மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.139
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.139.1
एवमुक्तस्तु विमनास्तिर्यग्दृष्टिरधोमुखः ।
संहत्य च भ्रुवोर्मध्यं न किञ्चिद्व्याजहार ह ॥ ५.१३९.१ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டவன் மனம் வருந்தி, சாய்ந்த பார்வையுடனும் தாழ்ந்த முகத்துடனும், புருவங்களின் நடுவை இறுக்கியபடி ஒன்றும் பேசவில்லை.
5.139.2
तं वै विमनसं दृष्ट्वा संप्रेक्ष्यान्योन्यमन्तिकात् ।
पुनरेवोत्तरं वाक्यमुक्तवन्तौ नरर्षभौ ॥ ५.१३९.२ ॥
அவனை வருந்தியவனாகக் கண்டு, அருகிலிருந்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு, மனிதர்களில் சிறந்த இருவரும் மீண்டும் மேலும் சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
5.139.3
शुश्रूषमनसूयं च ब्रह्मण्यं सत्यवादिनम् ।
प्रतियोत्स्यामहे पार्थमतो दुःखतरं नु किम् ॥ ५.१३९.३ ॥
கீழ்ப்படிபவன், பொறாமையற்றவன், பிராமணர்களைப் போற்றுபவன், உண்மை பேசுபவன் ஆன பிருதையின் மகனுடன் நாங்கள் போரிட வேண்டும். இதைவிட துன்பமானது என்ன?
5.139.4
अश्वत्थाम्नि यथा पुत्रे भूयो मम धनञ्जये ।
बहुमानः परो राजन्सन्नतिश्च कपिध्वजे ॥ ५.१३९.४ ॥
ஓ அரசே! என் மகன் அஸ்வத்தாமனிடம் உள்ளதைப் போலவே தனஞ்சயனிடமும் எனக்கு மிக்க மதிப்பும் பெரிய பாசமும் உண்டு; அவன் குரங்குக் கொடியுடையவன்.
5.139.5
तं चेत्पुत्रात्प्रियतमं प्रतियोत्स्ये धनञ्जयम् ।
क्षात्रं धर्ममनुष्ठाय धिगस्तु क्षत्रिजीविकाम् ॥ ५.१३९.५ ॥
மகனைவிடவும் மிகப் பிரியமானவனான அந்தத் தனஞ்சயனுடன் நான் போரிடுவேனாயின், க்ஷத்திரிய தர்மத்தைப் பின்பற்றுவதால் க்ஷத்திரிய வாழ்க்கைக்குக் கேடு உண்டாகட்டும்.
5.139.6
यस्य लोके समो नास्ति कश्चिदन्यो धनुर्धरः ।
मत्प्रसादात्स बीभत्सुः श्रेयानन्यैर्धनुर्धरैः ॥ ५.१३९.६ ॥
உலகில் இவனுக்கு சமமான வேறு வில்லாளி எவருமில்லை; என் அருளால் அந்த பீபத்சு மற்ற எல்லா வில்லாளிகளையும் விட மேலானவன்.
5.139.7
मित्रध्रुग्दुष्टभावश्च नास्तिकोऽथानृजुः शठः ।
न सत्सु लभते पूजां यज्ञे मूर्ख इवागतः ॥ ५.१३९.७ ॥
நண்பர்களுக்குத் துரோகம் செய்பவனும், தீய குணமுடையவனும், நாத்திகனும், வஞ்சகனும், கபடனும் சான்றோர் நடுவில் மதிப்பைப் பெறமாட்டான்; யாகத்தில் அழைக்கப்படாத மூடனைப் போல் அவன் இருப்பான்.
5.139.8
वार्यमाणोऽपि पापेभ्यः पापात्मा पापमिच्छति ।
चोद्यमानोऽपि पापेन शुभात्मा शुभमिच्छति ॥ ५.१३९.८ ॥
தீய மனம் கொண்டவன் தீமையிலிருந்து தடுக்கப்பட்டாலும் தீமையையே விரும்புகிறான்; நல்ல மனம் கொண்டவன் தீயவனால் தூண்டப்பட்டாலும் நன்மையையே விரும்புகிறான்.
5.139.9
मिथ्योपचरिता ह्येते वर्तमान ह्यनुप्रिये ।
अहितत्वाय कल्पन्ते दोषा भरतसत्तम ॥ ५.१३९.९ ॥
அன்பே, பொய்யாகப் போற்றப்படுபவர்களாக இவர்கள் இங்கே இருக்கும்போது, குற்றங்கள் அழிவுக்கே வழிவகுக்கின்றன, பரதர்களில் சிறந்தவனே.
5.139.10
त्वमुक्तः कुरुवृद्धेन मया च विदुरेण च ।
वासुदेवेन च तथा श्रेयो नैवाभिमन्यसे ॥ ५.१३९.१० ॥
குருக்களின் மூத்தவராலும், என்னாலும், விதுரராலும், வாசுதேவராலும் நீ அறிவுறுத்தப்பட்டாய்; ஆனால் நன்மையை நீ ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
5.139.11
अस्ति मे बलमित्येव सहसा त्वं तितीर्षसि ।
सग्राहनक्रमकरं गङ्गावेगमिवोष्णगे ॥ ५.१३९.११ ॥
'என்னிடம் வலிமை உண்டு' என்று நினைத்து நீ விரைவாக முதலை, சுறா, மகரங்கள் நிறைந்த கங்கையின் வேகத்தைக் கடக்க விரும்புகிறாய்.
5.139.12
वाससैव यथा हि त्वं प्रावृण्वानोऽभिमन्यसे ।
स्रजं त्यक्तामिव प्राप्य लोभाद्यौधिष्ठिरीं श्रियम् ॥ ५.१३९.१२ ॥
ஆடையால் மூடிக்கொண்டு தன்னை மறைந்ததாக நினைப்பவனைப் போல, நீ பேராசையால் யுதிஷ்டிரனின் செல்வத்தைப் பெற்று, வீசியெறியப்பட்ட மாலை கிடைத்ததைப் போல் நினைக்கிறாய்.
5.139.13
द्रौपदीसहितं पार्थं सायुधैर्भ्रातृभिर्वृतम् ।
वनस्थमपि राज्यस्थः पाण्डवं को विजेष्यति ॥ ५.१३९.१३ ॥
திரௌபதியுடனும், ஆயுதம் ஏந்திய சகோதரர்களால் சூழப்பட்ட பார்த்தனை, காட்டில் வசிக்கும் போதும் — அரசில் நிலைபெற்றவன் யார் பாண்டவனை வெல்வான்?
5.139.14
निदेशे यस्य राजानः सर्वे तिष्ठन्ति किङ्कराः ।
तमैलविलमासाद्य धर्मराजो व्यराजत ॥ ५.१३९.१४ ॥
எவருடைய கட்டளையில் எல்லா அரசர்களும் ஏவலர்களாக நிற்கின்றனரோ, அந்த ஐலவிலனை (குபேரனை) அடைந்து தருமராஜன் ஒளிர்ந்தான்.
5.139.15
कुबेरसदनं प्राप्य ततो रत्नान्यवाप्य च ।
स्फीतमाक्रम्य ते राष्ट्रं राज्यमिच्छन्ति पाण्डवाः ॥ ५.१३९.१५ ॥
குபேரனின் மாளிகையை அடைந்து, பின்னர் ரத்தினங்களைப் பெற்று, உம்முடைய வளமான நாட்டின் மீது படையெடுத்து, பாண்டவர்கள் அரசை விரும்புகின்றனர்.
5.139.16
दत्तं हुतमधीतं च ब्राह्मणास्तर्पिता धनैः ।
आवयोर्गतमायुश्च कृतकृत्यौ च विद्धि नौ ॥ ५.१३९.१६ ॥
தானம் கொடுக்கப்பட்டது, யாகம் செய்யப்பட்டது, வேதம் ஓதப்பட்டது, அந்தணர்கள் செல்வத்தால் திருப்தி செய்யப்பட்டனர்; எங்கள் இருவரின் ஆயுள் கழிந்தது — எங்களை கடமை முடித்தவர்களாக அறிவாயாக.
5.139.17
त्वं तु हित्वा सुखं राज्यं मित्राणि च धनानि च ।
विग्रहं पाण्डवैः कृत्वा महद्व्यसनमाप्स्यसि ॥ ५.१३९.१७ ॥
நீரோ இன்பத்தையும், அரசையும், நண்பர்களையும், செல்வத்தையும் துறந்து, பாண்டவர்களுடன் பகைமை கொண்டு, பெரும் துன்பத்தை அடைவீர்.
5.139.18
द्रौपदी यस्य चाशास्ते विजयं सत्यवादिनी ।
तपोघोरव्रता देवी कथं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ ५.१३९.१८ ॥
எவருடைய வெற்றியை உண்மை பேசும், கொடிய தவ விரதம் கொண்ட தேவி திரௌபதி விரும்புகிறாளோ, அந்தப் பாண்டவனை நீ எப்படி வெல்வாய்?
5.139.19
मन्त्री जनार्दनो यस्य भ्राता यस्य धनञ्जयः ।
सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठः कथं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ ५.१३९.१९ ॥
ஜனார்தனன் யாருடைய அமைச்சராக உள்ளாரோ, தனஞ்சயன் யாருடைய சகோதரனாக உள்ளாரோ, அனைத்து ஆயுததாரிகளுள் சிறந்தவனான அந்தப் பாண்டவனை நீ எவ்வாறு வெல்வாய்?
5.139.20
सहाया ब्राह्मणा यस्य धृतिमन्तो जितेन्द्रियाः ।
तमुग्रतपसं वीरं कथं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ ५.१३९.२० ॥
தைரியமும் புலனடக்கமும் கொண்ட பிராமணர்கள் யாருடைய துணைவர்களோ, கடுந்தவம் புரியும் அந்த வீரப் பாண்டவனை நீ எவ்வாறு வெல்வாய்?
5.139.21
पुनरुक्तं च वक्ष्यामि यत्कार्यं भूतिमिच्छता ।
सुहृदा मञ्जमानेषु सुहृत्सु व्यसनार्णवे ॥ ५.१३९.२१ ॥
செழிப்பை விரும்பும் நண்பன் செய்ய வேண்டியதை நான் மீண்டும் சொல்வேன் — துன்பக் கடலில் நண்பர்கள் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும்போது.
5.139.22
अलं युद्धेन तैर्वीरैः शाम्य त्वं कुरुवृद्धये ।
मा गमः सतुतामात्यःसमित्रश्च यमक्षयम् ॥ ५.१३९.२२ ॥
அந்த வீரர்களுடன் போர் போதும்; குருக்களின் நலனுக்காக சமாதானம் செய். மகன்கள், அமைச்சர்கள், நண்பர்களுடன் யமலோகம் செல்லாதே.