ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 5.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.9.1
कथमिन्द्रेण राजेन्द्र सभार्येण महात्मना ।
दुःखं प्राप्तं परं घोरमेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ ५.९.१ ॥
ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಈ ಘೋರ ಪರಮ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನು? ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.
5.9.2
शृणु राजन्पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
सभार्येण यथा प्राप्तं दुःखमिन्द्रेण भारत ॥ ५.९.२ ॥
ರಾಜನೇ, ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇಳು. ಭಾರತನೇ, ಇಂದ್ರನು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದನೆಂಬುದನ್ನು ಕೇಳು.
5.9.3
त्वष्टा प्रजापतिर्ह्यासीद्देवश्रेष्ठो महातपाः ।
स पुत्रं वै त्रिशिरसमिन्द्रद्रोहात्किलासृजत् ॥ ५.९.३ ॥
ತ್ವಷ್ಟಾ ಪ್ರಜಾಪತಿ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಇಂದ್ರನ ಮೇಲಿನ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಅವನು ಮೂರು ತಲೆಗಳ ಮಗನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು ಎನ್ನಲಾಗಿದೆ.
5.9.4
ऐन्द्रं स प्रार्थयत्स्थानं विश्वरूपो महाद्युतिः ।
तैस्त्रिभिर्वदनैर्घोरैः सूर्येन्दुज्वलनोपमैः ॥ ५.९.४ ॥
ಮಹಾಪ್ರಭೆಯ ವಿಶ್ವರೂಪನು ಇಂದ್ರಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಯಸಿದನು. ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಆ ಮೂರು ಘೋರ ಮುಖಗಳಿಂದ.
5.9.5
वेदानेकेन सोऽधीते सुरामेकेन चापिबत् ।
एकेन च दिशः सर्वाः पिबन्निव निरीक्षते ॥ ५.९.५ ॥
ಒಂದು ಮುಖದಿಂದ ವೇದಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದನು, ಒಂದರಿಂದ ಸುರೆಯನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದನು, ಮತ್ತೊಂದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನು.
5.9.6
स तपस्वी मुदुर्दान्तो धर्मे तपसि चोद्यतः ।
तपस्तस्य महत्तीव्रं सुदुश्चरमरिन्दम ॥ ५.९.६ ॥
ಅವನು ತಪಸ್ವಿ, ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಕಷ್ಟವಾದವನು; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು. ಅರಿಂದಮನೇ, ಅವನ ತಪಸ್ಸು ಮಹತ್ತರವೂ ತೀವ್ರವೂ ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವೂ ಆಗಿತ್ತು.
5.9.7
तस्य दृष्ट्वा तपोवीर्यं सत्यं चामिततेजसः ।
विषादमगमच्छक्र इन्द्रोऽयं मा भवेदिति ॥ ५.९.७ ॥
ಅಮಿತತೇಜಸ್ವಿಯ ತಪೋಬಲವನ್ನೂ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಇಂದ್ರನು ವಿಷಾದಗೊಂಡನು, 'ಇವನು ಇಂದ್ರನಾಗದಿರಲಿ' ಎಂದು.
5.9.8
कथं सज्जेच्च भोगेषु न च तप्येन्महत्तपः ।
विवर्धमानस्त्रिशिराः सर्वं हि भुवनं ग्रसेत् ॥ ५.९.८ ॥
ಅವನು ಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಮಹಾ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೇಗೆ ತಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ತ್ರಿಶಿರನು ಸಮಸ್ತ ಲೋಕವನ್ನೂ ನುಂಗಿಬಿಡುವನು.
5.9.9
इति संचिन्त्य बहुधा बुद्धिमान्भरतर्षभ ।
आज्ञापयत्सोऽप्सरसस्त्वष्टृपुत्रप्रलोभने ॥ ५.९.९ ॥
ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯೋಚಿಸಿ ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತನು ತ್ವಷ್ಟೃಪುತ್ರನನ್ನು ಮೋಹಿಸಲು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು.
5.9.10
यथा स सज्जेत्रिशिराः कामभोगेषु वै भृशम् ।
क्षिप्रं कुरुत गच्छध्वं प्रलोभयत माचिरम् ॥ ५.९.१० ॥
ತ್ರಿಶಿರನು ಕಾಮಭೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತನಾಗುವಂತೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಹೋಗಿ, ತಡಮಾಡದೆ ಅವನನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ.
5.9.11
शृङ्गारवेषाः सुश्रोण्यो हारैर्युक्ता मनोहरैः ।
हावभावसमायुक्ताः सर्वाः सौन्दर्यशोभिताः ॥ ५.९.११ ॥
ಶೃಂಗಾರ ವೇಷಧಾರಿಣಿಯರಾಗಿ, ಸುಂದರ ಸೊಂಟದವರಾಗಿ, ಮನೋಹರ ಹಾರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಹಾವಭಾವಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ, ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಶೋಭಿಸುತ್ತಿರುವ ಅವರೆಲ್ಲರೂ.
5.9.12
प्रलोभयत भद्रं वः शमयध्वं भयं मम ।
अस्वस्थं ह्यात्मनात्मानं लक्षयामि वराङ्गनाः ॥ ५.९.१२ ॥
ಅವನನ್ನು ಮೋಹಿಸಿ, ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ನನ್ನ ಭಯವನ್ನು ಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ. ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರೇ, ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಅಸ್ವಸ್ಥನೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.
5.9.13
भयं तन्मे महाघोरं क्षिप्रं नाशयताबलाः ।
तथा यत्नं करिष्यामः शक्र तस्य प्रलोभने।
यथा नावाप्स्यसि भयं तस्माद्बलनिषूदन ॥ ५.९.१३ ॥
ಆ ಭಯವು ನನಗೆ ಮಹಾ ಭೀಕರವಾಗಿದೆ; ಎಲೈ ಅಬಲೆಯರೇ, ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿ. ಓ ಶಕ್ರನೇ, ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾವು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನಗೆ ಭಯ ಬರದಿರಲಿ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಬಲನಿಷೂದನ.
5.9.14
निर्दहन्निव चक्षुर्भ्यां योऽसावास्ते तपोनिधिः ।
तं प्रलोयितुं देव गच्छामः सहिता वयम् ॥ ५.९.१४ ॥
ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸುಡುವಂತೆ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವವನು ತಪಸ್ಸಿನ ನಿಧಿ; ಓ ದೇವನೇ, ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಲು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ.
5.9.15
यतिष्यामो वशे कर्तुं व्यपनेतुं च ते भयम् ।
इन्द्रेण तास्त्वनुज्ञाता जग्मुस्त्रिशिरसोऽन्तिकम्।
तत्र ता विविधैर्भावैर्लोभयन्त्यो वराङ्गनाः ॥ ५.९.१५ ॥
ನಿನ್ನ ಭಯವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಇಂದ್ರನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಅವರು ತ್ರಿಶಿರನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸ್ತ್ರೀಯರು ನಾನಾ ವಿಧದ ಭಾವಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದರು.
5.9.16
नृत्तं संदर्शयामासुस्तथैवाङ्गेषु सौष्ठवम् ।
नाभ्यगच्छत्प्रहर्षं ताः स पश्यन्सुमहातपाः ॥ ५.९.१६ ॥
ಅವರು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಅಂಗಗಳ ಸೊಬಗನ್ನು ಅದೇ ರೀತಿ ತೋರಿಸಿದರು; ಆದರೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ವಿಗೆ ಹರ್ಷ ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ.
5.9.17
इन्द्रियाणि वशे कृत्वा पूर्णसागरसन्निभः ।
तास्तु यत्नं परं कृत्वा पुनः शक्रमुपस्थिताः ॥ ५.९.१७ ॥
ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತುಂಬಿದ ಸಾಗರದಂತೆ ಅವನು ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು; ನಂತರ ಅವರು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ಮತ್ತೆ ಶಕ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು.
5.9.18
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा देवराजमथाब्रुवन् ।
न स शक्यः सुदुर्धर्षो धैर्याच्चालयितुं प्रभो ॥ ५.९.१८ ॥
ಕೈಮುಗಿದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ದೇವರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: 'ಓ ಪ್ರಭುವೇ, ಅವನು ಅತಿ ದುರ್ಧರ್ಷನು; ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕದಲಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.'
5.9.19
यत्ते कार्यं महाभाग क्रियतां तदनन्तरम् ।
संपूज्याप्सरसः शक्रो विसृज्य च महामतिः ॥ ५.९.१९ ॥
ಓ ಮಹಾಭಾಗನೇ, ಇನ್ನು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು. ಮಹಾಮತಿಯಾದ ಇಂದ್ರನು ಅಪ್ಸರೆಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು.
5.9.20
चिन्तयामास तस्यैव वधोपायं युधिष्ठिर ।
स तूष्णीं चिन्तयन्वीरो देवराजः प्रतापवान् ॥ ५.९.२० ॥
ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಉಪಾಯವನ್ನೇ ಅವನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ವೀರನೂ ಪ್ರತಾಪಶಾಲಿಯೂ ಆದ ದೇವರಾಜನು ಮೌನವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
5.9.21
विनिश्चितमतिर्धीमान्वधे त्रिशिरसोऽभवत् ।
वज्रमस्य क्षिपाम्यद्य स क्षिप्रं नभविष्यति ॥ ५.९.२१ ॥
ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಇಂದ್ರನು ತ್ರಿಶಿರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದನು. 'ಈಗಲೇ ಇವನ ಮೇಲೆ ವಜ್ರವನ್ನು ಎಸೆಯುತ್ತೇನೆ; ಅವನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುವನು' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
5.9.22
शत्रुः प्रवृद्धो नोपेक्ष्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
शास्त्रबुद्ध्या विनिश्चित्य कृत्वा बुद्धिं वधे दृढाम् ॥ ५.९.२२ ॥
ಬೆಳೆದ ಶತ್ರುವು ದುರ್ಬಲನಾಗಿದ್ದರೂ ಬಲಶಾಲಿಯಿಂದ ಉಪೇಕ್ಷಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನಲ್ಲ. ಶಾಸ್ತ್ರಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ವಧೆಗಾಗಿ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಬೇಕು.
5.9.23
अथ वैश्वानरनिभं घोररूपं भयावहम् ।
मुमोच वज्रं संक्रुद्धः शक्रस्त्रिशिरसं प्रति ॥ ५.९.२३ ॥
ಆಗ ಕೋಪಗೊಂಡ ಇಂದ್ರನು ವೈಶ್ವಾನರ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ, ಭಯಂಕರ ರೂಪದ, ಭಯ ತರುವ ವಜ್ರವನ್ನು ತ್ರಿಶಿರನ ಕಡೆಗೆ ಬಿಟ್ಟನು.
5.9.24
स पपात हतस्तेन वज्रेण दृढमाहतः ।
पर्वतस्येव शिखरं प्रणुन्नं मेदिनीतले ॥ ५.९.२४ ॥
ಆ ವಜ್ರದಿಂದ ಬಲವಾಗಿ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಅವನು ಬಿದ್ದನು; ಪರ್ವತದ ಶಿಖರವು ಉರುಳಿ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಂತೆ.
5.9.25
तं तु वज्रहतं दृष्ट्वा शयानमचलोपमम् ।
न शर्म लेभे देवेन्द्रो दीपिततस्तस्य तेजसा ॥ ५.९.२५ ॥
ವಜ್ರದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಪರ್ವತದಂತೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವೇಂದ್ರನಿಗೆ, ಅವನ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದಾಗಿ ಶಾಂತಿ ದೊರೆಯಲಿಲ್ಲ.
5.9.26
हतोऽपि दीप्ततेजाः स जीवन्निव हि दृश्यते ।
घातितस्य शिरांस्याजौ जीवन्तीवाद्भुतानि वै ॥ ५.९.२६ ॥
ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ತೇಜಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಜೀವಂತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನ ತಲೆಗಳೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಜೀವಂತವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು.
5.9.27
शिरांसि तस्याजायन्त त्रीण्येव शकुनास्त्रयः ।
तित्तिरिः कलविङ्कश्च तथैव च कपिञ्जलः ।
विश्वरूपशिरांस्येव जायन्ते तानि भारत ॥ ५.९.२७ ॥
ಅವನ ತಲೆಗಳು ಮೂರು ಪಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದವು — ತಿತ್ತಿರಿ, ಕಲವಿಂಕ, ಕಪಿಂಜಲ; ಭಾರತನೇ, ಅವು ವಿಶ್ವರೂಪನ ತಲೆಗಳೇ.
5.9.28
ततोऽतिभीतगात्रस्तु शक्र आस्ते विचारयन् ।
अथाजगाम परशुं स्कन्धेनादाय वर्धकिः ॥ ५.९.२८ ॥
ಆಗ ಅತಿ ಭಯಗೊಂಡ ದೇಹದ ಇಂದ್ರನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದನು; ಆಗ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತ ಒಬ್ಬ ಬಡಗಿ ಬಂದನು.
5.9.29
तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः ।
स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः ॥ ५.९.२९ ॥
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಅವನು ಬಿದ್ದಿರುವ ಆ ಕಾಡು; ಅಲ್ಲಿ ಭಯಗೊಂಡ ಶಚೀಪತಿ ಇಂದ್ರನು ಶ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಡಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು.
5.9.30
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम ॥ ५.९.३० ॥
ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು — 'ಇವನ ತಲೆಗಳನ್ನು ಬೇಗ ಕಡಿ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಪಾಲಿಸು.'
5.9.31
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति ।
कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम् ॥ ५.९.३१ ॥
ಇವನು ದೊಡ್ಡ ಹೆಗಲುಗಳ ಉಳ್ಳವನು; ಈ ಕೊಡಲಿ ಸಾಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧರಾದ ದೇವತೆಗಳಿಂದ ನಿಂದಿತವಾದ ಈ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಲಾರೆ.
5.9.32
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम ।
मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति ॥ ५.९.३२ ॥
ಭಯಪಡಬೇಡ; ಬೇಗನೆ ಇದನ್ನು ಮಾಡು, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು. ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ನಿನ್ನ ಶಸ್ತ್ರ ವಜ್ರದಂತಾಗುವುದು.
5.9.33
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे ॥ ५.९.३३ ॥
ಇಂದು ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ಘೋರ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು? ಇದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ; ನನಗೆ ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳಿ.
5.9.34
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते ।
कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय ॥ ५.९.३४ ॥
ನಾನು ಇಂದ್ರ, ದೇವತೆಗಳ ರಾಜ. ತಕ್ಷನೇ, ಇದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ. ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆಯೇ ಮಾಡು; ತಕ್ಷನೇ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಬೇಡ.
5.9.35
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै ।
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.३५ ॥
ನನ್ನಿಂದ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಮೂರು ತಲೆಯವನು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ; ಇದನ್ನು ನೀನು ತಿಳಿ. ಅವನು ತಲೆ ಬಾಗಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
5.9.36
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा ।
ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते ॥ ५.९.३६ ॥
ಓ ಶಕ್ರ, ಈ ಕ್ರೂರ ಕರ್ಮದಿಂದ ನಿನಗೆ ನಾಚಿಕೆ ಏಕಿಲ್ಲ? ಈ ಋಷಿಪುತ್ರನನ್ನು ಕೊಂದು ನಿನಗೆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಭಯವಿಲ್ಲವೇ?
5.9.37
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम् ।
शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया ॥ ५.९.३७ ॥
ನಂತರ ಪಾವನಕ್ಕಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಧರ್ಮವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುವೆನು. ಈ ಮಹಾಪರಾಕ್ರಮಿ ಶತ್ರುವು ನನ್ನಿಂದ ವಜ್ರದಿಂದ ಹತನಾದನು.
5.9.38
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव ॥ ५.९.३८ ॥
ಈಗಲೂ ನಾನು ಅವನಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ. ತಕ್ಷನೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅವನ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸು; ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡುವೆನು.
5.9.39
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः ।
एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम् ॥ ५.९.३९ ॥
ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರು ಪಶುವಿನ ತಲೆಯ ಭಾಗವನ್ನು ನಿನಗೆ ಕೊಡುವರು. ಇದೇ ನಿನಗೆ ಅನುಗ್ರಹ. ತಕ್ಷನೇ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಮಾಡು.
5.9.40
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा ।
शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा ॥ ५.९.४० ॥
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ತಕ್ಷನು ಮಹೇಂದ್ರನ ವಚನದಿಂದ ಆಗ ತ್ರಿಶಿರನ ತಲೆಗಳನ್ನು ಕೊಡಲಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿದನು.
5.9.41
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ ।
कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः ॥ ५.९.४१ ॥
ಅವುಗಳು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಮೊಟ್ಟೆಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಹೊರಬಂದವು — ಕಪಿಂಜಲಗಳು, ತಿತ್ತಿರಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಲವಿಂಕಗಳು, ಎಲ್ಲೆಡೆ.
5.9.42
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च ।
तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः ॥ ५.९.४२ ॥
ಯಾವ ಮುಖದಿಂದ ಅವನು ವೇದಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಸೋಮ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಆ ಮುಖದಿಂದಲೇ ಅವನ ಕಪಿಂಜಲ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊರಬಂದವು.
5.9.43
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते ।
तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव ॥ ५.९.४३ ॥
ಓ ರಾಜನೇ, ಯಾವ ಮುಖದಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಆ ಮುಖದಿಂದ, ಓ ಪಾಂಡವ, ಅವನ ಕೌಜುಗಳು ಹೊರಬಂದವು.
5.9.44
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा ।
कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ ॥ ५.९.४४ ॥
ಆಗ ತ್ರಿಶಿರಸ್ಸಿನ ಯಾವ ಮುಖದಿಂದ ಮದ್ಯಪಾನವಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ, ಆ ಮುಖ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು; ಓ ಭರತರ್ಷಭ, ಕಲವಿಂಕಗಳು ಮತ್ತು ಗಿಡುಗಗಳು ಹಾರಿಹೋದವು.
5.9.45
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ ।
तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः ॥ ५.९.४५ ॥
ಅನಂತರ ಅವು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಜ್ವರರಹಿತನಾದ ಮಘವಾನ್; ನಂತರ ತಕ್ಷನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ದೇವೇಶ್ವರ.
5.9.46
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ ।
मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा ॥ ५.९.४६ ॥
ದೇವ (ಇಂದ್ರ) ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು, ತಕ್ಷನೂ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು; ಸುರಾರಿಹನು ಶತ್ರುವನ್ನು ಕೊಂದು ತನ್ನನ್ನು ಕೃತಾರ್ಥನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದನು.
5.9.47
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित् ।
अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम् ॥ ५.९.४७ ॥
ತಕ್ಷನೂ ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ನಂತರ ಒಂದು ವರ್ಷದವರೆಗೆ ಹೀಗೆ ಹೋದವನನ್ನು ಯಾರೂ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.
5.9.48
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो ।
तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति। ॥ ५.९.४८ ॥
ಆಗ ಒಂದು ವರ್ಷ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಾಗ, ಓ ಪ್ರಭೂ, ಪಶುಪತಿಯ (ಶಿವನ) ಭೂತಗಣಗಳು ಅವನನ್ನು ಶಪಿಸಿದವು — 'ನಮ್ಮ ಪ್ರಭು ಮಘವಾನ (ಇಂದ್ರ) ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದವನು' ಎಂದು.
5.9.49
तत इन्द्रो व्रतं घोरमाचरत्पाकशासनः ।
तपसा च सुसंयुक्तः सह देवैर्मरुद्गणैः ॥ ५.९.४९ ॥
ಆಗ ಪಾಕಶಾಸನನಾದ ಇಂದ್ರನು ಘೋರ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದವನಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮರುದ್ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ.
5.9.50
समुद्रेषु पृथिव्यां च वनस्पतिषु स्त्रीषु च ।
विभज्य ब्रह्महत्यां च तान्वरैरप्ययोजयत् ॥ ५.९.५० ॥
ಸಮುದ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ, ಮರಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಹಂಚಿ, ವರಗಳಿಂದ ಅವುಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.
5.9.51
वरदस्तु वरं दत्त्वा पृथिव्यै सागराय च ।
वनस्पतिभ्यः स्त्रीभ्यश्च ब्रह्महत्यां नुनोद ताम् ॥ ५.९.५१ ॥
ವರದಾತನು ಭೂಮಿಗೆ, ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ, ಮರಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ವರ ನೀಡಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯನ್ನು ಅವುಗಳಿಗೆ ತಳ್ಳಿದನು.
5.9.52
ततस्तु शुद्धो भगवान्देवैर्लोकैश्च पूजितः ।
इन्द्रस्थानमुपातिष्ठत्पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ ५.९.५२ ॥
ಆಗ ಶುದ್ಧನಾದ ಭಗವಾನ್ ಇಂದ್ರನು ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ಲೋಕಗಳಿಂದಲೂ ಪೂಜಿತನಾಗಿ, ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಇಂದ್ರಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದನು.
5.9.53
त्वष्टा प्रजापतिः श्रुत्वा शक्रेणाथ हतं सुतम् ।
क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.५३ ॥
ಪ್ರಜಾಪತಿ ತ್ವಷ್ಟೃವು, ಶಕ್ರನು ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಕೊಂದನೆಂದು ಕೇಳಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು.
5.9.54
तप्यमानं तपो नित्यं क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम् ।
विनाऽपराधेन यतः पुत्रं हिंसितवान्मम ॥ ५.९.५४ ॥
ನಿತ್ಯ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಕ್ಷಮಾಶೀಲನೂ, ಸಂಯಮಿಯೂ, ಇಂದ್ರಿಯ ಜಯಿಯೂ ಆದ ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು, ಯಾವ ಅಪರಾಧವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನೀನು ಕೊಂದೆ.
5.9.55
तस्माच्छक्रविनाशाय वृत्रमुत्पादयाम्यहम् ।
लोकाः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं महम् ।
स च पश्यतु देवेन्द्रो दुरात्मा पापचेतनः ॥ ५.९.५५ ॥
ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂದ್ರನ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ವೃತ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ. ಲೋಕಗಳು ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನೂ ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲವನ್ನೂ ನೋಡಲಿ. ಆ ದುರಾತ್ಮನೂ ಪಾಪಚಿತ್ತನೂ ಆದ ದೇವೇಂದ್ರನೂ ನೋಡಲಿ.
5.9.56
उपस्पृश्य ततः क्रुद्धस्तपस्वी सुमहायशाः ।
अग्नौ हुत्वा समुत्पाद्य घोरं वृत्रमुवाच ह ॥ ५.९.५६ ॥
ನಂತರ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಕೋಪಗೊಂಡ, ಮಹಾ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ತಪಸ್ವಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ನೀಡಿ, ಭಯಂಕರ ವೃತ್ರನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.
5.9.57
इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रभावात्तपसो मम ।
सोऽवर्घत दिवं स्तब्ध्वा सूर्यवैश्वानरोपमः ॥ ५.९.५७ ॥
ಇಂದ್ರನ ಶತ್ರುವೇ, ನನ್ನ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬೆಳೆ. ಅವನು ಸೂರ್ಯ ಮತ್ತು ವೈಶ್ವಾನರನಂತೆ ಆಕಾಶವನ್ನು ತುಂಬಿ ಬೆಳೆದನು.
5.9.58
किं करोमीति चोवाच कालसूर्य इवोदितः ।
शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः ॥ ५.९.५८ ॥
"ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ?" ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪ್ರಳಯ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಉದಯಿಸಿ, "ಶಕ್ರನನ್ನು ಕೊಲ್ಲು" ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟು ನಂತರ ತ್ರಿದಿವಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
5.9.59
ततो युद्धं समभवद्वृत्रवासवयोर्महत् ।
संक्रुद्धयोर्महाघोरं प्रसक्तं कुरुसत्तम ॥ ५.९.५९ ॥
ನಂತರ ವೃತ್ರ ಮತ್ತು ವಾಸವರ ನಡುವೆ ಮಹಾ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದರು; ಕುರುಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಅದು ಅತಿ ಭಯಂಕರವಾಗಿಯೂ ನಿರಂತರವಾಗಿಯೂ ನಡೆಯಿತು.
5.9.60
ततो जग्राह देवेन्द्रं वृत्रो वीरः शतक्रतुम् ।
अपावृत्याक्षिपद्वक्रे शक्रं कोपसमन्वितः ॥ ५.९.६० ॥
ನಂತರ ವೀರ ವೃತ್ರನು ದೇವೇಂದ್ರ ಶತಕ್ರತುವನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಶಕ್ರನನ್ನು ಒಳಗೆ ಎಸೆದನು.
5.9.61
ग्रस्ते वृत्रेण शक्रे तु संभ्रान्तास्त्रिदिवेश्वराः ।
असृजंस्ते महासत्वा जृम्भिकां वृत्रनाशिनीम् ॥ ५.९.६१ ॥
ವೃತ್ರನು ಇಂದ್ರನನ್ನು ನುಂಗಿದಾಗ ತ್ರಿದಿವೇಶ್ವರರು ಕಂಗೆಟ್ಟರು. ಆ ಮಹಾಬಲರು ವೃತ್ರನನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಜೃಂಭಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು.
5.9.62
विजृम्भमाणस्य ततो वृत्रस्यास्यादपावृतात् ।
स्वान्यङ्गान्यभिसंक्षिप्य निष्क्रान्तो बलनाशनः ॥ ५.९.६२ ॥
ಆಗ ಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವೃತ್ರನ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಾಗ, ತನ್ನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿ ಬಲನಾಶಕನು ಹೊರಬಂದನು.
5.9.63
ततः प्रभृति लोकस्य जृम्भिका प्राणिसंश्रिता ।
जहृषुश्च सुराः सर्वे शक्रं दृष्ट्वा विनिःसृतम् ॥ ५.९.६३ ॥
ಅಂದಿನಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಜೃಂಭಿಕೆ ಇರತೊಡಗಿತು. ಇಂದ್ರನು ಹೊರಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೂ ಹರ್ಷಿಸಿದರು.
5.9.64
ततः प्रववृते युद्धं वृत्रवासवयोः पुनः ।
संरब्धयोस्तदा घोरं सुचिरं भरतर्षभ ॥ ५.९.६४ ॥
ನಂತರ ವೃತ್ರ ಮತ್ತು ವಾಸವನ ನಡುವೆ ಮತ್ತೆ ಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಓ ಭರತರ್ಷಭ, ಕೋಪಗೊಂಡ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧ ಬಹಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು.
5.9.65
यदा व्यवर्धत रणे वृत्रो बलसमन्वितः ।
त्वष्टुस्तेजोबलाविद्धस्तदा शक्रो न्यवर्तत। ॥ ५.९.६५ ॥
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಲಸಂಪನ್ನನಾದ ವೃತ್ರನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತ್ವಷ್ಟೃನ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬಲದಿಂದ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಇಂದ್ರನು ಹಿಂದಿರುಗಿದನು.
5.9.66
निवृत्ते च तदा देवा विषादमगमन्परम् ।
समेत्य सह शक्रेण त्वष्टुस्तेजोविमोहिताः ॥ ५.९.६६ ॥
ಇಂದ್ರನು ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ ದೇವತೆಗಳು ಅತ್ಯಂತ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ತ್ವಷ್ಟೃನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಅವರು ಬಹಳ ದುಃಖಿಸಿದರು.
5.9.67
अमन्त्रयन्त ते सर्वे मुनिभिः सह भारत ।
किं कार्यमिति वै राजन्विचिन्त्य भयमोहिताः ॥ ५.९.६७ ॥
ಓ ಭರತವಂಶಜನೇ, ಆಗ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ಮುನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿದರು. ಓ ರಾಜನೇ, ಭಯದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಅವರು ಈಗ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು.
5.9.68
जग्मुः सर्वे महात्मानं मनोभिर्विष्णुमव्ययम् ।
उपविष्टा मन्दराग्रे सर्वे वृत्रवधेप्सवः ॥ ५.९.६८ ॥
ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮಹಾತ್ಮನೂ ಅವ್ಯಯನೂ ಆದ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು. ವೃತ್ರನನ್ನು ವಧಿಸಲು ಬಯಸಿದ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಮಂದರ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು.