Mahābhārata · Adhyāya 5.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.27.1
धर्मनित्या पाण्डव ते विचेष्टा ।
लोके श्रुता दृश्यते चापि पार्थ ।
महाश्रावं जीवित चाप्यनित्यं ।
संपश्य त्वं पाण्डव मा व्यनीनशः ॥ ५.२७.१ ॥
Pāṇḍava, a tua conduta é conhecida e vista no mundo como firme no dharma. Pārtha, a vida é um grande escoamento e é impermanente. Pāṇḍava, considera isto bem; não percas a tua vida.
5.27.2
नचेद्भागं कुरवोऽन्यत्र युद्धा-
त्प्रयच्छेरंस्तुभ्यमजातशत्रो।
भैक्षचर्यामन्धकवृष्णिराज्ये ।
श्रेयो मन्ये न तु युद्धेन राज्यम् ॥ ५.२७.२ ॥
Ajātaśatru, se os Kuru não te derem a tua parte de outra forma que não a guerra, considero melhor viver de mendicância no reino dos Andhaka-Vṛṣṇi do que obter o reino pela guerra.
5.27.3
अल्पकालं जीवितं यन्मनुष्ये ।
महास्रावं नित्यदुःखं चलं च।
भूयश्च तद्यशसो नानुरूपं ।
तस्मात्पापं पाण्डव मा कृथास्त्वम् ॥ ५.२७.३ ॥
A vida humana dura pouco; é um grande escoamento, sempre dolorosa e instável, e além disso não condiz com a fama. Portanto, Pāṇḍava, não cometas o mal.
5.27.4
कामा मनुष्यं प्रसजन्त एते ।
धर्मस्य ये विघ्नमूलं नरेन्द्र ।
पूर्वं नरस्तान्मतिमान्प्रणिघ्नन् ।
लोके प्रशंसां लभतेऽनवद्याम् ॥ ५.२७.४ ॥
Senhor dos homens, estes desejos aderem ao homem; são a raiz do obstáculo ao dharma. O homem sábio que primeiro os abate obtém no mundo um louvor irrepreensível.
5.27.5
निबन्धनी ह्यर्थतृष्णेह पार्थ ।
तामिच्छतां बाध्यते धर्म एव।
धर्मं तु यः प्रणृणीते स बुद्धः ।
कामे गृध्नो हीयतेऽर्थानुरोधात् ॥ ५.२७.५ ॥
Aqui a sede de riqueza é de fato um laço, ó filho de Pṛthā. Para os que a desejam, o dharma em si é obstruído. Aquele que verdadeiramente pratica o dharma é o sábio. O homem ávido de desejo diminui perseguindo a riqueza.
5.27.6
धर्मं कृत्वा कर्मणां तात मुख्यं ।
महाप्रतापः सवितेव भाति।
हीनो हि धर्मेण महीमपीमां ।
लब्ध्वा नरः सीदति पापबुद्धिः ॥ ५.२७.६ ॥
Querido, tendo realizado o dharma, o principal dos atos, o homem de grande esplendor brilha como o sol. Mas o homem privado de dharma, de mente má, afunda mesmo depois de obter esta terra.
5.27.7
वेदोऽधीतश्चरितं ब्रह्मचर्यं ।
यज्ञैरिष्टं ब्राह्मणेभ्यश्च दत्तम् ।
परं स्थानं मन्यमानेन भूय ।
आत्मा दत्तो वर्षपूगं सुखेभ्यः ॥ ५.२७.७ ॥
O Veda foi estudado, a disciplina da castidade praticada, sacrifícios oferecidos e dádivas dadas aos brâmanes. Considerando isso o estado supremo, um homem se privou dos prazeres por muitos anos.
5.27.8
सुखप्रिये सेवमानोऽतिवेलं ।
योगाभ्यासे यो न करोति कर्म।
वित्तक्षये हीनसुखोऽतिवेलं ।
दुःखं शेते कामवेगप्रणुन्नः ॥ ५.२७.८ ॥
Amante do prazer, entregue em excesso, quem não age na prática do yoga, e, perdida a riqueza, privado de felicidade, jaz em grande sofrimento, impelido pela força do desejo.
5.27.9
एवं पुनर्ब्रह्मचर्याऽप्रसक्तो ।
हित्वा धर्मं यः प्रकरोत्यधर्मम्।
अश्रद्दधत्परलोकाय मूढो ।
हित्वा देहं तप्यते प्रेत्य मन्दः ॥ ५.२७.९ ॥
Assim também, quem, não apegado à disciplina da castidade, abandona o dharma e pratica o adharma, sem fé no outro mundo, iludido e tolo, após deixar o corpo sofre no além.
5.27.10
न कर्मणां विप्रणाशोऽस्त्यमुत्र ।
पुण्यानां वाऽप्यथवा पापकानाम् ।
पूर्वं कर्तुर्गच्छति पुण्यपापं ।
पश्चात्त्वेनमनुयात्येव कर्ता ॥ ५.२७.१० ॥
As ações não se destroem no outro mundo, sejam meritórias ou pecaminosas. O mérito e o demérito do agente vão primeiro; depois o próprio agente os segue.
5.27.11
न्यायोपेतं ब्राह्मणेभ्योऽथ दत्तं ।
श्रद्धापूतं गन्धरसोपपन्नम् ।
अन्वाहार्येषूत्तमदक्षिणेषु ।
तथारूपं कर्म विख्यायते ते ॥ ५.२७.११ ॥
Uma doação feita aos brâmanes, obtida por meios justos, purificada pela fé, acompanhada de perfume e sabor, oferecida com excelentes honorários nas oferendas anvāhārya: tal é o ato celebrado como teu.
5.27.12
इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्यं ।
न वै किंचित्क्रियते प्रेत्य कार्यम् ।
कृतं त्वया पारलोक्यं च कर्म ।
पुण्यं महत्सद्भिरतिप्रशस्तम् ॥ ५.२७.१२ ॥
Ó filho de Pṛthā, o dever só se cumpre aqui, neste campo da vida; após a morte nada mais pode ser feito. Realizaste a ação relativa ao outro mundo, um grande mérito, altamente louvado pelos bons.
5.27.13
जहाति मृत्युं च जरां भयं च ।
न क्षुत्पिपासे मनसोऽप्रियाणि।
न कर्तव्यं विद्यते तत्र किंचि-
दन्यत्र वै चेन्द्रियप्रीणनाद्धि ॥ ५.२७.१३ ॥
Ele abandona a morte, a velhice e o medo; a fome, a sede e o que desagrada à mente não o atormentam. Ali nada há a fazer, exceto a satisfação dos sentidos, de fato.
5.27.14
एवंरूपं कर्मफलं नरेन्द्र ।
मातापित्रोर्हृदयस्याप्रियेण।
त्यज क्रोधं पाण्डव हर्षजं च ।
लोकावुभौ मा प्रहासीश्चिराया ॥ ५.२७.१४ ॥
Ó senhor dos homens, tal é o fruto da ação, desagradável ao coração de mãe e pai. Ó Pāṇḍava, abandona a ira nascida da alegria; não abandones ambos os mundos por muito tempo.
5.27.15
अन्तं गत्वा कर्मणां या प्रशंसा ।
सत्यं दमं चार्जवमानृशंस्यम् ।
अश्वमेधं राजसूयं तथेष्ट्वा ।
पापस्यान्तं कर्मणो मा पुनर्गाः ॥ ५.२७.१५ ॥
Tendo alcançado o fim das ações, o louvor que vem da verdade, do domínio de si, da retidão e da bondade, e tendo realizado o sacrifício do cavalo e a consagração real, alcança o fim da ação pecaminosa; não voltes a ela.
5.27.16
तच्चेदेवं द्वेषरूपेण पार्थाः ।
करिष्यध्वं कर्म पापं चिराय।
निवसध्वं वर्षपूगान्वनेषु ।
दुःखं वासं पाण्डवा धर्म एव ॥ ५.२७.१६ ॥
Se vós, filhos de Pṛthā, sob a forma do ódio, praticardes assim por longo tempo ações pecaminosas, ó Pāṇḍavas, habitareis por muitos anos nas florestas, em sofrimento; isso é certamente o dharma.
5.27.17
प्रव्रज्यया यातयित्वा पुरस्ता-
दात्माधीनं यद्बलं ते तदाऽसीत्।
नित्यं च वश्याः सचिवास्तवेमे ।
जनार्दनो युयुधाश्च वीरः ॥ ५.२७.१७ ॥
A força que então estava sob o teu próprio controle, depois de os terem afligido antes com o exílio, era tua; e estes teus conselheiros sempre te estiveram submissos: Janārdana e o herói Yuyudhāna também.
5.27.18
मत्स्यो राजा रुक्मरथः सपुत्रः ।
प्रहारिभिः सहपुत्रैर्विराटः।
राजानस्ते ये विजिताः पुरस्ता-
त्त्वामेव ते संश्रयेयुः समस्ताः ॥ ५.२७.१८ ॥
O rei Rukmaratha dos Matsya com os seus filhos, e Virāṭa com os seus filhos e guerreiros; aqueles reis que outrora venceste, todos eles buscariam refúgio em ti.
5.27.19
महासहायः प्रतपन्बलस्थः ।
पुरस्कृतो वासुदेवार्जुनाभ्याम्।
वरान्हनिष्यन्द्विषतो रङ्गमध्ये ।
व्यनेष्यथा धार्तराष्ट्रस्य दर्पम् ॥ ५.२७.१९ ॥
Poderoso em aliados, resplandecente e firme em força, com Vāsudeva e Arjuna postos à frente, matarás os melhores dos inimigos no meio do campo de batalha e quebrarás o orgulho do filho de Dhṛtarāṣṭra.
5.27.20
बलं कस्माद्वर्धयित्वा परस्य ।
निजान्कस्मात्कर्शयित्वा सहायान्।
निरुष्य कस्माद्वर्षपूगान्वनेषु ।
युयुत्ससे पाण्डव हीनकाले ॥ ५.२७.२० ॥
Ó Pāṇḍava, tendo aumentado a força do inimigo e enfraquecido os teus próprios aliados, tendo vivido muitos anos nas florestas, por que desejas lutar em tempo desfavorável?
5.27.21
अप्राज्ञो वा पाण्डव युद्ध्यमानो-
ऽधर्मज्ञो वा भूतिमथोऽभ्युपैति।
प्रज्ञावान्वा बुद्ध्यमानोऽपि धर्मं ।
संस्तम्भाद्वा सोऽपि भूतेरपैति ॥ ५.२७.२१ ॥
Ó Pāṇḍava, quem é insensato e luta, ou quem ignora o dharma, alcança a prosperidade; mas até quem é sábio e compreende o dharma, se age por obstinação, cai da prosperidade.
5.27.22
नाधर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि-
र्न संरम्भात्कर्म चकर्थ पापम् ।
आत्थ किं तत्कारणं यस्य हेतोः ।
प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षसीदम् ॥ ५.२७.२२ ॥
Ó Pārtha, teu intelecto não se fixa na injustiça, nem cometeste ato mau por ira. Dizes: por que causa desejas realizar esta ação contrária à sabedoria?
5.27.23
अव्याधिजं कटुकं शीर्षरोगि ।
यशोमुषं पापफलोदयं वा।
सतां पेयं यन्न पिबन्त्यसन्तो ।
मन्युं महाराज पिब प्रशाम्य ॥ ५.२७.२३ ॥
Ó grande rei, esta ira não nasce da doença; é amarga, causa dor de cabeça, rouba a fama e faz brotar o fruto do pecado. É para ser bebida pelos bons; os maus não a bebem. Portanto, acalmando-te, bebe esta ira.
5.27.24
पापानुबन्धं को नु तं कामयेत ।
क्षमैव ते ज्यायसी नोत भोगाः ।
यत्र भीष्मः शान्तनवो हतः स्या-
द्यत्र द्रोणः सहपुत्रो हतः स्यात् ॥ ५.२७.२४ ॥
Quem desejaria aquele gozo ligado ao pecado? Para ti, só a paciência é melhor, não os prazeres. Onde Bhīṣma, filho de Śantanu, fosse morto, e onde Droṇa fosse morto junto com seu filho, quem desejaria isso?
5.27.25
कृपः शल्यः सौमदत्तिर्विकर्णो ।
विविंशतिः कर्णदुर्योधनौ च।
एतान्हत्वा कीदृशं तत्सुखं स्या-
द्यद्विन्देथास्तदनुब्रूहि पार्थ ॥ ५.२७.२५ ॥
Tendo matado Kṛpa, Śalya, o filho de Somadatta, Vikarṇa, Vivimśati, Karṇa e Duryodhana, que tipo de felicidade seria aquela que obterias? Diz-me isso, filho de Pṛthā.
5.27.26
लब्ध्वाऽपीमां पृथिवीं सागरान्तां ।
जरामृत्यू नैव हि त्वं प्रजह्याः।
प्रियाप्रिये सुखदुःखे च राज-
न्नैवं विद्वान्नैव युद्धं कुरु त्वम् ॥ ५.२७.२६ ॥
Mesmo tendo obtido esta terra que vai até o oceano, não abandonarias a velhice nem a morte. Ó rei, nem abandonarias o agradável e o desagradável, o prazer e a dor. Sabendo isto, não faças a guerra.
5.27.27
अमात्यानां यदि कामस्य हेतो-
रेवं युक्तं कर्म चिकीर्षसि त्वम्।
अपक्रमेः स्वं प्रदायैव तेषां ।
मागास्त्वं वै देवयानात्पथोऽद्य ॥ ५.२७.२७ ॥
Se desejas realizar tal ação adequada pelo desejo de teus ministros, então retira-te, entregando-lhes a tua própria parte; hoje não te desvies do caminho dos deuses.