Mahābhārata · Adhyāya 5.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.120.1
स तु राजा पुनस्तस्याः कर्तुकामः स्वयंवरम् ।
उपगम्याश्रमपदं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ ५.१२०.१ ॥
Aquel rey, deseando de nuevo celebrar para ella un svayaṃvara, se acercó al lugar del ermitaño en la confluencia del Gaṅgā y el Yamunā.
5.120.2
गृहीतमाल्यदामां तां रथमारोप्य माधवीम् ।
पूरुर्यदुश्च भगिनीमाश्रमे पर्यधावताम् ॥ ५.१२०.२ ॥
Tras subir a Mādhavī, que sostenía la guirnalda, al carro, Pūru y Yadu corrieron tras su hermana por el ermitaño.
5.120.3
नागयक्षमनुष्याणां गन्धर्वमृगपक्षिणाम् ।
शैलद्रुमवनौकानामासीत्तत्र समागमः ॥ ५.१२०.३ ॥
Allí se reunieron nāgas, yakṣas, humanos, gandharvas, bestias y aves, y los habitantes de montañas, árboles y bosques.
5.120.4
नानापुरुषदेश्यानामीश्वरैश्च समाकुलम् ।
ऋषिभिर्ब्रह्मकल्पैश्च समन्तादावृतं वनम् ॥ ५.१२०.४ ॥
El bosque estaba abarrotado de gobernantes y gentes de muchas tierras, y por todos lados lo rodeaban sabios iguales a Brahmā.
5.120.5
निर्दिश्यमानेषु तु सा वरेषु वरवर्णिनी ।
वरानुत्क्रम्य सर्वास्तान्वरं वृतवती वनम् ॥ ५.१२०.५ ॥
Mientras se nombraban los pretendientes, la hermosa doncella los dejó a todos de lado y eligió el bosque mismo como esposo.
5.120.6
अवतीर्य रथात्कन्या नमस्कृत्य च बन्धुषु ।
उपगम्य वनं पुण्यं तपस्तेपे ययातिजा ॥ ५.१२०.६ ॥
La doncella descendió del carro, saludó a sus parientes, llegó al bosque sagrado y allí la hija de Yayāti practicó austeridades.
5.120.7
उपवासैश्च विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा ।
आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी ॥ ५.१२०.७ ॥
Mediante diversos ayunos, consagraciones y observancias, habiéndose vuelto delgada, se convirtió en una mujer que vagaba con los ciervos.
5.120.8
वैदूर्याङ्कुरकल्पानि मृदूनि हरितानि च ।
चरन्ती श्लक्ष्णशष्पाणि तिक्तानि मधुराणि च ॥ ५.१२०.८ ॥
Pastando hierbas verdes, tiernas como brotes de lapislázuli, lisas, dulces y amargas.
5.120.9
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि सुचीनि च ।
पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च ॥ ५.१२०.९ ॥
Bebiendo las aguas sabrosas, puras, excelentes, frescas y claras de los ríos sagrados.
5.120.10
वनेषु मृगराजेषु व्याघ्रविप्रोषितेषु च ।
दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च ॥ ५.१२०.१० ॥
En los bosques donde vagan los leones, abandonados por los tigres, libres de incendios forestales, en espesuras solitarias y densas.
5.120.11
चरन्ती हरिणैः सार्धं मृगीव वनचारिणी ।
चचार विपुलं धर्मं ब्रह्मचर्येण संवृतम् ॥ ५.१२०.११ ॥
Vagando con los ciervos como una cierva por el bosque, practicó abundante dharma, sostenida por la disciplina del celibato.
5.120.12
ययातिरपि पूर्वेषां राज्ञां वृत्तमनुष्ठितः ।
बहुवर्षसहस्रायुर्युयुजे कालधर्मणा ॥ ५.१२०.१२ ॥
Yayāti también siguió la conducta de los reyes anteriores; aunque su vida duró muchos miles de años, fue unido a la ley del tiempo.
5.120.13
पुरुर्यदुश्च द्वौ वंशे वर्धमानौ नरोत्तमौ ।
ताभ्भां प्रतिष्ठितो लोके परलोके च नाहुषः ॥ ५.१२०.१३ ॥
Puru y Yadu, dos de los mejores hombres que prosperaron en los dos linajes. Por medio de ellos el hijo de Nahuṣa fue establecido en este mundo y en el otro.
5.120.14
महीपते नरपतिर्ययातिः स्वर्गमास्थितः ।
महर्षिकल्पो नृपतिः स्वर्गाग्र्यफलभुग्विभुः ॥ ५.१२०.१४ ॥
Oh señor de la tierra, Yayāti, señor de los hombres, había ido al cielo. Aquel rey, semejante a un gran sabio, poderoso, disfrutaba del fruto supremo del cielo.
5.120.15
बहुवर्षसहस्राख्ये काले बहुगुणे गते ।
राजर्षिषु निषण्णेषु महीयःसु महर्धिषु ॥ ५.१२०.१५ ॥
Cuando aquella época llamada de muchos miles de años, rica en muchas virtudes, había transcurrido, y los reyes sabios de gran prosperidad estaban sentados,
5.120.16
अवमेने नरान्सर्वान्देवानृषिगणांस्तथा ।
ययातिर्मूढविज्ञानो विस्मयाविष्टचेतनः ॥ ५.१२०.१६ ॥
Yayāti, de entendimiento confundido, con la mente presa del asombro, despreció a todos los hombres, a los dioses y asimismo a las multitudes de sabios.
5.120.17
ततस्तं बुबुधे देवः शक्रो बलनिषूदनः ।
ते च राजर्षयः सर्वे धिग्धिगित्येवमब्रुवन् ॥ ५.१२०.१७ ॥
Entonces el dios Śakra (Indra), destructor de Bala, lo reconoció; y todos aquellos reyes sabios dijeron: «¡Vergüenza, vergüenza!», así.
5.120.18
विचारश्च समुत्पन्नो निरीक्ष्य नहुषात्मजम् ।
कोऽन्वयं कस्य वा राज्ञः कथं वा स्वर्गमागतः ॥ ५.१२०.१८ ॥
Y al ver al hijo de Nahuṣa surgió una deliberación: «¿Quién es? ¿De qué linaje, hijo de qué rey, y cómo ha llegado al cielo?»
5.120.19
कर्मणा केनसिद्धोऽयं क्व वाऽनेन तपश्चितम् ।
कथं वा ज्ञायते स्वर्गे केन वा ज्ञायतेऽप्युत ॥ ५.१२०.१९ ॥
¿Por qué acción ha alcanzado la perfección este hombre, y dónde ha acumulado su austeridad? ¿Cómo se le conoce en el cielo, o por quién es reconocido?
5.120.20
एवं विचास्यन्तस्ते राजानं स्वर्गवासिनः ।
दृष्ट्वा पप्रच्छुरन्योन्यं ययातिं नृपतिं प्रति ॥ ५.१२०.२० ॥
Así deliberando, los habitantes del cielo, al ver al rey, se preguntaron unos a otros acerca del rey Yayāti.
5.120.21
विमानपालाः शतशः स्वर्गद्वाराभिरक्षिणः ।
पृष्टा आसनपालाश्च न जानीमेत्यथाऽब्रुवन् ॥ ५.१२०.२१ ॥
Preguntados, los cientos de guardianes de los carros celestiales, de las puertas del cielo y de los asientos respondieron: «No lo sabemos».
5.120.22
सर्वे ते ह्यावृतज्ञाना नाभ्यजानन्त तं नृपम् ।
स मुहूर्तादथ नृपो हतौजाश्चाभवत्तदा ॥ ५.१२०.२२ ॥
Todos ellos, con el conocimiento velado, no reconocieron a aquel rey. Entonces, tras un momento, aquel rey quedó privado de esplendor.