மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.99.1
भूय एवाहमिच्छामि महर्षेस्तस्य धीमतः ।
कर्मणां विस्तरं श्रोतुमगस्त्यस्य द्विजात्तम ॥ ३.९९.१ ॥
அந்த அறிவுள்ள மகரிஷி அகஸ்தியரின் செயல்களின் விரிவை மீண்டும் கேட்க விரும்புகிறேன், துவிஜர்களில் சிறந்தவரே.
3.99.2
शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतामतिमानुषीम् ।
अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितौजसः ॥ ३.९९.२ ॥
அரசே, அந்த தெய்வீகமான, அற்புதமான, மனிதருக்கு அப்பாற்பட்ட கதையைக் கேள் — மகாராஜாவே, அளவற்ற ஒளியுடைய அகஸ்தியரின் வல்லமையை.
3.99.3
आसन्कृतयुगे घोरा दानवा युद्धदुर्मदाः ।
कालकेया इतिख्याता गणाः परमदारुणाः ॥ ३.९९.३ ॥
கிருத யுகத்தில் போரின் மதத்தால் கொடிய தானவர்கள் இருந்தனர், காலகேயர் என்று புகழ்பெற்ற, மிகக் கொடிய கூட்டங்கள்.
3.99.4
ते तु वृत्रं समाश्रित्य नानाप्रहरणोद्यताः ।
समन्तात्पर्यधावन्त महेन्द्रप्रमुखान्सुरान् ॥ ३.९९.४ ॥
அவர்கள் விருத்திரனைச் சார்ந்து, பலவகை ஆயுதங்களை ஏந்தி, எல்லாப் பக்கங்களிலும் மகேந்திரனை முதன்மையாகக் கொண்ட தேவர்களை நோக்கி ஓடினர்.
3.99.5
ततो वृत्रवधे यत्नमकुर्वंस्त्रिदशाः पुरा ।
पुरंदरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणमुपतस्थिरे ॥ ३.९९.५ ॥
அப்போது முன்பு தேவர்கள் விருத்திரனைக் கொல்ல முயன்றனர்; புரந்தரனை முன்னிறுத்தி பிரம்மாவை அணுகினர்.
3.99.6
कृताञ्जलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठीत्युवाच ह ।
विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितम् ॥ ३.९९.६ ॥
கைகூப்பி நின்ற அவர்கள் அனைவரையும் பரமேஷ்டி இவ்வாறு கூறினார் — தேவர்களே, நீங்கள் செய்ய விரும்பும் செயல் அனைத்தும் எனக்குத் தெரியும்.
3.99.7
तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ ।
दधीच इतिविख्यातो महानृषिरुदारधीः ॥ ३.९९.७ ॥
விருத்திரனை எவ்வாறு நீங்கள் வதைப்பீர்களோ அந்த உபாயத்தை நான் கூறுகிறேன். ததீசி என்று புகழ்பெற்ற, உயர்ந்த புத்தியுடைய மகா ரிஷி அவர்.
3.99.8
तं गत्वा सहिताः सर्वेवरं वै संप्रयाचत ।
स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ ३.९९.८ ॥
நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அவரிடம் சென்று வரம் வேண்டுங்கள். அந்த தர்மாத்மா மிக மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் உங்களுக்கு அதைத் தருவார்.
3.99.9
स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकाङ्क्षिभिः ।
स्वान्यस्थीनि प्रयच्छेति त्रैलोक्यस् हिताय वै ॥ ३.९९.९ ॥
வெற்றியை விரும்பும் நீங்கள் அனைவரும் சேர்ந்து அவரிடம், மூவுலகின் நன்மைக்காக உமது எலும்புகளைத் தாரும் என்று கூற வேண்டும்.
3.99.10
स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति ।
तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संस्क्रियतां दृढम् ॥ ३.९९.१० ॥
அவர் தன் உடலை விட்டுவிட்டு தன் எலும்புகளைத் தருவார். அவருடைய எலும்புகளால் மிகக் கொடிய, உறுதியான வஜ்ரம் செய்யப்படட்டும்.
3.99.11
महच्छत्रुहणं घोरं ष़डश्चं भीमनिःस्वनम् ।
तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः ॥ ३.९९.११ ॥
பெரியதும், பகைவரை அழிப்பதும், கொடியதும், ஆறு முனைகள் கொண்டதும், பயங்கர ஒலி எழுப்புவதுமான அது இருக்கும். அந்த வஜ்ரத்தால் நூறு யாகங்கள் செய்த இந்திரன் விருத்திரனை வதைப்பான்.
3.99.12
एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्माच्छीघ्रं विधीयताम् ।
एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहम् ॥ ३.९९.१२ ॥
இவை அனைத்தையும் நான் உங்களுக்குக் கூறிவிட்டேன். ஆகவே விரைவில் இதைச் செயல்படுத்துங்கள். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்கள் பிதாமகரிடம் அனுமதி பெற்று...
3.99.13
नारायणं पुरस्कृत्य दधीचस्याश्रमं ययुः ।
सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् ॥ ३.९९.१३ ॥
நாராயணனை முன்னிட்டுக்கொண்டு அவர்கள் சரஸ்வதியின் அக்கரையில் இருந்த ததீசரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர்; அது பல வகை மரங்களும் கொடிகளும் சூழ்ந்தது.
3.99.14
षट्पदोद्गीतनिनदैर्विघुष्टं सामगैरिव ।
पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥ ३.९९.१४ ॥
வண்டுகளின் ரீங்காரத்தால் ஒலித்து, சாமகானம் பாடுபவர்களின் ஒலியைப் போல இருந்தது; ஆண் குயில்களின் குரலுடன் கலந்து, ஜீவஞ்ஜீவப் பறவைகளின் ஒலியால் எதிரொலித்தது.
3.99.15
महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि ।
तत्र तत्रानुचरितं शार्दूलभयवर्जितैः ॥ ३.९९.१५ ॥
எருமைகளும், பன்றிகளும், சிருமர மான்களும், சமரி மாடுகளும் இங்கும் அங்கும் உலவின; புலிகளின் பயமின்றி அவை திரிந்தன.
3.99.16
करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः ।
सरोवगाढैः क्रीडद्भिः समन्तादनुनादितम् ॥ ३.९९.१६ ॥
பெண் யானைகளும், மதம் பொழியும் கன்னங்களும் முகங்களுமுள்ள ஆண் யானைகளும், ஏரியில் ஆழ்ந்து விளையாடி, எங்கும் பிளிறி ஒலித்தன.
3.99.17
सिंहव्याघ्रैर्महानादान्नदद्भिरनुनादितम् ।
अपरैश्चापि संलीनैर्गुहाकन्दरशायिभिः ॥ ३.९९.१७ ॥
சிங்கங்களும் புலிகளும் பெரிதாக முழங்கி, அவற்றின் ஒலியால் எதிரொலித்தது; குகைகளிலும் பள்ளத்தாக்குகளிலும் ஒளிந்து படுத்திருந்த பிறவும் அங்கே இருந்தன.
3.99.18
तेषु तेष्ववकाशेषु शोभितं सुमनोरमम् ।
त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीचाश्रममागमन् ॥ ३.९९.१८ ॥
அங்கங்கே திறந்த வெளிகளில் அழகுற விளங்கி, மலர்களால் மிக இனிமையாய், சொர்க்கத்தைப் போல ஒளிரும் ததீசரின் ஆசிரமத்தை அவர்கள் அடைந்தனர்.
3.99.19
तत्रापश्यन्दधीचं ते दिवाकरसमद्युतिम् ।
जाज्वल्यमानं वपुषा यथा साक्षात्पितामहम् ॥ ३.९९.१९ ॥
அங்கே அவர்கள் சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியுடையவராய், தம் உடலால் நேரில் பிதாமகரைப் போல ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த தധீசியைக் கண்டனர்.
3.99.20
तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवाद्य प्रणम्य च ।
अयाचन्त वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना ॥ ३.९९.२० ॥
அரசே, தேவர்கள் அனைவரும் அவருடைய பாதங்களை வணங்கி, பரமேஷ்டி கூறியபடியே ஒரு வரம் வேண்டினர்.
3.99.21
ततो दधीचः परमप्रतीतः ।
सुरोत्तमांस्तानिदमभ्युवाच।
करोमि यद्वो हितमद्य देवाः ।
स्वं चापि देहंस्वयमुत्सृजामि ॥ ३.९९.२१ ॥
அப்போது மிகவும் மகிழ்ந்த தधீசி அந்த உயர்ந்த தேவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினார்: 'தேவர்களே, இன்று உங்களுக்கு நன்மை பயப்பதை நான் செய்வேன்; என் இந்த உடலையும் நானே விட்டுவிடுவேன்.'
3.99.22
स एवमुक्त्वा द्विपदांवरिष्ठः ।
प्राणान्वशी स्वान्सहसोत्ससर्ज।
ततः सुरास्ते जगृहुः परासो-
रस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम् ॥ ३.९९.२२ ॥
இவ்வாறு கூறிய பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவர், தன்னடக்கத்துடன் தம் உயிர்களைத் திடீரென விட்டார். பின்னர் தேவர்கள் அவருடைய உயிரற்ற உடலின் எலும்புகளை, கூறப்பட்டபடியே எடுத்துக்கொண்டனர்.
3.99.23
प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवा-
स्त्वष्टारमागम् तमर्थमूचुः।
त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य ।
प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात् ॥ ३.९९.२३ ॥
மகிழ்ந்த முகத்துடன் தேவர்கள் வெற்றிக்காக த்வஷ்டாவிடம் சென்று அந்த நோக்கத்தை எடுத்துரைத்தனர். த்வஷ்டாவோ அவர்களுடைய சொற்களைக் கேட்டு...
3.99.24
चकार वज्रं भृशमुग्ररूपं ।
कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्टः।
अनेन वज्रप्रवरेण देव ।
भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रम् ॥ ३.९९.२४ ॥
அவர் மிகவும் கொடிய வடிவுடைய வஜ்ரத்தை உருவாக்கி, மகிழ்ந்து இந்திரனிடம் கூறினார்: 'தேவனே, இந்த உயர்ந்த வஜ்ரத்தால் இன்று அந்தக் கொடிய தேவ-விரோதியை எரித்துச் சாம்பலாக்கு.'
3.99.25
ततो हतारिः सगणः सुखं वै ।
प्रशाधिकृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः।
त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरस्त-
द्वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्नात् ॥ ३.९९.२५ ॥
பின்னர் பகைவனைக் கொன்று, தம் கணங்களுடன் இன்பமாக, வானுலகில் வாழ்ந்த புரந்தரன் மூவுலகு முழுவதையும் ஆளத் தொடங்கினான். த்வஷ்டா அவ்வாறு கூறியதும், மகிழ்ச்சியுடனும் அடக்கத்துடனும் அவன் அந்த வஜ்ரத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.