Mahābhārata · Adhyāya 3.94
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.94.1
ततः संप्रस्थितो राजा कौन्तेयो भूरिदक्षिणः ।
अगस्त्याश्रममासाद्य दुर्जयायामुवास ह ॥ ३.९४.१ ॥
Da brach der König, Sohn der Kuntī, reich an Gaben, auf, erreichte die Einsiedelei Agastyas und weilte in Durjayā.
3.94.2
तत्रैव लोमशं राजा पप्रच्छ वदतांवरः ।
अगस्त्येनेह वातापिः किमर्थमुपशामितः ॥ ३.९४.२ ॥
Dort fragte der König, der beste der Redner, Lomaśa: Aus welchem Grund wurde Vātāpi hier von Agastya gebändigt?
3.94.3
आसीद्वा किंप्रभावश्च स दैत्यो मानवान्तकः ।
किमर्थं चोदितो मन्युरगस्त्यस्य महात्मनः ॥ ३.९४.३ ॥
War jener Daitya, der Vernichter der Menschen, von welcher Macht? Und aus welchem Grund wurde der Zorn des großherzigen Agastya erregt?
3.94.4
इल्वलो नाम दैतेय आसीत्कौरवनन्दना ।
मणिमत्यां पुरि पुरा वातापिस्तस्य चानुजः ॥ ३.९४.४ ॥
Es gab einst, o Freude der Kaurava, in der Stadt Maṇimatī einen Sohn Ditis namens Ilvala; und Vātāpi war sein jüngerer Bruder.
3.94.5
स ब्राह्मणं तपोयुक्तमुवाच दितिनन्दनः ।
पुत्रं मे भगवानेकमिन्द्रतुल्यं प्रयच्छतु ॥ ३.९४.५ ॥
Der Sohn Ditis sprach zu dem asketischen Brahmanen: 'Verehrter, schenke mir einen Sohn, Indra gleich.'
3.94.6
तस्मै स ब्राह्मणो नादात्पुत्रं वासवसंमितम् ।
चुक्रोध सोऽसुरस्तस्य ब्राह्मणस्य ततो भृशम् ॥ ३.९४.६ ॥
Der Brahmane gab ihm keinen Sohn, Vāsava gleich; da geriet jener Asura heftig in Zorn auf den Brahmanen.
3.94.7
तदाप्रभृतिराजेन्द्र इल्वलो ब्रह्महाऽसुरः ।
मन्युमान्भ्रातरं छागं मायावी ह्यकरोत्ततः ॥ ३.९४.७ ॥
Von jener Zeit an, o Herr der Könige, verwandelte der Asura Ilvala, Brahmanenmörder, zornig und Meister der Täuschung, seinen Bruder in eine Ziege.
3.94.8
मेषरूपी च वातापिः कामरूप्यभवत्क्षणात् ।
संस्कृत्यतं भोजयति ततो विप्रं जिधांसति ॥ ३.९४.८ ॥
Vātāpi, der die Gestalt eines Widders annehmen konnte, wurde im Augenblick zu einem, der jede beliebige Gestalt annehmen konnte. Nachdem er ihn gekocht hatte, gab er ihn dem Brahmanen zu essen und wollte ihn dann töten.
3.94.9
स चाह्वयति यं वाचा गतं वैवस्वतक्षयम् ।
स पुनर्देहमास्थाय जीवन्स्म प्रत्यदृश्यत ॥ ३.९४.९ ॥
Den, den er mit seiner Stimme rief, der aber in das Reich des Vaivasvata gegangen war, nahm wieder einen Körper an und erschien lebendig.
3.94.10
ततो वातापिमसुरं छागं कृत्वा सुसंस्कृतम् ।
तं ब्राह्मणं भोजयित्वा पुनरेव समाह्वयत् ॥ ३.९४.१० ॥
Dann verwandelte der Asura Vātāpi in eine Ziege, kochte sie gut, bewirtete den Brahmanen damit und rief ihn erneut.
3.94.11
तामिल्वलेन महता स्वरेण गिरमीरिताम् ।
श्रुत्वाऽतिमायो बालवान्क्षिप्रं ब्राह्मणकण्टकः ॥ ३.९४.११ ॥
Als er jene Worte hörte, die Ilvala mit gewaltiger Stimme sprach, kam der überaus listige, starke Dorn der Brahmanen eilends herbei.
3.94.12
तस्य पार्श्वं विनिर्भिद्य ब्राह्मणस्य महासुरः ।
वातापिः प्रहसन्राजन्निश्चक्राम विशांपते ॥ ३.९४.१२ ॥
Nachdem er die Seite jenes Brahmanen aufgerissen hatte, kam der große Asura Vātāpi lachend heraus, o König, o Herr der Menschen.
3.94.13
एवं स ब्राह्मणान्राजन्भोजयित्वा पुनःपुनः ।
हिंसयामायस दैतेय इल्वलो दुष्टचेतनः ॥ ३.९४.१३ ॥
So, o König, quälte der böse Daitya Ilvala die Brahmanen, nachdem er sie immer wieder bewirtet hatte.
3.94.14
अगस्त्यश्चापि भगवानेतस्मिन्काल एव तु ।
पितॄन्ददर्श गर्ते वै लम्बमानानधोमुखान् ॥ ३.९४.१४ ॥
Zur selben Zeit sah auch der ehrwürdige Agastya die Ahnen kopfüber in einer Grube hängen.
3.94.15
सोऽपृच्छल्लम्बमानांस्तान्भगवन्तश्च किंपराः ।
किंमर्थं वेह लम्बध्वे गर्ते यूयमधोमुखाः।
संतानहेतोरिति ते प्रत्यूचुर्ब्रह्मवादिनः ॥ ३.९४.१५ ॥
Er fragte die in der Grube Hängenden: »Ehrwürdige, wozu seid ihr bestrebt? Warum hängt ihr hier kopfüber in der Grube?« Jene Vedakundigen antworteten: »Um Nachkommen zu erlangen.«
3.94.16
ते तस्मै कथयामासुर्वयं ते पितरः स्वकाः ।
गर्तमेतमनुप्राप्ता लम्बामः प्रसवार्थिनः ॥ ३.९४.१६ ॥
Sie sagten ihm: »Wir sind deine eigenen Ahnen. In diese Grube gefallen, hängen wir hier und sehnen uns nach Nachkommen.«
3.94.17
यदि नो जनयेथास्त्वमगस्त्यापत्यमुत्तमम् ।
स्यान्नोस्मान्निरयान्मोक्षस्त्वं च पुत्राप्नुया गतिम् ॥ ३.९४.१७ ॥
Wenn du uns einen vortrefflichen Nachkommen Agastyas zeugst, werden wir aus dieser Hölle befreit, und auch du wirst einen Sohn und das Ziel erlangen.
3.94.18
स तानुवाच तेजस्वी सत्यधर्मपरायणः ।
करिष्ये पितरः कामं व्येतु वो मानसो ज्वरः ॥ ३.९४.१८ ॥
Der Strahlende, dem Wahrheit und Dharma heilig sind, sprach zu ihnen: »O Ahnen, ich werde euren Wunsch erfüllen; möge das Fieber eures Geistes von euch weichen.«
3.94.19
ततः प्रसवसन्तानं चिन्तयन्भगवानृषिः ।
आत्मनः प्रसवस्यार्थे नापश्यत्सदृशीं स्त्रियम् ॥ ३.९४.१९ ॥
Da fand der gesegnete Weise, über die Nachkommenschaft sinnend, keine passende Frau für seine eigene Nachkommenschaft.
3.94.20
स तस्य तस् सत्वस्य तत्तदङ्गमनुत्तमम् ।
संगृह्यतत्समैरङ्गैर्निर्ममे स्त्रियमुत्तमाम् ॥ ३.९४.२० ॥
Jedes vorzügliche Glied jener Essenz sammelnd, formte er eine vorzügliche Frau mit gleichen Gliedern.
3.94.21
स तां विदर्भराजाय पुत्रकामाय ताम्यते ।
निर्मितामात्मनोऽर्थाय मुनिः प्रादान्महातपाः ॥ ३.९४.२१ ॥
Dem König von Vidarbha, der sich nach einem Sohn sehnte und bekümmert war, gab der Weise großer Askese jene Frau, die er für sich selbst geschaffen hatte.
3.94.22
सा तत्र जज्ञे सुभगा विद्युत्सौदामनी यथा ।
विभ्राजमाना वपुषा व्यवर्धत शुभानना ॥ ३.९४.२२ ॥
Dort wurde sie geboren, glücklich und strahlend wie ein Blitz; im Glanz ihres Körpers leuchtend, wuchs die Frau mit dem glückverheißenden Antlitz heran.
3.94.23
जातमात्रां च तां दृष्ट्वा वैदर्भः पृथिवीपतिः ।
प्रहर्षेण द्विजातिभ्यो न्यवेदयत भारत ॥ ३.९४.२३ ॥
O Bhārata, als er sie eben geboren sah, verkündete der König von Vidarbha, Herr der Erde, es freudig den Zweimalgeborenen.
3.94.24
अभ्यनन्दन्त तां सर्वे ब्राह्मणा वसुधाधिप ।
लोपामुद्रेति तस्याश्च चक्रिरे नाम ते द्विजाः ॥ ३.९४.२४ ॥
O Herr der Erde, alle Brahmanen freuten sich über sie, und jene Zweimalgeborenen gaben ihr den Namen Lopāmudrā.
3.94.25
ववृधे सा महाराज बिभ्रती रूपमुत्तमम् ।
अप्स्विवोत्पलिनी शीघ्रमग्नेरिव शिखा शुभा ॥ ३.९४.२५ ॥
O großer König, die höchste Schönheit tragend, wuchs sie schnell heran, wie eine Lotuspflanze im Wasser oder eine glückverheißende Flamme des Feuers.
3.94.26
तां यौवनस्थां राजेन्द्रशतं कन्याः स्वलंकृताः ।
दास्यः शतं च कल्याणीमुपातस्थुर्वशानुगाः ॥ ३.९४.२६ ॥
O Herr der Könige, hundert prächtig geschmückte Jungfrauen und hundert Dienerinnen standen ihr, der Glückseligen, die das Jugendalter erreicht hatte, nach ihrem Willen zu Diensten.
3.94.27
सा स्म दासीशतवृता मध्ये कन्याशतस्य च ।
आरस्ते तेजस्विनी कन्या रोहिणीव दिविप्रभा ॥ ३.९४.२७ ॥
Von hundert Dienerinnen umgeben, inmitten von hundert Jungfrauen, strahlte jene leuchtende Jungfrau wie der Glanz Rohiṇīs am Himmel.
3.94.28
यौवनस्थामपि च तां शीलाचारसमन्विताम् ।
न वव्रे पुरुषः कश्चिद्भयात्तस्य महात्मनः ॥ ३.९४.२८ ॥
Obwohl sie das Jugendalter erreicht hatte und mit gutem Charakter und Verhalten begabt war, warb kein Mann um sie, aus Furcht vor jenem Großgesinnten.
3.94.29
सा तु सत्यवती कन्या रूपेणाप्सरसोप्यति ।
तोषयामास पितरं शीलेन स्वजनं तथा ॥ ३.९४.२९ ॥
Jene Jungfrau Satyavatī übertraf an Schönheit sogar die Apsarasen; durch ihren guten Charakter erfreute sie ihren Vater und ihre Angehörigen.
3.94.30
वैदर्भी तु तथायुक्तां युवतीं प्रेक्ष्य वै पिता ।
मनसा चिन्तयामास कस्मै दद्यामिमांसुताम् ॥ ३.९४.३० ॥
Als der Vater die Prinzessin von Vidarbha so zur Jugend herangewachsen sah, dachte er bei sich: »Wem soll ich diese Tochter geben?«