Mahābhārata · Adhyāya 5.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.27.1
धर्मनित्या पाण्डव ते विचेष्टा ।
लोके श्रुता दृश्यते चापि पार्थ ।
महाश्रावं जीवित चाप्यनित्यं ।
संपश्य त्वं पाण्डव मा व्यनीनशः ॥ ५.२७.१ ॥
Pāṇḍava, tu conducta es conocida y se ve en el mundo como firme en el dharma. Pārtha, la vida es un gran flujo y es impermanente. Pāṇḍava, considera esto bien; no perezcas.
5.27.2
नचेद्भागं कुरवोऽन्यत्र युद्धा-
त्प्रयच्छेरंस्तुभ्यमजातशत्रो।
भैक्षचर्यामन्धकवृष्णिराज्ये ।
श्रेयो मन्ये न तु युद्धेन राज्यम् ॥ ५.२७.२ ॥
Ajātaśatru, si los Kurus no te dan tu parte por otro medio que no sea la guerra, considero mejor vivir mendigando en el reino de los Andhaka-Vṛṣṇi que obtener el reino por la guerra.
5.27.3
अल्पकालं जीवितं यन्मनुष्ये ।
महास्रावं नित्यदुःखं चलं च।
भूयश्च तद्यशसो नानुरूपं ।
तस्मात्पापं पाण्डव मा कृथास्त्वम् ॥ ५.२७.३ ॥
La vida humana dura poco; es un gran fluir, siempre dolorosa e inestable, y además no corresponde a la fama. Por tanto, Pāṇḍava, no cometas el mal.
5.27.4
कामा मनुष्यं प्रसजन्त एते ।
धर्मस्य ये विघ्नमूलं नरेन्द्र ।
पूर्वं नरस्तान्मतिमान्प्रणिघ्नन् ।
लोके प्रशंसां लभतेऽनवद्याम् ॥ ५.२७.४ ॥
Señor de los hombres, estos deseos se aferran al hombre; son la raíz del obstáculo al dharma. El hombre sabio que primero los derriba obtiene en el mundo una alabanza intachable.
5.27.5
निबन्धनी ह्यर्थतृष्णेह पार्थ ।
तामिच्छतां बाध्यते धर्म एव।
धर्मं तु यः प्रणृणीते स बुद्धः ।
कामे गृध्नो हीयतेऽर्थानुरोधात् ॥ ५.२७.५ ॥
Aquí la sed de riqueza es ciertamente una atadura, oh hijo de Pṛthā. Para quienes la desean, el dharma mismo queda obstruido. Quien realmente cumple el dharma es el sabio. El hombre ávido de deseo se debilita por perseguir la riqueza.
5.27.6
धर्मं कृत्वा कर्मणां तात मुख्यं ।
महाप्रतापः सवितेव भाति।
हीनो हि धर्मेण महीमपीमां ।
लब्ध्वा नरः सीदति पापबुद्धिः ॥ ५.२७.६ ॥
Querido, habiendo cumplido el dharma, el primero de los actos, el hombre de gran esplendor brilla como el sol. Pero el hombre privado de dharma, de mente perversa, se hunde aun habiendo obtenido esta tierra.
5.27.7
वेदोऽधीतश्चरितं ब्रह्मचर्यं ।
यज्ञैरिष्टं ब्राह्मणेभ्यश्च दत्तम् ।
परं स्थानं मन्यमानेन भूय ।
आत्मा दत्तो वर्षपूगं सुखेभ्यः ॥ ५.२७.७ ॥
Se estudió el Veda, se practicó la disciplina de castidad, se ofrecieron sacrificios y se dieron dones a los brahmanes. Considerando ese el estado supremo, un hombre se apartó de los placeres durante muchos años.
5.27.8
सुखप्रिये सेवमानोऽतिवेलं ।
योगाभ्यासे यो न करोति कर्म।
वित्तक्षये हीनसुखोऽतिवेलं ।
दुःखं शेते कामवेगप्रणुन्नः ॥ ५.२७.८ ॥
Amante del placer, entregado en exceso, quien no actúa en la práctica del yoga, y al perderse la riqueza, privado de felicidad, yace en gran dolor, impulsado por la fuerza del deseo.
5.27.9
एवं पुनर्ब्रह्मचर्याऽप्रसक्तो ।
हित्वा धर्मं यः प्रकरोत्यधर्मम्।
अश्रद्दधत्परलोकाय मूढो ।
हित्वा देहं तप्यते प्रेत्य मन्दः ॥ ५.२७.९ ॥
Así también, quien, no apegado a la disciplina de castidad, abandona el dharma y realiza el adharma, sin fe en el otro mundo, extraviado y necio, tras dejar el cuerpo sufre después de la muerte.
5.27.10
न कर्मणां विप्रणाशोऽस्त्यमुत्र ।
पुण्यानां वाऽप्यथवा पापकानाम् ।
पूर्वं कर्तुर्गच्छति पुण्यपापं ।
पश्चात्त्वेनमनुयात्येव कर्ता ॥ ५.२७.१० ॥
Las acciones no se destruyen en el otro mundo, sean meritorias o pecaminosas. El mérito y el demérito del agente van primero; después el propio agente los sigue.
5.27.11
न्यायोपेतं ब्राह्मणेभ्योऽथ दत्तं ।
श्रद्धापूतं गन्धरसोपपन्नम् ।
अन्वाहार्येषूत्तमदक्षिणेषु ।
तथारूपं कर्म विख्यायते ते ॥ ५.२७.११ ॥
Una donación dada a los brahmanes, obtenida por medios justos, purificada por la fe, acompañada de fragancia y sabor, ofrecida con excelentes honorarios en las ofrendas anvāhārya: tal es la acción que se celebra como tuya.
5.27.12
इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्यं ।
न वै किंचित्क्रियते प्रेत्य कार्यम् ।
कृतं त्वया पारलोक्यं च कर्म ।
पुण्यं महत्सद्भिरतिप्रशस्तम् ॥ ५.२७.१२ ॥
Oh hijo de Pṛthā, el deber se cumple solo aquí, en este campo de la vida; tras la muerte nada puede hacerse. Has realizado la acción relativa al otro mundo, un gran mérito altamente alabado por los buenos.
5.27.13
जहाति मृत्युं च जरां भयं च ।
न क्षुत्पिपासे मनसोऽप्रियाणि।
न कर्तव्यं विद्यते तत्र किंचि-
दन्यत्र वै चेन्द्रियप्रीणनाद्धि ॥ ५.२७.१३ ॥
Abandona la muerte, la vejez y el miedo; el hambre, la sed y lo desagradable para la mente no le molestan. Allí no queda nada que hacer, salvo la satisfacción de los sentidos, en verdad.
5.27.14
एवंरूपं कर्मफलं नरेन्द्र ।
मातापित्रोर्हृदयस्याप्रियेण।
त्यज क्रोधं पाण्डव हर्षजं च ।
लोकावुभौ मा प्रहासीश्चिराया ॥ ५.२७.१४ ॥
Oh señor de los hombres, tal es el fruto de la acción, desagradable para el corazón de madre y padre. Oh Pāṇḍava, abandona la ira nacida de la alegría; no abandones ambos mundos por mucho tiempo.
5.27.15
अन्तं गत्वा कर्मणां या प्रशंसा ।
सत्यं दमं चार्जवमानृशंस्यम् ।
अश्वमेधं राजसूयं तथेष्ट्वा ।
पापस्यान्तं कर्मणो मा पुनर्गाः ॥ ५.२७.१५ ॥
Habiendo alcanzado el fin de las acciones, la alabanza que proviene de la verdad, el dominio de sí, la rectitud y la bondad, y habiendo realizado el sacrificio del caballo y la consagración real, alcanza el fin de la acción pecaminosa; no vuelvas a ella.
5.27.16
तच्चेदेवं द्वेषरूपेण पार्थाः ।
करिष्यध्वं कर्म पापं चिराय।
निवसध्वं वर्षपूगान्वनेषु ।
दुःखं वासं पाण्डवा धर्म एव ॥ ५.२७.१६ ॥
Si vosotros, hijos de Pṛthā, en forma de odio, realizáis así por largo tiempo acciones pecaminosas, oh Pāṇḍavas, habitaréis muchos años en los bosques con dolor; eso es ciertamente el dharma.
5.27.17
प्रव्रज्यया यातयित्वा पुरस्ता-
दात्माधीनं यद्बलं ते तदाऽसीत्।
नित्यं च वश्याः सचिवास्तवेमे ।
जनार्दनो युयुधाश्च वीरः ॥ ५.२७.१७ ॥
La fuerza que entonces estaba bajo tu propio control, tras haberlos afligido antes con el destierro, era tuya; y estos tus consejeros siempre te estuvieron sometidos: Janārdana y el héroe Yuyudhāna también.
5.27.18
मत्स्यो राजा रुक्मरथः सपुत्रः ।
प्रहारिभिः सहपुत्रैर्विराटः।
राजानस्ते ये विजिताः पुरस्ता-
त्त्वामेव ते संश्रयेयुः समस्ताः ॥ ५.२७.१८ ॥
El rey Rukmaratha de los Matsya con sus hijos, y Virāṭa con sus hijos y guerreros; aquellos reyes que antes fueron vencidos por ti, todos ellos acudirían a ti en busca de refugio.
5.27.19
महासहायः प्रतपन्बलस्थः ।
पुरस्कृतो वासुदेवार्जुनाभ्याम्।
वरान्हनिष्यन्द्विषतो रङ्गमध्ये ।
व्यनेष्यथा धार्तराष्ट्रस्य दर्पम् ॥ ५.२७.१९ ॥
Poderoso en aliados, resplandeciente y firme en fuerza, con Vāsudeva y Arjuna colocados ante ti, matarás a los mejores de los enemigos en medio del campo de batalla y quebrarás el orgullo del hijo de Dhṛtarāṣṭra.
5.27.20
बलं कस्माद्वर्धयित्वा परस्य ।
निजान्कस्मात्कर्शयित्वा सहायान्।
निरुष्य कस्माद्वर्षपूगान्वनेषु ।
युयुत्ससे पाण्डव हीनकाले ॥ ५.२७.२० ॥
Oh Pāṇḍava, habiendo aumentado la fuerza del enemigo y debilitado a tus propios aliados, habiendo vivido muchos años en los bosques, ¿por qué deseas luchar en un momento desfavorable?
5.27.21
अप्राज्ञो वा पाण्डव युद्ध्यमानो-
ऽधर्मज्ञो वा भूतिमथोऽभ्युपैति।
प्रज्ञावान्वा बुद्ध्यमानोऽपि धर्मं ।
संस्तम्भाद्वा सोऽपि भूतेरपैति ॥ ५.२७.२१ ॥
Oh Pāṇḍava, tanto quien es insensato y lucha, como quien ignora el dharma, alcanza la prosperidad; pero incluso quien es sabio y comprende el dharma, si actúa por obstinación, cae de la prosperidad.
5.27.22
नाधर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि-
र्न संरम्भात्कर्म चकर्थ पापम् ।
आत्थ किं तत्कारणं यस्य हेतोः ।
प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षसीदम् ॥ ५.२७.२२ ॥
Oh Pārtha, tu intelecto no se inclina hacia la injusticia, ni has cometido acto malvado alguno por ira. Dices: ¿por qué causa deseas realizar esta acción contraria a la sabiduría?
5.27.23
अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि ।
यशोमुषं पापफलोदयं वा।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ ५.२७.२३ ॥
Oh gran rey, esta ira no nace de la enfermedad; es amarga, causa dolor de cabeza, roba la fama y hace surgir el fruto del pecado. Es para que la beban los buenos; los malvados no la beben. Por tanto, calmándote, bebe esta ira.
5.27.24
पापानुबन्धं को नु तं कामयेत ।
क्षमैव ते ज्यायसी नोत भोगाः ।
यत्र भीष्मः शान्तनवो हतः स्या-
द्यत्र द्रोणः सहपुत्रो हतः स्यात् ॥ ५.२७.२४ ॥
¿Quién desearía ese goce ligado al pecado? Para ti la paciencia es lo único mejor, no los placeres. Allí donde Bhīṣma, hijo de Śantanu, fuese muerto, y donde Droṇa fuese muerto junto con su hijo, ¿quién desearía eso?
5.27.25
कृपः शल्यः सौमदत्तिर्विकर्णो ।
विविंशतिः कर्णदुर्योधनौ च।
एतान्हत्वा कीदृशं तत्सुखं स्या-
द्यद्विन्देथास्तदनुब्रूहि पार्थ ॥ ५.२७.२५ ॥
Habiendo dado muerte a Kṛpa, Śalya, el hijo de Somadatta, Vikarṇa, Vivimśati, Karṇa y Duryodhana, ¿qué clase de felicidad sería la que obtendrías? Dímelo, hijo de Pṛthā.
5.27.26
लब्ध्वाऽपीमां पृथिवीं सागरान्तां ।
जरामृत्यू नैव हि त्वं प्रजह्याः।
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज-
न्नैवं विद्वान्नैव युद्धं कुरु त्वम् ॥ ५.२७.२६ ॥
Aun habiendo obtenido esta tierra que llega hasta el mar, no abandonarías la vejez ni la muerte. Oh rey, tampoco abandonarías lo agradable y lo desagradable, el placer y el dolor. Sabiéndolo, no hagas la guerra.
5.27.27
अमात्यानां यदि कामस्य हेतो-
रेवं युक्तं कर्म चिकीर्षसि त्वम्।
अपक्रमेः स्वं प्रदायैव तेषां ।
मागास्त्वं वै देवयानात्पथोऽद्य ॥ ५.२७.२७ ॥
Si deseas realizar tal acción conveniente por el deseo de tus ministros, entonces retírate entregándoles tu propia parte; hoy no te apartes del camino de los dioses.