Mahābhārata · Adhyāya 5.120
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.120.1
स तु राजा पुनस्तस्याः कर्तुकामः स्वयंवरम् ।
उपगम्याश्रमपदं गङ्गायामुनसङ्गमे ॥ ५.१२०.१ ॥
Dieser König, der erneut ein Svayaṃvara für sie veranstalten wollte, trat an den Einsiedeleiplatz am Zusammenfluss von Gaṅgā und Yamunā heran.
5.120.2
गृहीतमाल्यदामां तां रथमारोप्य माधवीम् ।
पूरुर्यदुश्च भगिनीमाश्रमे पर्यधावताम् ॥ ५.१२०.२ ॥
Nachdem sie die Girlandenhaltende Mādhavī auf den Wagen gehoben hatten, liefen Pūru und Yadu ihrer Schwester im Einsiedelei nach.
5.120.3
नागयक्षमनुष्याणां गन्धर्वमृगपक्षिणाम् ।
शैलद्रुमवनौकानामासीत्तत्र समागमः ॥ ५.१२०.३ ॥
Dort versammelten sich Nāgas, Yakṣas, Menschen, Gandharvas, Tiere und Vögel sowie die Bewohner der Berge, Bäume und Wälder.
5.120.4
नानापुरुषदेश्यानामीश्वरैश्च समाकुलम् ।
ऋषिभिर्ब्रह्मकल्पैश्च समन्तादावृतं वनम् ॥ ५.१२०.४ ॥
Der Wald war voller Herrscher und Menschen aus vielen Ländern, und ringsum war er von Weisen umgeben, Brahmā gleich.
5.120.5
निर्दिश्यमानेषु तु सा वरेषु वरवर्णिनी ।
वरानुत्क्रम्य सर्वास्तान्वरं वृतवती वनम् ॥ ५.१२०.५ ॥
Während die Freier aufgezählt wurden, übersah die schöne Jungfrau sie alle und wählte den Wald selbst zu ihrem Gemahl.
5.120.6
अवतीर्य रथात्कन्या नमस्कृत्य च बन्धुषु ।
उपगम्य वनं पुण्यं तपस्तेपे ययातिजा ॥ ५.१२०.६ ॥
Die Jungfrau stieg vom Wagen, verneigte sich vor ihren Verwandten, begab sich in den heiligen Wald, und dort übte die Tochter Yayātis Askese.
5.120.7
उपवासैश्च विविधैर्दीक्षाभिर्नियमैस्तथा ।
आत्मनो लघुतां कृत्वा बभूव मृगचारिणी ॥ ५.१२०.७ ॥
Durch vielfältige Fasten, Weihen und Observanzen machte sie sich schmal und wurde eine unter den Hirschen umherstreifende Frau.
5.120.8
वैदूर्याङ्कुरकल्पानि मृदूनि हरितानि च ।
चरन्ती श्लक्ष्णशष्पाणि तिक्तानि मधुराणि च ॥ ५.१२०.८ ॥
Weidend auf zarten grünen Gräsern, Lapislazuli-Keimen gleich, glatt, süß und bitter.
5.120.9
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि सुचीनि च ।
पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च ॥ ५.१२०.९ ॥
Trinkend das wohlschmeckende, reine, vorzügliche, kühle und klare Wasser der heiligen Flüsse.
5.120.10
वनेषु मृगराजेषु व्याघ्रविप्रोषितेषु च ।
दावाग्निविप्रयुक्तेषु शून्येषु गहनेषु च ॥ ५.१२०.१० ॥
In den Wäldern, in denen Löwen umherstreifen, von Tigern verlassen, frei von Waldbränden, in leeren und dichten Dickichten.
5.120.11
चरन्ती हरिणैः सार्धं मृगीव वनचारिणी ।
चचार विपुलं धर्मं ब्रह्मचर्येण संवृतम् ॥ ५.१२०.११ ॥
Mit den Hirschen wie eine Hirschkuh im Wald umherstreifend, übte sie reichlich Dharma, durch brahmacarya-Disziplin gehalten.
5.120.12
ययातिरपि पूर्वेषां राज्ञां वृत्तमनुष्ठितः ।
बहुवर्षसहस्रायुर्युयुजे कालधर्मणा ॥ ५.१२०.१२ ॥
Auch Yayāti folgte dem Verhalten der früheren Könige; obwohl sein Leben viele tausend Jahre umfasste, wurde er dem Gesetz der Zeit unterworfen.
5.120.13
पुरुर्यदुश्च द्वौ वंशे वर्धमानौ नरोत्तमौ ।
ताभ्भां प्रतिष्ठितो लोके परलोके च नाहुषः ॥ ५.१२०.१३ ॥
Puru und Yadu, zwei der besten Männer, die in den beiden Geschlechtern gediehen. Durch sie wurde Nahuṣas Sohn in dieser und in jener Welt gefestigt.
5.120.14
महीपते नरपतिर्ययातिः स्वर्गमास्थितः ।
महर्षिकल्पो नृपतिः स्वर्गाग्र्यफलभुग्विभुः ॥ ५.१२०.१४ ॥
O Herr der Erde, Yayāti, der Herr der Menschen, war in den Himmel gelangt. Jener König, einem großen Weisen gleich, der Mächtige, genoss die höchste Frucht des Himmels.
5.120.15
बहुवर्षसहस्राख्ये काले बहुगुणे गते ।
राजर्षिषु निषण्णेषु महीयःसु महर्धिषु ॥ ५.१२०.१५ ॥
Als jene Zeit, genannt viele Tausende von Jahren, reich an vielen Tugenden, vergangen war und die königlichen Weisen von großem Wohlstand saßen,
5.120.16
अवमेने नरान्सर्वान्देवानृषिगणांस्तथा ।
ययातिर्मूढविज्ञानो विस्मयाविष्टचेतनः ॥ ५.१२०.१६ ॥
Yayāti, dessen Verstand verwirrt war und dessen Geist von Staunen ergriffen war, verachtete alle Menschen, die Götter und ebenso die Scharen der Weisen.
5.120.17
ततस्तं बुबुधे देवः शक्रो बलनिषूदनः ।
ते च राजर्षयः सर्वे धिग्धिगित्येवमब्रुवन् ॥ ५.१२०.१७ ॥
Da erkannte ihn der Gott Śakra (Indra), der Vernichter Balas; und alle jene königlichen Weisen sprachen: »Schande, Schande!« so.
5.120.18
विचारश्च समुत्पन्नो निरीक्ष्य नहुषात्मजम् ।
कोऽन्वयं कस्य वा राज्ञः कथं वा स्वर्गमागतः ॥ ५.१२०.१८ ॥
Und beim Anblick des Sohnes von Nahuṣa erhob sich eine Überlegung: »Wer ist er? Aus welchem Geschlecht, Sohn welches Königs, und wie ist er in den Himmel gelangt?«
5.120.19
कर्मणा केनसिद्धोऽयं क्व वाऽनेन तपश्चितम् ।
कथं वा ज्ञायते स्वर्गे केन वा ज्ञायतेऽप्युत ॥ ५.१२०.१९ ॥
Durch welche Tat ist dieser vollendet worden, und wo hat er Askese angehäuft? Wie wird er im Himmel erkannt, oder von wem wird er erkannt?
5.120.20
एवं विचास्यन्तस्ते राजानं स्वर्गवासिनः ।
दृष्ट्वा पप्रच्छुरन्योन्यं ययातिं नृपतिं प्रति ॥ ५.१२०.२० ॥
So überlegend, fragten die Bewohner des Himmels, als sie den König sahen, einander nach König Yayāti.
5.120.21
विमानपालाः शतशः स्वर्गद्वाराभिरक्षिणः ।
पृष्टा आसनपालाश्च न जानीमेत्यथाऽब्रुवन् ॥ ५.१२०.२१ ॥
Befragt, sagten die Hunderte Wächter der himmlischen Wagen, der Himmelstore und der Sitze: »Wir wissen es nicht.«
5.120.22
सर्वे ते ह्यावृतज्ञाना नाभ्यजानन्त तं नृपम् ।
स मुहूर्तादथ नृपो हतौजाश्चाभवत्तदा ॥ ५.१२०.२२ ॥
Sie alle, ihr Wissen verhüllt, erkannten jenen König nicht. Dann, nach einem Augenblick, wurde jener König seines Glanzes beraubt.