ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.13.1
अथ तामब्रवीद्दृष्ट्वा नहुषो देवराट् तदा ।
त्रयाणामपि लोकानामहमिन्द्रः शुचिस्मिते ॥ ५.१३.१ ॥
ସେତେବେଳେ ଦେବରାଜ ନହୁଷ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତା, ତ୍ରିଲୋକର ଇନ୍ଦ୍ର ମୁଁ ଅଟେ।'
5.13.2
भजस्व मां वरारोहे पतित्वे वरवर्णिनि ।
एवमुक्ता तु सा देवी नहुषेण पतिव्रता ॥ ५.१३.२ ॥
'ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶ ବିଶିଷ୍ଟା, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠବର୍ଣ୍ଣା, ମୋତେ ପତିରୂପେ ଗ୍ରହଣ କର।' ନହୁଷ ଏପରି କହିବାରୁ ସେହି ପତିବ୍ରତା ଦେବୀ ...
5.13.3
प्रावेपत भयोद्विग्ना प्रवाते कदली यथा ।
प्रणम्य सा हि ब्रह्माणं शिरसा तु कृताञ्जलिः ॥ ५.१३.३ ॥
ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେ ପବନ ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ କଦଳୀ ଗଛ ପରି କମ୍ପିଲେ। ପରେ ହାତ ଯୋଡି ମସ୍ତକ ନୁଆଇ ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
5.13.4
देवराजमथोवाच नहुषं घोरदर्शनम् ।
कालमिच्छाम्यहं लब्धुं त्वत्तः कंचित्सुरेश्वर ॥ ५.१३.४ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ରୂପବିଶିଷ୍ଟ ଦେବରାଜ ନହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ କିଛି ସମୟ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।'
5.13.5
न हि विज्ञायते शक्रः किं वा प्राप्तः क्व वा गतः ।
तत्त्वमेतत्तु विज्ञाय यदि न ज्ञायते प्रभो ॥ ५.१३.५ ॥
'ହେ ପ୍ରଭୋ, ଶକ୍ର ଆସିଛନ୍ତି କି କେଉଁଠାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି ତାହା ଜଣାପଡ଼ୁନାହିଁ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବା ପରେ ବି ଯଦି ଜଣାପଡ଼ୁନାହିଁ...'
5.13.6
ततोऽहं त्वामुपस्थास्ये सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ।
एवमुक्तः स इन्द्राण्या नहुषः प्रीतिमानभूत् ॥ ५.१३.६ ॥
'ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି, ଏହା ସତ୍ୟ କହୁଛି।' ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଏପରି କହିବାରୁ ନହୁଷ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
5.13.7
एवं भवतु सुश्रोणि यथा मामिह भाषसे ।
ज्ञात्वा चागमनं कार्यं सत्यमेतदनुस्मरेः ॥ ५.१३.७ ॥
ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିଦେଶ ଥିବା ନାରୀ; ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେପରି କହୁଛ। ଆସିବାର କାରଣ ଜାଣି, ଏହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ସ୍ମରଣ ରଖ।
5.13.8
नहुषेण विसृष्टा च निश्चक्राम ततः शुभा ।
बृहस्पतिनिकेतं च सा जगाम यशस्विनी ॥ ५.१३.८ ॥
ନହୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ପାଇ ସେ ଶୁଭା ଓ ଯଶସ୍ୱିନୀ ସେଠାରୁ ବାହାରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ।
5.13.9
तस्याः संश्रुत्य च वचो देवाश्चाग्निपुरोगमाः ।
चिन्तयामासुरेकाग्राः शक्रार्थं राजसत्तम ॥ ५.१३.९ ॥
ତାଙ୍କର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ଅଗ୍ନି ପୁରୋଗାମୀ ଦେବତାମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶକ୍ରଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କଲେ, ହେ ରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
5.13.10
देवदेवेन शङ्गम्य विष्णुना प्रभविष्णुना ।
ऊचुश्चैनं समुद्विग्ना वाक्यं वाक्यविशारदाः ॥ ५.१३.१० ॥
ଦେବଦେବ, ସର୍ବସମର୍ଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ, ବାକ୍ୟ ନିପୁଣ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
5.13.11
ब्रह्मवध्याभिभूतो वै शक्रः सुरगणेश्वरः ।
गतिश्च नस्त्वं देवेश पूर्वजो जगतः प्रभुः ॥ ५.१३.११ ॥
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପରେ ଅଭିଭୂତ ଶକ୍ର, ଦେବଗଣର ଅଧିପତି; ଆମର ଆଶ୍ରୟ ତୁମେ। ହେ ଦେବେଶ, ତୁମେ ଜଗତର ଆଦିପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଭୁ।
5.13.12
रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ।
त्वद्वीर्यनिहते वृत्रे वासवो ब्रह्महत्यया ॥ ५.१३.१२ ॥
ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଛ। ତୁମ ବୀର୍ଯ୍ୟରେ ବୃତ୍ର ନିହତ ହେବାରୁ ବାସବ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
5.13.13
वृतः सुरगणश्रेष्ठ मोक्षं तस्य विनिर्दिश ।
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुरब्रवीत् ॥ ५.१३.१३ ॥
ଦେବଗଣଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାକୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ଦେଖାନ୍ତୁ ବୋଲି ଯାଚିତ ହୋଇ ସେ କହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ।
5.13.14
मामेव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ।
पुण्येन हयमेधेन मामिष्ट्वा पाकशासनः ॥ ५.१३.१४ ॥
ଶକ୍ର ମୋତେ ହିଁ ଯଜନ କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବି। ପୁଣ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପୂଜା କରି ପାକଶାସନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ଶୁଦ୍ଧ ହେବେ।
5.13.15
पुनरेष्यति देवानामिन्द्रत्वमकुतोभयः ।
स्वकर्मभिश्च नहुषो नाशं यास्यति दुर्मतिः ॥ ५.१३.१५ ॥
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ ନିର୍ଭୟରେ ପୁଣି ଆସିବ। ଦୁର୍ମତି ନହୁଷ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ବିନାଶ ପାଇବେ।
5.13.16
किंचित्कालमिदं देवा मर्षयध्वमतन्द्रिताः ।
श्रुत्वा विष्णोः शुभां सत्यां वाणीं ताममृतोपमाम्। ॥ ५.१३.१६ ॥
ହେ ଦେବତାଗଣ, କିଛି ସମୟ ଏହା ସହ୍ୟ କର, ସଚେତ ରହି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସେହି ଶୁଭ, ସତ୍ୟ ଓ ଅମୃତ ସମାନ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି।
5.13.17
ततः सर्वे सुरगणाः सोपाध्यायाः सहर्षिभिः ।
यत्र शक्रो भयोद्विग्नस्तं देशमुपचक्रमुः ॥ ५.१३.१७ ॥
ତା'ପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ଉପାଧ୍ୟାୟ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ଶକ୍ର ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।
5.13.18
तत्राश्वमेधः सुमहान्महेन्द्रस्य महात्मनः ।
ववृते पावनार्थं वै ब्रह्महत्यापहो नृप ॥ ५.१३.१८ ॥
ସେଠାରେ ମହାତ୍ମା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମହାନ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ରାଜନ୍; ଏହା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପ ଦୂର କରି ଶୁଦ୍ଧି ଦେବା ପାଇଁ ଥିଲା।
5.13.19
विभज्य ब्रह्महत्यां तु वृक्षेषु च नदीषु च ।
पर्वतेषु पृथिव्यां च स्त्रीषु चैव युधिष्ठिर ॥ ५.१३.१९ ॥
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପକୁ ବୃକ୍ଷ, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ପୃଥିବୀ ଓ ନାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି।
5.13.20
संविभज्य च भूतेषु विसृज्य च सुरेश्वरः ।
विज्वरो धूतपाप्मा च वासवोऽभवदात्मवान् ॥ ५.१३.२० ॥
ଦେବେଶ୍ୱର ତାହାକୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି ଛାଡ଼ି, ସନ୍ତାପହୀନ ଓ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆତ୍ମସଂଯମୀ ବାସବ ହେଲେ।
5.13.21
अकम्प्यं नहुषं स्थानाद्दृष्ट्वा बलनिषूदनः ।
तेजोघ्नं सर्वभूतानां वरदानाच्च दुःसहम् ॥ ५.१३.२१ ॥
ନହୁଷଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରୁ ନଳିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଦେଖି ବଳନିଷୂଦନ (ଇନ୍ଦ୍ର) — ବରଦାନ ହେତୁ ସର୍ବପ୍ରାଣୀଙ୍କ ତେଜ ନାଶକ ଓ ଅସହ୍ୟ ତାହାକୁ।
5.13.22
ततः शचीपतिर्देवः पुनरेव व्यनश्यत ।
अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाङ्क्षी चचार ह ॥ ५.१३.२२ ॥
ତା'ପରେ ଶଚୀପତି ଦେବ ପୁଣି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସର୍ବପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରି ବିଚରଣ କଲେ।
5.13.23
प्रनष्टे तु ततः शक्रे शची शोकसमन्विता ।
हा शक्रेति तदा देवी विललाप सुदुःखिता ॥ ५.१३.२३ ॥
ଶକ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଶୋକରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଶଚୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ "ହାୟ ଶକ୍ର!" କହି ବିଳାପ କଲେ।
5.13.24
यदि दत्तं यदि हुतं गुरवस्तोषिता यदि ।
एकभर्तृत्वमेवास्तु सत्यं यद्यस्ति वा मयि ॥ ५.१३.२४ ॥
ଯଦି ମୁଁ ଦାନ ଦେଇଥାଏ, ହୋମ କରିଥାଏ, ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥାଏ, ଏକପତିବ୍ରତ ଥାଏ, ଏବଂ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଥାଏ, ତେବେ ତାହା ସଫଳ ହେଉ।
5.13.25
पुण्यां चेमामहं दिव्यां प्रवृत्तामुत्तरायणे ।
देवीं रात्रिं नमस्यामि सिध्यतां मे मनोरथः ॥ ५.१३.२५ ॥
ଉତ୍ତରାୟଣରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀ ରାତ୍ରିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ମୋର ମନୋରଥ ସିଦ୍ଧ ହେଉ।
5.13.26
प्रयता च निशां देवीमुपातिष्ठत तत्र सा ।
पतिव्रतात्वात्सत्येन सोपश्रुतिमथाकरोत् ॥ ५.१३.२६ ॥
ସେଠାରେ ସେ ସଂଯମରେ ଦେବୀ ରାତ୍ରିଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲା; ପତିବ୍ରତା ହେବା ଓ ସତ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମତି ପାଇଲା।
5.13.27
यत्रास्ते देवराजोऽसौ तं देशं दर्शयस्व मे ।
इत्याहोपश्रुतिं देवीं सत्यं सत्येन दृश्यताम् ॥ ५.१३.२७ ॥
"ଦେବରାଜ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ସେହି ସ୍ଥାନ ମୋତେ ଦେଖାଅ" ଏହିପରି ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ତରକୁ କହିଲା; ସତ୍ୟରେ ସତ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉ।