Mahābhārata · Adhyāya 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता ।
सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी ॥ ५.४७.१ ॥
So verging die Nacht, während der König mit dem weisen Sanatsujāta und Vidura sprach.
5.47.2
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते ।
सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया ॥ ५.४७.२ ॥
Als jene Nacht angebrochen war, traten alle Könige, freudig und begierig, den Wagenlenker (Sañjaya) zu sehen, in die Versammlungshalle ein.
5.47.3
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः ।
धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम् ॥ ५.४७.३ ॥
O König, begierig, die Worte der Pāṇḍavas zu hören, die Dharma und Nutzen enthielten, gingen alle, mit Dhṛtarāṣṭra an der Spitze, in jene prächtige Halle.
5.47.4
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् ।
चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा ॥ ५.४७.४ ॥
Strahlend wie Nektar, weit, mit goldenen Höfen geschmückt, von mondartigem Glanz, sehr lieblich und mit Sandelholzwasser besprengt.
5.47.5
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि ।
अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः ॥ ५.४७.५ ॥
Mit schönen Sitzen bedeckt, aus Gold, Holz, eisenhartem Holz und Elfenbein, gut ausgebreitet mit oberen Decken.
5.47.6
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः । ॥ ५.४७.६ ॥
Bhīṣma, Droṇa, Kṛpa, Śalya, Kṛtavarman, Jayadratha, Aśvatthāman, Vikarṇa, Somadatta und Bāhlika.
5.47.7
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः ।
सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ ।
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम् ॥ ५.४७.७ ॥
Vidura, der sehr Weise, und Yuyutsu, der große Wagenkämpfer, und alle heldenhaften Könige, o Stier der Bharatas, stellten Dhṛtarāṣṭra voran und betraten jene prächtige Versammlungshalle.
5.47.8
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः ॥ ५.४७.८ ॥
Duḥśāsana, Citrasena, auch Śakuni, der Sohn Subalas, Durmukha, Duḥsaha, Karṇa, Ulūka und dann Vivińśati.
5.47.9
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम् ।
विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा ॥ ५.४७.९ ॥
O König, Duryodhana, den König der Kurus, den Unversöhnlichen, voranstellend, betraten sie jene Versammlungshalle, wie die Götter die Versammlung Indras betreten.
5.47.10
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः ।
शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा ॥ ५.४७.१० ॥
O König, als jene Helden mit Armen wie eiserne Keulen eintraten, leuchtete jene Versammlungshalle wie eine Berghöhle mit Löwen.
5.47.11
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः ।
आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः ॥ ५.४७.११ ॥
Nachdem sie jene Versammlungshalle betreten hatten, nahmen alle diese großen Bogenschützen von gewaltiger Kraft und sonnengleicher Strahlkraft auf wunderbaren Sitzen Platz.
5.47.12
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम् ॥ ५.४७.१२ ॥
O Nachfahre Bharatas, während all diese Könige auf ihren Sitzen saßen, meldete der Türhüter, dass der Sohn des Wagenlenkers eingetroffen sei.
5.47.13
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति ।
दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः ॥ ५.४७.१३ ॥
Hier kommt auf seinem Wagen der, der zu den Pāṇḍavas ging; unser Bote kommt eilig mit vortrefflichen Sindhu-Pferden.
5.47.14
…पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः ॥ ५.४७.१४ ॥
…Da sprang der Ohrringträger rasch von seinem Wagen und trat in die Versammlung, voll von großherzigen Königen.
5.47.15
प्राप्तोऽस्मि पाण्डवान्गत्वा तं विजानीत कौरवाः ।
यथावयः कुरून्सर्वान्प्रतिनन्दन्ति पाण्डवाः ॥ ५.४७.१५ ॥
Ich bin zu den Pāṇḍavas gegangen und zurückgekehrt. Wisst dies, Kauravas: Die Pāṇḍavas grüßen alle Kurus zurück, dem Alter nach.
5.47.16
अभिवादयन्ति वृद्धांश्च वयस्यांश्च वयस्यवत् ।
पुनश्चाभ्यवदन्पार्थाः प्रतिपूज्य यथावयः ॥ ५.४७.१६ ॥
Die Pāṇḍavas grüßen die Älteren und behandeln Gleichaltrige als Gleichaltrige. Dann sprechen die Söhne der Pṛthā, jeden nach seinem Alter ehrend, zu ihnen.
5.47.17
यथाहं धृतराष्ट्रेण शिष्टः पूर्वमितो गतः ।
अब्रवं पाण्डवान्गत्वा नात्र किञ्चन हापितम् ॥ ५.४७.१७ ॥
So wie Dhṛtarāṣṭra mich zuvor angewiesen hatte, ging ich von hier und sprach zu den Pāṇḍavas; nichts wurde weggelassen.
5.47.18
पृच्छामि त्वां सञ्जय राजमध्ये ।
यदब्रवीद्वाक्यमदीनसत्वः।
जनार्दनस्तात युधां प्रणेता ।
दुरात्मनां जीवितच्छिन्महात्मा ॥ ५.४७.१८ ॥
Sañjaya, inmitten der Könige frage ich dich: Welche Worte sprach Janārdana von unerschrockenem Geist? Lieber, was sagte jener großherzige Führer der Krieger, Vernichter des Lebens der Frevler?
5.47.19
आगुल्फेभ्योऽभिसंवीतः प्रयतोऽहं कृताञ्जलिः ।
शुद्धान्तं प्राविशं राजन्नाख्यातो नरसिंहयोः ॥ ५.४७.१९ ॥
O König, bis zu den Knöcheln in Tuch gehüllt, gesammelt, mit gefalteten Händen, betrat ich die inneren Gemächer, angekündigt von den beiden Löwen unter den Menschen.
5.47.20
न चाभिमन्युर्न यमौ तं देशमभिजग्मतुः ।
यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ ५.४७.२० ॥
Weder Abhimanyu noch die Zwillinge waren an jenen Ort gegangen, wo die beiden Kṛṣṇas, Kṛṣṇā und die prächtige Satyabhāmā waren.
5.47.21
उभौ मध्वासवक्षीबौ वरचन्दनरूषितौ ।
स्त्रग्विणौ वरवस्त्राङ्गौ वराभरणभूषितौ ॥ ५.४७.२१ ॥
Beide, berauscht von Met und Likör, mit feinem Sandelholz gesalbt, Girlanden tragend, in feinen Gewändern und mit prächtigem Schmuck geziert.
5.47.22
नैकरत्नविचित्रं च काञ्चनं च वरासनम् ।
नानास्तरणसंस्तीर्णं यत्रासाते नरर्षभौ ॥ ५.४७.२२ ॥
Auf dem goldenen, mit vielen Juwelen geschmückten prächtigen Sitz, der mit verschiedenen Decken belegt war, saßen die beiden Stiere unter den Menschen.
5.47.23
सत्याङ्कमुपधानं तु कृत्वा शेते जनार्दनः ।
अर्जुनाङ्कगतौ पादौ केशवस्योपलक्षये।
अर्जुनस्य च कृष्णायाः शुभायाश्चाङ्कगावुभौ ॥ ५.४७.२३ ॥
Mit Satyās Schoß als Kissen liegt Janārdana. Ich bemerkte Keśavas Füße auf Arjunas Schoß, und beide Füße auf den Schößen von Arjuna und der glückbringenden Kṛṣṇā.
5.47.24
काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो वै प्रादिशन्मुदा ।
दासीभ्यामाहृतं मह्यं स्पृष्ट्वा भूमावुपाविशम् ॥ ५.४७.२४ ॥
Pārtha gab freudig einen goldenen Fußschemel; von zwei Dienerinnen für mich gebracht, berührte ich ihn mit dem Boden und setzte mich.
5.47.25
ऊर्ध्वरेखाङ्कितौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ ।
पादपीठादपहृतौ धारयेतां वरस्त्रियौ ॥ ५.४७.२५ ॥
Die glückverheißenden, aufwärts gelinierten Füße Pārthas wurden von zwei vortrefflichen Frauen gehalten, vom Fußschemel genommen.
5.47.26
न नूनं कल्मषं किञ्चिन्मम कर्मसु विद्यते ।
स्त्रीरत्नाभ्यां समेतौ यन्मिथो मामभ्यभाषताम् ॥ ५.४७.२६ ॥
Gewiss liegt in meinen Handlungen keine Schuld, denn jene beiden Juwelen unter den Frauen sprachen gemeinsam zu mir.
5.47.27
विस्मयो मे महानासीदास्त्रं मे बहुसङ्गतम् ।
हृष्टानि चैव रोमाणि दृष्ट्वा तौ सहितावुभौ ॥ ५.४७.२७ ॥
Großes Staunen erfasste mich, und meine Gedanken über die Waffen verwirrten sich; als ich die beiden zusammen sah, sträubten sich mir die Haare.
5.47.28
श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ नागाविव समुच्छ्रितौ ।
एकशय्यागतौ दृष्ट्वा भयं मे महदाविशत् ॥ ५.४७.२८ ॥
Dunkel, groß und jung, wie zwei aufgerichtete Elefanten; als ich sie zu einem Lager kommen sah, drang große Furcht in mich ein.
5.47.29
ततोऽभ्यचिन्तयं तत्र दृष्ट्वा तौ पुरुषर्षभौ ।
सङ्कल्पो धर्मराजस्य नानवाप्योऽस्ति कश्चन।
निदेशगाविमौ यस्य नरनारायणावुभौ ॥ ५.४७.२९ ॥
Als ich dort die beiden Stiere unter den Männern sah, dachte ich: Kein Vorsatz des Königs des Dharma ist unerreichbar, denn diese beiden, Nara und Nārāyaṇa, folgen seinem Befehl.
5.47.30
सत्कृतश्चान्नपानाभ्यामाच्छन्नो लब्धसत्क्रियः ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि सन्धाय सन्देशं चाभ्यचोदयम् ॥ ५.४७.३० ॥
Mit Speise und Trank geehrt und mit Achtung empfangen, legte ich die gefalteten Hände auf das Haupt und überbrachte die Botschaft.
5.47.31
धनुर्धरोचितेनाथ पाणिनैकं सलक्षणम् ।
पादमानाययत्पार्थः केशवस्य यशस्विनः ॥ ५.४७.३१ ॥
Da zog Pārtha (Arjuna), der Bogenschütze, mit seiner geeigneten Hand einen Fuß des ruhmreichen Keśava, gezeichnet mit glückverheißenden Merkmalen, zu sich heran.
5.47.32
इन्द्रकेतुरिवोत्थाय दिव्याभरणभूषितः ।
इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माऽभ्यभाषत ॥ ५.४७.३२ ॥
Kṛṣṇa, der sich wie Indras Banner erhob, mit göttlichem Schmuck geziert, Indra an Kraft gleich, sprach, da er saß, zu mir.
5.47.33
स वाचं वदतां श्रेष्ठ आददे वचनक्षमाम् ।
दीपनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ ५.४७.३३ ॥
Der Beste unter den Rednern ergriff das Wort, das gesprochen werden sollte, die Söhne Dhṛtarāṣṭras entflammend, anfangs sanft, aber sehr hart.
5.47.34
बहिश्चरस्य प्राणस्य प्रियस्य प्रियकारिणः ।
मतिमान्मतिमास्थाय केशवः सन्दधे वचः ॥ ५.४७.३४ ॥
Für den Lebenshauch, der draußen wandelt, für den Lieben, für den, der Gefälliges tut, fasste der weise Keśava, sich auf sein Urteil stützend, seine Worte.
5.47.35
वचनं वचनज्ञस्य शिक्षाक्षरसमन्वितम् ।
मनःप्रह्लादनं श्रेष्ठं पश्चाद्धृदयतापनम् ॥ ५.४७.३५ ॥
Die Rede dessen, der die Rede kennt, mit den Buchstaben der Belehrung ausgestattet, das Gemüt erfreuend, vortrefflich, danach aber das Herz versengend.
5.47.36
सञ्जयैतद्वचो ब्रूयाः प्राप्य क्षत्रियसंसदम् ।
श्रृण्वतः कुरुवृद्धस्य आचार्यस्य च धीमतः ॥ ५.४७.३६ ॥
O Sañjaya, wenn du die Versammlung der Krieger erreicht hast, sollst du diese Worte sprechen, während der Älteste der Kurus und der weise Lehrer zuhören.
5.47.37
अर्थांस्त्यजत पार्थेषु सुखमाप्नुत कामजम् ।
प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ ५.४७.३७ ॥
Gib den Reichtum auf und überlasse ihn den Söhnen Pṛthās, dann wirst du das aus dem Begehren entspringende Glück erlangen. Tu, was den Lieben lieb ist, denn der König eilt zum Sieg.
5.47.38
यजध्वं विविधैर्यज्ञैर्दक्षिणाश्च प्रयच्छत ।
पुत्रेर्दारैश्च मोदध्वमागतं वो महद्भयम् ॥ ५.४७.३८ ॥
Vollzieht vielfältige Opfer und gebt Opfergaben. Freut euch mit euren Söhnen und Frauen, denn eine große Gefahr ist über euch gekommen.
5.47.39
ऋणं प्रवृद्धमिव मे हृदयान्नापसर्पति ।
गोविन्देति यदाक्रन्दत्कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ ५.४७.३९ ॥
So wie eine angewachsene Schuld mein Herz nicht verlässt, so weicht auch der Schrei nicht aus meinem Herzen, mit dem Kṛṣṇā mich, den Fernwohnenden, 'Govinda' rief.
5.47.40
तेजोमयं दुराधर्पं बिभ्रता गाण्डिवं धनुः ।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः प्रत्युपस्थितम् ॥ ५.४७.४० ॥
Euer Feindschaft ist nun Pārtha entgegengetreten, der den strahlenden, unbezwingbaren Bogen Gāṇḍīva trägt und mich zum Zweiten hat.
5.47.41
कृष्णस्यैतद्वचः श्रुत्वा महन्मे भयमाविशत् ।
तव पुत्रस्य लोभं च वर्धमानं प्रपश्यतः ॥ ५.४७.४१ ॥
Als ich diese Worte Kṛṣṇas hörte, befiel mich große Furcht, als ich die wachsende Gier deines Sohnes sah.
5.47.42
सोमेन्द्रसदृशौ वीरौ तौ मन्दो नावबुध्यते ।
भीष्मद्रोणाश्रयाच्चैव कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ ५.४७.४२ ॥
Jene beiden Helden sind Soma und Indra gleich, doch der Tor erkennt es nicht — er verlässt sich auf Bhīṣma und Droṇa und vertraut auf Karṇas Prahlerei.