Mahābhārata · Adhyāya 5.22
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.22.1
प्राप्तानाहुः सञ्जय पाण्डुपुत्रा-
नुपप्लव्ये तान्विजानीहि गत्वा।
अजातशत्रुं च सभाजयेथा ।
दिष्ट्या वनाद्ग्राममुपस्थितस्त्वम् ॥ ५.२२.१ ॥
Sañjaya, man sagt, die Söhne Pāṇḍus seien in Upaplavya angekommen. Geh und erkundige dich nach ihnen und ehre Ajātaśatru. Glücklicherweise bist du aus dem Wald ins Dorf zurückgekehrt.
5.22.2
सर्वान्वदेः सञ्जय स्वस्तिमन्तः ।
कृच्छ्रं वासमतदर्हा निरुष्य।
तेषां शान्तिर्विद्यतेऽस्मासु शीघ्रं ।
मिथ्यापेतानामुपकारिणां सताम् ॥ ५.२२.२ ॥
Sañjaya, sag ihnen allen, dass es ihnen gut gehen möge. Sie hatten eine so harte Wohnstatt nicht verdient, und doch haben sie sie ertragen. Frieden mit uns kann ihnen bald zuteil werden, den Guten, frei von Falschheit und wohltätig.
5.22.3
नाहं क्वचित्सञ्जय पाण्डवानां ।
मिथ्यावृत्तिं कांचन जात्वपश्यम्।
सर्वां श्रियं ह्यात्मवीर्येण लब्धां ।
पर्याकार्षुः पाण्डवा मह्यमेव ॥ ५.२२.३ ॥
Sañjaya, ich habe bei den Pāṇḍavas niemals irgendein falsches Verhalten gesehen. Die Pāṇḍavas haben mir all den Reichtum übergeben, den sie durch eigene Tapferkeit errungen hatten.
5.22.4
दोषं ह्येषां नाध्यगच्छं परीच्छ-
न्सूक्ष्मं कंचिद्येन गर्हेय पार्थान्।
धर्मार्थाभ्यां कर्म कुर्वन्ति नित्यं ।
सुखप्रिये नानुरुध्यन्ति कामात् ॥ ५.२२.४ ॥
Ich suchte an ihnen nach irgendeinem feinen Fehler, um die Söhne Pṛthās tadeln zu können, doch fand ich keinen. Sie handeln stets gemäß Dharma und Reichtum, und obwohl sie das Vergnügen lieben, geben sie dem Verlangen nicht nach.
5.22.5
धर्मं शीतं क्षुत्पिपासे तथैव ।
निद्रां तन्द्रीं क्रोधहर्षौ प्रमादम्।
धृत्या चैव प्रज्ञया चाभिभूय ।
धर्मार्थयोगान्प्रयतन्ति पार्थाः ॥ ५.२२.५ ॥
Nachdem sie Kälte, Hunger und Durst, ebenso Schlaf, Trägheit, Zorn und Freude sowie Nachlässigkeit durch Standhaftigkeit und Weisheit überwunden haben, bemühen sich die Pṛthā-Söhne um die Verbindung von Dharma und Reichtum.
5.22.6
र्दुर्योधनात्क्षुद्रतराच्च कर्णात् ॥ ५.२२.६ ॥
von Duryodhana und von Karṇa, der noch verächtlicher ist.
5.22.7
पुत्रो मह्यं मृत्युवशं जगाम ।
दुर्योधनः सञ्जय रागबुद्धिः।
तेषां हीमौ हीनसुखप्रियाणां ।
महात्मनां संजनयतो हि तेजः ॥ ५.२२.७ ॥
Mein Sohn Duryodhana, o Sañjaya, mit leidenschaftlichem Sinn, ist unter die Macht des Todes gegangen. Diese beiden, die den Glanz jener großherzigen, des Glücks und der Freude beraubten, mehren…
5.22.8
उत्थानवीर्यः सुखमेधमानो ।
दुर्योधः सुकृतं मन्यते तत्।
तेषां भागं यच्च मन्येत बालः ।
शक्यं हर्तुं जीवतां पाण्डवानाम् ॥ ५.२२.८ ॥
Duryodhana, glücklich gedeihend durch die Kraft seines Strebens, hält das für eine gute Tat; und solange die Pāṇḍavas leben, ist es möglich, ihnen den Anteil zu entreißen, den ein Tor für den ihren hält.
5.22.9
यस्यार्जुनः पदवीं केशवश्च ।
वृकोदरः सात्यकोऽजातशत्रोः ।
माद्रीपुत्रौ सृञ्जयाश्चापि यान्ति ।
पुरा युद्धात्साधु तस्य प्रदानम् ॥ ५.२२.९ ॥
Auf dessen Pfad Arjuna und Keśava, Vṛkodara, Sātyaki, die beiden Söhne Mādrīs und auch die Sṛñjayas gehen, des Unbesiegbaren — vor dem Kampf ist es gut, ihm gut zu geben.
5.22.10
सह्येवैकः पृथिवीं सव्यसाची ।
गाण्डीवधन्वा प्रणुदेद्रथस्थः।
तथा जिष्णुः केशवोऽप्यप्रधृष्यो ।
लोकत्रयस्याधिपतिर्महात्मा ॥ ५.२२.१० ॥
Savyasācī allein könnte die Erde tragen; auf seinem Wagen stehend mit dem Bogen Gāṇḍīva könnte er sie erschüttern. Ebenso Jiṣṇu und Keśava, unbezwingbar, der großherzige Herr der drei Welten.
5.22.11
तिष्ठेत कस्तस्य मर्त्यः पुरस्ता-
द्यः सर्वलोकेषु वरेण्य एकः।
पर्जन्यघोषान्प्रवपञ्शरौघा-
न्पतङ्गसङ्घानिव शीघ्रवेगान् ॥ ५.२२.११ ॥
Welcher Sterbliche könnte vor ihm bestehen, dem einzigen Besten aller Welten, der Pfeilströme ausschüttet, donnernd wie Gewitter, schnell wie Heuschreckenschwärme?
5.22.12
दिशं ह्युदीचीमपि चोत्तरान्कुरून् ।
गाण्डीवधन्वैकरथो जिगाय।
धनं चैपामाहरत्सव्यसाची ।
सेनानुगान्द्रविडांश्चैव चक्रे ॥ ५.२२.१२ ॥
Mit dem Bogen Gāṇḍīva auf einem einzigen Wagen eroberte er die nördliche Richtung und die nördlichen Kurus; der beidhändige Savyasācī brachte ihre Schätze zurück und unterwarf die Drāviḍas samt ihren Heeren.
5.22.13
यश्चैव देवान्खाण्डवे सव्यसाची ।
गाण्डीवधन्वा प्रजिगाय सेन्द्रान्।
उपाहरत्पाण्डवो जातवेदसे ।
यशो मानं वर्धयन्पाण्डवानाम् ॥ ५.२२.१३ ॥
Er, der mit dem Bogen Gāṇḍīva im Khāṇḍava-Wald die Götter samt Indra besiegte; den der Pāṇḍava dem Feuergott darbrachte und so Ruhm und Ehre der Pāṇḍavas mehrte.
5.22.14
गदाभृतां नास्ति समोऽत्र भीमा-
द्धस्त्यारोहो नास्ति समश्च तस्य।
रथेऽर्जुनादाहुरहीनमेनं ।
बाह्वोर्वलेनायुतनागवीर्यम् ॥ ५.२२.१४ ॥
Unter den Keulenkämpfern gibt es hier keinen Gleichen Bhīma; im Elefantenreiten ist ihm niemand gleich. Auf dem Wagen, so sagt man, steht er Arjuna nicht nach; durch die Kraft seiner Arme besitzt er die Stärke von zehntausend Elefanten.
5.22.15
सुशिक्षितः कृतवैरस्तरस्वी ।
दहेत्क्षुद्रांस्तरसा धार्तराष्ट्रान् ।
सदाऽत्यमर्षी न वलात्स शक्यो ।
युद्धे जेतुं वासवेनापि साक्षात् ॥ ५.२२.१५ ॥
Er ist gut ausgebildet, hat Feindschaft geschworen und ist feurig. Er würde die niederträchtigen Söhne Dhṛtarāṣṭras mit Gewalt verbrennen. Er ist stets unduldsam gegenüber Kränkungen; im Kampf kann er nicht mit Gewalt besiegt werden, nicht einmal von Indra selbst.
5.22.16
सुतेजसौ वलिनौ शीघ्रहस्तौ ।
सुशिक्षितौ भ्रातरौ फाल्गुनेन।
श्येनौ यथा पक्षिपूगान्रुजन्तौ ।
माद्रीपुत्रौ शेपयेतां न शत्रून् ॥ ५.२२.१६ ॥
Diese beiden Brüder sind von großem Glanz, stark und schnellhändig, gut ausgebildet von Phālguna (Arjuna). Wie Falken Vogelschwärme zerschmettern, werden die beiden Söhne Mādrīs die Feinde zermalmen und keinen übrig lassen.
5.22.17
एतद्बलं पूर्णमस्माकमेवं ।
यत्सत्यं तान्प्राप्य नास्तीति मन्ये।
तेषां मध्ये वर्तमानस्तरस्वी ।
धृष्टद्युम्नः पाण्डवानामिहैकः ॥ ५.२२.१७ ॥
Ich glaube, dieses unser Heer ist so vollständig; in Wahrheit ist es gegenüber ihnen nichts. Dhṛṣṭadyumna, mächtig und unter ihnen anwesend, ist der Einzige hier unter den Pāṇḍavas.
5.22.18
सहामात्यः सोमकानां प्रबर्हः ।
सन्त्यक्तात्मा पाण्डवार्थे श्रुतो मे।
अजातशत्रुं प्रसहेत कोऽन्यो ।
येषां स स्यादग्रणीर्वृष्णिसिंह ॥ ५.२२.१८ ॥
Mit seinen Ministern, der Vornehmste unter den Somaka, der sein eigenes Leben für die Pāṇḍavas hingegeben hat — so habe ich gehört. Wer sonst könnte Ajātaśatru (Yudhiṣṭhira) standhalten? Denen er als Anführer vorsteht, der Löwe der Vṛṣṇi (Kṛṣṇa) ebenso.
5.22.19
सहोषितश्चरितार्थो वयस्थो ।
मात्स्येयानामधिपो वै विराटः।
स वै सपुत्रः पाण्डवार्थे च शश्व-
द्युधिष्ठिरे भक्त इति श्रुतं मे ॥ ५.२२.१९ ॥
Virāṭa, der Herr der Matsya, der mit ihnen zusammengelebt hat, dessen Ziele erreicht sind und der in reifem Alter steht, der ist es. Zusammen mit seinen Söhnen ist er stets Yudhiṣṭhira ergeben, um der Pāṇḍava willen, wie ich gehört habe.
5.22.20
अवरुद्धा रथिनः केकयेभ्यो ।
महेष्वासा भ्रातरः पञ्च सन्ति।
केकयेभ्यो राज्यमाकाङ्क्षमाणा ।
युद्धार्थिनश्रानुवसन्ति पार्थान् ॥ ५.२२.२० ॥
Die fünf Brüder, große Bogenschützen und Wagenkämpfer, von den Kekaya-Fürsten zurückgehalten, sind dort. Ein Reich von den Kekaya begehrend und den Kampf suchend, weilen sie bei den Söhnen Pṛthās.
5.22.21
सर्वांश्च वीरान्पृथिवीपतीनां ।
समागतान्पाण्डवार्थे निविष्टान्।
शूरानहं भक्तिमतः शृणोमि ।
प्रीत्या युक्तान्संश्रितान्धर्मराजन् ॥ ५.२२.२१ ॥
Ich höre von allen Helden der Erdenherren, die sich um der Pāṇḍava willen versammelt haben und auf ihrer Seite stehen, den tapferen Ergebenen. O König des Dharma, sie sind in Zuneigung verbunden und hängen von dir ab.
5.22.22
गिर्याश्रया दुर्गनिवासिनश्च ।
योधाः पृथिव्यां कुलजातिशुद्धाः।
म्लेच्छाश्च नानायुधवीर्यवन्तः ।
समागताः पाण्डवार्थे निविष्टाः ॥ ५.२२.२२ ॥
Krieger, die in den Bergen und in Festungen wohnen, rein an Geschlecht und Geburt auf der Erde, und mächtige Barbaren mit vielerlei Waffen sind um der Pāṇḍava willen zusammengekommen und dort gelagert.
5.22.23
पाण्ड्यश्च राजा समितीन्द्रकल्पो ।
योधप्रवीरैर्बहुभिः समेतः।
समागतः पाण्डवार्थे महात्मा ।
लोकप्रवीरोऽप्रतिवीर्यतेजाः ॥ ५.२२.२३ ॥
Der König Pāṇḍya, Indra unter den Versammlungen gleich, ist für die Pāṇḍavas gekommen, begleitet von vielen heldenhaften Kriegern. Der großherzige Held der Welt, von unvergleichlicher Tapferkeit und Glanz.
5.22.24
अस्त्रं द्रोणादर्जुनाद्वासुदेवा-
त्कृपाद्भीष्माद्येन कृतं शृणोमि।
यं तं कार्ष्णिप्रतिममाहुरेकं ।
स सात्यकिः पाण्डवार्थे निविष्टः ॥ ५.२२.२४ ॥
Ich höre, dass derjenige, der die Waffen von Droṇa, Arjuna, Vāsudeva, Kṛpa und Bhīṣma erlernte, jener ist, den man den einzigen Gleichen des Sohnes Kṛṣṇas nennt. Dieser Sātyaki hat sich für die Pāṇḍavas aufgestellt.
5.22.25
उपाश्रिताश्चेदिकरूशकाश्च ।
सर्वोद्योगैर्भूमिपालाः समेताः।
तेषां मध्ये सूर्यमिवातपन्तं ।
श्रिया वृतं चेदिपतिं ज्वलन्तम् ॥ ५.२२.२५ ॥
Die Cedis und Karūṣas, die Könige der Erde, haben sich mit all ihrer Kraft versammelt, zu ihnen als Zuflucht gekommen. Unter ihnen der Herr der Cedis, brennend wie die Sonne, umgeben von Glanz, leuchtend.
5.22.26
अस्तम्भनीयं युधि मन्यमान्यो ।
ज्यां कर्षतां श्रेष्ठतमं पृथिव्याम् ।
सर्वोत्साहं क्षत्रियाणां निहत्य ।
प्रसह्य कृष्णस्तरसा संममर्द ॥ ५.२२.२६ ॥
Kṛṣṇa, im Kampf als unaufhaltsam erachtet, der Beste all derer, die auf Erden die Bogensehne spannen, hat den ganzen Mut der Kṣatriyas erschlagen und sie mit Gewalt und Schnelligkeit zermalmt.
5.22.27
यशोमानौ वर्धयन्पाण्डवानां ।
पुराऽभिनच्छिशुपालं समीक्ष्य।
यस्य सर्वे वर्धयन्ति स्म मानं ।
करूशराजप्रमुखा नरेन्द्राः ॥ ५.२२.२७ ॥
Der den Ruhm und die Ehre der Pāṇḍavas mehrte, der einst Śiśupāla ansah und ihn niederschlug; dessen Ehre alle Könige, angeführt vom König der Karūśas, zu mehren pflegten.
5.22.28
तमसह्यं केशवं तत्र मत्वा ।
सुग्रीवयुक्तेन रथेन कृष्णम्।
संप्राद्रवंश्चेदिपतिं विहाय ।
सिंहं दृष्ट्वा क्षुद्रमृगा इवान्ये ॥ ५.२२.२८ ॥
Da sie Keśava dort für unerträglich hielten, flohen sie beim Anblick Kṛṣṇas auf dem von Sugrīva gezogenen Wagen hastig und ließen den Herrn der Cedis zurück, wie kleine Hirsche beim Anblick eines Löwen.
5.22.29
यस्तं प्रतीपस्तरसा प्रत्युदीया-
दाशंसमानो द्वैरथे वासुदेवम् ।
सोऽशेत कृष्णेन हतः परासु-
र्वातेनेवोन्मथितः कर्णिकारः ॥ ५.२२.२९ ॥
Der ihm schnell entgegentrat, in der Hoffnung, Vāsudeva im Zweikampf zu besiegen, wurde von Kṛṣṇa erschlagen und lag leblos da, wie ein vom Wind entwurzelter Karṇikāra-Baum.
5.22.30
पराक्रमं मे यदवेदयन्त ।
तेषामर्थे सञ्जय केशवस्य।
अनुस्मरंस्तस्य कर्माणि विष्णो-
र्गावल्गणे नाधिगच्छामि शान्तिम् ॥ ५.२२.३० ॥
O Sañjaya, wenn ich mich an die Tapferkeit erinnere, die mir von ihnen berichtet wurde, und an die Taten Keśavas, Viṣṇus, o Sohn des Gavalgaṇa, finde ich keinen Frieden.
5.22.31
न जातु ताञ्छत्रुरन्यः सहेत ।
येषां स स्यादग्रणीर्वृष्णिसिंहः ।
प्रवेपते मे हृदयं भयेन ।
श्रुत्वा कृष्णावेकरथे समेतौ ॥ ५.२२.३१ ॥
Kein anderer Feind könnte ihnen jemals standhalten, deren Anführer jener Löwe der Vṛṣṇi ist. Mein Herz zittert vor Furcht, da ich gehört habe, dass die beiden Kṛṣṇas auf einem Wagen vereint sind.
5.22.32
न चेद्गच्छेत्सङ्गरं मन्दबुद्धि-
स्ताभ्यां लभेच्छर्म तदा सुतो मे।
नो चेत्कुरून्सञ्जय निर्दहेता-
मिन्द्राविष्णू दैत्यसेनां यथैव ॥ ५.२२.३२ ॥
Wenn jener Törichte nicht in den Kampf zieht, dann mag mein Sohn von jenen beiden Frieden erlangen. Wenn nicht, o Sañjaya, werden sie die Kurus verbrennen, so wie Indra und Viṣṇu das Heer der Daitya verbrennen.
5.22.33
मते हि मे शक्रसमो धनञ्जयः ।
सनातनो वृष्णिवीरश्च विष्णुः।
धर्मारामो ह्रीनिषेवस्तरस्वी ।
कुन्तीपुत्रः पाण्डवोऽजातशत्रुः ॥ ५.२२.३३ ॥
Meiner Meinung nach ist Dhanañjaya Śakra gleich, und Viṣṇu ist der ewige Held der Vṛṣṇi. Der Sohn der Kuntī, der Pāṇḍava Ajātaśatru, erfreut sich am Dharma, ist der Bescheidenheit ergeben und ist schnell und stark.
5.22.34
दुर्योधनेन निकृतो मनस्वी ।
नो चेत्क्रुद्धः प्रदहेद्धार्तराष्ट्रान् ।
नाहं तथा ह्यर्जुनाद्वासुदेवा-
द्भीमाद्वाऽहं यमयोर्वा बिभेमि ॥ ५.२२.३४ ॥
Wenn jener hochgesinnte Mann, von Duryodhana gekränkt, im Zorn die Söhne Dhṛtarāṣṭras nicht verbrennt, fürchte ich mich nicht so sehr. Denn ich fürchte Arjuna, Vāsudeva, Bhīma oder die beiden Söhne des Yama nicht so sehr.
5.22.35
यथा राज्ञः क्रोधदीप्तस्य सूत ।
मन्योरहं भीततरः सदैव ।
महातपा ब्रह्मचर्येण युक्तः ।
सङ्कल्पोऽयं मानसस्तस्य सिद्ध्येत् ॥ ५.२२.३५ ॥
O Wagenlenker, ich fürchte mich stets mehr vor dem Zorn eines Königs, der in Wut brennt. Möge dieser sein geistiger Entschluss in Erfüllung gehen, er, der große Asket, der dem Keuschheitsgelübde ergeben ist.
5.22.36
तस्य क्रोधं सञ्जयाहं समीक्ष्य ।
स्थाने जानन्भृशमस्म्यद्य भीतः।
स गच्छ शीघ्रं प्रहितो रथेन ।
पाञ्चालराजस्य चमूनिवेशनम् ॥ ५.२२.३६ ॥
Sañjaya, da ich seinen Zorn gesehen habe und es zu Recht weiß, bin ich heute sehr verängstigt. Geh schnell mit dem Wagen, gesandt zum Heerlager des Königs der Pāñcālas.
5.22.37
अजातशत्रुं कुशलं स्म पृच्छेः ।
पुनः पुनः प्रीतियुक्तं वदेस्त्वम्।
जनार्दनं चापि समेत्य तात ।
महामात्रं वीर्यवतामुदारम् ॥ ५.२२.३७ ॥
Frage gewiss nach dem Wohlergehen Ajātaśatrus, sprich immer wieder liebevoll. Lieber, nachdem du auch Janārdana getroffen hast, dem edlen großen Minister der Mächtigen.
5.22.38
अनामयं मद्वचनेन पृच्छे-
र्धृतराष्ट्रः पाण्डवैः शान्तिमीप्सुः ।
न तस्य किंचिद्वचनं न कुर्यात् ।
कुन्तीपुत्रो वासुदेवस्य सूत ॥ ५.२२.३८ ॥
In meinen Worten frage ich nach ihrem Wohlergehen; Dhṛtarāṣṭra, der Frieden mit den Pāṇḍavas begehrt. Man sollte nichts von dem tun, was er sagt, o Wagenlenker, vom Sohn der Kuntī, von Vāsudeva.
5.22.39
प्रियश्चैषामात्मसमश्च कृष्णो ।
विद्वांश्चैषां कर्मणि नित्ययुक्तः ।
समानीतान्पाण्डवान्सृञ्जयांश्च ।
जनार्दनं युयुधानं विराटम् ॥ ५.२२.३९ ॥
Kṛṣṇa ist ihnen lieb und ihrem eigenen Selbst gleich, weise und stets in ihre Angelegenheiten vertieft. Er hat die Pāṇḍavas, die Sṛñjayas, Janārdana, Yuyudhāna und Virāṭa zusammengebracht.
5.22.40
न मूर्च्छयेद्यन्न च युद्धहेतुः ॥ ५.२२.४० ॥
Was nicht entflammen soll, noch zur Ursache eines Krieges werden darf.