மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.94.1
ततः संप्रस्थितो राजा कौन्तेयो भूरिदक्षिणः ।
अगस्त्याश्रममासाद्य दुर्जयायामुवास ह ॥ ३.९४.१ ॥
பின்னர் குந்தியின் மகனும் மிகுந்த தானம் செய்தவனுமான அரசன் புறப்பட்டு அகஸ்த்தியரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து துர்ஜயாவில் தங்கினான்.
3.94.2
तत्रैव लोमशं राजा पप्रच्छ वदतांवरः ।
अगस्त्येनेह वातापिः किमर्थमुपशामितः ॥ ३.९४.२ ॥
அங்கேயே பேச்சாளர்களில் சிறந்த அரசன் லோமசரிடம் கேட்டான்: அகஸ்த்தியர் இங்கே வாதாபியை ஏன் அடக்கினார்?
3.94.3
आसीद्वा किंप्रभावश्च स दैत्यो मानवान्तकः ।
किमर्थं चोदितो मन्युरगस्त्यस्य महात्मनः ॥ ३.९४.३ ॥
மனிதர்களை அழிக்கும் அந்த தைத்தியன் எத்தகைய வலிமையுள்ளவன்? மகாத்மா அகஸ்த்தியருக்கு எதற்காக கோபம் எழுந்தது?
3.94.4
इल्वलो नाम दैतेय आसीत्कौरवनन्दना ।
मणिमत्यां पुरि पुरा वातापिस्तस्य चानुजः ॥ ३.९४.४ ॥
குருக்களின் மகிழ்ச்சியே, முன்பு மணிமதி நகரில் இல்வலன் என்ற திதியின் மகன் இருந்தான்; வாதாபி அவனுடைய இளைய சகோதரன்.
3.94.5
स ब्राह्मणं तपोयुक्तमुवाच दितिनन्दनः ।
पुत्रं मे भगवानेकमिन्द्रतुल्यं प्रयच्छतु ॥ ३.९४.५ ॥
திதியின் மகன் தவமுள்ள ஒரு பிராமணரிடம் கூறினான்: 'பகவானே, இந்திரனுக்கு நிகரான ஒரு மகனை எனக்கு அருளுங்கள்.'
3.94.6
तस्मै स ब्राह्मणो नादात्पुत्रं वासवसंमितम् ।
चुक्रोध सोऽसुरस्तस्य ब्राह्मणस्य ततो भृशम् ॥ ३.९४.६ ॥
அந்த பிராமணர் அவனுக்கு இந்திரனுக்கு நிகரான மகனைக் கொடுக்கவில்லை; அப்போது அந்த அசுரன் அந்தப் பிராமணன் மீது மிகவும் கோபமடைந்தான்.
3.94.7
तदाप्रभृतिराजेन्द्र इल्वलो ब्रह्महाऽसुरः ।
मन्युमान्भ्रातरं छागं मायावी ह्यकरोत्ततः ॥ ३.९४.७ ॥
ராஜேந்திரா, அன்று முதல் பிரம்மஹத்தி செய்த அசுரன் இல்வலன் கோபம் நிறைந்த மாயாவியாக இருந்து, தன் சகோதரனை ஆட்டுக்கிடாவாக்கினான்.
3.94.8
मेषरूपी च वातापिः कामरूप्यभवत्क्षणात् ।
संस्कृत्यतं भोजयति ततो विप्रं जिधांसति ॥ ३.९४.८ ॥
ஆட்டுருவம் கொண்ட வாதாபி, ஒரு கணத்தில் விருப்பம்போல் உருவம் எடுக்கும் வல்லமை பெற்றான். அவனைச் சமைத்து அந்தணருக்கு உணவளித்து, பின்னர் அவனைக் கொல்ல விரும்பினான்.
3.94.9
स चाह्वयति यं वाचा गतं वैवस्वतक्षयम् ।
स पुनर्देहमास्थाय जीवन्स्म प्रत्यदृश्यत ॥ ३.९४.९ ॥
அவன் வாயால் அழைக்கும் எவன் வைவஸ்வதனின் உலகத்திற்குச் சென்றிருந்தாலும், அவன் மீண்டும் உடலெடுத்து உயிருடன் காணப்பட்டான்.
3.94.10
ततो वातापिमसुरं छागं कृत्वा सुसंस्कृतम् ।
तं ब्राह्मणं भोजयित्वा पुनरेव समाह्वयत् ॥ ३.९४.१० ॥
பின்னர் அசுரன் வாதாபியை ஆடாக்கி, நன்கு சமைத்து, அந்த அந்தணருக்கு உணவளித்து, மீண்டும் அழைத்தான்.
3.94.11
तामिल्वलेन महता स्वरेण गिरमीरिताम् ।
श्रुत्वाऽतिमायो बालवान्क्षिप्रं ब्राह्मणकण्टकः ॥ ३.९४.११ ॥
இல்வலனின் பெரிய குரலால் சொல்லப்பட்ட அந்த அழைப்பைக் கேட்டு, மிக்க மாயம் கொண்ட, வலிமைமிக்க, அந்தணர்களுக்கு முள்ளான அவன் விரைந்து வந்தான்.
3.94.12
तस्य पार्श्वं विनिर्भिद्य ब्राह्मणस्य महासुरः ।
वातापिः प्रहसन्राजन्निश्चक्राम विशांपते ॥ ३.९४.१२ ॥
அரசே, அந்தணரின் விலாவைக் கிழித்துக்கொண்டு மகா அசுரன் வாதாபி சிரித்தபடி வெளியே வந்தான், மக்களின் தலைவரே.
3.94.13
एवं स ब्राह्मणान्राजन्भोजयित्वा पुनःपुनः ।
हिंसयामायस दैतेय इल्वलो दुष्टचेतनः ॥ ३.९४.१३ ॥
ஓ அரசே, இவ்வாறு அந்த தைத்தியன் இல்வலன் பிராமணர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் உணவளித்து, தீய மனத்துடன் அவர்களை துன்புறுத்தினான்.
3.94.14
अगस्त्यश्चापि भगवानेतस्मिन्काल एव तु ।
पितॄन्ददर्श गर्ते वै लम्बमानानधोमुखान् ॥ ३.९४.१४ ॥
அதே சமயத்தில் பகவான் அகஸ்தியரும் குழியில் தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்த முன்னோர்களைக் கண்டார்.
3.94.15
सोऽपृच्छल्लम्बमानांस्तान्भगवन्तश्च किंपराः ।
किंमर्थं वेह लम्बध्वे गर्ते यूयमधोमुखाः।
संतानहेतोरिति ते प्रत्यूचुर्ब्रह्मवादिनः ॥ ३.९४.१५ ॥
அவர் குழியில் தொங்கிய அவர்களிடம் கேட்டார், 'பகவான்களே, எந்த நோக்கத்திற்காக நீங்கள் இங்கு தலைகீழாக குழியில் தொங்குகிறீர்கள்?' அதற்கு அந்த வேதவாதிகள், 'சந்ததிக்காக' என்று பதிலளித்தனர்.
3.94.16
ते तस्मै कथयामासुर्वयं ते पितरः स्वकाः ।
गर्तमेतमनुप्राप्ता लम्बामः प्रसवार्थिनः ॥ ३.९४.१६ ॥
அவர்கள் அவரிடம் சொன்னார்கள், 'நாங்கள் உங்கள் சொந்த முன்னோர்கள். இந்தக் குழியில் விழுந்து, சந்ததியை விரும்பி நாங்கள் தொங்குகிறோம்.'
3.94.17
यदि नो जनयेथास्त्वमगस्त्यापत्यमुत्तमम् ।
स्यान्नोस्मान्निरयान्मोक्षस्त्वं च पुत्राप्नुया गतिम् ॥ ३.९४.१७ ॥
நீ எங்களுக்காக அகஸ்தியரின் சிறந்த சந்ததியைப் பெற்றெடுத்தால், இந்த நரகத்திலிருந்து எங்களுக்கு விடுதலை கிடைக்கும்; நீயும் நற்கதியைப் பெறுவாய்.
3.94.18
स तानुवाच तेजस्वी सत्यधर्मपरायणः ।
करिष्ये पितरः कामं व्येतु वो मानसो ज्वरः ॥ ३.९४.१८ ॥
ஒளிமிக்கவரும் சத்தியதர்மத்தில் நிலைத்தவருமான அவர் அவர்களிடம் சொன்னார், 'ஓ முன்னோர்களே! உங்கள் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்; உங்கள் மனத் தவிப்பு நீங்கட்டும்.'
3.94.19
ततः प्रसवसन्तानं चिन्तयन्भगवानृषिः ।
आत्मनः प्रसवस्यार्थे नापश्यत्सदृशीं स्त्रियम् ॥ ३.९४.१९ ॥
அப்போது பகவான் முனிவர் சந்ததித் தொடரை எண்ணிக்கொண்டு, தம் சந்ததிக்காக தகுந்த பெண்ணைக் காணவில்லை.
3.94.20
स तस्य तस् सत्वस्य तत्तदङ्गमनुत्तमम् ।
संगृह्यतत्समैरङ्गैर्निर्ममे स्त्रियमुत्तमाम् ॥ ३.९४.२० ॥
அவர் அந்தச் சத்துவத்தின் ஒவ்வொரு சிறந்த அங்கத்தையும் சேகரித்து, அவற்றுக்கு இணையான அங்கங்களால் ஒரு சிறந்த பெண்ணைப் படைத்தார்.
3.94.21
स तां विदर्भराजाय पुत्रकामाय ताम्यते ।
निर्मितामात्मनोऽर्थाय मुनिः प्रादान्महातपाः ॥ ३.९४.२१ ॥
மகனை விரும்பித் துன்பப்பட்ட விதர்ப்ப மன்னனுக்காக, தமக்காகப் படைத்த அந்தப் பெண்ணை மகாதபஸ்வியான முனிவர் கொடுத்தார்.
3.94.22
सा तत्र जज्ञे सुभगा विद्युत्सौदामनी यथा ।
विभ्राजमाना वपुषा व्यवर्धत शुभानना ॥ ३.९४.२२ ॥
அவள் அங்கே பிறந்தாள், மின்னல் போன்ற அழகியவளாக; தன் உடலின் ஒளியில் ஒளிர்ந்து, இனிய முகத்துடன் வளர்ந்தாள்.
3.94.23
जातमात्रां च तां दृष्ट्वा वैदर्भः पृथिवीपतिः ।
प्रहर्षेण द्विजातिभ्यो न्यवेदयत भारत ॥ ३.९४.२३ ॥
பாரதா! அப்போது பிறந்த உடனேயே அவளைக் கண்ட விதர்ப்ப மன்னன், மகிழ்ச்சியுடன் அந்தணர்களுக்கு அறிவித்தான்.
3.94.24
अभ्यनन्दन्त तां सर्वे ब्राह्मणा वसुधाधिप ।
लोपामुद्रेति तस्याश्च चक्रिरे नाम ते द्विजाः ॥ ३.९४.२४ ॥
பூமியின் அதிபதியே! அனைத்து அந்தணர்களும் அவளை வாழ்த்தினர்; அந்த துவிஜர்கள் அவளுக்கு 'லோபாமுத்ரா' என்று பெயர் சூட்டினர்.
3.94.25
ववृधे सा महाराज बिभ्रती रूपमुत्तमम् ।
अप्स्विवोत्पलिनी शीघ्रमग्नेरिव शिखा शुभा ॥ ३.९४.२५ ॥
மகாராஜாவே, அவள் உயர்ந்த அழகை அணிந்து வளர்ந்தாள்; நீரில் தாமரைக் கொடி போலும், நெருப்பின் சுடர் போலும் அவள் விரைவாக வளர்ந்தாள்.
3.94.26
तां यौवनस्थां राजेन्द्रशतं कन्याः स्वलंकृताः ।
दास्यः शतं च कल्याणीमुपातस्थुर्वशानुगाः ॥ ३.९४.२६ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, யௌவனம் அடைந்த அவளுக்கு நூறு நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னிகைகளும், நூறு பணிப்பெண்களும் அவள் விருப்பப்படி பணிவிடை செய்ய நின்றனர்.
3.94.27
सा स्म दासीशतवृता मध्ये कन्याशतस्य च ।
आरस्ते तेजस्विनी कन्या रोहिणीव दिविप्रभा ॥ ३.९४.२७ ॥
நூறு பணிப்பெண்களால் சூழப்பட்டு, நூறு கன்னிகைகளின் நடுவில் அந்த ஒளிமிக்க கன்னி வானத்தில் ரோஹிணியின் ஒளி போல் பிரகாசித்தாள்.
3.94.28
यौवनस्थामपि च तां शीलाचारसमन्विताम् ।
न वव्रे पुरुषः कश्चिद्भयात्तस्य महात्मनः ॥ ३.९४.२८ ॥
யௌவனம் அடைந்தும், நற்குணமும் நல்லொழுக்கமும் உடைய அவளை, அந்த மகாத்மாவின் பயத்தால் எந்த ஆடவனும் வேண்டவில்லை.
3.94.29
सा तु सत्यवती कन्या रूपेणाप्सरसोप्यति ।
तोषयामास पितरं शीलेन स्वजनं तथा ॥ ३.९४.२९ ॥
அந்தக் கன்னி சத்தியவதி அழகில் அப்சரஸ்களையும் மிஞ்சினாள்; தன் நற்குணத்தால் தந்தையையும் தன் உறவினரையும் மகிழ்வித்தாள்.
3.94.30
वैदर्भी तु तथायुक्तां युवतीं प्रेक्ष्य वै पिता ।
मनसा चिन्तयामास कस्मै दद्यामिमांसुताम् ॥ ३.९४.३० ॥
வைதர்ப்பி இவ்வாறு யௌவனம் அடைந்திருப்பதைக் கண்ட தந்தை மனதில் சிந்தித்தார்: 'இந்த மகளை யாருக்குக் கொடுப்பேன்?'