ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.112.1
गरुत्मन्भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज ।
नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी ॥ ५.११२.१ ॥
ಓ ಗರುತ್ಮಂತನೇ, ನಾಗರಾಜನ ಶತ್ರುವೇ, ಸುಪರ್ಣನೇ, ವಿನತೆಯ ಮಗನೇ! ಧರ್ಮದ ಎರಡು ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯು.
5.112.2
पूर्वमेतां दिशं गच्छ या पूर्वं परिकीर्तिता ।
देवतानां हि सान्निध्यमत्र कीर्तितवानसि ॥ ५.११२.२ ॥
ಮೊದಲು ಹಿಂದೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗು. ಇಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವಿದೆ ಎಂದು ನೀನೇ ಹೇಳಿದ್ದೀಯೆ.
5.112.3
अत्र सत्यं च धर्मश्च त्वया सम्यक्प्रकीर्तितः ।
इच्छेयं तु समागन्तुं समस्तैर्दैवतैरहम्।
भूयश्च तान्सुरान्द्रष्टुमिच्छेयमरुणानुज ॥ ५.११२.३ ॥
ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಲು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ಆ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ, ಅರುಣನ ತಮ್ಮನೇ.
5.112.4
तमाह विनतासूनुरारोहस्वेति वै द्विजम् ।
आरुरोहाथ स मुनिर्गरुडं गालवस्तदा ॥ ५.११२.४ ॥
ವಿನತೆಯ ಮಗನು ಆ ದ್ವಿಜನಿಗೆ 'ಏರು' ಎಂದನು. ಆಗ ಆ ಮುನಿ ಗಾಲವನು ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿದನು.
5.112.5
क्रममाणस्य ते रूपं दृश्यते पन्नगाशन ।
भास्करस्येव पूर्वाह्णे सहस्रांशोर्विवस्वतः ॥ ५.११२.५ ॥
ಸರ್ಪಭಕ್ಷಕನೇ, ನೀನು ಮುನ್ನಡೆಯುವಾಗ ನಿನ್ನ ರೂಪ ಬೆಳಗಿನ ಹೊತ್ತಿನ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
5.112.6
पक्षवातप्रणुन्नानां वृक्षाणामनुगामिनाम् ।
प्रस्थितानामिव समं पश्यामीह गतिं खग ॥ ५.११२.६ ॥
ಓ ಪಕ್ಷಿಯೇ, ರೆಕ್ಕೆಗಳ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವ ಮರಗಳಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
5.112.7
ससागरवनामुर्वी सशैलवनकाननाम् ।
आकर्षन्निव चाभासि पक्षवातेन खेचर ॥ ५.११२.७ ॥
ಸಾಗರ, ವನ, ಪರ್ವತ, ಕಾನನಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಎಳೆಯುವಂತೆ ರೆಕ್ಕೆಗಾಳಿಯಿಂದ ನೀನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಓ ಖೇಚರ.
5.112.8
समीननागनक्रं च खमिवारोप्यते जलम् ।
वायुना चैव महता पक्षवातेन चानिशम् ॥ ५.११२.८ ॥
ಮೀನು, ನಾಗ, ಮೊಸಳೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನೀರು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇದೆ — ಮಹಾ ಗಾಳಿಯಿಂದ, ನಿರಂತರ ರೆಕ್ಕೆಗಾಳಿಯಿಂದ.
5.112.9
तुल्यरूपाननान्मत्स्यांस्तथा तिमितिमिङ्गिलान् ।
नागाश्वनरवक्रांश्च पश्याम्युन्मथितानिव ॥ ५.११२.९ ॥
ಸಮಾನ ರೂಪ ಮುಖಗಳ ಮೀನುಗಳನ್ನು, ತಿಮಿ ತಿಮಿಂಗಿಲಗಳನ್ನು, ನಾಗ, ಅಶ್ವ, ನರ ಮುಖದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು — ಕಲಕಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ.
5.112.10
महार्णवस्य च रवैः श्रोत्रे मे बधिरे कृते ।
न श्रृणोमि न पश्यामि नात्मनो वेद्मि कारणम् ॥ ५.११२.१० ॥
ಮಹಾಸಾಗರದ ಘರ್ಜನೆಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಕಿವುಡಾಗಿವೆ. ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಾರಣವೂ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
5.112.11
शनैः स तु भवात्यातु ब्रह्मवध्यामनुस्मरन् ।
न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग ॥ ५.११२.११ ॥
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತ… ಅಯ್ಯಾ, ಸೂರ್ಯ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ದಿಕ್ಕುಗಳಿಲ್ಲ, ಆಕಾಶವೂ ಇಲ್ಲ, ಓ ಖಗ.
5.112.12
तम एव तु पश्यामि शरीरं ते न लक्षये ।
मणी व जात्यौ पश्यामि चक्षुषी तेऽहमण्डज ॥ ५.११२.१२ ॥
ಕತ್ತಲೆಯನ್ನೇ ನಾನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ನಿನ್ನ ದೇಹ ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಓ ಅಂಡಜ, ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ — ಉತ್ತಮ ಮಣಿಗಳಂತೆ.
5.112.13
शरीरं तु न पश्यामि तव चैवात्मनश्च ह ।
पदेपदे तु पश्यामि शरीरादग्निमुत्थितम् ॥ ५.११२.१३ ॥
ನಾನು ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನೂ ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ನಿನ್ನ ದೇಹದಿಂದ ಏಳುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
5.112.14
स मे निर्वाप्य सहसा चक्षुषी शाम्यते पुनः ।
तन्नियच्छ महावेगं गमने विनतात्मज ॥ ५.११२.१४ ॥
ಅದು ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಉರಿಯನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಆರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ವಿನತೆಯ ಮಗನೇ, ಈ ಮಹಾ ವೇಗವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸು.
5.112.15
न मे प्रयोजनं किंचिद्गमने पन्नगाशन ।
संनिवर्त महाभाग न वेगं विषहामि ते ॥ ५.११२.१५ ॥
ಸರ್ಪಭಕ್ಷಕನೇ, ಈ ಪ್ರಯಾಣದಿಂದ ನನಗೆ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗು. ನಿನ್ನ ವೇಗವನ್ನು ನಾನು ಸಹಿಸಲಾರೆ.
5.112.16
गुरवे संश्रुतानीह शतान्यष्टौ हि वाजिनाम् ।
एकतःश्यामकर्णानां शुभ्राणां चन्द्रवर्चसाम् ॥ ५.११२.१६ ॥
ಇಲ್ಲಿ ಗುರುವಿಗೆ ಎಂಟು ನೂರು ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದಾಗಿ ವಚನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ — ಒಂದು ಕಡೆ ಕಪ್ಪು ಕಿವಿಗಳ, ಚಂದ್ರನಂತೆ ಬಿಳಿಯ ಕುದುರೆಗಳು.
5.112.17
तेषां चैवापवर्गाय मार्गं पश्यामि नाण्डज ।
ततोऽयं जीवितत्यागे दृष्टो मार्गोमयाऽऽत्मनः ॥ ५.११२.१७ ॥
ಅಂಡಜನೇ, ಅವುಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ನನಗೆ ಯಾವ ಮಾರ್ಗವೂ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣತ್ಯಾಗವೇ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ನಾನು ಕಂಡಿದ್ದೇನೆ.
5.112.18
नैव मेऽस्ति धनं किंचिन्न धनेनान्वितः सुहृत् ।
न चार्थेनापि महता शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ ५.११२.१८ ॥
ನನ್ನ ಬಳಿ ಯಾವ ಧನವೂ ಇಲ್ಲ; ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೂ ಧನವಂತನಲ್ಲ. ದೊಡ್ಡ ಧನದಿಂದಲೂ ಇದನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
5.112.19
एवं बहु च दीनं च ब्रुवाणं गालवं तदा ।
प्रत्युवाच व्रजन्नेव प्रहसन्विनतात्मजः ॥ ५.११२.१९ ॥
ಹೀಗೆ ಬಹಳ ದೀನವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗಾಲವನಿಗೆ ಆಗ ವಿನತೆಯ ಮಗನು ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ನಗುತ್ತಾ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
5.112.20
नातिप्रज्ञोऽसि विप्रर्षे योत्मानं त्युक्तुमिच्छसि ।
न चापि कृत्रिमः कालः कालो हि परमेश्वरः ॥ ५.११२.२० ॥
ವಿಪ್ರರ್ಷಿಯೇ, ನೀನು ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತನಲ್ಲ; ನಿನ್ನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ ತ್ಯಜಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿರುವೆ. ಕಾಲ ಕೃತ್ರಿಮವಲ್ಲ; ಕಾಲವೇ ಪರಮೇಶ್ವರ.
5.112.21
किमहं पूर्वमेवेह भवता नाभिचोदितः ।
उपायोऽत्र महानस्ति येनैतदुपपद्यते ॥ ५.११२.२१ ॥
ನೀನು ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಏಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ? ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಉಪಾಯವಿದೆ, ಅದರಿಂದ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
5.112.22
तदेष ऋषभो नाम पर्वतः सागरान्तिके ।
अत्र विश्रम्य भुक्त्वा च निवर्तिष्याव गालव ॥ ५.११२.२२ ॥
ಹಾಗಾದರೆ, ಸಮುದ್ರದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಈ ಋಷಭ ಎಂಬ ಪರ್ವತವಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ ಊಟ ಮಾಡಿ, ಗಾಲವನೇ, ನಾವು ಹಿಂದಿರುಗೋಣ.