மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता ।
सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी ॥ ५.४७.१ ॥
இவ்வாறு ஞானியான சனத்சுஜாதரும் விதுரரும் அரசனுடன் உரையாடிக்கொண்டிருக்கையில் அந்த இரவு கழிந்தது.
5.47.2
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते ।
सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया ॥ ५.४७.२ ॥
அந்த இரவு விடிந்ததும் அனைத்து அரசர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் சூதரை (சஞ்சயனை) காணும் விருப்பத்தில் சபைக்குள் நுழைந்தனர்.
5.47.3
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः ।
धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम् ॥ ५.४७.३ ॥
அரசே! பாண்டவர்களின் தர்ம அர்த்தம் நிறைந்த வார்த்தைகளைக் கேட்க விரும்பி, திருதராஷ்டிரனை முன்னிட்டுக்கொண்டு அனைவரும் அந்த அழகிய சபைக்குச் சென்றனர்.
5.47.4
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् ।
चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा ॥ ५.४७.४ ॥
அமுதம் போல் வெண்மையான, விசாலமான, பொன் முற்றங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, சந்திர ஒளி கொண்ட, மிக அழகான, சந்தனநீரால் தெளிக்கப்பட்ட அந்தச் சபை.
5.47.5
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि ।
अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः ॥ ५.४७.५ ॥
அழகிய இருக்கைகளால் விரிக்கப்பட்டு, பொன்னாலும், மரத்தாலும், இரும்புப் போன்ற கடின மரத்தாலும், தந்தத்தாலும் செய்யப்பட்டு, மேல்விரிப்புகளுடன் நன்கு விரிக்கப்பட்ட இருக்கைகள் அங்கு இருந்தன.
5.47.6
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः । ॥ ५.४७.६ ॥
பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர், சல்யர், கிருதவர்மா, ஜயத்ரதன், அஸ்வத்தாமா, விகர்ணன், சோமதத்தன், பாஹ்லிகன்.
5.47.7
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः ।
सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ ।
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम् ॥ ५.४७.७ ॥
மிகுந்த ஞானமுடைய விதுரரும், மகாரதி யுயுத்சுவும், எல்லா வீர அரசர்களும், பரதர்களில் சிறந்தவனே, திருதராஷ்டிரனை முன்னிறுத்தி அந்த அழகிய சபைக்குள் நுழைந்தனர்.
5.47.8
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः ॥ ५.४७.८ ॥
துச்சாசனன், சித்திரசேனன், சுபலனின் மகன் சகுனியும், துர்முகன், துஸ்ஸஹன், கர்ணன், உலூகன், பின்னர் விவிம்சதியும்.
5.47.9
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम् ।
विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा ॥ ५.४७.९ ॥
அரசனே, குருராஜனான துரியோதனனை, சினம் கொண்ட அவனை முன்னிறுத்தி அவர்கள் அந்த சபைக்குள் நுழைந்தனர்; இந்திரனின் சபையில் தேவர்கள் நுழைவது போல.
5.47.10
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः ।
शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा ॥ ५.४७.१० ॥
அரசனே, அப்போது இரும்புத் தடி போன்ற தோள்களுடைய வீரர்கள் நுழைந்ததால் அந்த சபை, மலைக்குகை சிங்கங்களால் விளங்குவது போல ஒளிர்ந்தது.
5.47.11
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः ।
आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः ॥ ५.४७.११ ॥
அவர்கள் அனைவரும், பெரும் வில்லாளிகளும், பேராற்றலுடையவர்களும், சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவர்களும், அந்த சபைக்குள் நுழைந்து அழகிய ஆசனங்களில் அமர்ந்தனர்.
5.47.12
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम् ॥ ५.४७.१२ ॥
பரதனே, அந்த அரசர்கள் அனைவரும் ஆசனங்களில் அமர்ந்திருக்கையில், வாயிற்காவலன் சூதபுத்திரன் வந்திருப்பதை அறிவித்தான்.
5.47.13
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति ।
दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः ॥ ५.४७.१३ ॥
பாண்டவர்களிடம் சென்ற அதே தூதன் தேருடன் வருகிறான். நம் தூதன் சிந்து நாட்டுச் சிறந்த குதிரைகளுடன் விரைவாக வருகிறான்.
5.47.14
…पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः ॥ ५.४७.१४ ॥
…அவன் குண்டலதாரி விரைவாகத் தேரிலிருந்து குதித்து, மகாத்மாக்களான அரசர்களால் நிறைந்த சபைக்குள் நுழைந்தான்.
5.47.15
प्राप्तोऽस्मि पाण्डवान्गत्वा तं विजानीत कौरवाः ।
यथावयः कुरून्सर्वान्प्रतिनन्दन्ति पाण्डवाः ॥ ५.४७.१५ ॥
நான் பாண்டவர்களிடம் சென்று திரும்பி வந்துவிட்டேன். கௌரவர்களே, பாண்டவர்கள் வயதுக்கேற்ப அனைத்துக் குருக்களுக்கும் பதில் வணக்கம் செலுத்துகிறார்கள் என்பதை அறியுங்கள்.
5.47.16
अभिवादयन्ति वृद्धांश्च वयस्यांश्च वयस्यवत् ।
पुनश्चाभ्यवदन्पार्थाः प्रतिपूज्य यथावयः ॥ ५.४७.१६ ॥
பாண்டவர்கள் பெரியோர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துகின்றனர்; சம வயதினருடன் சம வயதினரைப் போல் பழகுகின்றனர். பின்னர் பிருதையின் மக்கள் வயதுக்கேற்ப மரியாதை செய்து பேசுகின்றனர்.
5.47.17
यथाहं धृतराष्ट्रेण शिष्टः पूर्वमितो गतः ।
अब्रवं पाण्डवान्गत्वा नात्र किञ्चन हापितम् ॥ ५.४७.१७ ॥
முன்பு திருதராஷ்டிரனால் அறிவுறுத்தப்பட்டபடி நான் இங்கிருந்து சென்று பாண்டவர்களிடம் பேசினேன்; இதில் எதுவும் விடப்படவில்லை.
5.47.18
पृच्छामि त्वां सञ्जय राजमध्ये ।
यदब्रवीद्वाक्यमदीनसत्वः।
जनार्दनस्तात युधां प्रणेता ।
दुरात्मनां जीवितच्छिन्महात्मा ॥ ५.४७.१८ ॥
சஞ்சயா, அரசர்களின் நடுவில் உன்னிடம் கேட்கிறேன்: அஞ்சாத மனமுடைய ஜனார்த்தனன் என்ன வார்த்தைகளைச் சொன்னான்? அன்பனே, போர்வீரர்களின் தலைவனும் தீயோரின் உயிரைப் பறிப்பவனுமான அந்த மகாத்மா என்ன சொன்னான்?
5.47.19
आगुल्फेभ्योऽभिसंवीतः प्रयतोऽहं कृताञ्जलिः ।
शुद्धान्तं प्राविशं राजन्नाख्यातो नरसिंहयोः ॥ ५.४७.१९ ॥
அரசே, கணுக்கால் வரை மூடிய ஆடையுடன், அடக்கமாகவும் கைகூப்பியவனாகவும் நான் அந்தப்புரத்தில் நுழைந்தேன்; இரு நரசிம்மர்கள் எனக்கு அறிவித்தனர்.
5.47.20
न चाभिमन्युर्न यमौ तं देशमभिजग्मतुः ।
यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ ५.४७.२० ॥
கிருஷ்ணர்கள் இருவரும், கிருஷ்ணையும், பாமினி சத்யபாமையும் இருந்த அந்த இடத்திற்கு அபிமன்யுவும் இரு இரட்டையரும் செல்லவில்லை.
5.47.21
उभौ मध्वासवक्षीबौ वरचन्दनरूषितौ ।
स्त्रग्विणौ वरवस्त्राङ्गौ वराभरणभूषितौ ॥ ५.४७.२१ ॥
இருவரும் தேனும் மதுவும் அருந்தி போதையில் இருந்தனர்; சிறந்த சந்தனம் பூசி, மாலை அணிந்து, சிறந்த ஆடைகளும் அணிகளும் அணிந்திருந்தனர்.
5.47.22
नैकरत्नविचित्रं च काञ्चनं च वरासनम् ।
नानास्तरणसंस्तीर्णं यत्रासाते नरर्षभौ ॥ ५.४७.२२ ॥
பல ரத்தினங்களால் அழகு பெற்ற பொன்னாலான சிறந்த ஆசனத்தில், பல விரிப்புகளால் விரிக்கப்பட்ட அதில், அந்த இரு நரர்ஷபர்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.
5.47.23
सत्याङ्कमुपधानं तु कृत्वा शेते जनार्दनः ।
अर्जुनाङ्कगतौ पादौ केशवस्योपलक्षये।
अर्जुनस्य च कृष्णायाः शुभायाश्चाङ्कगावुभौ ॥ ५.४७.२३ ॥
சத்யாவின் மடியைத் தலையணையாகக் கொண்டு ஜனார்த்தனர் படுத்திருக்கிறார்; அர்ஜுனரின் மடியில் கேசவரின் பாதங்களையும், அர்ஜுனரும் சுபையான கிருஷ்ணையின் மடியிலும் இருந்த இருபாதங்களையும் நான் கண்டேன்.
5.47.24
काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो वै प्रादिशन्मुदा ।
दासीभ्यामाहृतं मह्यं स्पृष्ट्वा भूमावुपाविशम् ॥ ५.४७.२४ ॥
பொன்னாலான பாதபீடத்தை பார்த்தர் மகிழ்ச்சியுடன் கொடுத்தார்; இரு பணிப்பெண்கள் அதை எனக்காகக் கொண்டுவந்தனர்; அதை நிலத்தில் தொட்டுவிட்டு நான் அமர்ந்தேன்.
5.47.25
ऊर्ध्वरेखाङ्कितौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ ।
पादपीठादपहृतौ धारयेतां वरस्त्रियौ ॥ ५.४७.२५ ॥
பார்த்தனின் மேல்நோக்கிய கோடுகளால் குறிக்கப்பட்ட, நற்குறி கொண்ட பாதங்களை பாதபீடத்திலிருந்து எடுத்து இரண்டு சிறந்த பெண்கள் தாங்கிக்கொண்டிருந்தனர்.
5.47.26
न नूनं कल्मषं किञ्चिन्मम कर्मसु विद्यते ।
स्त्रीरत्नाभ्यां समेतौ यन्मिथो मामभ्यभाषताम् ॥ ५.४७.२६ ॥
நிச்சயமாக என் செயல்களில் எந்தக் குற்றமும் இல்லை; ஏனென்றால் அந்த இரு பெண்மணி ரத்தினங்களும் ஒன்றாக என்னிடம் பேசினர்.
5.47.27
विस्मयो मे महानासीदास्त्रं मे बहुसङ्गतम् ।
हृष्टानि चैव रोमाणि दृष्ट्वा तौ सहितावुभौ ॥ ५.४७.२७ ॥
எனக்கு பெரும் வியப்பு உண்டானது; என் அஸ்திர எண்ணங்களும் குழம்பின; அவ்விருவரையும் ஒன்றாகக் கண்டு என் மயிர்கள் சிலிர்த்தன.
5.47.28
श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ नागाविव समुच्छ्रितौ ।
एकशय्यागतौ दृष्ट्वा भयं मे महदाविशत् ॥ ५.४७.२८ ॥
கருநிறமும், பெரியவர்களும், இளைஞர்களுமான, உயர்த்தப்பட்ட இரு யானைகள் போன்றவர்கள்; ஒரே படுக்கையில் வந்தமர்ந்த அவர்களைக் கண்டு எனக்கு பெரும் அச்சம் புகுந்தது.
5.47.29
ततोऽभ्यचिन्तयं तत्र दृष्ट्वा तौ पुरुषर्षभौ ।
सङ्कल्पो धर्मराजस्य नानवाप्योऽस्ति कश्चन।
निदेशगाविमौ यस्य नरनारायणावुभौ ॥ ५.४७.२९ ॥
பின்னர் அங்கே அந்த இரு புருஷ சிரேஷ்டர்களைக் கண்டு நான் சிந்தித்தேன்: தருமராஜனின் எந்த சங்கல்பமும் அடைய இயலாததல்ல; இவ்விருவரும் யாருடைய கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிகின்றனரோ, அந்த நரனும் நாராயணனும் இவர்களே.
5.47.30
सत्कृतश्चान्नपानाभ्यामाच्छन्नो लब्धसत्क्रियः ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि सन्धाय सन्देशं चाभ्यचोदयम् ॥ ५.४७.३० ॥
உணவும் பானமும் கொடுத்து உபசரிக்கப்பட்டு, மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்டு, தலையில் அஞ்சலி வைத்து நான் செய்தியை எடுத்துரைத்தேன்.
5.47.31
धनुर्धरोचितेनाथ पाणिनैकं सलक्षणम् ।
पादमानाययत्पार्थः केशवस्य यशस्विनः ॥ ५.४७.३१ ॥
பின்னர் வில்வீரன் பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) தனது தகுந்த கையால், புகழ்பெற்ற கேசவனின் சுப அடையாளங்கள் கொண்ட ஒரு பாதத்தை அருகில் கொண்டு வந்தான்.
5.47.32
इन्द्रकेतुरिवोत्थाय दिव्याभरणभूषितः ।
इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माऽभ्यभाषत ॥ ५.४७.३२ ॥
இந்திரக் கொடியைப் போல எழுந்து, தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, இந்திரனுக்கு நிகரான வீர்யமுடைய கிருஷ்ணன், அமர்ந்திருந்தவன் என்னிடம் பேசினான்.
5.47.33
स वाचं वदतां श्रेष्ठ आददे वचनक्षमाम् ।
दीपनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ ५.४७.३३ ॥
பேசுபவர்களில் சிறந்தவனான அவன், பேசத் தகுந்த, தார்தராஷ்டிரர்களைத் தூண்டும், தொடக்கத்தில் மென்மையும் ஆனால் மிகக் கடுமையுமான சொல்லை எடுத்துக்கொண்டான்.
5.47.34
बहिश्चरस्य प्राणस्य प्रियस्य प्रियकारिणः ।
मतिमान्मतिमास्थाय केशवः सन्दधे वचः ॥ ५.४७.३४ ॥
வெளியே செல்லும் உயிருக்கும், அன்பானவனுக்கும், நன்மை செய்பவனுக்கும், அறிவுடைய கேசவன் நல்லறிவை அடைந்து சொற்களை அமைத்தான்.
5.47.35
वचनं वचनज्ञस्य शिक्षाक्षरसमन्वितम् ।
मनःप्रह्लादनं श्रेष्ठं पश्चाद्धृदयतापनम् ॥ ५.४७.३५ ॥
சொற்களை அறிந்தவனின் அந்தச் சொல் கல்வி எழுத்துக்களுடன் கூடியது; மனதை மகிழ்விப்பது, சிறந்தது, ஆனால் பின்னர் இதயத்தைச் சுடுவது.
5.47.36
सञ्जयैतद्वचो ब्रूयाः प्राप्य क्षत्रियसंसदम् ।
श्रृण्वतः कुरुवृद्धस्य आचार्यस्य च धीमतः ॥ ५.४७.३६ ॥
சஞ்சயா, சத்திரியர் சபையை அடைந்து இந்தச் சொல்லைச் சொல்ல வேண்டும்; குருக்களின் மூத்தவரும் அறிவுடைய ஆசிரியரும் கேட்கும்போது.
5.47.37
अर्थांस्त्यजत पार्थेषु सुखमाप्नुत कामजम् ।
प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ ५.४७.३७ ॥
செல்வத்தைக் கைவிட்டுப் பார்த்தர்களுக்குக் கொடு; ஆசையால் பிறக்கும் இன்பத்தை அடைவாய். அன்பானவர்களுக்குப் பிரியமானதைச் செய், ஏனெனில் அரசன் வெற்றிக்காக விரைகிறான்.
5.47.38
यजध्वं विविधैर्यज्ञैर्दक्षिणाश्च प्रयच्छत ।
पुत्रेर्दारैश्च मोदध्वमागतं वो महद्भयम् ॥ ५.४७.३८ ॥
பல்வேறு யாகங்களால் வேள்வி செய்து தட்சிணை கொடு. மகன்களோடும் மனைவியரோடும் மகிழ்வாக இரு; உங்களுக்கு மிகப் பெரிய பயம் வந்துவிட்டது.
5.47.39
ऋणं प्रवृद्धमिव मे हृदयान्नापसर्पति ।
गोविन्देति यदाक्रन्दत्कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ ५.४७.३९ ॥
பெருகிய கடன் என் நெஞ்சிலிருந்து நீங்காதது போல, தூரத்தில் வசிக்கும் என்னை 'கோவிந்தா' என்று கிருஷ்ணா அழைத்த அந்த ஒலி என் நெஞ்சை விட்டு நீங்கவில்லை.
5.47.40
तेजोमयं दुराधर्पं बिभ्रता गाण्डिवं धनुः ।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः प्रत्युपस्थितम् ॥ ५.४७.४० ॥
ஒளிமிக்கதும் வெல்ல முடியாததுமான காண்டீவ வில்லைத் தாங்கும் பார்த்தனோடு, எனக்கு இரண்டாமவனாக இருப்பவனோடு, உங்கள் பகை எதிரில் வந்து நிற்கிறது.
5.47.41
कृष्णस्यैतद्वचः श्रुत्वा महन्मे भयमाविशत् ।
तव पुत्रस्य लोभं च वर्धमानं प्रपश्यतः ॥ ५.४७.४१ ॥
கிருஷ்ணனின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்டு எனக்குப் பெரிய பயம் புகுந்தது; உன் மகனின் பெருகும் பேராசையைக் கண்டு நான் கொண்ட பயமும் அதிகரித்தது.
5.47.42
सोमेन्द्रसदृशौ वीरौ तौ मन्दो नावबुध्यते ।
भीष्मद्रोणाश्रयाच्चैव कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ ५.४७.४२ ॥
அந்த இரு வீரர்களும் சோமனுக்கும் இந்திரனுக்கும் நிகரானவர்கள்; ஆனால் மூடன் (உன் மகன்) இதை உணரவில்லை — பீஷ்மரையும் துரோணரையும் நம்பியும், கர்ணனின் பெருமை பேசுதலாலும்.