மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 4.17
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.17.1
एवमुक्ताऽनवद्याङ्गी कीचकेन दुरात्मना ।
द्रौपदी तमुवाचेदं सैरन्ध्रीवेषधारिणी ॥ ४.१७.१ ॥
தீய மனமுடைய கீசகன் இவ்வாறு கூறியபோது, குறையற்ற அங்கங்களையுடைய திரௌபதி, சைரந்தி வேடம் தரித்தவளாய் அவனிடம் இதைச் சொன்னாள்.
4.17.2
अप्रार्थनीयामिहं मां सूतपुत्राभिमन्यसे ।
निहीनवर्णां सैरेन्ध्रीं बीभत्सां केशकारिणीम् ॥ ४.१७.२ ॥
சூதன் மகனே, இங்கே விரும்பத் தகாதவளான என்னை நீ விரும்புகிறாய். நான் தாழ்ந்த குலத்தவள், சைரந்தி, இழிவானவள், கூந்தல் அலங்கரிப்பவள்.
4.17.3
परदाराऽस्मि भद्रं ते न युक्तं तव सांप्रतम् ।
दयिताः प्राणिनां दारा धर्मं समनुचिन्तय ॥ ४.१७.३ ॥
நான் பிறன் மனைவி. உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். இப்போது இது உனக்குப் பொருந்தாது. உயிர்களுக்குத் தங்கள் மனைவியர் அன்புக்குரியவர்கள்; தர்மத்தை சிந்தித்துப் பார்.
4.17.4
परदारे न ते बुद्धिर्जातु कार्या कथंचन ।
विवर्जनं ह्यकार्याणामेतत्सुपुरुषव्रतम् ॥ ४.१७.४ ॥
பிறன் மனைவியின் மீது உன் மனம் எந்த வகையிலும் செல்லவேண்டாம். தகாத செயல்களை விலக்குவதே நல்லோரின் நோன்பு.
4.17.5
मिथ्याभिगृध्नो हि नरः पापात्मा मोहमास्थितः ।
अयशः प्राप्नुयाद्धोरं महद्वा प्राप्नुयाद्भयम् ॥ ४.१७.५ ॥
பொய்யான ஆசையில் மூழ்கும் பாவியான மனிதன், மயக்கத்தில் விழுந்து கொடிய அவப்பெயரை அடைவான், அல்லது பெரும் அச்சத்தை அடைவான்.
4.17.6
एवमुक्तस्तु सैरन्ध्र्या कीचकः काममोहितः ।
जानन्नपि सुदुर्बुद्धिः परदाराभिमर्शने ॥ ४.१७.६ ॥
சைரந்தி இவ்வாறு கூறியும், காமத்தால் மயங்கிய கீசகன், மிகக் கெட்ட புத்தியுடையவனாய், அறிந்திருந்தும் பிறன் மனைவியைத் தொடுவதில் ஈடுபட்டான்.
4.17.7
दोषान्बहून्प्राणहरान्सर्वलोकविगर्हितान् ।
प्रोवाचेदं सुदुर्बुद्धिर्द्रौपदीमजितेन्द्रियः ॥ ४.१७.७ ॥
புலன்களை அடக்காத அந்தத் தீய புத்தி கொண்டவன், அனைத்து உலகங்களாலும் இகழப்படும், உயிரைப் பறிக்கும் பல குற்றங்களைக் கூறி திரௌபதியிடம் இவ்வாறு சொன்னான்.
4.17.8
नार्हस्येवं वरारोहे प्रत्याख्यातुं वरानने ।
मां मन्मथसमाविष्टं त्वत्कृते चारुहासिनि ॥ ४.१७.८ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, அழகிய முகமுடையவளே, மன்மதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட என்னை, உன்னால், இவ்வாறு மறுப்பது உனக்குத் தகாது, இனிய புன்னகையுடையவளே.
4.17.9
प्रत्याख्याय च मां भीरु वशगं प्रियवादिनम् ।
नूनं त्वमसितापाङ्गि पश्चात्तापं करिष्यसि ॥ ४.१७.९ ॥
அச்சமுடையவளே, அடங்கி இனிமையாகப் பேசும் என்னை மறுத்தால், கருங்கண்ணுடையவளே, நிச்சயமாக நீ பின்னர் வருந்துவாய்.
4.17.10
अहं हि सुभ्रु राज्यस्य कृत्स्नस्यास्य सुमध्यमे ।
प्रभुर्वासयिता चैव वीर्ये चाप्रतिमः क्षितौ ॥ ४.१७.१० ॥
அழகிய புருவமுடையவளே, நுண்ணிய இடையுடையவளே, இந்த முழு இராச்சியத்துக்கும் நானே அதிபதியும் குடியமர்த்துபவனும் ஆவேன்; பூமியில் வீரத்தில் எனக்கு நிகரானவன் இல்லை.
4.17.11
पृथिव्यां मत्समो नास्ति कश्चिदन्यः पुमानिह ।
रूपयौवनसौभाग्यैर्भोगैश्चानुत्तमैः शुभैः ॥ ४.१७.११ ॥
பூமியில் எனக்கு நிகரான வேறொரு ஆண் இங்கு எவருமில்லை; அழகு, இளமை, செல்வம் மற்றும் உயர்ந்த, நல்ல இன்பங்களால் நிறைந்தவன் நானே.
4.17.12
सर्वकामसमृद्धेषु भोगेष्वनुपमेष्विह ।
भोक्तव्येषु च कल्याणि कस्माद्दास्ये रता ह्यसि ॥ ४.१७.१२ ॥
மங்களமானவளே, இங்கே எல்லா விருப்பங்களும் நிறைந்த, ஒப்பற்ற, அனுபவிக்கத்தக்க இன்பங்கள் இருக்கும்போது, நீ ஏன் ஒரு அடிமையிடம் பற்று கொண்டிருக்கிறாய்?
4.17.13
मया दत्तमिदं राज्यं स्वामिन्यसि शुभानने ।
भजस्व मां वरारोहे भुङ्क्ष्वं भोगाननुत्तमान् ॥ ४.१७.१३ ॥
நான் இந்த அரசை உனக்குக் கொடுத்தேன். அழகிய முகம் கொண்டவளே, நீயே இதன் தலைவி. அழகிய இடையுடையவளே, என்னை ஏற்றுக்கொள்; மேலான இன்பங்களை அனுபவி.
4.17.14
एवमुक्ता तु सा साध्वी कीचकेनाशुभं वचः ।
कीचकं प्रत्युवाचेदं गर्हयन्त्यस्य तद्वचः ॥ ४.१७.१४ ॥
கீசகன் இவ்வாறு அசுபமான சொற்களைச் சொன்னபோது, அந்தக் கற்புடைய பெண் அவனுடைய அந்தச் சொற்களை நிந்தித்து கீசகனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னாள்.
4.17.15
मा सूतपुत्र मुह्यस्व माऽद्य त्यक्ष्यस्व जीवितम् ।
जानीहि पञ्चभिर्घोरैर्नित्यं मामभिरक्षिताम् ॥ ४.१७.१५ ॥
சூதன் மகனே, மயங்காதே; இன்றே உன் உயிரை இழந்துவிடாதே. கொடிய ஐவரால் எப்போதும் நான் காக்கப்படுகிறேன் என்பதை அறிந்துகொள்.
4.17.16
न चाप्यहं त्वया लभ्या गन्धर्वाः पतयो मम ।
ते त्वां निहन्युः कुपिताः साध्वलं मा व्यनीनशः ॥ ४.१७.१६ ॥
நீ என்னை அடையத்தக்கவள் அல்ல; கந்தர்வர்கள் என் கணவர்கள். கோபங்கொண்டு அவர்கள் உன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள். போதும், நாசமடையாதே.
4.17.17
अशक्यरूपं पुरुषैरध्वानं गन्तुमिच्छसि ॥ ४.१७.१७ ॥
மனிதர்களால் செல்லவே முடியாத ஒரு வழியில் நீ செல்ல விரும்புகிறாய்.
4.17.18
यथा निश्चेतनो बालः कूलस्थः कूलमुत्तरम् ।
तर्तुमिच्छति मन्दात्मा तथा त्वं कर्तुमिच्छसि ॥ ४.१७.१८ ॥
அறிவற்ற, உணர்வற்ற சிறுவன் கரையில் நின்றுகொண்டு அக்கரைக்கு நீந்த விரும்புவது போல, நீயும் இதைச் செய்ய விரும்புகிறாய்.
4.17.19
अन्तर्महीं वा यदि वोर्ध्वमुत्पतेः समुद्रपारं यदि वा प्र ।
तथापि तेषां न विमोक्षमर्हसि प्रमाथिनो देवसुता हि खेचराः ॥ ४.१७.१९ ॥
நீ பூமிக்குள் புகுந்தாலும், மேலே பறந்தாலும், கடலின் அக்கரைக்கு ஓடினாலும், அவர்களிடமிருந்து விடுதலை பெற மாட்டாய்; அவர்கள் துன்புறுத்தும் தேவகுமாரர்கள், வானில் திரிபவர்கள்.
4.17.20
त्वं कालरात्रीमिव कश्चिदातुरः किं मां दृढं पार्थयसेऽद्य ।
किं मातुरङ्के शयितो यथा शिशुश्चन्द्रं जिघृक्षुरिव मन्यस ॥ ४.१७.२० ॥
மரண இரவைப் போன்ற ஏதோ ஒரு துயரத்தில் இருப்பவனைப் போல, இன்று நீ என்னை ஏன் இவ்வளவு உறுதியாக விரும்புகிறாய்? தாயின் மடியில் கிடக்கும் குழந்தை நிலவைப் பிடிக்க விரும்புவது போல நீ நினைக்கிறாய்.
4.17.21
तेषां प्रियां प्रार्थयतो न ते भुवि गत्वा दिवं वा शरणं भ ।
न वर्तते कीचक ते दृशा शुभं या तेन संजीवनमर्थयेत सा ॥ ४.१७.२१ ॥
அவர்களுக்குப் பிரியமானவளை விரும்பும் உனக்கு பூமியிலும் சரி, சொர்க்கத்துக்குச் சென்றாலும் சரி, புகலிடம் கிடைக்காது. கீசகா, உன் பார்வையில் நலம் எதுவும் இல்லை; அவனிடமிருந்து உயிர்ப்பிச்சை வேண்டும் பெண்ணும் அப்படித்தான்.