ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.120.1
स तु राजा पुनस्तस्याः कर्तुकामः स्वयंवरम् ।
उपगम्याश्रमपदं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ ५.१२०.१ ॥
ಆ ರಾಜನು ಮತ್ತೆ ಆಕೆಗೆ ಸ್ವಯಂವರ ನಡೆಸುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಗಂಗಾ-ಯಮುನಾ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿರುವ ಆಶ್ರಮ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
5.120.2
गृहीतमाल्यदामां तां रथमारोप्य माधवीम् ।
पूरुर्यदुश्च भगिनीमाश्रमे पर्यधावताम् ॥ ५.१२०.२ ॥
ಹೂಮಾಲೆ ಹಿಡಿದ ಆ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ರಥದಲ್ಲಿ ಏರಿಸಿದ ನಂತರ, ಪೂರು ಮತ್ತು ಯದು ಅವರು ಸಹೋದರಿಯ ಹಿಂದೆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಓಡಿದರು.
5.120.3
नागयक्षमनुष्याणां गन्धर्वमृगपक्षिणाम् ।
शैलद्रुमवनौकानामासीत्तत्र समागमः ॥ ५.१२०.३ ॥
ನಾಗರು, ಯಕ್ಷರು, ಮನುಷ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಮೃಗಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತ-ವೃಕ್ಷ-ವನವಾಸಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದರು.
5.120.4
नानापुरुषदेश्यानामीश्वरैश्च समाकुलम् ।
ऋषिभिर्ब्रह्मकल्पैश्च समन्तादावृतं वनम् ॥ ५.१२०.४ ॥
ವಿವಿಧ ದೇಶಗಳ ಜನರು ಮತ್ತು ರಾಜರಿಂದ ಆ ಕಾಡು ತುಂಬಿತ್ತು; ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಸಮಾನರಾದ ಋಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದರು.
5.120.5
निर्दिश्यमानेषु तु सा वरेषु वरवर्णिनी ।
वरानुत्क्रम्य सर्वास्तान्वरं वृतवती वनम् ॥ ५.१२०.५ ॥
ವರರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಸುಂದರಿ ಅವರೆಲ್ಲರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕಾಡನ್ನೇ ವರನಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಳು.
5.120.6
अवतीर्य रथात्कन्या नमस्कृत्य च बन्धुषु ।
उपगम्य वनं पुण्यं तपस्तेपे ययातिजा ॥ ५.१२०.६ ॥
ಕನ್ಯೆ ರಥದಿಂದ ಇಳಿದು, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಪವಿತ್ರ ಕಾಡಿಗೆ ತೆರಳಿ, ಯಯಾತಿಯ ಮಗಳು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದಳು.
5.120.7
उपवासैश्च विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा ।
आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी ॥ ५.१२०.७ ॥
ವಿವಿಧ ಉಪವಾಸಗಳಿಂದ, ದೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ, ನಿಯಮಗಳಿಂದ ತನ್ನನ್ನು ಕೃಶಗೊಳಿಸಿಕೊಂಡು ಅವಳು ಜಿಂಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಚರಿಸುವವಳಾದಳು.
5.120.8
वैदूर्याङ्कुरकल्पानि मृदूनि हरितानि च ।
चरन्ती श्लक्ष्णशष्पाणि तिक्तानि मधुराणि च ॥ ५.१२०.८ ॥
ವೈಡೂರ್ಯದ ಚಿಗುರುಗಳಂತೆ ಮೃದುವಾದ, ಹಸಿರಾದ, ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಕಹಿಯಾದ ನುಣುಪಾದ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಮೇಯುತ್ತ.
5.120.9
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि सुचीनि च ।
पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च ॥ ५.१२०.९ ॥
ಪವಿತ್ರ ನದಿಗಳ ರುಚಿಕರವಾದ, ಶುದ್ಧವಾದ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ತಂಪಾದ, ನಿರ್ಮಲವಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತ.
5.120.10
वनेषु मृगराजेषु व्याघ्रविप्रोषितेषु च ।
दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च ॥ ५.१२०.१० ॥
ಸಿಂಹಗಳು ಸಂಚರಿಸುವ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಹುಲಿಗಳಿಂದ ಬಿಡಲ್ಪಟ್ಟ, ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ, ನಿರ್ಜನವಾದ ದಟ್ಟ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ.
5.120.11
चरन्ती हरिणैः सार्धं मृगीव वनचारिणी ।
चचार विपुलं धर्मं ब्रह्मचर्येण संवृतम् ॥ ५.१२०.११ ॥
ಜಿಂಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಹೆಣ್ಣುಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವಳಾಗಿ ವಿಪುಲ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು.
5.120.12
ययातिरपि पूर्वेषां राज्ञां वृत्तमनुष्ठितः ।
बहुवर्षसहस्रायुर्युयुजे कालधर्मणा ॥ ५.१२०.१२ ॥
ಯಯಾತಿಯೂ ಪೂರ್ವ ರಾಜರ ನಡತೆಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದನು; ಅನೇಕ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಆಯುಷ್ಯವುಳ್ಳವನಾದರೂ ಕಾಲಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು.
5.120.13
पुरुर्यदुश्च द्वौ वंशे वर्धमानौ नरोत्तमौ ।
ताभ्भां प्रतिष्ठितो लोके परलोके च नाहुषः ॥ ५.१२०.१३ ॥
ಪುರು ಮತ್ತು ಯದು, ಎರಡು ವಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರುಷರು. ಅವರಿಂದ ನಹುಷನ ಮಗನು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದನು.
5.120.14
महीपते नरपतिर्ययातिः स्वर्गमास्थितः ।
महर्षिकल्पो नृपतिः स्वर्गाग्र्यफलभुग्विभुः ॥ ५.१२०.१४ ॥
ಓ ಭೂಪತಿಯೇ, ನರಪತಿ ಯಯಾತಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಸೇರಿದನು. ಮಹರ್ಷಿಯಂತಿದ್ದ ಆ ರಾಜನು ಸ್ವರ್ಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಪ್ರಭುವಾದನು.
5.120.15
बहुवर्षसहस्राख्ये काले बहुगुणे गते ।
राजर्षिषु निषण्णेषु महीयःसु महर्धिषु ॥ ५.१२०.१५ ॥
ಬಹು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ, ಬಹುಗುಣವುಳ್ಳ ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ, ಮಹಾ ಸಮೃದ್ಧಿಯುಳ್ಳ ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಆಸೀನರಾಗಿರಲು,
5.120.16
अवमेने नरान्सर्वान्देवानृषिगणांस्तथा ।
ययातिर्मूढविज्ञानो विस्मयाविष्टचेतनः ॥ ५.१२०.१६ ॥
ಮೂಢವಿಜ್ಞಾನಿಯಾದ, ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ಆವಿಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ಯಯಾತಿ, ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಋಷಿಗಣಗಳನ್ನೂ ಅವಮಾನಿಸಿದನು.
5.120.17
ततस्तं बुबुधे देवः शक्रो बलनिषूदनः ।
ते च राजर्षयः सर्वे धिग्धिगित्येवमब्रुवन् ॥ ५.१२०.१७ ॥
ಆಗ ಬಲನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ ದೇವ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಅವನನ್ನು ಅರಿತನು. ಆ ರಾಜರ್ಷಿಗಳೆಲ್ಲರೂ 'ಛೀ, ಛೀ' ಎಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
5.120.18
विचारश्च समुत्पन्नो निरीक्ष्य नहुषात्मजम् ।
कोऽन्वयं कस्य वा राज्ञः कथं वा स्वर्गमागतः ॥ ५.१२०.१८ ॥
ನಹುಷನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡಿ ವಿಚಾರ ಉಂಟಾಯಿತು: 'ಇವನು ಯಾರು? ಯಾವ ವಂಶದವನು? ಯಾವ ರಾಜನ ಮಗ? ಹೇಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಬಂದನು?'
5.120.19
कर्मणा केनसिद्धोऽयं क्व वाऽनेन तपश्चितम् ।
कथं वा ज्ञायते स्वर्गे केन वा ज्ञायतेऽप्युत ॥ ५.१२०.१९ ॥
ಇವನು ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ಸಿದ್ಧಿ ಪಡೆದನು? ಇವನು ಎಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಸಂಚಯಿಸಿದನು? ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಇವನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಅಥವಾ ಯಾರಿಂದ ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ?
5.120.20
एवं विचास्यन्तस्ते राजानं स्वर्गवासिनः ।
दृष्ट्वा पप्रच्छुरन्योन्यं ययातिं नृपतिं प्रति ॥ ५.१२०.२० ॥
ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳು ಆ ರಾಜನನ್ನು ನೋಡಿ, ರಾಜ ಯಯಾತಿಯ ಕುರಿತು ಪರಸ್ಪರ ಕೇಳಿದರು.
5.120.21
विमानपालाः शतशः स्वर्गद्वाराभिरक्षिणः ।
पृष्टा आसनपालाश्च न जानीमेत्यथाऽब्रुवन् ॥ ५.१२०.२१ ॥
ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ಕಾಯುವ ನೂರಾರು ವಿಮಾನಪಾಲಕರು ಮತ್ತು ಆಸನಪಾಲಕರು ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, 'ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
5.120.22
सर्वे ते ह्यावृतज्ञाना नाभ्यजानन्त तं नृपम् ।
स मुहूर्तादथ नृपो हतौजाश्चाभवत्तदा ॥ ५.१२०.२२ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರೂ, ಜ್ಞಾನ ಆವೃತರಾದವರು, ಆ ರಾಜನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜ ತೇಜಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.