Mahābhārata · Adhyāya 3.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.99.1
भूय एवाहमिच्छामि महर्षेस्तस्य धीमतः ।
कर्मणां विस्तरं श्रोतुमगस्त्यस्य द्विजात्तम ॥ ३.९९.१ ॥
Deseo oír de nuevo el relato detallado de las acciones de aquel sabio gran maharṣi Agastya, mejor de los dvijas.
3.99.2
शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतामतिमानुषीम् ।
अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितौजसः ॥ ३.९९.२ ॥
Escucha, oh rey, esta historia divina, maravillosa y sobrehumana: el poder de Agastya, gran rey, de fuerza inmensa.
3.99.3
आसन्कृतयुगे घोरा दानवा युद्धदुर्मदाः ।
कालकेया इतिख्याता गणाः परमदारुणाः ॥ ३.९९.३ ॥
En la edad Kṛta hubo terribles Dānavas, ebrios de orgullo guerrero, famosos como los Kālakeyas, huestes espantosas.
3.99.4
ते तु वृत्रं समाश्रित्य नानाप्रहरणोद्यताः ।
समन्तात्पर्यधावन्त महेन्द्रप्रमुखान्सुरान् ॥ ३.९९.४ ॥
Acogiéndose a Vṛtra, empuñando diversas armas, se lanzaron por todos lados contra los dioses encabezados por Mahendra.
3.99.5
ततो वृत्रवधे यत्नमकुर्वंस्त्रिदशाः पुरा ।
पुरंदरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणमुपतस्थिरे ॥ ३.९९.५ ॥
Entonces los dioses, en tiempos antiguos, se esforzaron por matar a Vṛtra; poniendo a Purandara al frente, acudieron ante Brahmā.
3.99.6
कृताञ्जलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठीत्युवाच ह ।
विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितम् ॥ ३.९९.६ ॥
A todos ellos, de pie con las manos juntas, el Supremo dijo: Oh dioses, conozco toda la tarea que deseáis realizar.
3.99.7
तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ ।
दधीच इतिविख्यातो महानृषिरुदारधीः ॥ ३.९९.७ ॥
Te diré el medio con el que matarás a Vṛtra. Hay un gran sabio, famoso como Dadhīca, de mente generosa.
3.99.8
तं गत्वा सहिताः सर्वेवरं वै संप्रयाचत ।
स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ ३.९९.८ ॥
Id todos juntos a él y pedid con insistencia un don. Él, de alma justa y con el corazón muy complacido, os lo concederá.
3.99.9
स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकाङ्क्षिभिः ।
स्वान्यस्थीनि प्रयच्छेति त्रैलोक्यस् हिताय वै ॥ ३.९९.९ ॥
Vosotros, todos juntos y deseosos de victoria, debéis decirle: entregad vuestros propios huesos para el bien de los tres mundos.
3.99.10
स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति ।
तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संस्क्रियतां दृढम् ॥ ३.९९.१० ॥
Él, abandonando su cuerpo, entregará sus propios huesos. Con sus huesos sea forjado un rayo muy terrible y firme.
3.99.11
महच्छत्रुहणं घोरं ष़डश्चं भीमनिःस्वनम् ।
तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः ॥ ३.९९.११ ॥
Grande, aniquilador de enemigos, terrible, de seis filos y de sonido horrendo: con ese rayo Śatakratu matará a Vṛtra.
3.99.12
एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्माच्छीघ्रं विधीयताम् ।
एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहम् ॥ ३.९९.१२ ॥
Todo esto os ha sido dicho; por tanto, hacedlo pronto. Así exhortados, los dioses, tras pedir licencia al Abuelo...
3.99.13
नारायणं पुरस्कृत्य दधीचस्याश्रमं ययुः ।
सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् ॥ ३.९९.१३ ॥
Con Nārāyaṇa delante, fueron al ermitaño de Dadhīca, en la orilla lejana del Sarasvatī, cubierto de árboles y enredaderas de muchas clases.
3.99.14
षट्पदोद्गीतनिनदैर्विघुष्टं सामगैरिव ।
पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥ ३.९९.१४ ॥
Resonaba con el zumbido de las abejas, como si fueran cantores del Sāman, mezclado con los reclamos de los cuclillos machos y resonando con los gritos de los pájaros jīvaṃjīva.
3.99.15
महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि ।
तत्र तत्रानुचरितं शार्दूलभयवर्जितैः ॥ ३.९९.१५ ॥
Lo recorrían aquí y allá búfalos, jabalíes, ciervos sṛmara y yaks, libres del temor a los tigres.
3.99.16
करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः ।
सरोवगाढैः क्रीडद्भिः समन्तादनुनादितम् ॥ ३.९९.१६ ॥
Resonaba por todas partes con elefantas y elefantes en celo, con las sienes y las frentes húmedas, jugando hondo en el lago.
3.99.17
सिंहव्याघ्रैर्महानादान्नदद्भिरनुनादितम् ।
अपरैश्चापि संलीनैर्गुहाकन्दरशायिभिः ॥ ३.९९.१७ ॥
Resonaba con los grandes rugidos de leones y tigres que rugían, y con otros escondidos, tendidos en cuevas y barrancos.
3.99.18
तेषु तेष्ववकाशेषु शोभितं सुमनोरमम् ।
त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीचाश्रममागमन् ॥ ३.९९.१८ ॥
Llegaron al ermitaño de Dadhīca, adornado en sus espacios abiertos por todas partes, muy agradable por sus flores, semejante al paraíso de los tres mundos.
3.99.19
तत्रापश्यन्दधीचं ते दिवाकरसमद्युतिम् ।
जाज्वल्यमानं वपुषा यथा साक्षात्पितामहम् ॥ ३.९९.१९ ॥
Allí vieron a Dadhīci, de un esplendor igual al del sol, resplandeciendo en su cuerpo como si fuera el propio Abuelo en persona.
3.99.20
तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवाद्य प्रणम्य च ।
अयाचन्त वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना ॥ ३.९९.२० ॥
Oh rey, los dioses, habiendo saludado e inclinado la cabeza ante sus pies, todos le pidieron un don, tal como lo había dicho el Señor Supremo.
3.99.21
ततो दधीचः परमप्रतीतः ।
सुरोत्तमांस्तानिदमभ्युवाच।
करोमि यद्वो हितमद्य देवाः ।
स्वं चापि देहंस्वयमुत्सृजामि ॥ ३.९९.२१ ॥
Entonces Dadhīci, sumamente complacido, dijo a aquellos mejores de los dioses: 'Oh dioses, haré hoy lo que os sea beneficioso; y yo mismo abandonaré también este cuerpo mío.'
3.99.22
स एवमुक्त्वा द्विपदांवरिष्ठः ।
प्राणान्वशी स्वान्सहसोत्ससर्ज।
ततः सुरास्ते जगृहुः परासो-
रस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम् ॥ ३.९९.२२ ॥
Habiendo dicho esto, el mejor de los dos veces nacidos, dueño de sí mismo, de repente exhaló sus alientos. Entonces los dioses tomaron los huesos de su cuerpo sin vida, según se les había indicado.
3.99.23
प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवा-
स्त्वष्टारमागम् तमर्थमूचुः।
त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य ।
प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात् ॥ ३.९९.२३ ॥
Con rostros alegres, los dioses fueron a Tvaṣṭṛ por la victoria y le contaron su propósito. Tvaṣṭṛ, habiendo escuchado sus palabras...
3.99.24
चकार वज्रं भृशमुग्ररूपं ।
कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्टः।
अनेन वज्रप्रवरेण देव ।
भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रम् ॥ ३.९९.२४ ॥
Forjó un rayo de forma muy feroz, y habiéndolo hecho, complacido dijo a Indra: 'Oh dios, con este excelente rayo, reduce hoy a cenizas a ese feroz enemigo de los dioses.'
3.99.25
ततो हतारिः सगणः सुखं वै ।
प्रशाधिकृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः।
त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरस्त-
द्वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्नात् ॥ ३.९९.२५ ॥
Entonces, habiendo abatido al enemigo, Indra, morando en el cielo con sus huestes, gobernó felizmente sobre los tres cielos enteros. Cuando Tvaṣṭṛ le habló así, Purandara, complacido y reverente, tomó aquel rayo.