Mahābhārata · Adhyāya 5.13
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.13.1
अथ तामब्रवीद्दृष्ट्वा नहुषो देवराट् तदा ।
त्रयाणामपि लोकानामहमिन्द्रः शुचिस्मिते ॥ ५.१३.१ ॥
Da sprach Nahuṣa, der König der Götter, als er sie sah: 'O du mit dem reinen Lächeln, ich bin Indra der drei Welten.'
5.13.2
भजस्व मां वरारोहे पतित्वे वरवर्णिनि ।
एवमुक्ता तु सा देवी नहुषेण पतिव्रता ॥ ५.१३.२ ॥
'Nimm mich zum Gatten, o du mit den schönen Hüften, du von schöner Gestalt.' So angesprochen von Nahuṣa, die treue Göttin ...
5.13.3
प्रावेपत भयोद्विग्ना प्रवाते कदली यथा ।
प्रणम्य सा हि ब्रह्माणं शिरसा तु कृताञ्जलिः ॥ ५.१३.३ ॥
Vor Angst zitternd und erregt bebte sie wie ein Bananenbaum an einem windstillen Ort. Dann verneigte sie sich, die Hände gefaltet, mit gesenktem Haupt vor Brahmā.
5.13.4
देवराजमथोवाच नहुषं घोरदर्शनम् ।
कालमिच्छाम्यहं लब्धुं त्वत्तः कंचित्सुरेश्वर ॥ ५.१३.४ ॥
Dann sprach sie zu Nahuṣa, dem König der Götter von schrecklicher Gestalt: 'O Herr der Götter, ich wünsche von dir etwas Zeit zu erhalten.'
5.13.5
न हि विज्ञायते शक्रः किं वा प्राप्तः क्व वा गतः ।
तत्त्वमेतत्तु विज्ञाय यदि न ज्ञायते प्रभो ॥ ५.१३.५ ॥
'O Herr, es ist nicht bekannt, ob Śakra gekommen ist oder wohin er gegangen ist. Wenn man diese Wahrheit erfahren hat und es dennoch nicht bekannt ist...'
5.13.6
ततोऽहं त्वामुपस्थास्ये सत्यमेतद्ब्रवीमि ते ।
एवमुक्तः स इन्द्राण्या नहुषः प्रीतिमानभूत् ॥ ५.१३.६ ॥
'Dann werde ich zu dir kommen; das sage ich dir in Wahrheit.' So angesprochen von Indrāṇī wurde Nahuṣa froh.
5.13.7
एवं भवतु सुश्रोणि यथा मामिह भाषसे ।
ज्ञात्वा चागमनं कार्यं सत्यमेतदनुस्मरेः ॥ ५.१३.७ ॥
So sei es, o Schönhüftige, wie du es hier zu mir sagst. Da du den Zweck deines Kommens kennst, denke wahrlich daran.
5.13.8
नहुषेण विसृष्टा च निश्चक्राम ततः शुभा ।
बृहस्पतिनिकेतं च सा जगाम यशस्विनी ॥ ५.१३.८ ॥
Von Nahuṣa entlassen, ging die glückverheißende und berühmte Frau hinaus und begab sich zur Wohnung Bṛhaspatis.
5.13.9
तस्याः संश्रुत्य च वचो देवाश्चाग्निपुरोगमाः ।
चिन्तयामासुरेकाग्राः शक्रार्थं राजसत्तम ॥ ५.१३.९ ॥
Nachdem sie ihre Worte gehört hatten, begannen die Götter unter Agnis Führung, einmütig über das Wohl Śakras nachzudenken, o Bester der Könige.
5.13.10
देवदेवेन शङ्गम्य विष्णुना प्रभविष्णुना ।
ऊचुश्चैनं समुद्विग्ना वाक्यं वाक्यविशारदाः ॥ ५.१३.१० ॥
Sie traten zu Viṣṇu, dem Gott der Götter, dem Mächtigen, und die in der Rede geschickten, tief erregten Götter sprachen diese Worte zu ihm.
5.13.11
ब्रह्मवध्याभिभूतो वै शक्रः सुरगणेश्वरः ।
गतिश्च नस्त्वं देवेश पूर्वजो जगतः प्रभुः ॥ ५.१३.११ ॥
Śakra, der Herr der Schar der Götter, ist vom Frevel der Brahmanentötung überwältigt; du bist unsere Zuflucht, o Herr der Götter, Erstgeborener und Herr der Welt.
5.13.12
रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वमुपजग्मिवान् ।
त्वद्वीर्यनिहते वृत्रे वासवो ब्रह्महत्यया ॥ ५.१३.१२ ॥
Zum Schutz aller Wesen hast du den Zustand Viṣṇus angenommen; als Vṛtra durch deine Tapferkeit erschlagen wurde, wurde Vāsava vom Frevel der Brahmanentötung überwältigt.
5.13.13
वृतः सुरगणश्रेष्ठ मोक्षं तस्य विनिर्दिश ।
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुरब्रवीत् ॥ ५.१३.१३ ॥
Vṛta, bester der Schar der Götter, weise ihm die Befreiung. Als Viṣṇu jene Worte der Götter hörte, sprach er:
5.13.14
मामेव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ।
पुण्येन हयमेधेन मामिष्ट्वा पाकशासनः ॥ ५.१३.१४ ॥
Śakra soll mich verehren. Ich werde den Donnerkeil-Träger reinigen. Durch ein verdienstvolles Pferdeopfer, mich verehrend, wird Pākaśāsana (Indra) gereinigt werden.
5.13.15
पुनरेष्यति देवानामिन्द्रत्वमकुतोभयः ।
स्वकर्मभिश्च नहुषो नाशं यास्यति दुर्मतिः ॥ ५.१३.१५ ॥
Die Herrschaft Indras wird wieder an die Götter zurückkehren, furchtlos von neuem; und Nahuṣa, der Böswillige, wird durch seine eigenen Taten ins Verderben gehen.
5.13.16
किंचित्कालमिदं देवा मर्षयध्वमतन्द्रिताः ।
श्रुत्वा विष्णोः शुभां सत्यां वाणीं ताममृतोपमाम्। ॥ ५.१३.१६ ॥
O Götter, ertragt dies eine Weile, unermüdlich, nachdem ihr Viṣṇus heilvolles, wahres Wort gehört habt, das dem Nektar gleicht.
5.13.17
ततः सर्वे सुरगणाः सोपाध्यायाः सहर्षिभिः ।
यत्र शक्रो भयोद्विग्नस्तं देशमुपचक्रमुः ॥ ५.१३.१७ ॥
Da gingen alle Scharen der Götter mit ihren Lehrern und den Weisen an den Ort, wo Śakra war, von Furcht erregt.
5.13.18
तत्राश्वमेधः सुमहान्महेन्द्रस्य महात्मनः ।
ववृते पावनार्थं वै ब्रह्महत्यापहो नृप ॥ ५.१३.१८ ॥
Dort begann ein großes Pferdeopfer für den großmütigen Mahendra, o König, um zu reinigen und die Schuld der Brahmanentötung zu tilgen.
5.13.19
विभज्य ब्रह्महत्यां तु वृक्षेषु च नदीषु च ।
पर्वतेषु पृथिव्यां च स्त्रीषु चैव युधिष्ठिर ॥ ५.१३.१९ ॥
O Yudhiṣṭhira, nachdem er die Sünde der Brahmanentötung unter Bäume, Flüsse, Berge, die Erde und Frauen verteilt hatte.
5.13.20
संविभज्य च भूतेषु विसृज्य च सुरेश्वरः ।
विज्वरो धूतपाप्मा च वासवोऽभवदात्मवान् ॥ ५.१३.२० ॥
Nachdem er es unter den Wesen verteilt und freigelassen hatte, wurde der Herr der Götter, frei von Qual und von Sünde gereinigt, wieder Vāsava, des Selbst mächtig.
5.13.21
अकम्प्यं नहुषं स्थानाद्दृष्ट्वा बलनिषूदनः ।
तेजोघ्नं सर्वभूतानां वरदानाच्च दुःसहम् ॥ ५.१३.२१ ॥
Als er Nahuṣa unerschütterlich auf seinem Platz sah, erkannte Indra, der Bezwinger feindlicher Kraft, in ihm den, der wegen des gewährten Segens den Glanz aller Wesen zerstörte und unerträglich war.
5.13.22
ततः शचीपतिर्देवः पुनरेव व्यनश्यत ।
अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाङ्क्षी चचार ह ॥ ५.१३.२२ ॥
Dann verschwand der Gott, der Gemahl Śacīs, erneut; für alle Wesen unsichtbar, wanderte er umher und wartete auf seine Zeit.
5.13.23
प्रनष्टे तु ततः शक्रे शची शोकसमन्विता ।
हा शक्रेति तदा देवी विललाप सुदुःखिता ॥ ५.१३.२३ ॥
Als Śakra verschwunden war, klagte Śacī, von Kummer erfüllt und tief betrübt: »Wehe, Śakra!«
5.13.24
यदि दत्तं यदि हुतं गुरवस्तोषिता यदि ।
एकभर्तृत्वमेवास्तु सत्यं यद्यस्ति वा मयि ॥ ५.१३.२४ ॥
Wenn ich Gaben gegeben, Opfer dargebracht und die Ehrwürdigen erfreut habe, so möge meine Treue zu einem einzigen Gemahl gelten; wenn Wahrheit in mir ist, so sei es.
5.13.25
पुण्यां चेमामहं दिव्यां प्रवृत्तामुत्तरायणे ।
देवीं रात्रिं नमस्यामि सिध्यतां मे मनोरथः ॥ ५.१३.२५ ॥
Ich verneige mich vor dieser heiligen, göttlichen Göttin Nacht, die im nördlichen Lauf der Sonne erschienen ist; möge mein Wunsch erfüllt werden.
5.13.26
प्रयता च निशां देवीमुपातिष्ठत तत्र सा ।
पतिव्रतात्वात्सत्येन सोपश्रुतिमथाकरोत् ॥ ५.१३.२६ ॥
Dort verehrte sie die Göttin Nacht in Selbstbeherrschung; und durch ihre Treue zu ihrem Gatten und durch ihre Wahrheit erlangte sie die Zustimmung der Göttin.
5.13.27
यत्रास्ते देवराजोऽसौ तं देशं दर्शयस्व मे ।
इत्याहोपश्रुतिं देवीं सत्यं सत्येन दृश्यताम् ॥ ५.१३.२७ ॥
»Zeige mir den Ort, an dem der König der Götter weilt«, sprach sie zu der Göttin, die ihr geantwortet hatte; möge die Wahrheit durch Wahrheit sichtbar werden.