ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.47
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.47.1
एवं सनत्सुजातेन विदुरेण च धीमता ।
सार्धं कथयतो राज्ञः सा व्यतीयय सर्वरी ॥ ५.४७.१ ॥
ಹೀಗೆ ಬುದ್ಧಿವಂತರಾದ ಸನತ್ಸುಜಾತ ಮತ್ತು ವಿದುರರು ರಾಜನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯಿತು.
5.47.2
तस्यां रजन्यां व्युष्टायां राजानः सर्व एव ते ।
सभामाविविशुर्हृष्टाःक सूतस्योपदिदृक्षया ॥ ५.४७.२ ॥
ಆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದು ಬೆಳಗಾದಾಗ ಎಲ್ಲ ರಾಜರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸೂತನನ್ನು (ಸಂಜಯನನ್ನು) ನೋಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
5.47.3
शुश्रूषमाणाः पार्थानां वाचो धर्मार्थसंहिताः ।
धृतराष्ट्रमुखाः सर्वे ययू राजन्सभां शुभाम् ॥ ५.४७.३ ॥
ಓ ರಾಜನೇ! ಪಾಂಡವರ ಧರ್ಮಾರ್ಥಯುಕ್ತ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನು ಮುಂದಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಶುಭ ಸಭೆಗೆ ಹೋದರು.
5.47.4
सुधावदातां विस्तीर्णां कनकाजिरभूषिताम् ।
चन्द्रप्रभां सुरुचिरां सिक्तां चिन्दनवारिणा ॥ ५.४७.४ ॥
ಅಮೃತದಂತೆ ಬೆಳ್ಳಗೆ, ವಿಶಾಲವಾಗಿ, ಚಿನ್ನದ ಅಂಗಳಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ, ಚಂದ್ರನ ಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಗಂಧದ ನೀರಿನಿಂದ ಸಿಂಪಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಭೆ.
5.47.5
रुचिरैरासनैः स्तीर्णां काञ्चनैर्दारवैरपि ।
अश्मसारमयैर्दान्तैःक स्वास्तीर्णैः सोत्तरच्छदैः ॥ ५.४७.५ ॥
ಸುಂದರ ಆಸನಗಳಿಂದ ಹಾಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ, ಚಿನ್ನ, ಮರ, ಕಬ್ಬಿಣದಂತಹ ಗಟ್ಟಿ ಮರ ಮತ್ತು ದಂತದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಆಸನಗಳಿದ್ದು, ಉತ್ತಮ ಹಾಸಿಗೆ ಮತ್ತು ಹೊದಿಕೆಗಳಿಂದ ಸಜ್ಜಾಗಿದ್ದವು.
5.47.6
भीष्मो द्रोणः कृपः शल्यः कृतवर्मा जयद्रथः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सोमदत्तश्च बाह्लिकः । ॥ ५.४७.६ ॥
ಭೀಷ್ಮ, ದ್ರೋಣ, ಕೃಪ, ಶಲ್ಯ, ಕೃತವರ್ಮ, ಜಯದ್ರಥ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ, ವಿಕರ್ಣ, ಸೋಮದತ್ತ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಲೀಕ.
5.47.7
विदुरश्च महाप्राज्ञो युयुत्सुश्च महारथः ।
सर्वे च सहिताः शूराः पार्थिवा भरतर्षभ ।
धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य विविशुस्तां सभां शुभाम् ॥ ५.४७.७ ॥
ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ವಿದುರ ಮತ್ತು ಮಹಾರಥ ಯುಯುತ್ಸು, ಎಲ್ಲ ಶೂರ ರಾಜರು, ಓ ಭರತರ್ಷಭ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಆ ಶುಭ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು.
5.47.8
दुःशासनश्चित्रसेनः शकुनिश्चापि सौबलः ।
दुर्मुखो दुःसहः कर्ण उलूकोऽथ विविंशतिः ॥ ५.४७.८ ॥
ದುಃಶಾಸನ, ಚಿತ್ರಸೇನ, ಸುಬಲನ ಮಗ ಶಕುನಿ ಕೂಡ, ದುರ್ಮುಖ, ದುಃಸಹ, ಕರ್ಣ, ಉಲೂಕ, ಬಳಿಕ ವಿವಿಂಶತಿ.
5.47.9
कुरुराजं पुरस्कृत्य दुर्योधनममर्षणम् ।
विविशुस्तां सभां राजन्सुराः शक्रसदो यथा ॥ ५.४७.९ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಕುರುರಾಜ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು, ಅಸಹನೆಯುಳ್ಳ ಅವನನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಅವರು ಆ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು, ಇಂದ್ರಸಭೆಯನ್ನು ದೇವತೆಗಳು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ.
5.47.10
आविशद्भिस्तदा राजञ्शूरैः परिघबाहुभिः ।
शुशुभे सा सभा रजन्सिंहैरिव गिरेर्गुहा ॥ ५.४७.१० ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಆಗ ಪರಿಘದಂತಹ ತೋಳುಗಳ ಶೂರರು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ಆ ಸಭೆ ಸಿಂಹಗಳಿಂದ ಗಿರಿಗುಹೆ ಶೋಭಿಸುವಂತೆ ಶೋಭಿಸಿತು.
5.47.11
ते प्रविश्य महेष्वासाः सभां सर्वे महौजसः ।
आसनानि विचित्राणि भेजिरे सूर्यवर्चसः ॥ ५.४७.११ ॥
ಆ ಮಹಾಧನುರ್ಧರರು, ಮಹಾಶಕ್ತರು, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿನವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ವಿಚಿತ್ರ ಆಸನಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು.
5.47.12
आसनस्थेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत ।
द्वाःस्थो निवेदयामास सूतपुत्रमुपस्थितम् ॥ ५.४७.१२ ॥
ಓ ಭರತ, ಆ ರಾಜರೆಲ್ಲರೂ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವಾಗ, ದ್ವಾರಪಾಲಕನು ಸೂತಪುತ್ರನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.
5.47.13
अयं सरथ आयाति योऽयासीत्पाण्डवान्प्रति ।
दूतो नस्तूर्णमायाति सैन्धवैः साधुवाहिभिः ॥ ५.४७.१३ ॥
ಪಾಂಡವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಆ ದೂತ ರಥದೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನಮ್ಮ ದೂತ ಸಿಂಧು ದೇಶದ ಉತ್ತಮ ಕುದುರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.
5.47.14
…पेयाय स तु क्षिप्रं रथात्प्रस्कन्द्य कुण्डली ।
प्रविवेश सभां पूर्णां महीपालैर्महात्मभिः ॥ ५.४७.१४ ॥
…ಆ ಕುಂಡಲಧಾರಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ರಥದಿಂದ ಹಾರಿ, ಮಹಾತ್ಮರಾದ ರಾಜರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
5.47.15
प्राप्तोऽस्मि पाण्डवान्गत्वा तं विजानीत कौरवाः ।
यथावयः कुरून्सर्वान्प्रतिनन्दन्ति पाण्डवाः ॥ ५.४७.१५ ॥
ನಾನು ಪಾಂಡವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹಿಂತಿರುಗಿದ್ದೇನೆ. ಕೌರವರೇ, ಪಾಂಡವರು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಕುರುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿರಿ.
5.47.16
अभिवादयन्ति वृद्धांश्च वयस्यांश्च वयस्यवत् ।
पुनश्चाभ्यवदन्पार्थाः प्रतिपूज्य यथावयः ॥ ५.४७.१६ ॥
ಪಾಂಡವರು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ವಂದಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸಮವಯಸ್ಕರೊಂದಿಗೆ ಸಮವಯಸ್ಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಪೃಥೆಯ ಮಕ್ಕಳು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಗೌರವಿಸಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ.
5.47.17
यथाहं धृतराष्ट्रेण शिष्टः पूर्वमितो गतः ।
अब्रवं पाण्डवान्गत्वा नात्र किञ्चन हापितम् ॥ ५.४७.१७ ॥
ಮೊದಲು ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ನನಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದಂತೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗಿ ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.
5.47.18
पृच्छामि त्वां सञ्जय राजमध्ये ।
यदब्रवीद्वाक्यमदीनसत्वः।
जनार्दनस्तात युधां प्रणेता ।
दुरात्मनां जीवितच्छिन्महात्मा ॥ ५.४७.१८ ॥
ಸಂಜಯ, ರಾಜರ ನಡುವೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ನಿರ್ಭೀತ ಮನಸ್ಸಿನ ಜನಾರ್ದನನು ಯಾವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು? ಪ್ರಿಯನೇ, ಯೋಧರ ನಾಯಕನೂ ದುಷ್ಟರ ಪ್ರಾಣ ಹರಿಸುವವನೂ ಆದ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಏನು ಹೇಳಿದನು?
5.47.19
आगुल्फेभ्योऽभिसंवीतः प्रयतोऽहं कृताञ्जलिः ।
शुद्धान्तं प्राविशं राजन्नाख्यातो नरसिंहयोः ॥ ५.४७.१९ ॥
ರಾಜನೇ, ಪಾದದ ಮಂಡಿಯವರೆಗೆ ವಸ್ತ್ರ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ವಿನಯದಿಂದ ಕೈಮುಗಿದು ನಾನು ಅಂತಃಪುರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದೆ; ಇಬ್ಬರು ನರಸಿಂಹರು ನನಗೆ ಸೂಚಿಸಿದರು.
5.47.20
न चाभिमन्युर्न यमौ तं देशमभिजग्मतुः ।
यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ ५.४७.२० ॥
ಇಬ್ಬರು ಕೃಷ್ಣರು, ಕೃಷ್ಣೆ ಮತ್ತು ಭಾಮಿನಿ ಸತ್ಯಭಾಮೆ ಇದ್ದ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಅಭಿಮನ್ಯು ಆಗಲಿ ಇಬ್ಬರು ಯಮಳರಾಗಲಿ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ.
5.47.21
उभौ मध्वासवक्षीबौ वरचन्दनरूषितौ ।
स्त्रग्विणौ वरवस्त्राङ्गौ वराभरणभूषितौ ॥ ५.४७.२१ ॥
ಇಬ್ಬರೂ ಮಧು ಮತ್ತು ಆಸವದಿಂದ ಮತ್ತರಾಗಿದ್ದರು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಂದನ ಲೇಪಿಸಿ, ಹೂಮಾಲೆ ಧರಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರು.
5.47.22
नैकरत्नविचित्रं च काञ्चनं च वरासनम् ।
नानास्तरणसंस्तीर्णं यत्रासाते नरर्षभौ ॥ ५.४७.२२ ॥
ಅನೇಕ ರತ್ನಗಳಿಂದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಚಿನ್ನದ ಉತ್ತಮ ಆಸನದ ಮೇಲೆ, ಹಲವು ಹಾಸುಗಳಿಂದ ಹಾಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅದರಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ನರಶ್ರೇಷ್ಠರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು.
5.47.23
सत्याङ्कमुपधानं तु कृत्वा शेते जनार्दनः ।
अर्जुनाङ्कगतौ पादौ केशवस्योपलक्षये।
अर्जुनस्य च कृष्णायाः शुभायाश्चाङ्कगावुभौ ॥ ५.४७.२३ ॥
ಸತ್ಯೆಯ ಮಡಿಲನ್ನು ದಿಂಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಜನಾರ್ದನ ಮಲಗಿದ್ದಾರೆ; ಅರ್ಜುನನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಕೇಶವನ ಪಾದಗಳನ್ನು, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಶುಭೆ ಕೃಷ್ಣೆಯ ಮಡಿಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ಪಾದಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ.
5.47.24
काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो वै प्रादिशन्मुदा ।
दासीभ्यामाहृतं मह्यं स्पृष्ट्वा भूमावुपाविशम् ॥ ५.४७.२४ ॥
ಚಿನ್ನದ ಪಾದಪೀಠವನ್ನು ಪಾರ್ಥನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೀಡಿದನು; ಇಬ್ಬರು ದಾಸಿಯರು ನನಗಾಗಿ ತಂದರು; ಅದನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ತಾಕಿಸಿ ನಾನು ಕುಳಿತೆ.
5.47.25
ऊर्ध्वरेखाङ्कितौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ ।
पादपीठादपहृतौ धारयेतां वरस्त्रियौ ॥ ५.४७.२५ ॥
ಪಾರ್ಥನ ಮೇಲ್ಮುಖ ರೇಖೆಗಳಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಶುಭಲಕ್ಷಣದ ಪಾದಗಳನ್ನು ಪಾದಪೀಠದಿಂದ ತೆಗೆದು ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಹಿಡಿದಿದ್ದರು.
5.47.26
न नूनं कल्मषं किञ्चिन्मम कर्मसु विद्यते ।
स्त्रीरत्नाभ्यां समेतौ यन्मिथो मामभ्यभाषताम् ॥ ५.४७.२६ ॥
ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ದೋಷವಿಲ್ಲ; ಆ ಇಬ್ಬರು ಸ್ತ್ರೀರತ್ನಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು.
5.47.27
विस्मयो मे महानासीदास्त्रं मे बहुसङ्गतम् ।
हृष्टानि चैव रोमाणि दृष्ट्वा तौ सहितावुभौ ॥ ५.४७.२७ ॥
ನನಗೆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು, ನನ್ನ ಅಸ್ತ್ರ-ಚಿಂತನೆಗಳೂ ಗೊಂದಲಗೊಂಡವು; ಆ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೋಡಿ ನನ್ನ ರೋಮಗಳು ನಿಮಿರಿದವು.
5.47.28
श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ नागाविव समुच्छ्रितौ ।
एकशय्यागतौ दृष्ट्वा भयं मे महदाविशत् ॥ ५.४७.२८ ॥
ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ, ವಿಶಾಲ ದೇಹದ, ಯೌವನದ, ಎತ್ತಿದ ಸೊಂಡಿಲಿನ ಎರಡು ಆನೆಗಳಂತಿದ್ದ ಅವರು; ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಗೆ ಬಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಭಯ ಹೊಕ್ಕಿತು.
5.47.29
ततोऽभ्यचिन्तयं तत्र दृष्ट्वा तौ पुरुषर्षभौ ।
सङ्कल्पो धर्मराजस्य नानवाप्योऽस्ति कश्चन।
निदेशगाविमौ यस्य नरनारायणावुभौ ॥ ५.४७.२९ ॥
ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಪುರುಷಶ್ರೇಷ್ಠರನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಚಿಂತಿಸಿದೆ: ಧರ್ಮರಾಜನ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ದೊರೆಯದ್ದು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಯಾರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಈ ನರ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ ಇಬ್ಬರೂ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೋ ಆತನಿಗೆ.
5.47.30
सत्कृतश्चान्नपानाभ्यामाच्छन्नो लब्धसत्क्रियः ।
अञ्जलिं मूर्ध्नि सन्धाय सन्देशं चाभ्यचोदयम् ॥ ५.४७.३० ॥
ಅನ್ನ-ಪಾನಗಳಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಅಂಜಲಿ ಇಟ್ಟು ನಾನು ಸಂದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದೆ.
5.47.31
धनुर्धरोचितेनाथ पाणिनैकं सलक्षणम् ।
पादमानाययत्पार्थः केशवस्य यशस्विनः ॥ ५.४७.३१ ॥
ಆಗ ಬಿಲ್ಲುಗಾರ ಪಾರ್ಥ (ಅರ್ಜುನ) ತನ್ನ ಯೋಗ್ಯ ಕೈಯಿಂದ ಯಶಸ್ವಿ ಕೇಶವನ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿದ್ದ ಒಂದು ಪಾದವನ್ನು ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಂದನು.
5.47.32
इन्द्रकेतुरिवोत्थाय दिव्याभरणभूषितः ।
इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माऽभ्यभाषत ॥ ५.४७.३२ ॥
ಇಂದ್ರಧ್ವಜದಂತೆ ಎದ್ದು, ದಿವ್ಯ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ, ಇಂದ್ರನ ಶೌರ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಕುಳಿತವನಾಗಿ ನನ್ನೊಡನೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
5.47.33
स वाचं वदतां श्रेष्ठ आददे वचनक्षमाम् ।
दीपनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ ५.४७.३३ ॥
ಮಾತನಾಡುವವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಅವನು, ಮಾತನಾಡಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ, ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮೃದುವಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಕಠೋರವಾದ ಮಾತನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು.
5.47.34
बहिश्चरस्य प्राणस्य प्रियस्य प्रियकारिणः ।
मतिमान्मतिमास्थाय केशवः सन्दधे वचः ॥ ५.४७.३४ ॥
ಹೊರಗೆ ಚರಿಸುವ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ, ಪ್ರಿಯನಿಗೆ, ಪ್ರಿಯವನ್ನು ಮಾಡುವವನಿಗೆ, ಬುದ್ಧಿವಂತ ಕೇಶವನು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮಾತುಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದನು.
5.47.35
वचनं वचनज्ञस्य शिक्षाक्षरसमन्वितम् ।
मनःप्रह्लादनं श्रेष्ठं पश्चाद्धृदयतापनम् ॥ ५.४७.३५ ॥
ಮಾತುಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನ ಆ ಮಾತು ಶಿಕ್ಷಾ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು; ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸುವ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ, ಆದರೆ ನಂತರ ಹೃದಯವನ್ನು ಸುಡುವಂತಹದ್ದು.
5.47.36
सञ्जयैतद्वचो ब्रूयाः प्राप्य क्षत्रियसंसदम् ।
श्रृण्वतः कुरुवृद्धस्य आचार्यस्य च धीमतः ॥ ५.४७.३६ ॥
ಸಂಜಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಸಭೆಯನ್ನು ತಲುಪಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳು; ಕುರುವೃದ್ಧರು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತ ಆಚಾರ್ಯರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ.
5.47.37
अर्थांस्त्यजत पार्थेषु सुखमाप्नुत कामजम् ।
प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ ५.४७.३७ ॥
ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪಾರ್ಥರಿಗೆ ಕೊಡು; ಕಾಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ಪ್ರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನೇ ಮಾಡು, ಏಕೆಂದರೆ ರಾಜನು ಜಯಕ್ಕಾಗಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.
5.47.38
यजध्वं विविधैर्यज्ञैर्दक्षिणाश्च प्रयच्छत ।
पुत्रेर्दारैश्च मोदध्वमागतं वो महद्भयम् ॥ ५.४७.३८ ॥
ವಿವಿಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನು ನೀಡು. ಪುತ್ರರು ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯರೊಡನೆ ಸಂತೋಷಪಡು; ನಿಮಗೆ ಮಹಾ ಭಯ ಬಂದಿದೆ.
5.47.39
ऋणं प्रवृद्धमिव मे हृदयान्नापसर्पति ।
गोविन्देति यदाक्रन्दत्कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ ५.४७.३९ ॥
ಬೆಳೆದ ಸಾಲ ನನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ಹೋಗದಂತೆ, ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು 'ಗೋವಿಂದಾ' ಎಂದು ಕೃಷ್ಣೆ ಕೂಗಿದ ನೋವು ಹೃದಯದಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
5.47.40
तेजोमयं दुराधर्पं बिभ्रता गाण्डिवं धनुः ।
मद्द्वितीयेन पार्थेन वैरं वः प्रत्युपस्थितम् ॥ ५.४७.४० ॥
ತೇಜೋಮಯವೂ ದುರ್ಧರ್ಷವೂ ಆದ ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸುವ, ನನ್ನನ್ನೇ ದ್ವಿತೀಯನನ್ನಾಗಿ ಹೊಂದಿರುವ ಪಾರ್ಥನೊಡನೆ ನಿಮ್ಮ ವೈರ ಎದುರಾಗಿದೆ.
5.47.41
कृष्णस्यैतद्वचः श्रुत्वा महन्मे भयमाविशत् ।
तव पुत्रस्य लोभं च वर्धमानं प्रपश्यतः ॥ ५.४७.४१ ॥
ಕೃಷ್ಣನ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಹಾ ಭಯ ಹೊಕ್ಕಿತು; ನಿನ್ನ ಮಗನ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಲೋಭವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಭಯ ಹೆಚ್ಚಿತು.
5.47.42
सोमेन्द्रसदृशौ वीरौ तौ मन्दो नावबुध्यते ।
भीष्मद्रोणाश्रयाच्चैव कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ ५.४७.४२ ॥
ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ಸೋಮ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರರಿಗೆ ಸಮಾನರು; ಆದರೆ ಮೂಢನು (ನಿನ್ನ ಮಗ) ಅದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ — ಭೀಷ್ಮ ಮತ್ತು ದ್ರೋಣರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ಕರ್ಣನ ಆತ್ಮಪ್ರಶಂಸೆಯಿಂದ.