மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.27.1
धर्मनित्या पाण्डव ते विचेष्टा ।
लोके श्रुता दृश्यते चापि पार्थ ।
महाश्रावं जीवित चाप्यनित्यं ।
संपश्य त्वं पाण्डव मा व्यनीनशः ॥ ५.२७.१ ॥
பாண்டவனே, உன் நடத்தை தர்மத்தில் நிலைத்தது என்று உலகில் கேட்கப்பட்டதும் காணப்படுவதும் ஆகும். பார்த்தனே, வாழ்க்கை பெரும் ஓட்டம் போன்றது, நிலையற்றது. பாண்டவனே, இதை நன்கு உணர். அழிந்துபோகாதே.
5.27.2
नचेद्भागं कुरवोऽन्यत्र युद्धा-
त्प्रयच्छेरंस्तुभ्यमजातशत्रो।
भैक्षचर्यामन्धकवृष्णिराज्ये ।
श्रेयो मन्ये न तु युद्धेन राज्यम् ॥ ५.२७.२ ॥
அஜாதசத்ருவே, போரைத் தவிர வேறு வழியில் குருக்கள் உனக்கு உன் பங்கைக் கொடுக்கவில்லை என்றால், அந்தகர்-விருஷ்ணிகளின் நாட்டில் பிச்சை எடுத்து வாழ்வதே சிறந்தது என்று நான் கருதுகிறேன், போரால் அரசைப் பெறுவது அல்ல.
5.27.3
अल्पकालं जीवितं यन्मनुष्ये ।
महास्रावं नित्यदुःखं चलं च।
भूयश्च तद्यशसो नानुरूपं ।
तस्मात्पापं पाण्डव मा कृथास्त्वम् ॥ ५.२७.३ ॥
மனிதனின் வாழ்க்கை குறுகிய காலமே நீடிக்கும், பெரும் ஓட்டம் போன்றது, எப்போதும் துன்பமானது, நிலையற்றது. மேலும் அது புகழுக்குத் தகுதியானதும் அல்ல. ஆகவே பாண்டவனே, பாவத்தைச் செய்யாதே.
5.27.4
कामा मनुष्यं प्रसजन्त एते ।
धर्मस्य ये विघ्नमूलं नरेन्द्र ।
पूर्वं नरस्तान्मतिमान्प्रणिघ्नन् ।
लोके प्रशंसां लभतेऽनवद्याम् ॥ ५.२७.४ ॥
மன்னர்களில் சிறந்தவனே, மனிதனைப் பற்றிக்கொள்ளும் இந்த ஆசைகள் தர்மத்திற்குத் தடையின் வேர்கள். அறிவுள்ள மனிதன் முன்பே இவற்றை வென்றால், உலகில் குற்றமற்ற புகழைப் பெறுகிறான்.
5.27.5
निबन्धनी ह्यर्थतृष्णेह पार्थ ।
तामिच्छतां बाध्यते धर्म एव।
धर्मं तु यः प्रणृणीते स बुद्धः ।
कामे गृध्नो हीयतेऽर्थानुरोधात् ॥ ५.२७.५ ॥
இங்கே செல்வ ஆசையே பிணைப்பு, பார்த்தா. அதை விரும்புவோருக்கு தர்மமே தடைபடுகிறது. தர்மத்தை நிறைவேற்றுபவனே அறிவுடையவன். காமத்தில் பேராசை கொண்டவன் பொருளைப் பின்தொடர்வதால் குறைந்து போகிறான்.
5.27.6
धर्मं कृत्वा कर्मणां तात मुख्यं ।
महाप्रतापः सवितेव भाति।
हीनो हि धर्मेण महीमपीमां ।
लब्ध्वा नरः सीदति पापबुद्धिः ॥ ५.२७.६ ॥
அன்பு மகனே, செயல்களில் தலையாய தர்மத்தைச் செய்து, பேராற்றல் கொண்ட மனிதன் சூரியனைப் போல் ஒளிர்கிறான். ஆனால் தர்மமின்றி, பாவ புத்தி கொண்ட மனிதன் இந்த பூமியைப் பெற்றாலும் வீழ்ந்து துன்புறுகிறான்.
5.27.7
वेदोऽधीतश्चरितं ब्रह्मचर्यं ।
यज्ञैरिष्टं ब्राह्मणेभ्यश्च दत्तम् ।
परं स्थानं मन्यमानेन भूय ।
आत्मा दत्तो वर्षपूगं सुखेभ्यः ॥ ५.२७.७ ॥
வேதம் ஓதப்பட்டது, பிரம்மசரியம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது, யாகங்களால் வழிபாடு செய்யப்பட்டது, பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்கப்பட்டது. உயர்ந்த நிலை என்று எண்ணி, பல ஆண்டுகள் இன்பங்களிலிருந்து தன்னைத் தந்தான்.
5.27.8
सुखप्रिये सेवमानोऽतिवेलं ।
योगाभ्यासे यो न करोति कर्म।
वित्तक्षये हीनसुखोऽतिवेलं ।
दुःखं शेते कामवेगप्रणुन्नः ॥ ५.२७.८ ॥
இன்பத்தை விரும்பி, மிகுதியாக அனுபவிப்பவன், யோகப் பயிற்சியில் செயல் செய்யாதவன், செல்வம் அழியும்போது இன்பமற்றவனாகி மிகுந்த துன்பத்தில் கிடக்கிறான், காம வேகத்தால் உந்தப்பட்டு.
5.27.9
एवं पुनर्ब्रह्मचर्याऽप्रसक्तो ।
हित्वा धर्मं यः प्रकरोत्यधर्मम्।
अश्रद्दधत्परलोकाय मूढो ।
हित्वा देहं तप्यते प्रेत्य मन्दः ॥ ५.२७.९ ॥
இவ்வாறே, பிரம்மசரியத்தில் பற்றில்லாமல், தர்மத்தை விட்டு அதர்மம் செய்பவன், மறுமைமேல் நம்பிக்கையற்ற, மூடனும் மந்த புத்தியுமானவன், உடலை விட்டபின் இறந்த பிறகு துன்பப்படுகிறான்.
5.27.10
न कर्मणां विप्रणाशोऽस्त्यमुत्र ।
पुण्यानां वाऽप्यथवा पापकानाम् ।
पूर्वं कर्तुर्गच्छति पुण्यपापं ।
पश्चात्त्वेनमनुयात्येव कर्ता ॥ ५.२७.१० ॥
செயல்களுக்கு மறுமையில் அழிவு இல்லை; அவை புண்ணியமோ பாவமோ. முதலில் செய்பவனின் புண்ணிய-பாவம் செல்கிறது; பின்னர் செய்பவனே அதைப் பின்தொடர்கிறான்.
5.27.11
न्यायोपेतं ब्राह्मणेभ्योऽथ दत्तं ।
श्रद्धापूतं गन्धरसोपपन्नम् ।
अन्वाहार्येषूत्तमदक्षिणेषु ।
तथारूपं कर्म विख्यायते ते ॥ ५.२७.११ ॥
நியாயமாகப் பெற்று, நம்பிக்கையால் தூய்மைப்படுத்தி, நறுமணமும் சுவையும் கொண்டு, அந்வாஹார்ய யாகங்களில் சிறந்த தக்ஷிணையுடன் பிராமணர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட தானம் — அத்தகைய கர்மமே உன்னுடையதாகப் புகழ்பெறுகிறது.
5.27.12
इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्यं ।
न वै किंचित्क्रियते प्रेत्य कार्यम् ।
कृतं त्वया पारलोक्यं च कर्म ।
पुण्यं महत्सद्भिरतिप्रशस्तम् ॥ ५.२७.१२ ॥
பார்த்தா, இந்த களத்தில் (வாழ்வில்) மட்டுமே கடமை செய்யப்படுகிறது; மரணத்திற்குப் பின் எதுவும் செய்ய முடியாது. நீ மறுமை தொடர்பான கர்மத்தைச் செய்தாய்; அது பெரும் புண்ணியம், நல்லோரால் மிகவும் புகழப்படுவது.
5.27.13
जहाति मृत्युं च जरां भयं च ।
न क्षुत्पिपासे मनसोऽप्रियाणि।
न कर्तव्यं विद्यते तत्र किंचि-
दन्यत्र वै चेन्द्रियप्रीणनाद्धि ॥ ५.२७.१३ ॥
அவன் மரணத்தையும், மூப்பையும், பயத்தையும் விட்டுவிடுகிறான்; பசியும் தாகமும் மனத்தின் விரும்பாத பொருள்கள் அவனை வருத்துவதில்லை. அங்கே இந்திரியங்களை மகிழ்விப்பதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்யத் தக்கதாக இல்லை.
5.27.14
एवंरूपं कर्मफलं नरेन्द्र ।
मातापित्रोर्हृदयस्याप्रियेण।
त्यज क्रोधं पाण्डव हर्षजं च ।
लोकावुभौ मा प्रहासीश्चिराया ॥ ५.२७.१४ ॥
மன்னா, கர்மத்தின் பலன் இத்தகையதே; பெற்றோரின் இதயத்திற்கு விரும்பத்தகாதது. பாண்டவனே, மகிழ்ச்சியிலிருந்து பிறந்த கோபத்தை விடு; இரு உலகங்களையும் நீண்ட காலம் கைவிடாதே.
5.27.15
अन्तं गत्वा कर्मणां या प्रशंसा ।
सत्यं दमं चार्जवमानृशंस्यम् ।
अश्वमेधं राजसूयं तथेष्ट्वा ।
पापस्यान्तं कर्मणो मा पुनर्गाः ॥ ५.२७.१५ ॥
செயல்களின் முடிவை அடைந்து பெறும் புகழ், உண்மை, அடக்கம், நேர்மை, கருணை, அசுவமேதம், ராஜசூயம் ஆகியவற்றைச் செய்த பின், பாவச் செயலின் முடிவை அடை; மீண்டும் அதற்குச் செல்லாதே.
5.27.16
तच्चेदेवं द्वेषरूपेण पार्थाः ।
करिष्यध्वं कर्म पापं चिराय।
निवसध्वं वर्षपूगान्वनेषु ।
दुःखं वासं पाण्डवा धर्म एव ॥ ५.२७.१६ ॥
பிருதையின் மக்களே, இவ்வாறு வெறுப்பின் வடிவில் நீங்கள் நீண்ட காலம் பாவச் செயல் செய்தால், பாண்டவர்களே, பல ஆண்டுகள் காடுகளில் துன்பமான வாசம் செய்வீர்கள்; அதுவே தர்மம்.
5.27.17
प्रव्रज्यया यातयित्वा पुरस्ता-
दात्माधीनं यद्बलं ते तदाऽसीत्।
नित्यं च वश्याः सचिवास्तवेमे ।
जनार्दनो युयुधाश्च वीरः ॥ ५.२७.१७ ॥
வனவாசத்தால் முன்பு துன்புறுத்தப்பட்டு, உன் ஆளுகைக்குட்பட்ட படை உனக்கு அப்போது இருந்தது; உன் இந்த அமைச்சர்களும் எப்போதும் உனக்கு அடங்கியிருந்தனர்; ஜனார்தனனும், வீரன் யுயுதானனும் கூட.
5.27.18
मत्स्यो राजा रुक्मरथः सपुत्रः ।
प्रहारिभिः सहपुत्रैर्विराटः।
राजानस्ते ये विजिताः पुरस्ता-
त्त्वामेव ते संश्रयेयुः समस्ताः ॥ ५.२७.१८ ॥
மத்ஸ்ய அரசன் ருக்மரதனும் தன் மகன்களுடன், விராடனும் தன் மகன்களுடனும் போர்வீரர்களுடனும்; உன்னால் முன்பு வெல்லப்பட்ட அரசர்கள் அனைவரும் உன்னையே அடைக்கலமாகக் கொள்வர்.
5.27.19
महासहायः प्रतपन्बलस्थः ।
पुरस्कृतो वासुदेवार्जुनाभ्याम्।
वरान्हनिष्यन्द्विषतो रङ्गमध्ये ।
व्यनेष्यथा धार्तराष्ट्रस्य दर्पम् ॥ ५.२७.१९ ॥
பெரும் துணைவர்களுடன், ஒளிவீசி, பலத்தில் நின்று, வாசுதேவனும் அர்ஜுனனும் முன்னிற்க, நீ எதிரிகளின் சிறந்த வீரர்களை போர்க்களத்தின் நடுவில் கொன்று, திருதராஷ்டிரனின் மகனின் செருக்கை அழிப்பாய்.
5.27.20
बलं कस्माद्वर्धयित्वा परस्य ।
निजान्कस्मात्कर्शयित्वा सहायान्।
निरुष्य कस्माद्वर्षपूगान्वनेषु ।
युयुत्ससे पाण्डव हीनकाले ॥ ५.२७.२० ॥
பாண்டவனே, பகைவரின் படையை வளர்த்து, உன் சொந்த துணைவர்களை வலிமையற்றவர்களாக்கி, காடுகளில் பல ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, ஏன் தகாத காலத்தில் போர் புரிய விரும்புகிறாய்?
5.27.21
अप्राज्ञो वा पाण्डव युद्ध्यमानो-
ऽधर्मज्ञो वा भूतिमथोऽभ्युपैति।
प्रज्ञावान्वा बुद्ध्यमानोऽपि धर्मं ।
संस्तम्भाद्वा सोऽपि भूतेरपैति ॥ ५.२७.२१ ॥
பாண்டவனே, அறிவற்றவனாய்ப் போர் புரிபவனோ, அல்லது தருமத்தை அறியாதவனோ, செழிப்பை அடைகிறான்; அறிவுள்ளவனாயினும், தருமத்தை உணர்ந்திருந்தும் பிடிவாதத்தால் செயல்படுபவனும் செழிப்பிலிருந்து வீழ்கிறான்.
5.27.22
नाधर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि-
र्न संरम्भात्कर्म चकर्थ पापम् ।
आत्थ किं तत्कारणं यस्य हेतोः ।
प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षसीदम् ॥ ५.२७.२२ ॥
பார்த்தா, உன் புத்தி அதர்மத்தில் நிலைத்ததில்லை; கோபத்தால் நீ பாவச் செயல் எதையும் செய்ததில்லை. எந்தக் காரணத்தால் அறிவுக்கு முரணான இச்செயலைச் செய்ய விரும்புகிறாய் என்று சொல்கிறாய்?
5.27.23
अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि ।
यशोमुषं पापफलोदयं वा।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ ५.२७.२३ ॥
மகாராஜா, இந்தக் கோபம் நோயால் பிறந்ததல்ல; அது கசப்பானது, தலைவலி தருவது, புகழைக் கொள்ளையடிப்பது, பாவத்தின் பலனை எழுப்புவது. அது நல்லோர் அருந்த வேண்டியது; தீயோர் அதை அருந்துவதில்லை. ஆகவே அமைதியடைந்து இந்தக் கோபத்தை அருந்துங்கள்.
5.27.24
पापानुबन्धं को नु तं कामयेत ।
क्षमैव ते ज्यायसी नोत भोगाः ।
यत्र भीष्मः शान्तनवो हतः स्या-
द्यत्र द्रोणः सहपुत्रो हतः स्यात् ॥ ५.२७.२४ ॥
பாவத்தோடு பிணைந்த பலனை யார் விரும்புவார்? உங்களுக்கு பொறுமையே மேலானது, போகங்கள் அல்ல. சாந்தனுவின் மகன் பீஷ்மர் கொல்லப்படும் இடத்திலும், மகனுடன் துரோணர் கொல்லப்படும் இடத்திலும் யார் அதை விரும்புவார்?
5.27.25
कृपः शल्यः सौमदत्तिर्विकर्णो ।
विविंशतिः कर्णदुर्योधनौ च।
एतान्हत्वा कीदृशं तत्सुखं स्या-
द्यद्विन्देथास्तदनुब्रूहि पार्थ ॥ ५.२७.२५ ॥
கிருபர், சல்யர், சோமதத்தனின் மகன், விகர்ணன், விவிம்சதி, கர்ணன், துரியோதனன் ஆகியோரைக் கொன்று, நீங்கள் அடையும் அந்த சுகம் எத்தகையது? பிருதையின் மகனே, அதைச் சொல்லுங்கள்.
5.27.26
लब्ध्वाऽपीमां पृथिवीं सागरान्तां ।
जरामृत्यू नैव हि त्वं प्रजह्याः।
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज-
न्नैवं विद्वान्नैव युद्धं कुरु त्वम् ॥ ५.२७.२६ ॥
கடல் வரை பரவிய இந்தப் பூமியைப் பெற்றாலும், முதுமையையும் மரணத்தையும் நீங்கள் விட்டுவிட முடியாது. அரசே, இன்பம்-துன்பம், விருப்பம்-வெறுப்பு இவற்றையும் நீங்கள் துறக்க முடியாது. இதை அறிந்தும் நீங்கள் போர் செய்யாதீர்கள்.
5.27.27
अमात्यानां यदि कामस्य हेतो-
रेवं युक्तं कर्म चिकीर्षसि त्वम्।
अपक्रमेः स्वं प्रदायैव तेषां ।
मागास्त्वं वै देवयानात्पथोऽद्य ॥ ५.२७.२७ ॥
அமைச்சர்களின் ஆசையின் காரணமாக நீ இத்தகைய செயலைச் செய்ய விரும்பினால், அவர்களுக்கு உன் பங்கைக் கொடுத்தே விலகிவிடு; இன்று நீ தேவயான வழியிலிருந்து விலகாதே.