మహాభారతం · అధ్యాయం 5.112
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.112.1
गरुत्मन्भुजगेन्द्रारे सुपर्ण विनतात्मज ।
नय मां तार्क्ष्य पूर्वेण यत्र धर्मस्य चक्षुषी ॥ ५.११२.१ ॥
ఓ గరుత్మంతుడా, నాగరాజుకు శత్రువా, సుపర్ణా, వినతా పుత్రుడా! ధర్మ నేత్రాలు ఉన్న తూర్పు దిశకు నన్ను తీసుకెళ్లు.
5.112.2
पूर्वमेतां दिशं गच्छ या पूर्वं परिकीर्तिता ।
देवतानां हि सान्निध्यमत्र कीर्तितवानसि ॥ ५.११२.२ ॥
ముందుగా ఇంతకుముందు వర్ణించబడిన ఈ దిశకు వెళ్ళు. ఇక్కడ దేవతల సన్నిధి ఉందని నీవే చెప్పావు.
5.112.3
अत्र सत्यं च धर्मश्च त्वया सम्यक्प्रकीर्तितः ।
इच्छेयं तु समागन्तुं समस्तैर्दैवतैरहम्।
भूयश्च तान्सुरान्द्रष्टुमिच्छेयमरुणानुज ॥ ५.११२.३ ॥
ఇక్కడ నీవు సత్యాన్ని, ధర్మాన్ని చక్కగా వివరించావు. దేవతలందరితో కలవాలని నేను కోరుతున్నాను; ఆ దేవతలను మళ్లీ చూడాలని కోరుతున్నాను, అరుణుని తమ్ముడా.
5.112.4
तमाह विनतासूनुरारोहस्वेति वै द्विजम् ।
आरुरोहाथ स मुनिर्गरुडं गालवस्तदा ॥ ५.११२.४ ॥
వినతా పుత్రుడు ఆ ద్విజునితో 'ఎక్కు' అని అన్నాడు. అప్పుడు ఆ ముని గాలవుడు గరుడుని ఎక్కాడు.
5.112.5
क्रममाणस्य ते रूपं दृश्यते पन्नगाशन ।
भास्करस्येव पूर्वाह्णे सहस्रांशोर्विवस्वतः ॥ ५.११२.५ ॥
పాములను తినేవాడా, నీవు ముందుకు సాగుతున్నప్పుడు నీ రూపం ఉదయకాలంలో సహస్రకిరణ వివస్వంతుడైన సూర్యునిలా కనిపిస్తోంది.
5.112.6
पक्षवातप्रणुन्नानां वृक्षाणामनुगामिनाम् ।
प्रस्थितानामिव समं पश्यामीह गतिं खग ॥ ५.११२.६ ॥
ఓ పక్షీ, రెక్కల గాలికి కదలి వెనుక అనుసరించే చెట్లలా, ఇక్కడ నీ వేగాన్ని నేను చూస్తున్నాను.
5.112.7
ससागरवनामुर्वी सशैलवनकाननाम् ।
आकर्षन्निव चाभासि पक्षवातेन खेचर ॥ ५.११२.७ ॥
సముద్రాలు, అడవులు, పర్వతాలు, వనాలతో కూడిన భూమిని లాగుతున్నట్టుగా, రెక్కల గాలితో నీవు కనిపించావు, ఓ ఖేచరా.
5.112.8
समीननागनक्रं च खमिवारोप्यते जलम् ।
वायुना चैव महता पक्षवातेन चानिशम् ॥ ५.११२.८ ॥
చేపలు, నాగులు, మొసళ్లతో కూడిన నీరు ఆకాశంలోకి ఎత్తబడుతున్నట్టుగా ఉంది — మహాగాలి చేతా, నిరంతరం రెక్కల గాలి చేతా.
5.112.9
तुल्यरूपाननान्मत्स्यांस्तथा तिमितिमिङ्गिलान् ।
नागाश्वनरवक्रांश्च पश्याम्युन्मथितानिव ॥ ५.११२.९ ॥
ఒకేరకమైన రూపాలు, ముఖాలు గల చేపలను, తిమి, తిమింగిలాలను, నాగ, అశ్వ, నర ముఖాలు గల జీవులను — మథించబడుతున్నట్టుగా నేను చూస్తున్నాను.
5.112.10
महार्णवस्य च रवैः श्रोत्रे मे बधिरे कृते ।
न श्रृणोमि न पश्यामि नात्मनो वेद्मि कारणम् ॥ ५.११२.१० ॥
మహాసముద్రపు గర్జనలతో నా చెవులు చెవిటివి అయ్యాయి. నేను వినడం లేదు, చూడడం లేదు, నా స్థితికి కారణం కూడా నాకు తెలియదు.
5.112.11
शनैः स तु भवात्यातु ब्रह्मवध्यामनुस्मरन् ।
न दृश्यते रविस्तात न दिशो न च खं खग ॥ ५.११२.११ ॥
క్రమంగా అతడు బ్రహ్మహత్యను స్మరిస్తూ… తాతా, సూర్యుడు కనిపించడం లేదు, దిక్కులు లేవు, ఆకాశమూ లేదు, ఓ ఖగా.
5.112.12
तम एव तु पश्यामि शरीरं ते न लक्षये ।
मणी व जात्यौ पश्यामि चक्षुषी तेऽहमण्डज ॥ ५.११२.१२ ॥
చీకటినే నేను చూస్తున్నాను; నీ శరీరం నాకు కనిపించడం లేదు. ఓ అండజా, నీ కళ్ళు నాకు కనిపిస్తున్నాయి — ఉత్తమ మణులవలె.
5.112.13
शरीरं तु न पश्यामि तव चैवात्मनश्च ह ।
पदेपदे तु पश्यामि शरीरादग्निमुत्थितम् ॥ ५.११२.१३ ॥
నేను నీ శరీరాన్ని గానీ, నా శరీరాన్ని గానీ చూడలేకున్నాను. అడుగడుగునా నీ శరీరం నుండి లేచే అగ్నినే చూస్తున్నాను.
5.112.14
स मे निर्वाप्य सहसा चक्षुषी शाम्यते पुनः ।
तन्नियच्छ महावेगं गमने विनतात्मज ॥ ५.११२.१४ ॥
అది నా కళ్ల మంటను ఒక్కసారిగా ఆర్పి మళ్లీ శాంతింపజేస్తుంది. వినతా కుమారా, ఈ మహా వేగాన్ని ఆపు.
5.112.15
न मे प्रयोजनं किंचिद्गमने पन्नगाशन ।
संनिवर्त महाभाग न वेगं विषहामि ते ॥ ५.११२.१५ ॥
సర్పభక్షకా, ఈ ప్రయాణంతో నాకు ఏ ప్రయోజనమూ లేదు. మహాభాగా, వెనక్కి తిరుగు. నీ వేగాన్ని నేను భరించలేను.
5.112.16
गुरवे संश्रुतानीह शतान्यष्टौ हि वाजिनाम् ।
एकतःश्यामकर्णानां शुभ्राणां चन्द्रवर्चसाम् ॥ ५.११२.१६ ॥
ఇక్కడ గురువుకు ఎనిమిది వందల గుర్రాలు ఇస్తానని మాట ఇచ్చాను — ఒకవైపు నల్ల చెవులు గలవి, చంద్రుని వంటి తెల్లనివి.
5.112.17
तेषां चैवापवर्गाय मार्गं पश्यामि नाण्डज ।
ततोऽयं जीवितत्यागे दृष्टो मार्गोमयाऽऽत्मनः ॥ ५.११२.१७ ॥
అండజా, వాటిని నెరవేర్చడానికి మార్గం నాకు కనిపించడం లేదు. అందువల్ల నా ప్రాణాన్ని త్యజించడమే మార్గంగా నేను చూశాను.
5.112.18
नैव मेऽस्ति धनं किंचिन्न धनेनान्वितः सुहृत् ।
न चार्थेनापि महता शक्यमेतद्व्यपोहितुम् ॥ ५.११२.१८ ॥
నా దగ్గర ఏ ధనమూ లేదు; నా మిత్రుడూ ధనవంతుడు కాడు. గొప్ప ధనంతో కూడా ఇది తొలగించలేనిది.
5.112.19
एवं बहु च दीनं च ब्रुवाणं गालवं तदा ।
प्रत्युवाच व्रजन्नेव प्रहसन्विनतात्मजः ॥ ५.११२.१९ ॥
ఈ విధంగా ఎంతో దీనంగా మాట్లాడుతున్న గాలవునితో అప్పుడు వినతా పుత్రుడు నడుస్తూనే నవ్వుతూ బదులిచ్చాడు.
5.112.20
नातिप्रज्ञोऽसि विप्रर्षे योत्मानं त्युक्तुमिच्छसि ।
न चापि कृत्रिमः कालः कालो हि परमेश्वरः ॥ ५.११२.२० ॥
బ్రాహ్మణ ఋషీ, నీవు మిక్కిలి బుద్ధిమంతుడవు కావు; నిన్ను నీవు బంధించి త్యజించాలనుకుంటున్నావు. కాలం కృత్రిమమైనది కాదు; కాలమే పరమేశ్వరుడు.
5.112.21
किमहं पूर्वमेवेह भवता नाभिचोदितः ।
उपायोऽत्र महानस्ति येनैतदुपपद्यते ॥ ५.११२.२१ ॥
నీవు ఇంతకు ముందే ఇక్కడ నన్ను ఎందుకు అడగలేదు? ఇక్కడ ఒక గొప్ప ఉపాయం ఉంది, దాని ద్వారా ఇది నెరవేరుతుంది.
5.112.22
तदेष ऋषभो नाम पर्वतः सागरान्तिके ।
अत्र विश्रम्य भुक्त्वा च निवर्तिष्याव गालव ॥ ५.११२.२२ ॥
అందుకే, సముద్రం దగ్గర ఉన్న ఈ ఋషభ పర్వతం ఇదే. ఇక్కడ విశ్రమించి భోజనం చేసి, గాలవా, మనం తిరిగి వెళ్దాం.