மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.112.1
गरुत्मन्भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज ।
नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी ॥ ५.११२.१ ॥
கருத்மானே, நாகர்களின் அரசனின் பகைவனே, அழகிய இறகுள்ளவனே, வினதையின் மகனே! தர்மத்தின் இரு கண்கள் உள்ள கிழக்குத் திசைக்கு என்னை அழைத்துச் செல்.
5.112.2
पूर्वमेतां दिशं गच्छ या पूर्वं परिकीर्तिता ।
देवतानां हि सान्निध्यमत्र कीर्तितवानसि ॥ ५.११२.२ ॥
முன்பு சொல்லப்பட்ட இந்தத் திசைக்குச் செல். இங்கே தேவர்களின் இருப்பை நீயே குறிப்பிட்டிருக்கிறாய்.
5.112.3
अत्र सत्यं च धर्मश्च त्वया सम्यक्प्रकीर्तितः ।
इच्छेयं तु समागन्तुं समस्तैर्दैवतैरहम्।
भूयश्च तान्सुरान्द्रष्टुमिच्छेयमरुणानुज ॥ ५.११२.३ ॥
இங்கே நீ சத்தியத்தையும் தர்மத்தையும் நன்றாக எடுத்துரைத்தாய். எல்லா தேவர்களையும் சந்திக்க நான் விரும்புகிறேன்; அந்த தேவர்களை மீண்டும் காண விரும்புகிறேன், அருணனின் தம்பியே.
5.112.4
तमाह विनतासूनुरारोहस्वेति वै द्विजम् ।
आरुरोहाथ स मुनिर्गरुडं गालवस्तदा ॥ ५.११२.४ ॥
வினதையின் மகன் அந்த இருபிறப்பாளனிடம், 'ஏறிக்கொள்' என்றான். அப்போது அந்த முனிவர் கால்வர் கருடன் மீது ஏறினார்.
5.112.5
क्रममाणस्य ते रूपं दृश्यते पन्नगाशन ।
भास्करस्येव पूर्वाह्णे सहस्रांशोर्विवस्वतः ॥ ५.११२.५ ॥
பாம்புகளை உண்பவனே, நீ முன்னேறிச் செல்லும்போது உன் வடிவம் காலைப்பொழுதில் ஆயிரம் கதிர்களுடைய விவஸ்வான் சூரியனைப் போலத் தெரிகிறது.
5.112.6
पक्षवातप्रणुन्नानां वृक्षाणामनुगामिनाम् ।
प्रस्थितानामिव समं पश्यामीह गतिं खग ॥ ५.११२.६ ॥
ஓ பறவையே, இறக்கைக் காற்றால் சாய்க்கப்பட்டு பின்தொடரும் மரங்கள் போல, இங்கே உன் வேகத்தை நான் காண்கிறேன்.
5.112.7
ससागरवनामुर्वी सशैलवनकाननाम् ।
आकर्षन्निव चाभासि पक्षवातेन खेचर ॥ ५.११२.७ ॥
கடல்களும் காடுகளும் மலைகளும் வனங்களும் கொண்ட பூமியை இழுப்பதுபோல், சிறகுக் காற்றால், ஓ வானில் பறப்பவனே, நீ தோன்றினாய்.
5.112.8
समीननागनक्रं च खमिवारोप्यते जलम् ।
वायुना चैव महता पक्षवातेन चानिशम् ॥ ५.११२.८ ॥
மீன்கள், நாகங்கள், முதலைகளுடன் நீர் வானத்தில் ஏற்றப்படுவதுபோல் உள்ளது — பெரும் காற்றாலும், இடைவிடாத சிறகுக் காற்றாலும்.
5.112.9
तुल्यरूपाननान्मत्स्यांस्तथा तिमितिमिङ्गिलान् ।
नागाश्वनरवक्रांश्च पश्याम्युन्मथितानिव ॥ ५.११२.९ ॥
ஒத்த உருவமும் முகமும் கொண்ட மீன்கள், திமி, திமிங்கிலங்கள், நாகம், குதிரை, மனிதர் முகங்கள் கொண்ட உயிரினங்கள் — அவை கலக்கப்படுவதுபோல் காண்கிறேன்.
5.112.10
महार्णवस्य च रवैः श्रोत्रे मे बधिरे कृते ।
न श्रृणोमि न पश्यामि नात्मनो वेद्मि कारणम् ॥ ५.११२.१० ॥
பெருங்கடலின் முழக்கங்களால் என் காதுகள் செவிடாகிவிட்டன. நான் கேட்கவில்லை, பார்க்கவில்லை, என் நிலைக்கான காரணத்தையும் அறியேன்.
5.112.11
शनैः स तु भवात्यातु ब्रह्मवध्यामनुस्मरन् ।
न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग ॥ ५.११२.११ ॥
மெல்ல அவன் பிராமணக் கொலையை நினைத்துக்கொண்டு… அப்பா, சூரியன் தெரியவில்லை, திசைகளும் இல்லை, வானமும் இல்லை, ஓ பறவையே.
5.112.12
तम एव तु पश्यामि शरीरं ते न लक्षये ।
मणी व जात्यौ पश्यामि चक्षुषी तेऽहमण्डज ॥ ५.११२.१२ ॥
இருளே மட்டும் காண்கிறேன்; உன் உடலை நான் காணவில்லை. ஓ முட்டையில் பிறந்தவனே, உன் கண்களை நான் காண்கிறேன் — உயர்ந்த இரு மணிகள்போல்.
5.112.13
शरीरं तु न पश्यामि तव चैवात्मनश्च ह ।
पदेपदे तु पश्यामि शरीरादग्निमुत्थितम् ॥ ५.११२.१३ ॥
நான் உன் உடலையும் என் உடலையும் காணவில்லை. ஒவ்வோர் அடியிலும் உன் உடலிலிருந்து எழும் நெருப்பையே காண்கிறேன்.
5.112.14
स मे निर्वाप्य सहसा चक्षुषी शाम्यते पुनः ।
तन्नियच्छ महावेगं गमने विनतात्मज ॥ ५.११२.१४ ॥
அது என் கண்களின் நெருப்பை திடீரெனத் தணித்து மீண்டும் அமைதிப்படுத்துகிறது. வினதையின் மகனே, இந்த பெரும் வேகத்தை அடக்கு.
5.112.15
न मे प्रयोजनं किंचिद्गमने पन्नगाशन ।
संनिवर्त महाभाग न वेगं विषहामि ते ॥ ५.११२.१५ ॥
பாம்புண்ணியே, இந்தப் பயணத்தால் எனக்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை. மகாபாக்கியனே, திரும்பு. உன் வேகத்தை என்னால் தாங்க முடியாது.
5.112.16
गुरवे संश्रुतानीह शतान्यष्टौ हि वाजिनाम् ।
एकतःश्यामकर्णानां शुभ्राणां चन्द्रवर्चसाम् ॥ ५.११२.१६ ॥
இங்கே குருவுக்கு எட்டு நூறு குதிரைகளை வாக்களித்திருக்கிறேன் — ஒருபுறம் கருப்புச் செவிகள் கொண்டவை, சந்திரனைப் போல் வெண்மையானவை.
5.112.17
तेषां चैवापवर्गाय मार्गं पश्यामि नाण्डज ।
ततोऽयं जीवितत्यागे दृष्टो मार्गोमयाऽऽत्मनः ॥ ५.११२.१७ ॥
அண்டத்தில் பிறந்தவனே, அவற்றை நிறைவேற்ற ஒரு வழியும் எனக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் என் உயிரை விடுவதே ஒரே வழியாக நான் கண்டேன்.
5.112.18
नैव मेऽस्ति धनं किंचिन्न धनेनान्वितः सुहृत् ।
न चार्थेनापि महता शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ ५.११२.१८ ॥
என்னிடம் எந்தச் செல்வமும் இல்லை; என் நண்பனும் செல்வத்தால் நிறைந்தவன் அல்ல. மிகப் பெரிய செல்வத்தாலும் இதைப் போக்க முடியாது.
5.112.19
एवं बहु च दीनं च ब्रुवाणं गालवं तदा ।
प्रत्युवाच व्रजन्नेव प्रहसन्विनतात्मजः ॥ ५.११२.१९ ॥
இவ்வாறு பலவாறு துயருடன் பேசிக்கொண்டிருந்த காலவரிடம், அப்போது வினதையின் மகன் நடந்து செல்லும்போதே சிரித்தபடி பதில் கூறினான்.
5.112.20
नातिप्रज्ञोऽसि विप्रर्षे योत्मानं त्युक्तुमिच्छसि ।
न चापि कृत्रिमः कालः कालो हि परमेश्वरः ॥ ५.११२.२० ॥
முனிவரே, நீர் அதிக அறிவுடையவர் அல்ல; உம்மைத் தளைப்படுத்தி விட்டுவிட நினைக்கிறீர். காலம் செயற்கையானது அல்ல; காலமே பரமேஸ்வரன்.
5.112.21
किमहं पूर्वमेवेह भवता नाभिचोदितः ।
उपायोऽत्र महानस्ति येनैतदुपपद्यते ॥ ५.११२.२१ ॥
நீர் முன்பே இங்கு என்னிடம் ஏன் கேட்கவில்லை? இங்கே ஒரு பெரிய வழி உள்ளது, அதனால் இது நிறைவேறும்.
5.112.22
तदेष ऋषभो नाम पर्वतः सागरान्तिके ।
अत्र विश्रम्य भुक्त्वा च निवर्तिष्याव गालव ॥ ५.११२.२२ ॥
எனவே, கடலருகே இருக்கும் இந்த ரிஷபம் என்ற மலை இதோ. இங்கே ஓய்வெடுத்து உண்டபின், கால்வா, நாம் திரும்புவோம்.