Mahābhārata · Adhyāya 3.99
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.99.1
भूय एवाहमिच्छामि महर्षेस्तस्य धीमतः ।
कर्मणां विस्तरं श्रोतुमगस्त्यस्य द्विजात्तम ॥ ३.९९.१ ॥
Ich möchte noch einmal den ausführlichen Bericht über die Taten jenes weisen großen Sehers Agastya hören, Bester der Zweimalgeborenen.
3.99.2
शृणु राजन्कथां दिव्यामद्भुतामतिमानुषीम् ।
अगस्त्यस्य महाराज प्रभावममितौजसः ॥ ३.९९.२ ॥
Höre, o König, diese göttliche, wundersame, übermenschliche Erzählung: die Macht Agastyas, großer König, von unermesslicher Kraft.
3.99.3
आसन्कृतयुगे घोरा दानवा युद्धदुर्मदाः ।
कालकेया इतिख्याता गणाः परमदारुणाः ॥ ३.९९.३ ॥
Im Kṛta-Zeitalter gab es furchtbare Dānavas, berauscht vom Kampfesmut, bekannt als Kālakeyas, die schrecklichsten Scharen.
3.99.4
ते तु वृत्रं समाश्रित्य नानाप्रहरणोद्यताः ।
समन्तात्पर्यधावन्त महेन्द्रप्रमुखान्सुरान् ॥ ३.९९.४ ॥
Sie suchten Zuflucht bei Vṛtra, erhoben mannigfaltige Waffen und stürmten von allen Seiten auf die Götter unter Mahendra los.
3.99.5
ततो वृत्रवधे यत्नमकुर्वंस्त्रिदशाः पुरा ।
पुरंदरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणमुपतस्थिरे ॥ ३.९९.५ ॥
Da bemühten sich die Götter einst, Vṛtra zu erschlagen; Purandara voranstellend traten sie vor Brahmā.
3.99.6
कृताञ्जलींस्तु तान्सर्वान्परमेष्ठीत्युवाच ह ।
विदितं मे सुराः सर्वं यद्वः कार्यं चिकीर्षितम् ॥ ३.९९.६ ॥
Zu ihnen allen, mit gefalteten Händen dastehend, sprach der Höchste: Ihr Götter, ich kenne alles, was ihr zu vollbringen wünscht.
3.99.7
तमुपायं प्रवक्ष्यामि यथा वृत्रं वधिष्यथ ।
दधीच इतिविख्यातो महानृषिरुदारधीः ॥ ३.९९.७ ॥
Ich werde euch das Mittel nennen, durch das ihr Vṛtra erschlagen werdet. Es gibt einen großen Weisen namens Dadhīca, von edler Gesinnung.
3.99.8
तं गत्वा सहिताः सर्वेवरं वै संप्रयाचत ।
स वो दास्यति धर्मात्मा सुप्रीतेनान्तरात्मना ॥ ३.९९.८ ॥
Geht alle gemeinsam zu ihm und bittet ihn inständig um eine Gabe. Er, der rechtschaffene, wird sie euch mit einem sehr zufriedenen Herzen gewähren.
3.99.9
स वाच्यः सहितैः सर्वैर्भवद्भिर्जयकाङ्क्षिभिः ।
स्वान्यस्थीनि प्रयच्छेति त्रैलोक्यस् हिताय वै ॥ ३.९९.९ ॥
Ihr alle zusammen, nach Sieg verlangend, sollt zu ihm sagen: Gebt eure eigenen Knochen für das Wohl der drei Welten.
3.99.10
स शरीरं समुत्सृज्य स्वान्यस्थीनि प्रदास्यति ।
तस्यास्थिभिर्महाघोरं वज्रं संस्क्रियतां दृढम् ॥ ३.९९.१० ॥
Er wird seinen Körper ablegen und seine eigenen Knochen geben. Aus seinen Knochen werde ein sehr furchtbarer und fester Donnerkeil geschmiedet.
3.99.11
महच्छत्रुहणं घोरं ष़डश्चं भीमनिःस्वनम् ।
तेन वज्रेण वै वृत्रं वधिष्यति शतक्रतुः ॥ ३.९९.११ ॥
Groß, den Feinden verderblich, schrecklich, sechsschneidig, von furchtbarem Klang: Mit diesem Donnerkeil wird Śatakratu Vṛtra erschlagen.
3.99.12
एतद्वः सर्वमाख्यातं तस्माच्छीघ्रं विधीयताम् ।
एवमुक्तास्ततो देवा अनुज्ञाप्य पितामहम् ॥ ३.९९.१२ ॥
Dies alles ist euch gesagt worden; darum führt es schnell aus. So angesprochen, nahmen die Götter vom Urahn Abschied...
3.99.13
नारायणं पुरस्कृत्य दधीचस्याश्रमं ययुः ।
सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् ॥ ३.९९.१३ ॥
Mit Nārāyaṇa an der Spitze gingen sie zur Einsiedelei Dadhīcas am fernen Ufer der Sarasvatī, die mit vielerlei Bäumen und Ranken bewachsen war.
3.99.14
षट्पदोद्गीतनिनदैर्विघुष्टं सामगैरिव ।
पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥ ३.९९.१४ ॥
Es hallte wider vom Summen der Bienen, wie der Gesang der Sāman-Sänger, vermischt mit den Rufen der männlichen Kuckucke und widerhallend von den Schreien der jīvaṃjīva-Vögel.
3.99.15
महिषैश्च वराहैश्च सृमरैश्चमरैरपि ।
तत्र तत्रानुचरितं शार्दूलभयवर्जितैः ॥ ३.९९.१५ ॥
Hier und dort wurde es von Büffeln, Keilern, sṛmara-Hirschen und Yaks durchstreift, frei von der Furcht vor Tigern.
3.99.16
करेणुभिर्वारणैश्च प्रभिन्नकरटामुखैः ।
सरोवगाढैः क्रीडद्भिः समन्तादनुनादितम् ॥ ३.९९.१६ ॥
Ringsum hallte es wider von Elefantenkühen und Elefanten mit brünstigen Schläfen und Gesichtern, die tief im See spielten.
3.99.17
सिंहव्याघ्रैर्महानादान्नदद्भिरनुनादितम् ।
अपरैश्चापि संलीनैर्गुहाकन्दरशायिभिः ॥ ३.९९.१७ ॥
Es hallte wider vom gewaltigen Brüllen der Löwen und Tiger und von anderen, die verborgen in Höhlen und Schluchten lagen.
3.99.18
तेषु तेष्ववकाशेषु शोभितं सुमनोरमम् ।
त्रिविष्टपसमप्रख्यं दधीचाश्रममागमन् ॥ ३.९९.१८ ॥
Sie kamen zur Einsiedelei Dadhīcas, die an ihren offenen Stellen geschmückt, mit Blumen überaus anmutig und dem Paradies der drei Welten gleich war.
3.99.19
तत्रापश्यन्दधीचं ते दिवाकरसमद्युतिम् ।
जाज्वल्यमानं वपुषा यथा साक्षात्पितामहम् ॥ ३.९९.१९ ॥
Dort sahen sie Dadhīci, von einem Glanz gleich der Sonne, der in seinem Körper strahlte, als wäre er selbst der Urgroßvater in Person.
3.99.20
तस्य पादौ सुरा राजन्नभिवाद्य प्रणम्य च ।
अयाचन्त वरं सर्वे यथोक्तं परमेष्ठिना ॥ ३.९९.२० ॥
O König, die Götter grüßten und verneigten sich zu seinen Füßen und baten ihn alle um eine Gunst, wie es ihnen der Höchste Herr gesagt hatte.
3.99.21
ततो दधीचः परमप्रतीतः ।
सुरोत्तमांस्तानिदमभ्युवाच।
करोमि यद्वो हितमद्य देवाः ।
स्वं चापि देहंस्वयमुत्सृजामि ॥ ३.९९.२१ ॥
Da sprach Dadhīci, hochzufrieden, zu jenen besten der Götter: 'O Götter, ich werde heute tun, was euch dienlich ist; und auch diesen meinen Körper werde ich selbst hingeben.'
3.99.22
स एवमुक्त्वा द्विपदांवरिष्ठः ।
प्राणान्वशी स्वान्सहसोत्ससर्ज।
ततः सुरास्ते जगृहुः परासो-
रस्थीनि तस्याथ यथोपदेशम् ॥ ३.९९.२२ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, gab der Beste der Zweimalgeborenen, selbstbeherrscht, plötzlich seine Atemzüge auf. Da nahmen die Götter die Knochen seines leblosen Körpers, wie es ihnen gesagt worden war.
3.99.23
प्रहृष्टरूपाश्च जयाय देवा-
स्त्वष्टारमागम् तमर्थमूचुः।
त्वष्टा तु तेषां वचनं निशम्य ।
प्रहृष्टरूपः प्रयतः प्रयत्नात् ॥ ३.९९.२३ ॥
Mit freudigen Gesichtern gingen die Götter um des Sieges willen zu Tvaṣṭṛ und legten ihm ihr Anliegen dar. Tvaṣṭṛ, nachdem er ihre Worte gehört hatte...
3.99.24
चकार वज्रं भृशमुग्ररूपं ।
कृत्वा च शक्रं स उवाच हृष्टः।
अनेन वज्रप्रवरेण देव ।
भस्मीकुरुष्वाद्य सुरारिमुग्रम् ॥ ३.९९.२४ ॥
Er fertigte einen Donnerkeil von sehr furchtbarer Gestalt, und nachdem er ihn gefertigt hatte, sprach er erfreut zu Indra: 'O Gott, mit diesem vortrefflichen Donnerkeil verbrenne heute jenen grimmigen Feind der Götter zu Asche.'
3.99.25
ततो हतारिः सगणः सुखं वै ।
प्रशाधिकृत्स्नं त्रिदिवं दिविष्ठः।
त्वष्ट्रा तथोक्तस्तु पुरंदरस्त-
द्वज्रं प्रहृष्टः प्रयतो ह्यगृह्नात् ॥ ३.९९.२५ ॥
Nachdem er den Feind erschlagen hatte, herrschte Indra, im Himmel wohnend mit seinen Scharen, glücklich über die ganzen drei Himmel. Als Tvaṣṭṛ so gesprochen hatte, ergriff Purandara, erfreut und ehrfürchtig, jenen Donnerkeil.