Mahābhārata · Adhyāya 5.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.112.1
गरुत्मन्भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज ।
नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी ॥ ५.११२.१ ॥
O Garuḍa, Feind des Herrn der Schlangen, wohlgeflügelter Sohn der Vinatā! Führe mich nach Osten, wo die beiden Augen des Dharma sind.
5.112.2
पूर्वमेतां दिशं गच्छ या पूर्वं परिकीर्तिता ।
देवतानां हि सान्निध्यमत्र कीर्तितवानसि ॥ ५.११२.२ ॥
Gehe zuerst in diese Richtung, die zuvor genannt wurde; denn du selbst hast hier die Gegenwart der Götter verkündet.
5.112.3
अत्र सत्यं च धर्मश्च त्वया सम्यक्प्रकीर्तितः ।
इच्छेयं तु समागन्तुं समस्तैर्दैवतैरहम्।
भूयश्च तान्सुरान्द्रष्टुमिच्छेयमरुणानुज ॥ ५.११२.३ ॥
Hier hast du Wahrheit und Dharma wohl dargelegt. Ich wünsche mich mit allen Göttern zu treffen und jene Götter wieder zu sehen, o jüngerer Bruder des Aruṇa.
5.112.4
तमाह विनतासूनुरारोहस्वेति वै द्विजम् ।
आरुरोहाथ स मुनिर्गरुडं गालवस्तदा ॥ ५.११२.४ ॥
Der Sohn der Vinatā sprach zu jenem Zweimalgeborenen: »Steig auf.« Da bestieg der Weise Gālava Garuḍa.
5.112.5
क्रममाणस्य ते रूपं दृश्यते पन्नगाशन ।
भास्करस्येव पूर्वाह्णे सहस्रांशोर्विवस्वतः ॥ ५.११२.५ ॥
O Schlangenfresser, deine Gestalt zeigt sich, während du voranschreitest, wie die Sonne Vivasvat mit tausend Strahlen am frühen Vormittag.
5.112.6
पक्षवातप्रणुन्नानां वृक्षाणामनुगामिनाम् ।
प्रस्थितानामिव समं पश्यामीह गतिं खग ॥ ५.११२.६ ॥
O Vogel, ich sehe hier deine Bewegung, wie Bäume, die vom Wind deiner Flügel gebeugt werden und mit dir gemeinsam dahinziehen.
5.112.7
ससागरवनामुर्वी सशैलवनकाननाम् ।
आकर्षन्निव चाभासि पक्षवातेन खेचर ॥ ५.११२.७ ॥
Als wolltest du die Erde mit ihren Meeren, Wäldern, Bergen und Hainen emporziehen, erschienst du durch den Wind deiner Flügel, o Himmelsläufer.
5.112.8
समीननागनक्रं च खमिवारोप्यते जलम् ।
वायुना चैव महता पक्षवातेन चानिशम् ॥ ५.११२.८ ॥
Und das Wasser mit seinen Fischen, Schlangen und Krokodilen wird gleichsam in den Himmel gehoben, durch den großen Wind und unablässig durch den Wind deiner Flügel.
5.112.9
तुल्यरूपाननान्मत्स्यांस्तथा तिमितिमिङ्गिलान् ।
नागाश्वनरवक्रांश्च पश्याम्युन्मथितानिव ॥ ५.११२.९ ॥
Ich sehe Fische von gleicher Gestalt und gleichem Antlitz, Timis und Timiṅgilas, und Geschöpfe mit den Gesichtern von Schlangen, Pferden und Menschen, gleichsam aufgewühlt.
5.112.10
महार्णवस्य च रवैः श्रोत्रे मे बधिरे कृते ।
न श्रृणोमि न पश्यामि नात्मनो वेद्मि कारणम् ॥ ५.११२.१० ॥
Meine Ohren sind von den Brandungen des großen Ozeans betäubt. Ich höre nichts, ich sehe nichts, und ich kenne die Ursache meines eigenen Zustands nicht.
5.112.11
शनैः स तु भवात्यातु ब्रह्मवध्यामनुस्मरन् ।
न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग ॥ ५.११२.११ ॥
Langsam, sich des Brahmanenmords erinnernd… Lieber, die Sonne ist nicht zu sehen, auch nicht die Richtungen, noch der Himmel, o Vogel.
5.112.12
तम एव तु पश्यामि शरीरं ते न लक्षये ।
मणी व जात्यौ पश्यामि चक्षुषी तेऽहमण्डज ॥ ५.११२.१२ ॥
Ich sehe nur Dunkelheit; deinen Körper nehme ich nicht wahr. O Eigeborener, ich sehe deine Augen, wie zwei edle Juwelen.
5.112.13
शरीरं तु न पश्यामि तव चैवात्मनश्च ह ।
पदेपदे तु पश्यामि शरीरादग्निमुत्थितम् ॥ ५.११२.१३ ॥
Ich sehe weder deinen Leib noch meinen eigenen; Schritt für Schritt sehe ich Feuer aus deinem Leib aufsteigen.
5.112.14
स मे निर्वाप्य सहसा चक्षुषी शाम्यते पुनः ।
तन्नियच्छ महावेगं गमने विनतात्मज ॥ ५.११२.१४ ॥
Plötzlich löscht es das Feuer meiner Augen und beruhigt sie wieder. Sohn der Vinatā, halte diese große Geschwindigkeit zurück.
5.112.15
न मे प्रयोजनं किंचिद्गमने पन्नगाशन ।
संनिवर्त महाभाग न वेगं विषहामि ते ॥ ५.११२.१५ ॥
Diese Reise hat für mich keinerlei Zweck, o Schlangenfresser. Kehre um, o Hochgesegneter; ich kann deine Geschwindigkeit nicht ertragen.
5.112.16
गुरवे संश्रुतानीह शतान्यष्टौ हि वाजिनाम् ।
एकतःश्यामकर्णानां शुभ्राणां चन्द्रवर्चसाम् ॥ ५.११२.१६ ॥
Hier habe ich meinem Lehrer achthundert Pferde versprochen — auf der einen Seite schwarzohrige, weiß und mondhell.
5.112.17
तेषां चैवापवर्गाय मार्गं पश्यामि नाण्डज ।
ततोऽयं जीवितत्यागे दृष्टो मार्गोमयाऽऽत्मनः ॥ ५.११२.१७ ॥
O Eigeborener, ich sehe keinen Weg, sie zu erfüllen; da erblickte ich nur einen Weg für mich: das Leben hinzugeben.
5.112.18
नैव मेऽस्ति धनं किंचिन्न धनेनान्वितः सुहृत् ।
न चार्थेनापि महता शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ ५.११२.१८ ॥
Ich besitze überhaupt keinen Reichtum, und mein Freund ist nicht reich; auch mit großem Vermögen ließe sich dies nicht beseitigen.
5.112.19
एवं बहु च दीनं च ब्रुवाणं गालवं तदा ।
प्रत्युवाच व्रजन्नेव प्रहसन्विनतात्मजः ॥ ५.११२.१९ ॥
So sprach Gālava viel und in großer Not; da antwortete ihm der Sohn der Vinatā, lachend, noch während er weiterging.
5.112.20
नातिप्रज्ञोऽसि विप्रर्षे योत्मानं त्युक्तुमिच्छसि ।
न चापि कृत्रिमः कालः कालो हि परमेश्वरः ॥ ५.११२.२० ॥
Du bist nicht sehr klug, o brahmanischer Weiser, dass du dich selbst binden und aufgeben willst. Die Zeit ist nicht künstlich; die Zeit ist fürwahr der höchste Herr.
5.112.21
किमहं पूर्वमेवेह भवता नाभिचोदितः ।
उपायोऽत्र महानस्ति येनैतदुपपद्यते ॥ ५.११२.२१ ॥
Warum hast du mich hier nicht früher dazu gedrängt? Es gibt hier ein großes Mittel, durch das dies erreicht werden kann.
5.112.22
तदेष ऋषभो नाम पर्वतः सागरान्तिके ।
अत्र विश्रम्य भुक्त्वा च निवर्तिष्याव गालव ॥ ५.११२.२२ ॥
Nun, hier ist dieser Berg namens Ṛṣabha, nahe dem Ozean. Nachdem wir hier geruht und gegessen haben, werden wir zurückkehren, o Gālava.