámpago; brillando con la luz de su cuerpo, la de rostro auspicioso creció.
3.94.23
जातमात्रां च तां दृष्ट्वा वैदर्भः पृथिवीपतिः ।
प्रहर्षेण द्विजातिभ्यो न्यवेदयत भारत ॥ ३.९४.२३ ॥
Oh Bhārata, al verla recién nacida, el rey de Vidarbha, señor de la tierra, lo anunció con alegría a los dvijas.
3.94.24
अभ्यनन्दन्त तां सर्वे ब्राह्मणा वसुधाधिप ।
लोपामुद्रेति तस्याश्च चक्रिरे नाम ते द्विजाः ॥ ३.९४.२४ ॥
Oh señor de la tierra, todos los brahmanes la celebraron, y aquellos dvijas le pusieron el nombre de Lopāmudrā.
3.94.25
ववृधे सा महाराज बिभ्रती रूपमुत्तमम् ।
अप्स्विवोत्पलिनी शीघ्रमग्नेरिव शिखा शुभा ॥ ३.९४.२५ ॥
Oh gran rey, portando una belleza suprema, creció rápidamente, como una planta de loto en el agua o una llama auspiciosa del fuego.
3.94.26
तां यौवनस्थां राजेन्द्रशतं कन्याः स्वलंकृताः ।
दास्यः शतं च कल्याणीमुपातस्थुर्वशानुगाः ॥ ३.९४.२६ ॥
Oh señor de reyes, cien doncellas bellamente adornadas y cien sirvientas la atendían a ella, la bienaventurada que había alcanzado la juventud, siguiendo sus deseos.
3.94.27
सा स्म दासीशतवृता मध्ये कन्याशतस्य च ।
आरस्ते तेजस्विनी कन्या रोहिणीव दिविप्रभा ॥ ३.९४.२७ ॥
Rodeada de cien sirvientas, en medio de cien doncellas, aquella radiante muchacha brillaba como el resplandor de Rohiṇī en el cielo.
3.94.28
यौवनस्थामपि च तां शीलाचारसमन्विताम् ।
न वव्रे पुरुषः कश्चिद्भयात्तस्य महात्मनः ॥ ३.९४.२८ ॥
Aunque había alcanzado la juventud y estaba dotada de buen carácter y conducta, ningún hombre la pretendió, por miedo a aquel de alma grande.
3.94.29
सा तु सत्यवती कन्या रूपेणाप्सरसोप्यति ।
तोषयामास पितरं शीलेन स्वजनं तथा ॥ ३.९४.२९ ॥
Aquella doncella Satyavatī superaba en belleza incluso a las apsarases; con su buen carácter complació a su padre y a sus parientes.
3.94.30
वैदर्भी तु तथायुक्तां युवतीं प्रेक्ष्य वै पिता ।
मनसा चिन्तयामास कस्मै दद्यामिमांसुताम् ॥ ३.९४.३० ॥
Al ver a la princesa de Vidarbha así crecida hasta la juventud, su padre reflexionó en su mente: '¿A quién debo dar a esta hija?'