ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता ।
सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी ॥ ५.४७.१ ॥
ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ ସନତ୍ସୁଜାତ ଓ ବିଦୁରଙ୍କ ସହିତ ରାଜା କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେହି ରାତ୍ରି ବିତିଗଲା।
5.47.2
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते ।
सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया ॥ ५.४७.२ ॥
ସେହି ରାତ୍ରି ପାହିଗଲେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସୂତ (ସଞ୍ଜୟ)ଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
5.47.3
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः ।
धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम् ॥ ५.४७.३ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଧର୍ମାର୍ଥଯୁକ୍ତ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ହୋଇ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସମସ୍ତେ ସେହି ଶୁଭ ସଭାକୁ ଗଲେ।
5.47.4
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् ।
चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा ॥ ५.४७.४ ॥
ଅମୃତ ପରି ଧଳା, ବିସ୍ତୃତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗଣରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଜଳରେ ସିକ୍ତ ସେହି ସଭା।
5.47.5
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि ।
अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः ॥ ५.४७.५ ॥
ସୁନ୍ଦର ଆସନରେ ବିଛାଯାଇଥିବା, ଯେଉଁଥିରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, କାଠ, ଲୌହସାର କାଠ ଓ ହାତୀଦାନ୍ତର ଆସନ ଥିଲା, ଉତ୍ତମ ଶଯ୍ୟା ଓ ଉପର ଆବରଣରେ ସଜ୍ଜିତ।
5.47.6
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः । ॥ ५.४७.६ ॥
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଶଲ୍ୟ, କୃତବର୍ମା, ଜୟଦ୍ରଥ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସୋମଦତ୍ତ ଓ ବାହ୍ଲିକ।
5.47.7
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः ।
सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ ।
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम् ॥ ५.४७.७ ॥
ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ବିଦୁର ଓ ମହାରଥୀ ଯୁଯୁତ୍ସୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବୀର ରାଜା, ହେ ଭରତର୍ଷଭ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେହି ଶୁଭ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
5.47.8
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः ॥ ५.४७.८ ॥
ଦୁଃଶାସନ, ଚିତ୍ରସେନ, ସୁବଳ ପୁତ୍ର ଶକୁନି ମଧ୍ୟ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁଃସହ, କର୍ଣ୍ଣ, ଉଲୂକ ଏବଂ ପରେ ବିବିଂଶତି।
5.47.9
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम् ।
विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा ॥ ५.४७.९ ॥
ହେ ରାଜନ, କୁରୁରାଜ ଦୁର୍ଯୋଧନଙ୍କୁ, ସେହି ଅସହିଷ୍ଣୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେମାନେ ସେହି ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
5.47.10
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः ।
शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा ॥ ५.४७.१० ॥
ହେ ରାଜନ, ସେତେବେଳେ ପରିଘ ପରି ବାହୁବିଶିଷ୍ଟ ବୀରମାନଙ୍କ ପ୍ରବେଶରେ ସେ ସଭା ସିଂହମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ-ଗୁହା ପରି ଶୋଭିତ ହେଲା।
5.47.11
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः ।
आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः ॥ ५.४७.११ ॥
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାଧନୁର୍ଦ୍ଧର, ମହାବଳୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ସେହି ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବିଚିତ୍ର ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
5.47.12
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम् ॥ ५.४७.१२ ॥
ହେ ଭରତ, ସେହି ସମସ୍ତ ରାଜା ଆସନରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଦ୍ୱାରପାଳ ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ଜଣାଇଲେ।
5.47.13
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति ।
दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः ॥ ५.४७.१३ ॥
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଥିବା ସେହି ଦୂତ ରଥ ସହିତ ଆସୁଛି। ଆମର ଦୂତ ସିନ୍ଧୁ ଦେଶର ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଛି।
5.47.14
…पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः ॥ ५.४७.१४ ॥
…ସେହି କୁଣ୍ଡଳଧାରୀ ଶୀଘ୍ର ରଥରୁ ଡେଇଁ ମହାତ୍ମା ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
5.47.15
प्राप्तोऽस्मि पाण्डवान्गत्वा तं विजानीत कौरवाः ।
यथावयः कुरून्सर्वान्प्रतिनन्दन्ति पाण्डवाः ॥ ५.४७.१५ ॥
ମୁଁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଫେରି ଆସିଛି। ହେ କୌରବଗଣ, ଜାଣନ୍ତୁ ଯେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବୟସ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରତିପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।
5.47.16
अभिवादयन्ति वृद्धांश्च वयस्यांश्च वयस्यवत् ।
पुनश्चाभ्यवदन्पार्थाः प्रतिपूज्य यथावयः ॥ ५.४७.१६ ॥
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି; ସମବୟସ୍କଙ୍କ ସହିତ ସମବୟସ୍କ ପରି ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି। ପରେ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ବୟସ ଅନୁସାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ କଥା କୁହନ୍ତି।
5.47.17
यथाहं धृतराष्ट्रेण शिष्टः पूर्वमितो गतः ।
अब्रवं पाण्डवान्गत्वा नात्र किञ्चन हापितम् ॥ ५.४७.१७ ॥
ପୂର୍ବରୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋତେ ଯେପରି ଶିଖାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଏଠାରୁ ଯାଇ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ କହିଲି; ଏଥିରେ କିଛି ବାଦ ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ।
5.47.18
पृच्छामि त्वां सञ्जय राजमध्ये ।
यदब्रवीद्वाक्यमदीनसत्वः।
जनार्दनस्तात युधां प्रणेता ।
दुरात्मनां जीवितच्छिन्महात्मा ॥ ५.४७.१८ ॥
ସଞ୍ଜୟ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି: ନିର୍ଭୟ ମନର ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କି କଥା କହିଥିଲେ? ହେ ପ୍ରିୟ, ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ନେତା ଓ ଦୁରାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣହନ୍ତା ସେହି ମହାତ୍ମା କଣ କହିଥିଲେ?
5.47.19
आगुल्फेभ्योऽभिसंवीतः प्रयतोऽहं कृताञ्जलिः ।
शुद्धान्तं प्राविशं राजन्नाख्यातो नरसिंहयोः ॥ ५.४७.१९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଗୋଡ଼ଗଣ୍ଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଆବୃତ ହୋଇ, ସଂଯତ ଓ କରଯୋଡ଼ି ମୁଁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କଲି; ଦୁଇ ନରସିଂହ ମୋତେ ଜଣାଇଥିଲେ।
5.47.20
न चाभिमन्युर्न यमौ तं देशमभिजग्मतुः ।
यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ ५.४७.२० ॥
ଯେଉଁଠି ଦୁଇ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣା ଓ ଭାମିନୀ ସତ୍ୟଭାମା ଥିଲେ, ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଅଭିମନ୍ୟୁ ବା ଯମଜ ଦୁଇଜଣ ଯାଇ ନଥିଲେ।
5.47.21
उभौ मध्वासवक्षीबौ वरचन्दनरूषितौ ।
स्त्रग्विणौ वरवस्त्राङ्गौ वराभरणभूषितौ ॥ ५.४७.२१ ॥
ଦୁଇଜଣ ମଧୁ ଓ ଆସବରେ ମତ୍ତ ଥିଲେ; ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ମାଳା ପରି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତ।
5.47.22
नैकरत्नविचित्रं च काञ्चनं च वरासनम् ।
नानास्तरणसंस्तीर्णं यत्रासाते नरर्षभौ ॥ ५.४७.२२ ॥
ଅନେକ ରତ୍ନରେ ବିଚିତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଉତ୍ତମ ଆସନ ଉପରେ, ନାନା ଆସ୍ତରଣରେ ବିଛାଯାଇଥିବା ତା'ଉପରେ ସେହି ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସିଥିଲେ।
5.47.23
सत्याङ्कमुपधानं तु कृत्वा शेते जनार्दनः ।
अर्जुनाङ्कगतौ पादौ केशवस्योपलक्षये।
अर्जुनस्य च कृष्णायाः शुभायाश्चाङ्कगावुभौ ॥ ५.४७.२३ ॥
ସତ୍ୟାଙ୍କ କୋଳକୁ ବାଳିସ କରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଶୋଇଛନ୍ତି; ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କୋଳରେ କେଶବଙ୍କ ପାଦ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଓ ଶୁଭା କୃଷ୍ଣାଙ୍କ କୋଳରେ ଦୁଇ ପାଦ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
5.47.24
काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो वै प्रादिशन्मुदा ।
दासीभ्यामाहृतं मह्यं स्पृष्ट्वा भूमावुपाविशम् ॥ ५.४७.२४ ॥
ସୁବର୍ଣ୍ଣର ପାଦପୀଠ ପାର୍ଥ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଲେ; ଦୁଇ ଦାସୀ ମୋ ପାଇଁ ଆଣିଲେ; ତାକୁ ଭୂମି ସ୍ପର୍ଶ କରାଇ ମୁଁ ବସିଲି।
5.47.25
ऊर्ध्वरेखाङ्कितौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ ।
पादपीठादपहृतौ धारयेतां वरस्त्रियौ ॥ ५.४७.२५ ॥
ପାର୍ଥଙ୍କର ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେଖାଙ୍କିତ, ଶୁଭଲକ୍ଷଣ ପାଦ ଦୁଇଟିକୁ ପାଦପୀଠରୁ ନେଇ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତ୍ରୀ ଧରି ରହିଥିଲେ।
5.47.26
न नूनं कल्मषं किञ्चिन्मम कर्मसु विद्यते ।
स्त्रीरत्नाभ्यां समेतौ यन्मिथो मामभ्यभाषताम् ॥ ५.४७.२६ ॥
ନିଶ୍ଚୟ ମୋ କର୍ମରେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ, କାରଣ ସେହି ଦୁଇ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନ ଏକାଠି ମୋ ସହ କଥା ହେଲେ।
5.47.27
विस्मयो मे महानासीदास्त्रं मे बहुसङ्गतम् ।
हृष्टानि चैव रोमाणि दृष्ट्वा तौ सहितावुभौ ॥ ५.४७.२७ ॥
ମୋତେ ମହା ବିସ୍ମୟ ହେଲା, ମୋ ଅସ୍ତ୍ର-ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ମିଶିଗଲା; ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି ମୋ ରୋମ ଠିଆ ହେଲା।
5.47.28
श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ नागाविव समुच्छ्रितौ ।
एकशय्यागतौ दृष्ट्वा भयं मे महदाविशत् ॥ ५.४७.२८ ॥
ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବିଶାଳ, ଯୁବକ, ଯେପରି ଉଠାଯାଇଥିବା ଦୁଇ ହାତୀ; ଏକ ଶଯ୍ୟାକୁ ଆସିଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ଭିତରେ ମହା ଭୟ ପ୍ରବେଶ କଲା।
5.47.29
ततोऽभ्यचिन्तयं तत्र दृष्ट्वा तौ पुरुषर्षभौ ।
सङ्कल्पो धर्मराजस्य नानवाप्योऽस्ति कश्चन।
निदेशगाविमौ यस्य नरनारायणावुभौ ॥ ५.४७.२९ ॥
ତା'ପରେ ସେଠାରେ ସେହି ଦୁଇ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଭାବିଲି: ଧର୍ମରାଜଙ୍କ କୌଣସି ସଙ୍କଳ୍ପ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ; ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି ଏହି ନର ଓ ନାରାୟଣ ଉଭୟ।
5.47.30
सत्कृतश्चान्नपानाभ्यामाच्छन्नो लब्धसत्क्रियः ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि सन्धाय सन्देशं चाभ्यचोदयम् ॥ ५.४७.३० ॥
ଅନ୍ନ-ପାନୀୟରେ ସତ୍କୃତ ହୋଇ, ଆଦରର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ ପାଇ, ମୁଣ୍ଡରେ ଅଞ୍ଜଳି ରଖି ମୁଁ ସନ୍ଦେଶ କହିଲି।
5.47.31
धनुर्धरोचितेनाथ पाणिनैकं सलक्षणम् ।
पादमानाययत्पार्थः केशवस्य यशस्विनः ॥ ५.४७.३१ ॥
ଏଥର ଧନୁର୍ଧର ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ) ନିଜର ଉପଯୁକ୍ତ ହାତରେ ଯଶସ୍ୱୀ କେଶବଙ୍କ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତ ଏକ ପାଦ ନିକଟକୁ ଆଣିଲେ।
5.47.32
इन्द्रकेतुरिवोत्थाय दिव्याभरणभूषितः ।
इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माऽभ्यभाषत ॥ ५.४७.३२ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ପରି ଉଠି, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରବୀର୍ଯ୍ୟ ସମ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ବସିଥିଲେ, ସେ ମୋ ସହିତ କହିଲେ।
5.47.33
स वाचं वदतां श्रेष्ठ आददे वचनक्षमाम् ।
दीपनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ ५.४७.३३ ॥
ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ, କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିବା, ଆରମ୍ଭରେ କୋମଳ କିନ୍ତୁ ଅତି କଠୋର ବାଣୀ ଧରିଲେ।
5.47.34
बहिश्चरस्य प्राणस्य प्रियस्य प्रियकारिणः ।
मतिमान्मतिमास्थाय केशवः सन्दधे वचः ॥ ५.४७.३४ ॥
ବାହାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣ, ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟକାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ବାଣୀ ଗଢ଼ିଲେ।
5.47.35
वचनं वचनज्ञस्य शिक्षाक्षरसमन्वितम् ।
मनःप्रह्लादनं श्रेष्ठं पश्चाद्धृदयतापनम् ॥ ५.४७.३५ ॥
ବାଣୀ ଜାଣିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ସେହି ବାଣୀ ଶିକ୍ଷାର ଅକ୍ଷରଯୁକ୍ତ ଥିଲା; ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିନ୍ତୁ ପରେ ହୃଦୟକୁ ଦହନ କରୁଥିବା।
5.47.36
सञ्जयैतद्वचो ब्रूयाः प्राप्य क्षत्रियसंसदम् ।
श्रृण्वतः कुरुवृद्धस्य आचार्यस्य च धीमतः ॥ ५.४७.३६ ॥
ହେ ସଞ୍ଜୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ସଭାରେ ପହଞ୍ଚି ଏହି ବାଣୀ କହିବ; କୁରୁବୃଦ୍ଧ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
5.47.37
अर्थांस्त्यजत पार्थेषु सुखमाप्नुत कामजम् ।
प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ ५.४७.३७ ॥
ଧନ ତ୍ୟାଗ କରି ପାର୍ଥମାନଙ୍କୁ ଦିଅ; କାମନାରୁ ଜାତ ସୁଖ ପାଇବ। ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ପ୍ରିୟ ତାହା କର, କାରଣ ରାଜା ବିଜୟ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର କରନ୍ତି।
5.47.38
यजध्वं विविधैर्यज्ञैर्दक्षिणाश्च प्रयच्छत ।
पुत्रेर्दारैश्च मोदध्वमागतं वो महद्भयम् ॥ ५.४७.३८ ॥
ବିବିଧ ଯଜ୍ଞ କରି ଦକ୍ଷିଣା ଦିଅ। ପୁତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କର; ତୁମମାନଙ୍କ ଉପରେ ମହା ଭୟ ଆସିଛି।
5.47.39
ऋणं प्रवृद्धमिव मे हृदयान्नापसर्पति ।
गोविन्देति यदाक्रन्दत्कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ ५.४७.३९ ॥
ବଢ଼ିଥିବା ଋଣ ଯେପରି ମୋ ହୃଦୟରୁ ଯାଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଦୂରବାସୀ ମୋତେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ବୋଲି କୃଷ୍ଣା ଡାକି କାନ୍ଦିବାର ଦୁଃଖ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଯାଉନାହିଁ।
5.47.40
तेजोमयं दुराधर्पं बिभ्रता गाण्डिवं धनुः ।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः प्रत्युपस्थितम् ॥ ५.४७.४० ॥
ତେଜୋମୟ ଓ ଦୁର୍ଧର୍ଷ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମୋତେ ଦ୍ୱିତୀୟ କରି ରଖିଥିବା ପାର୍ଥ ସହ ତୁମ ବୈର ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି ଠିଆ ହୋଇଛି।
5.47.41
कृष्णस्यैतद्वचः श्रुत्वा महन्मे भयमाविशत् ।
तव पुत्रस्य लोभं च वर्धमानं प्रपश्यतः ॥ ५.४७.४१ ॥
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ମୋ ମଧ୍ୟରେ ମହା ଭୟ ପ୍ରବେଶ କଲା; ତୁମ ପୁତ୍ରର ବଢ଼ୁଥିବା ଲୋଭ ଦେଖି ସେ ଭୟ ଆହୁରି ବଢ଼ିଲା।
5.47.42
सोमेन्द्रसदृशौ वीरौ तौ मन्दो नावबुध्यते ।
भीष्मद्रोणाश्रयाच्चैव कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ ५.४७.४२ ॥
ସେହି ଦୁଇ ବୀର ସୋମ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ; କିନ୍ତୁ ମୂର୍ଖ (ତୁମ ପୁତ୍ର) ତାହା ବୁଝେ ନାହିଁ — ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସା ହେତୁ।