ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 4.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.17.1
एवमुक्ताऽनवद्याङ्गी कीचकेन दुरात्मना ।
द्रौपदी तमुवाचेदं सैरन्ध्रीवेषधारिणी ॥ ४.१७.१ ॥
ଦୁରାତ୍ମା କୀଚକ ଏପରି କହିବାରୁ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଅଙ୍ଗବିଶିଷ୍ଟା ଦ୍ରୌପଦୀ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ବେଶ ଧାରଣ କରି ତାହାକୁ ଏହା କହିଲେ।
4.17.2
अप्रार्थनीयामिहं मां सूतपुत्राभिमन्यसे ।
निहीनवर्णां सैरेन्ध्रीं बीभत्सां केशकारिणीम् ॥ ४.१७.२ ॥
ସୂତପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଅଯୋଗ୍ୟା ମୋତେ ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ। ମୁଁ ନୀଚ ବର୍ଣ୍ଣର ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ଘୃଣ୍ୟା, କେଶ ସଜାଉଥିବା।
4.17.3
परदाराऽस्मि भद्रं ते न युक्तं तव सांप्रतम् ।
दयिताः प्राणिनां दारा धर्मं समनुचिन्तय ॥ ४.१७.३ ॥
ମୁଁ ପରସ୍ତ୍ରୀ। ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏବେ ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ ପ୍ରିୟ; ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କର।
4.17.4
परदारे न ते बुद्धिर्जातु कार्या कथंचन ।
विवर्जनं ह्यकार्याणामेतत्सुपुरुषव्रतम् ॥ ४.१७.४ ॥
ପରସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରତି ତୁମ ବୁଦ୍ଧି କଦାପି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଯାଉ ନାହିଁ। ଅକାର୍ଯ୍ୟ ବର୍ଜନ କରିବା ହିଁ ସତ୍ପୁରୁଷର ବ୍ରତ।
4.17.5
मिथ्याभिगृध्नो हि नरः पापात्मा मोहमास्थितः ।
अयशः प्राप्नुयाद्धोरं महद्वा प्राप्नुयाद्भयम् ॥ ४.१७.५ ॥
ମିଥ୍ୟା ଇଚ୍ଛାରେ ଲୋଭୀ ପାପାତ୍ମା ମନୁଷ୍ୟ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଭୟଙ୍କର ଅପଯଶ ପାଏ, କିମ୍ବା ବଡ଼ ଭୟ ପାଏ।
4.17.6
एवमुक्तस्तु सैरन्ध्र्या कीचकः काममोहितः ।
जानन्नपि सुदुर्बुद्धिः परदाराभिमर्शने ॥ ४.१७.६ ॥
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ଏପରି କହିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, କାମରେ ମୋହିତ କୀଚକ, ଅତି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରେ, ଜାଣି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ତ୍ରୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା।
4.17.7
दोषान्बहून्प्राणहरान्सर्वलोकविगर्हितान् ।
प्रोवाचेदं सुदुर्बुद्धिर्द्रौपदीमजितेन्द्रियः ॥ ४.१७.७ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ ନକରିଥିବା ସେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି, ସର୍ବଲୋକନିନ୍ଦିତ ପ୍ରାଣହରଣକାରୀ ଅନେକ ଦୋଷ କହି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଏହା କହିଲା।
4.17.8
नार्हस्येवं वरारोहे प्रत्याख्यातुं वरानने ।
मां मन्मथसमाविष्टं त्वत्कृते चारुहासिनि ॥ ४.१७.८ ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶୀ, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, କାମଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବିଷ୍ଟ ମୋତେ ତୁମ ଯୋଗୁଁ ଏପରି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିବା ତୁମ ପକ୍ଷେ ଉଚିତ ନୁହେଁ, ହେ ମଧୁରହାସିନୀ।
4.17.9
प्रत्याख्याय च मां भीरु वशगं प्रियवादिनम् ।
नूनं त्वमसितापाङ्गि पश्चात्तापं करिष्यसि ॥ ४.१७.९ ॥
ହେ ଭୀରୁ, ବଶବର୍ତ୍ତୀ, ପ୍ରିୟବାଦୀ ମୋତେ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି, ହେ କଳାଆଖିଆ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ପରେ ଅନୁତାପ କରିବ।
4.17.10
अहं हि सुभ्रु राज्यस्य कृत्स्नस्यास्य सुमध्यमे ।
प्रभुर्वासयिता चैव वीर्ये चाप्रतिमः क्षितौ ॥ ४.१७.१० ॥
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୁ ବିଶିଷ୍ଟା, ହେ କୃଶମଧ୍ୟା, ଏହି ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଭୁ ଓ ବସାଇବା ଲୋକ ମୁଁ ହିଁ; ପୃଥିବୀରେ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ମୋ ସମାନ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।
4.17.11
पृथिव्यां मत्समो नास्ति कश्चिदन्यः पुमानिह ।
रूपयौवनसौभाग्यैर्भोगैश्चानुत्तमैः शुभैः ॥ ४.१७.११ ॥
ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପରି ଏଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ପୁରୁଷ ନାହାନ୍ତି; ରୂପ, ଯୌବନ, ସୌଭାଗ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ଶୁଭ ଭୋଗରେ।
4.17.12
सर्वकामसमृद्धेषु भोगेष्वनुपमेष्विह ।
भोक्तव्येषु च कल्याणि कस्माद्दास्ये रता ह्यसि ॥ ४.१७.१२ ॥
ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ଏଠାରେ ସର୍ବକାମନାରେ ସମୃଦ୍ଧ, ଅନୁପମ, ଭୋଗ୍ୟ ଭୋଗ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଦାସୀରେ ଅନୁରକ୍ତ?
4.17.13
मया दत्तमिदं राज्यं स्वामिन्यसि शुभानने ।
भजस्व मां वरारोहे भुङ्क्ष्वं भोगाननुत्तमान् ॥ ४.१७.१३ ॥
ମୁଁ ଏହି ରାଜ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଇଛି; ହେ ସୁମୁଖୀ, ତୁମେ ହିଁ ଏହାର ସ୍ୱାମିନୀ। ହେ ସୁନ୍ଦର କଟି ଥିବା, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ଅନୁପମ ଭୋଗ ଭୋଗ କର।
4.17.14
एवमुक्ता तु सा साध्वी कीचकेनाशुभं वचः ।
कीचकं प्रत्युवाचेदं गर्हयन्त्यस्य तद्वचः ॥ ४.१७.१४ ॥
କୀଚକ ଏପରି ଅଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିବାରୁ, ସେଇ ସାଧ୍ୱୀ ତାର ସେହି କଥାକୁ ନିନ୍ଦା କରି କୀଚକକୁ ଏହା କହିଲା।
4.17.15
मा सूतपुत्र मुह्यस्व माऽद्य त्यक्ष्यस्व जीवितम् ।
जानीहि पञ्चभिर्घोरैर्नित्यं मामभिरक्षिताम् ॥ ४.१७.१५ ॥
ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ମୋହରେ ପଡ଼ନାହିଁ; ଆଜି ହିଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଅ ନାହିଁ। ଜାଣ ଯେ ପାଞ୍ଚ ଭୟଙ୍କର ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସଦା ରକ୍ଷିତା।
4.17.16
न चाप्यहं त्वया लभ्या गन्धर्वाः पतयो मम ।
ते त्वां निहन्युः कुपिताः साध्वलं मा व्यनीनशः ॥ ४.१७.१६ ॥
ମୁଁ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମୋର ସ୍ୱାମୀ। କୁପିତ ହୋଇ ସେମାନେ ତୁମକୁ ବଧ କରିବେ। ବସ୍, ବିନଷ୍ଟ ହୁଅ ନାହିଁ।
4.17.17
अशक्यरूपं पुरुषैरध्वानं गन्तुमिच्छसि ॥ ४.१७.१७ ॥
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅସାଧ୍ୟ ପଥରେ ତୁମେ ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ।
4.17.18
यथा निश्चेतनो बालः कूलस्थः कूलमुत्तरम् ।
तर्तुमिच्छति मन्दात्मा तथा त्वं कर्तुमिच्छसि ॥ ४.१७.१८ ॥
ଯେପରି ମୂର୍ଖ, ଅଚେତନ ପିଲା କୂଳରେ ଠିଆ ହୋଇ ପାରିକୁ ପହଁରି ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଏହା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ।
4.17.19
अन्तर्महीं वा यदि वोर्ध्वमुत्पतेः समुद्रपारं यदि वा प्र ।
तथापि तेषां न विमोक्षमर्हसि प्रमाथिनो देवसुता हि खेचराः ॥ ४.१७.१९ ॥
ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଭିତରକୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଯାଅ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ପାରକୁ ପଳାଅ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଉପଦ୍ରବୀ ଦେବପୁତ୍ର, ଆକାଶଚାରୀ।
4.17.20
त्वं कालरात्रीमिव कश्चिदातुरः किं मां दृढं पार्थयसेऽद्य ।
किं मातुरङ्के शयितो यथा शिशुश्चन्द्रं जिघृक्षुरिव मन्यस ॥ ४.१७.२० ॥
ମୃତ୍ୟୁରାତ୍ରି ପରି କୌଣସି ଯନ୍ତ୍ରଣାପୀଡ଼ିତ ପରି ତୁମେ ଆଜି ମୋତେ ଏତେ ଦୃଢ଼ଭାବେ କାହିଁକି ଇଚ୍ଛା କରୁଛ? ମାତାଙ୍କ କୋଳରେ ଶୋଇଥିବା ଶିଶୁ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଧରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ତୁମେ ସେପରି ଭାବୁଛ।
4.17.21
तेषां प्रियां प्रार्थयतो न ते भुवि गत्वा दिवं वा शरणं भ ।
न वर्तते कीचक ते दृशा शुभं या तेन संजीवनमर्थयेत सा ॥ ४.१७.२१ ॥
ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ କାମନା କରୁଥିବା ତୁମ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇ ମଧ୍ୟ ଶରଣ ମିଳିବ ନାହିଁ। କୀଚକ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଶୁଭ କିଛି ନାହିଁ; ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜୀବନଦାନ ମାଗେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେପରି।