மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.120.1
स तु राजा पुनस्तस्याः कर्तुकामः स्वयंवरम् ।
उपगम्याश्रमपदं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ ५.१२०.१ ॥
அந்த அரசன் மீண்டும் அவளுக்குச் சுயம்வரம் நடத்த விரும்பி, கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் இருந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தான்.
5.120.2
गृहीतमाल्यदामां तां रथमारोप्य माधवीम् ।
पूरुर्यदुश्च भगिनीमाश्रमे पर्यधावताम् ॥ ५.१२०.२ ॥
மாலை ஏந்திய அந்த மாதவியை ரதத்தில் ஏற்றிய பின், பூரு மற்றும் யது ஆகிய இருவரும் சகோதரியைத் தேடி ஆசிரமத்தில் ஓடினர்.
5.120.3
नागयक्षमनुष्याणां गन्धर्वमृगपक्षिणाम् ।
शैलद्रुमवनौकानामासीत्तत्र समागमः ॥ ५.१२०.३ ॥
நாகர், யட்சர், மனிதர், கந்தர்வர், விலங்குகள், பறவைகள், மலை, மரம், காட்டில் வாழ்வோர் ஆகியோரின் கூட்டம் அங்கு இருந்தது.
5.120.4
नानापुरुषदेश्यानामीश्वरैश्च समाकुलम् ।
ऋषिभिर्ब्रह्मकल्पैश्च समन्तादावृतं वनम् ॥ ५.१२०.४ ॥
பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த மக்களும் அரசர்களும் நிறைந்திருந்தனர்; பிரம்மனுக்கு ஒப்பான ரிஷிகள் காட்டைச் சுற்றி சூழ்ந்திருந்தனர்.
5.120.5
निर्दिश्यमानेषु तु सा वरेषु वरवर्णिनी ।
वरानुत्क्रम्य सर्वास्तान्वरं वृतवती वनम् ॥ ५.१२०.५ ॥
மணமகன்கள் பெயர் சொல்லப்பட்டபோது, அந்த அழகி அவர்கள் அனைவரையும் விட்டுவிட்டு காட்டையே கணவனாகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.
5.120.6
अवतीर्य रथात्कन्या नमस्कृत्य च बन्धुषु ।
उपगम्य वनं पुण्यं तपस्तेपे ययातिजा ॥ ५.१२०.६ ॥
கன்னி ரதத்திலிருந்து இறங்கி, உறவினர்களை வணங்கி, அந்த புனிதமான காட்டை அடைந்து, யயாதியின் மகள் தவம் செய்தாள்.
5.120.7
उपवासैश्च विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा ।
आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी ॥ ५.१२०.७ ॥
பல்வேறு உபவாசங்களாலும், தீட்சைகளாலும், நியமங்களாலும் தன்னைக் மெலிவுறச் செய்து, அவள் மான்களுடன் திரியும் பெண்ணானாள்.
5.120.8
वैदूर्याङ्कुरकल्पानि मृदूनि हरितानि च ।
चरन्ती श्लक्ष्णशष्पाणि तिक्तानि मधुराणि च ॥ ५.१२०.८ ॥
வைடூரியத் தளிர்களைப் போன்ற மென்மையான பசுமையான, இனிப்பும் கசப்பும் கொண்ட மென்மையான புற்களை மேய்ந்தவளாய்.
5.120.9
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि सुचीनि च ।
पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च ॥ ५.१२०.९ ॥
புனித ஆறுகளின் சுவையான, தூய்மையான, முதன்மையான, குளிர்ந்த, தெளிந்த நீரைப் பருகியவளாய்.
5.120.10
वनेषु मृगराजेषु व्याघ्रविप्रोषितेषु च ।
दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च ॥ ५.१२०.१० ॥
சிங்கங்கள் உலவும் காடுகளிலும், புலிகள் விலகிய இடங்களிலும், காட்டுத்தீ அற்ற, வெறிச்சோடிய அடர்ந்த இடங்களிலும்.
5.120.11
चरन्ती हरिणैः सार्धं मृगीव वनचारिणी ।
चचार विपुलं धर्मं ब्रह्मचर्येण संवृतम् ॥ ५.१२०.११ ॥
மான்களுடன் சேர்ந்து திரியும் பெண்மான் போல காட்டில் உலவியவளாய், பிரம்மச்சரியத்தால் காக்கப்பட்டு மிகுந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்தாள்.
5.120.12
ययातिरपि पूर्वेषां राज्ञां वृत्तमनुष्ठितः ।
बहुवर्षसहस्रायुर्युयुजे कालधर्मणा ॥ ५.१२०.१२ ॥
யயாதியும் முந்தைய அரசர்களின் நடத்தையைப் பின்பற்றினான்; பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் ஆயுளுடையவனும் காலத்தின் தர்மத்தோடு இணைந்தான்.
5.120.13
पुरुर्यदुश्च द्वौ वंशे वर्धमानौ नरोत्तमौ ।
ताभ्भां प्रतिष्ठितो लोके परलोके च नाहुषः ॥ ५.१२०.१३ ॥
புரு, யது ஆகிய இரு வம்சங்களில் வளர்ந்த சிறந்த மனிதர்கள். அவர்களால் நகுஷனின் மகன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நிலைபெற்றான்.
5.120.14
महीपते नरपतिर्ययातिः स्वर्गमास्थितः ।
महर्षिकल्पो नृपतिः स्वर्गाग्र्यफलभुग्विभुः ॥ ५.१२०.१४ ॥
பூமியின் தலைவனே, மனிதர்களின் அரசன் யயாதி சொர்க்கத்தை அடைந்தான். மகரிஷியைப் போன்ற அந்த அரசன், சொர்க்கத்தின் உயர்ந்த பலனை அனுபவிக்கும் வல்லமை மிக்கவனாய் இருந்தான்.
5.120.15
बहुवर्षसहस्राख्ये काले बहुगुणे गते ।
राजर्षिषु निषण्णेषु महीयःसु महर्धिषु ॥ ५.१२०.१५ ॥
பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் என்று அழைக்கப்படும், பல நற்குணங்கள் கொண்ட அக்காலம் கடந்த பின்னர், மிகுந்த செல்வமுடைய ராஜரிஷிகள் அமர்ந்திருக்கையில்,
5.120.16
अवमेने नरान्सर्वान्देवानृषिगणांस्तथा ।
ययातिर्मूढविज्ञानो विस्मयाविष्टचेतनः ॥ ५.१२०.१६ ॥
மயக்கமடைந்த அறிவுடைய யயாதி, வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன், எல்லா மனிதர்களையும், தேவர்களையும், ரிஷிக் கூட்டங்களையும் இகழ்ந்தான்.
5.120.17
ततस्तं बुबुधे देवः शक्रो बलनिषूदनः ।
ते च राजर्षयः सर्वे धिग्धिगित्येवमब्रुवन् ॥ ५.१२०.१७ ॥
அப்போது பலனை அழித்த தேவன் சக்ரன் (இந்திரன்) அவனை அறிந்தான். அந்த ராஜரிஷிகள் அனைவரும் 'சீ, சீ' என்று இவ்வாறு சொன்னார்கள்.
5.120.18
विचारश्च समुत्पन्नो निरीक्ष्य नहुषात्मजम् ।
कोऽन्वयं कस्य वा राज्ञः कथं वा स्वर्गमागतः ॥ ५.१२०.१८ ॥
நகுஷனின் மகனைக் கண்டதும் ஆராய்ச்சி எழுந்தது: 'இவன் யார்? இவன் எந்த வம்சத்தவன்? எந்த அரசனின் மகன்? எப்படிச் சொர்க்கம் வந்தான்?'
5.120.19
कर्मणा केनसिद्धोऽयं क्व वाऽनेन तपश्चितम् ।
कथं वा ज्ञायते स्वर्गे केन वा ज्ञायतेऽप्युत ॥ ५.१२०.१९ ॥
இவர் எந்தச் செயலால் சித்தி பெற்றார்? இவர் எங்கே தவத்தைச் சேர்த்தார்? சொர்க்கத்தில் இவர் எவ்வாறு அறியப்படுகிறார், அல்லது யாரால் அறியப்படுகிறார்?
5.120.20
एवं विचास्यन्तस्ते राजानं स्वर्गवासिनः ।
दृष्ट्वा पप्रच्छुरन्योन्यं ययातिं नृपतिं प्रति ॥ ५.१२०.२० ॥
இவ்வாறு ஆராய்ந்தபடி, சொர்க்கவாசிகள் அந்த அரசனைக் கண்டு, அரசன் யயாதியைப் பற்றி ஒருவரிடம் ஒருவர் கேட்டனர்.
5.120.21
विमानपालाः शतशः स्वर्गद्वाराभिरक्षिणः ।
पृष्टा आसनपालाश्च न जानीमेत्यथाऽब्रुवन् ॥ ५.१२०.२१ ॥
சொர்க்க வாயில்களைக் காக்கும் விமானக் காவலர்கள் நூற்றுக்கணக்கானோர், இருக்கைகளைக் காப்பவர்கள் கேட்கப்பட்டபோது, 'நாங்கள் அறியோம்' என்று கூறினர்.
5.120.22
सर्वे ते ह्यावृतज्ञाना नाभ्यजानन्त तं नृपम् ।
स मुहूर्तादथ नृपो हतौजाश्चाभवत्तदा ॥ ५.१२०.२२ ॥
அவர்கள் அனைவரும், அறிவு மறைக்கப்பட்டவர்களாய், அந்த அரசனை அறியவில்லை. பின்னர் ஒரு கணத்தில் அந்த அரசன் ஒளி குன்றியவனானான்.