Mahābhārata · Adhyāya 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता ।
सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी ॥ ५.४७.१ ॥
Así, mientras el rey conversaba con el sabio Sanatsujāta y con Vidura, aquella noche transcurrió.
5.47.2
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते ।
सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया ॥ ५.४७.२ ॥
Cuando aquella noche amaneció, todos los reyes, alegres y deseosos de ver al auriga (Sañjaya), entraron en la sala de la asamblea.
5.47.3
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः ।
धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम् ॥ ५.४७.३ ॥
Oh rey, deseosos de escuchar las palabras de los Pāṇḍavas, llenas de dharma y de provecho, todos ellos, con Dhṛtarāṣṭra a la cabeza, fueron a aquella hermosa sala.
5.47.4
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् ।
चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा ॥ ५.४७.४ ॥
Brillante como el néctar, vasta, adornada con patios de oro, de esplendor lunar, muy hermosa y rociada con agua de sándalo.
5.47.5
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि ।
अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः ॥ ५.४७.५ ॥
Cubierta de hermosos asientos, de oro, de madera, de madera dura como hierro y de marfil, bien extendidos con cubiertas superiores.
5.47.6
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः । ॥ ५.४७.६ ॥
Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Śalya, Kṛtavarman, Jayadratha, Aśvatthāman, Vikarṇa, Somadatta y Bāhlika.
5.47.7
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः ।
सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ ।
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम् ॥ ५.४७.७ ॥
Vidura, el de gran sabiduría, y Yuyutsu, el gran guerrero en carro, y todos los reyes valientes, oh toro de los Bharatas, habiendo puesto a Dhṛtarāṣṭra al frente, entraron en aquella hermosa sala de asamblea.
5.47.8
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः ॥ ५.४७.८ ॥
Duḥśāsana, Citrasena, también Śakuni, hijo de Subala, Durmukha, Duḥsaha, Karṇa, Ulūka, y luego Vivińśati.
5.47.9
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम् ।
विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा ॥ ५.४७.९ ॥
Oh rey, poniendo al frente a Duryodhana, el rey de los Kuru, el implacable, entraron en aquella sala de asamblea, como los dioses entran en la asamblea de Indra.
5.47.10
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः ।
शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा ॥ ५.४७.१० ॥
Oh rey, al entrar entonces aquellos héroes de brazos como barras de hierro, aquella sala brilló como una cueva de montaña con leones.
5.47.11
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः ।
आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः ॥ ५.४७.११ ॥
Habiendo entrado en aquella sala de asamblea, todos aquellos grandes arqueros, de gran poder y resplandecientes como el sol, tomaron asiento en tronos maravillosos.
5.47.12
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम् ॥ ५.४७.१२ ॥
Oh descendiente de Bharata, mientras todos aquellos reyes estaban sentados, el portero anunció que había llegado el hijo del cochero.
5.47.13
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति ।
दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः ॥ ५.४७.१३ ॥
Aquí llega en su carro el que fue a los Pāṇḍava; nuestro mensajero viene rápidamente con excelentes caballos de Sindhu.
5.47.14
…पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः ॥ ५.४७.१४ ॥
…Entonces el portador de pendientes saltó rápidamente de su carro y entró en la asamblea llena de reyes magnánimos.
5.47.15
प्राप्तोऽस्मि पाण्डवान्गत्वा तं विजानीत कौरवाः ।
यथावयः कुरून्सर्वान्प्रतिनन्दन्ति पाण्डवाः ॥ ५.४७.१५ ॥
He ido a los Pāṇḍava y he regresado. Sabed esto, Kauravas: los Pāṇḍava saludan a todos los Kuru a cambio, según su edad.
5.47.16
अभिवादयन्ति वृद्धांश्च वयस्यांश्च वयस्यवत् ।
पुनश्चाभ्यवदन्पार्थाः प्रतिपूज्य यथावयः ॥ ५.४७.१६ ॥
Los Pāṇḍava saludan a los ancianos y tratan a sus iguales como iguales. Luego los hijos de Pṛthā, honrando a cada uno según su edad, les hablan.
5.47.17
यथाहं धृतराष्ट्रेण शिष्टः पूर्वमितो गतः ।
अब्रवं पाण्डवान्गत्वा नात्र किञ्चन हापितम् ॥ ५.४७.१७ ॥
Tal como Dhṛtarāṣṭra me había instruido antes, fui desde aquí y hablé a los Pāṇḍava; no se omitió nada.
5.47.18
पृच्छामि त्वां सञ्जय राजमध्ये ।
यदब्रवीद्वाक्यमदीनसत्वः।
जनार्दनस्तात युधां प्रणेता ।
दुरात्मनां जीवितच्छिन्महात्मा ॥ ५.४७.१८ ॥
Sañjaya, en medio de los reyes te pregunto: ¿qué palabras pronunció Janārdana, de espíritu indómito? Querido, ¿qué dijo aquel magnánimo guía de guerreros, destructor de la vida de los malvados?
5.47.19
आगुल्फेभ्योऽभिसंवीतः प्रयतोऽहं कृताञ्जलिः ।
शुद्धान्तं प्राविशं राजन्नाख्यातो नरसिंहयोः ॥ ५.४७.१९ ॥
Oh rey, envuelto en tela hasta los tobillos, sereno y con las manos juntas, entré en los aposentos interiores, anunciado por los dos leones entre los hombres.
5.47.20
न चाभिमन्युर्न यमौ तं देशमभिजग्मतुः ।
यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ ५.४७.२० ॥
Ni Abhimanyu ni los gemelos habían ido a aquel lugar donde estaban los dos Kṛṣṇas, Kṛṣṇā y la resplandeciente Satyabhāmā.
5.47.21
उभौ मध्वासवक्षीबौ वरचन्दनरूषितौ ।
स्त्रग्विणौ वरवस्त्राङ्गौ वराभरणभूषितौ ॥ ५.४७.२१ ॥
Ambos, embriagados de hidromiel y licor, untados con excelente sándalo, llevando guirnaldas, con vestiduras finas y adornados con excelentes joyas.
5.47.22
नैकरत्नविचित्रं च काञ्चनं च वरासनम् ।
नानास्तरणसंस्तीर्णं यत्रासाते नरर्षभौ ॥ ५.४७.२२ ॥
En el excelente asiento de oro, variado con muchas joyas y cubierto con diversas telas, donde se sentaban los dos toros entre los hombres.
5.47.23
सत्याङ्कमुपधानं तु कृत्वा शेते जनार्दनः ।
अर्जुनाङ्कगतौ पादौ केशवस्योपलक्षये।
अर्जुनस्य च कृष्णायाः शुभायाश्चाङ्कगावुभौ ॥ ५.४७.२३ ॥
Usando el regazo de Satyā como almohada, yace Janārdana. Observé los pies de Keśava sobre el regazo de Arjuna, y ambos pies sobre los regazos de Arjuna y la auspiciosa Kṛṣṇā.
5.47.24
काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो वै प्रादिशन्मुदा ।
दासीभ्यामाहृतं मह्यं स्पृष्ट्वा भूमावुपाविशम् ॥ ५.४७.२४ ॥
Pārtha me dio gustoso un taburete de oro; traído para mí por dos sirvientas, lo toqué al suelo y me senté.
5.47.25
ऊर्ध्वरेखाङ्कितौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ ।
पादपीठादपहृतौ धारयेतां वरस्त्रियौ ॥ ५.४७.२५ ॥
Los pies auspiciosos, marcados con líneas ascendentes, de Pārtha eran sostenidos por dos excelentes mujeres, retirados del reposapiés.
5.47.26
न नूनं कल्मषं किञ्चिन्मम कर्मसु विद्यते ।
स्त्रीरत्नाभ्यां समेतौ यन्मिथो मामभ्यभाषताम् ॥ ५.४७.२६ ॥
Ciertamente no hay falta alguna en mis acciones, pues aquellas dos joyas entre las mujeres se dirigieron a mí juntas.
5.47.27
विस्मयो मे महानासीदास्त्रं मे बहुसङ्गतम् ।
हृष्टानि चैव रोमाणि दृष्ट्वा तौ सहितावुभौ ॥ ५.४७.२७ ॥
Me invadió un gran asombro, y mis pensamientos sobre las armas se enredaron; al ver a los dos juntos, se me erizaron los cabellos.
5.47.28
श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ नागाविव समुच्छ्रितौ ।
एकशय्यागतौ दृष्ट्वा भयं मे महदाविशत् ॥ ५.४७.२८ ॥
Oscuros, grandes y jóvenes, como dos elefantes erguidos; al verlos llegar juntos a un mismo lecho, un gran temor penetró en mí.
5.47.29
ततोऽभ्यचिन्तयं तत्र दृष्ट्वा तौ पुरुषर्षभौ ।
सङ्कल्पो धर्मराजस्य नानवाप्योऽस्ति कश्चन।
निदेशगाविमौ यस्य नरनारायणावुभौ ॥ ५.४७.२९ ॥
Entonces, al ver allí a aquellos dos toros entre los hombres, reflexioné: ningún propósito del rey del dharma es inalcanzable, pues estos dos, Nara y Nārāyaṇa, obedecen su mandato.
5.47.30
सत्कृतश्चान्नपानाभ्यामाच्छन्नो लब्धसत्क्रियः ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि सन्धाय सन्देशं चाभ्यचोदयम् ॥ ५.४७.३० ॥
Honrado con comida y bebida y recibido con cortesía, puse las manos juntas sobre mi cabeza y transmití el mensaje.
5.47.31
धनुर्धरोचितेनाथ पाणिनैकं सलक्षणम् ।
पादमानाययत्पार्थः केशवस्य यशस्विनः ॥ ५.४७.३१ ॥
Entonces Pārtha (Arjuna), el arquero, con su mano apropiada acercó un pie del renombrado Keśava, marcado con signos auspiciosos.
5.47.32
इन्द्रकेतुरिवोत्थाय दिव्याभरणभूषितः ।
इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माऽभ्यभाषत ॥ ५.४७.३२ ॥
Kṛṣṇa, levantándose como el estandarte de Indra, adornado con ornamentos divinos, igual en poder a Indra, sentado, me habló.
5.47.33
स वाचं वदतां श्रेष्ठ आददे वचनक्षमाम् ।
दीपनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ ५.४७.३३ ॥
El mejor de los oradores tomó una palabra apta para ser pronunciada, que inflamaba a los hijos de Dhṛtarāṣṭra, suave al comienzo pero muy dura.
5.47.34
बहिश्चरस्य प्राणस्य प्रियस्य प्रियकारिणः ।
मतिमान्मतिमास्थाय केशवः सन्दधे वचः ॥ ५.४७.३४ ॥
Para el aliento vital que se mueve fuera, para el querido, para quien hace lo que agrada, el sabio Keśava, recurriendo al juicio, compuso sus palabras.
5.47.35
वचनं वचनज्ञस्य शिक्षाक्षरसमन्वितम् ।
मनःप्रह्लादनं श्रेष्ठं पश्चाद्धृदयतापनम् ॥ ५.४७.३५ ॥
La palabra de quien conoce la palabra, dotada de letras de enseñanza, alegrando la mente, excelente, pero después abrasadora del corazón.
5.47.36
सञ्जयैतद्वचो ब्रूयाः प्राप्य क्षत्रियसंसदम् ।
श्रृण्वतः कुरुवृद्धस्य आचार्यस्य च धीमतः ॥ ५.४७.३६ ॥
Oh Sañjaya, al llegar a la asamblea de guerreros, debes decir estas palabras mientras escuchan el anciano de los Kurus y el sabio maestro.
5.47.37
अर्थांस्त्यजत पार्थेषु सुखमाप्नुत कामजम् ।
प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ ५.४७.३७ ॥
Renuncia a la riqueza y entrégala a los hijos de Pṛthā, y obtendrás la felicidad nacida del deseo. Haz lo que es querido para quienes te son queridos, pues el rey se apresura hacia la victoria.
5.47.38
यजध्वं विविधैर्यज्ञैर्दक्षिणाश्च प्रयच्छत ।
पुत्रेर्दारैश्च मोदध्वमागतं वो महद्भयम् ॥ ५.४७.३८ ॥
Realiza diversos sacrificios y ofrece dádivas sacrificiales. Regocíjate con tus hijos y esposas, pues un gran peligro se os ha presentado.
5.47.39
ऋणं प्रवृद्धमिव मे हृदयान्नापसर्पति ।
गोविन्देति यदाक्रन्दत्कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ ५.४७.३९ ॥
Así como una deuda crecida no se aparta de mi corazón, tampoco se aparta de mi corazón el grito con que Kṛṣṇā me llamó 'Govinda', yo que habitaba lejos.
5.47.40
तेजोमयं दुराधर्पं बिभ्रता गाण्डिवं धनुः ।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः प्रत्युपस्थितम् ॥ ५.४७.४० ॥
Vuestra enemistad se ha presentado frente a Pārtha, que porta el arco Gāṇḍīva, resplandeciente e invencible, y que me tiene por segundo.
5.47.41
कृष्णस्यैतद्वचः श्रुत्वा महन्मे भयमाविशत् ।
तव पुत्रस्य लोभं च वर्धमानं प्रपश्यतः ॥ ५.४७.४१ ॥
Al oír estas palabras de Kṛṣṇa, un gran temor entró en mí, al ver crecer la codicia de tu hijo.
5.47.42
सोमेन्द्रसदृशौ वीरौ तौ मन्दो नावबुध्यते ।
भीष्मद्रोणाश्रयाच्चैव कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ ५.४७.४२ ॥
Esos dos héroes son iguales a Soma e Indra, pero el necio no lo percibe, confiando en Bhīṣma y Droṇa y por la jactancia de Karṇa.