Mahābhārata · Adhyāya 5.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.9.1
कथमिन्द्रेण राजेन्द्र सभार्येण महात्मना ।
दुःखं प्राप्तं परं घोरमेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ ५.९.१ ॥
O Herr der Könige, wie erlitt der großherzige Indra zusammen mit seiner Gattin dieses höchste, schreckliche Leid? Ich möchte es erfahren.
5.9.2
शृणु राजन्पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
सभार्येण यथा प्राप्तं दुःखमिन्द्रेण भारत ॥ ५.९.२ ॥
Höre, o König, die alte Geschichte vergangener Ereignisse, o Nachkomme des Bharata, wie Indra zusammen mit seiner Gattin Leid erfuhr.
5.9.3
त्वष्टा प्रजापतिर्ह्यासीद्देवश्रेष्ठो महातपाः ।
स पुत्रं वै त्रिशिरसमिन्द्रद्रोहात्किलासृजत् ॥ ५.९.३ ॥
Tvaṣṭṛ, der Herr der Geschöpfe, war wahrlich der beste unter den Göttern und von großer Askese; aus Feindschaft gegen Indra, so heißt es, erschuf er einen dreiköpfigen Sohn.
5.9.4
ऐन्द्रं स प्रार्थयत्स्थानं विश्वरूपो महाद्युतिः ।
तैस्त्रिभिर्वदनैर्घोरैः सूर्येन्दुज्वलनोपमैः ॥ ५.९.४ ॥
Der überaus strahlende Viśvarūpa begehrte Indras Stellung, mit jenen drei schrecklichen Gesichtern, gleich Sonne, Mond und Feuer.
5.9.5
वेदानेकेन सोऽधीते सुरामेकेन चापिबत् ।
एकेन च दिशः सर्वाः पिबन्निव निरीक्षते ॥ ५.९.५ ॥
Mit einem Mund rezitierte er die Veden, mit einem trank er Branntwein, und mit einem blickte er um sich, als trinke er alle Himmelsrichtungen.
5.9.6
स तपस्वी मुदुर्दान्तो धर्मे तपसि चोद्यतः ।
तपस्तस्य महत्तीव्रं सुदुश्चरमरिन्दम ॥ ५.९.६ ॥
Er war ein Asket, schwer zu bezwingen, dem Dharma und der Askese ergeben. O Bezwinger der Feinde, seine Askese war groß, heftig und sehr schwer zu vollziehen.
5.9.7
तस्य दृष्ट्वा तपोवीर्यं सत्यं चामिततेजसः ।
विषादमगमच्छक्र इन्द्रोऽयं मा भवेदिति ॥ ५.९.७ ॥
Als Indra die Macht seiner Askese und die Wahrheit dessen von unermesslichem Glanz sah, wurde er niedergeschlagen: «Möge dieser nicht Indra werden!»
5.9.8
कथं सज्जेच्च भोगेषु न च तप्येन्महत्तपः ।
विवर्धमानस्त्रिशिराः सर्वं हि भुवनं ग्रसेत् ॥ ५.९.८ ॥
Wie sollte er nicht an Genüssen hängen, und wie sollte er nicht von großer Askese gequält werden? Der wachsende Dreiköpfige würde die ganze Welt verschlingen.
5.9.9
इति संचिन्त्य बहुधा बुद्धिमान्भरतर्षभ ।
आज्ञापयत्सोऽप्सरसस्त्वष्टृपुत्रप्रलोभने ॥ ५.९.९ ॥
O Stier der Bharatas, nachdem er so auf vielerlei Weise überlegt hatte, befahl der Weise den Apsaras, den Sohn Tvaṣṭṛs zu verführen.
5.9.10
यथा स सज्जेत्रिशिराः कामभोगेषु वै भृशम् ।
क्षिप्रं कुरुत गच्छध्वं प्रलोभयत माचिरम् ॥ ५.९.१० ॥
Damit der Dreiköpfige sehr an Begierden und Genüssen hängt, handelt rasch; geht hin und verführt ihn ohne Zögern.
5.9.11
शृङ्गारवेषाः सुश्रोण्यो हारैर्युक्ता मनोहरैः ।
हावभावसमायुक्ताः सर्वाः सौन्दर्यशोभिताः ॥ ५.९.११ ॥
In erotischen Schmuck gekleidet, mit schönen Hüften, mit reizenden Halsketten geschmückt, voll koketter Gebärden, alle leuchtend vor Schönheit.
5.9.12
प्रलोभयत भद्रं वः शमयध्वं भयं मम ।
अस्वस्थं ह्यात्मनात्मानं लक्षयामि वराङ्गनाः ॥ ५.९.१२ ॥
Verführt ihn, Glück sei euch; beschwichtigt meine Furcht. O vortreffliche Frauen, ich fühle mich selbst unwohl.
5.9.13
भयं तन्मे महाघोरं क्षिप्रं नाशयताबलाः ।
तथा यत्नं करिष्यामः शक्र तस्य प्रलोभने।
यथा नावाप्स्यसि भयं तस्माद्बलनिषूदन ॥ ५.९.१३ ॥
Diese Furcht ist mir überaus schrecklich; ihr Schwachen, vernichtet sie schnell. O Śakra, wir werden uns so bemühen, ihn zu verlocken, dass dich keine Furcht befällt; darum, o Vernichter der Kraft.
5.9.14
निर्दहन्निव चक्षुर्भ्यां योऽसावास्ते तपोनिधिः ।
तं प्रलोयितुं देव गच्छामः सहिता वयम् ॥ ५.९.१४ ॥
Der dort sitzt, als brenne er mit seinen Augen, ist ein Schatz der Askese; o Gott, wir gehen gemeinsam, um ihn zu verlocken.
5.9.15
यतिष्यामो वशे कर्तुं व्यपनेतुं च ते भयम् ।
इन्द्रेण तास्त्वनुज्ञाता जग्मुस्त्रिशिरसोऽन्तिकम्।
तत्र ता विविधैर्भावैर्लोभयन्त्यो वराङ्गनाः ॥ ५.९.१५ ॥
Wir werden uns bemühen, ihn zu bezwingen und deine Furcht zu beseitigen. Von Indra erlaubt, gingen sie zu Triśiras; dort verlockten die vortrefflichen Frauen ihn mit mannigfaltigen Gebärden.
5.9.16
नृत्तं संदर्शयामासुस्तथैवाङ्गेषु सौष्ठवम् ।
नाभ्यगच्छत्प्रहर्षं ताः स पश्यन्सुमहातपाः ॥ ५.९.१६ ॥
Sie zeigten ihren Tanz und ebenso die Anmut ihrer Glieder; doch jener sehr große Asket, obwohl er sie anschaute, geriet nicht in Freude.
5.9.17
इन्द्रियाणि वशे कृत्वा पूर्णसागरसन्निभः ।
तास्तु यत्नं परं कृत्वा पुनः शक्रमुपस्थिताः ॥ ५.९.१७ ॥
Seine Sinne bezwungen habend, blieb er wie ein voller Ozean; da kehrten sie, sich gewaltig mühend, wieder zu Śakra zurück.
5.9.18
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा देवराजमथाब्रुवन् ।
न स शक्यः सुदुर्धर्षो धैर्याच्चालयितुं प्रभो ॥ ५.९.१८ ॥
Mit gefalteten Händen sprachen sie alle zum König der Götter: »O Herr, er ist überaus unbezwingbar; er lässt sich von seiner Standhaftigkeit nicht erschüttern.«
5.9.19
यत्ते कार्यं महाभाग क्रियतां तदनन्तरम् ।
संपूज्याप्सरसः शक्रो विसृज्य च महामतिः ॥ ५.९.१९ ॥
O du Glücklicher, nun möge geschehen, was du zu tun hast. Indra, von großem Verstand, entließ die Apsarasen, nachdem er sie geehrt hatte.
5.9.20
चिन्तयामास तस्यैव वधोपायं युधिष्ठिर ।
स तूष्णीं चिन्तयन्वीरो देवराजः प्रतापवान् ॥ ५.९.२० ॥
O Yudhiṣṭhira, er sann auf ein Mittel, ihn zu töten. Der Held, der mächtige König der Götter, sann schweigend nach.
5.9.21
विनिश्चितमतिर्धीमान्वधे त्रिशिरसोऽभवत् ।
वज्रमस्य क्षिपाम्यद्य स क्षिप्रं नभविष्यति ॥ ५.९.२१ ॥
Der weise Indra entschloss sich, den Dreiköpfigen zu töten. »Ich werde jetzt den Donnerkeil auf ihn schleudern; er wird bald vergehen.«
5.9.22
शत्रुः प्रवृद्धो नोपेक्ष्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
शास्त्रबुद्ध्या विनिश्चित्य कृत्वा बुद्धिं वधे दृढाम् ॥ ५.९.२२ ॥
Ein erstarkter Feind darf von dem Starken nicht vernachlässigt werden, auch wenn er schwach ist. Nachdem man nach der Weisheit der Schriften entschieden hat, soll man einen festen Entschluss zu seiner Tötung fassen.
5.9.23
अथ वैश्वानरनिभं घोररूपं भयावहम् ।
मुमोच वज्रं संक्रुद्धः शक्रस्त्रिशिरसं प्रति ॥ ५.९.२३ ॥
Da schleuderte der erzürnte Indra den Donnerkeil gegen den Dreiköpfigen, gleich dem Feuer Vaiśvānaras, von schrecklicher Gestalt und Angst bringend.
5.9.24
स पपात हतस्तेन वज्रेण दृढमाहतः ।
पर्वतस्येव शिखरं प्रणुन्नं मेदिनीतले ॥ ५.९.२४ ॥
Von jenem Donnerkeil fest getroffen, fiel er, wie der Gipfel eines Berges, der zerbrochen und zur Erde hinabgestürzt wird.
5.9.25
तं तु वज्रहतं दृष्ट्वा शयानमचलोपमम् ।
न शर्म लेभे देवेन्द्रो दीपिततस्तस्य तेजसा ॥ ५.९.२५ ॥
Als Indra, der Herr der Götter, ihn vom Donnerkeil getroffen wie einen Berg daliegen sah, fand er keine Ruhe, denn sein loderndes Strahlen leuchtete noch.
5.9.26
हतोऽपि दीप्ततेजाः स जीवन्निव हि दृश्यते ।
घातितस्य शिरांस्याजौ जीवन्तीवाद्भुतानि वै ॥ ५.९.२६ ॥
Obwohl erschlagen, schien er noch lebendig, mit leuchtendem Glanz; und seine im Kampf abgeschlagenen Häupter wirkten wunderbar lebendig.
5.9.27
शिरांसि तस्याजायन्त त्रीण्येव शकुनास्त्रयः ।
तित्तिरिः कलविङ्कश्च तथैव च कपिञ्जलः ।
विश्वरूपशिरांस्येव जायन्ते तानि भारत ॥ ५.९.२७ ॥
Aus seinen Köpfen entstanden drei Vögel: das Rebhuhn, der Spatz und das Frankolin. O Bhārata, es waren die Häupter Viśvarūpas.
5.9.28
ततोऽतिभीतगात्रस्तु शक्र आस्ते विचारयन् ।
अथाजगाम परशुं स्कन्धेनादाय वर्धकिः ॥ ५.९.२८ ॥
Da blieb Indra, am ganzen Körper zutiefst erschrocken, nachdenklich stehen; dann kam ein Zimmermann mit einer Axt auf der Schulter.
5.9.29
तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः ।
स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः ॥ ५.९.२९ ॥
Großer König, in jenem Wald, wo er gefällt daliegt, sah der erschrockene Gemahl der Śacī den Zimmermann eifrig bei der Arbeit.
5.9.30
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम ॥ ५.९.३० ॥
Als der Bezwinger Pākas ihn sah, sprach er eilig: »Schlage ihm schnell die Häupter ab; tu, was ich dir befehle.«
5.9.31
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति ।
कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम् ॥ ५.९.३१ ॥
Seine Schultern sind sehr groß, und diese Axt wird nicht genügen. Ich kann jene Tat nicht vollbringen, die von den erfolgreichen Göttern verurteilt ist.
5.9.32
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम ।
मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति ॥ ५.९.३२ ॥
Fürchte dich nicht; tue dies schnell, gehorche meinem Wort. Durch meine Gnade wird deine Waffe wie der Donnerkeil sein.
5.9.33
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे ॥ ५.९.३३ ॥
Wer seid Ihr, Täter schrecklicher Taten, dass ich Euch heute erkennen sollte? Dies möchte ich wahrhaftig hören; sagt es mir in Wahrheit.
5.9.34
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते ।
कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय ॥ ५.९.३४ ॥
Ich bin Indra, der König der Götter. Dies sei dir bekannt, Zimmermann. Tue, was ich dir gesagt habe; Zimmermann, überlege nicht darüber.
5.9.35
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै ।
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.३५ ॥
Der Dreiköpfige liegt von mir erschlagen; wisse es. Verneigt, mit gefalteten Händen, sprach er diese Worte.
5.9.36
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा ।
ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते ॥ ५.९.३६ ॥
O Śakra, wie schämst du dich nicht ob dieser grausamen Tat? Nachdem du diesen Sohn eines Weisen erschlagen hast, fürchtest du nicht die Schuld des Brahmanenmordes?
5.9.37
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम् ।
शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया ॥ ५.९.३७ ॥
Danach werde ich ein sehr schwieriges Dharma zur Reinigung üben. Dieser Feind von großer Macht wurde von mir mit dem Donnerkeil erschlagen.
5.9.38
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव ॥ ५.९.३८ ॥
Auch jetzt bin ich beunruhigt und fürchte ihn. O Zimmermann, schneide schnell seine Köpfe ab; ich werde dir eine Gunst erweisen.
5.9.39
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः ।
एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम् ॥ ५.९.३९ ॥
Bei den Opfern werden die Menschen dir einen Anteil am Kopf des Opfertieres geben. Das ist deine Gunst. O Zimmermann, tu schnell, was mir lieb ist.
5.9.40
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा ।
शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा ॥ ५.९.४० ॥
Als der Zimmermann dies hörte, schnitt er auf das Wort Mahendras hin die Köpfe des Dreiköpfigen mit einer Axt ab.
5.9.41
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ ।
कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः ॥ ५.९.४१ ॥
Als sie abgeschnitten wurden, kamen von allen Seiten die eidgeborenen Vögel hervor: die Kapiñjalas, Frankoline und Spatzen.
5.9.42
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च ।
तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः ॥ ५.९.४२ ॥
Aus dem Mund, mit dem er die Veden rezitierte und Soma trank, kamen rasch seine Kapiñjalas hervor.
5.9.43
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते ।
तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव ॥ ५.९.४३ ॥
O König, aus dem Mund, mit dem er um sich blickte, als trinke er alle Himmelsrichtungen, o Pāṇḍava, kamen seine Rebhühner hervor.
5.9.44
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा ।
कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ ॥ ५.९.४४ ॥
Der Mund des Dreiköpfigen, mit dem er Wein trank, war damals so, wie er war; o Stier der Bharatas, Spatzen und Falken flogen auf.
5.9.45
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ ।
तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः ॥ ५.९.४५ ॥
Dann, als sie niedergehauen waren, war Indra, von Fieber befreit, der Herr der Götter, nachdem er Takṣan einen Segen gewährt hatte, erfreut.
5.9.46
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ ।
मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा ॥ ५.९.४६ ॥
Der Gott ging in den Himmel, und auch Takṣan ging in sein Haus; der Töter der Feinde der Götter hielt sich für vollendet, nachdem er den Feind erschlagen hatte.
5.9.47
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित् ।
अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम् ॥ ५.९.४७ ॥
Auch Takṣan sprach, als er in sein Haus gegangen war, mit niemandem; ein Jahr lang erkannte ihn niemand, so wie er gegangen war.
5.9.48
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो ।
तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति। ॥ ५.९.४८ ॥
Dann, als das Jahr vollendet war, o Herr, verfluchten ihn die Wesen Paśupatis (Śivas) und sprachen: 'Unser Herr Maghavan (Indra) ist ein Brahmanenmörder.'
5.9.49
तत इन्द्रो व्रतं घोरमाचरत्पाकशासनः ।
तपसा च सुसंयुक्तः सह देवैर्मरुद्गणैः ॥ ५.९.४९ ॥
Da unternahm Indra, der Bezwinger Pākas, ein furchtbares Gelübde, verbunden mit Askese, zusammen mit den Göttern und der Schar der Maruts.
5.9.50
समुद्रेषु पृथिव्यां च वनस्पतिषु स्त्रीषु च ।
विभज्य ब्रह्महत्यां च तान्वरैरप्ययोजयत् ॥ ५.९.५० ॥
Die Brahmanentötung auf die Meere, die Erde, die Bäume und die Frauen verteilend, übertrug er sie ihnen durch Gaben.
5.9.51
वरदस्तु वरं दत्त्वा पृथिव्यै सागराय च ।
वनस्पतिभ्यः स्त्रीभ्यश्च ब्रह्महत्यां नुनोद ताम् ॥ ५.९.५१ ॥
Der Gewährer der Gaben, der der Erde, dem Ozean, den Bäumen und den Frauen einen Segen verliehen hatte, schob ihnen die Sünde der Brahmanentötung zu.
5.9.52
ततस्तु शुद्धो भगवान्देवैर्लोकैश्च पूजितः ।
इन्द्रस्थानमुपातिष्ठत्पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ ५.९.५२ ॥
Dann begab sich der erhabene Indra, gereinigt und von den Göttern und Welten geehrt, zu seinem Sitz Indras, verehrt von den großen Weisen.
5.9.53
त्वष्टा प्रजापतिः श्रुत्वा शक्रेणाथ हतं सुतम् ।
क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.५३ ॥
Tvaṣṭar, der Herr der Geschöpfe, hörte, dass sein Sohn von Śakra erschlagen worden war, und sprach mit vor Zorn geröteten Augen diese Worte.
5.9.54
तप्यमानं तपो नित्यं क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम् ।
विनाऽपराधेन यतः पुत्रं हिंसितवान्मम ॥ ५.९.५४ ॥
Du hast meinen Sohn erschlagen, der stets in Askese verharrte, geduldig, selbstbeherrscht und Herr seiner Sinne war, ohne jede Verfehlung.
5.9.55
तस्माच्छक्रविनाशाय वृत्रमुत्पादयाम्यहम् ।
लोकाः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं महम् ।
स च पश्यतु देवेन्द्रो दुरात्मा पापचेतनः ॥ ५.९.५५ ॥
Darum will ich zur Vernichtung Śakras den Vṛtra hervorbringen. Mögen die Welten meine Macht sehen und die Stärke meiner Askese. Und möge auch der Götterherrscher, der böse Seele und schlechte Gesinnung hat, es sehen.
5.9.56
उपस्पृश्य ततः क्रुद्धस्तपस्वी सुमहायशाः ।
अग्नौ हुत्वा समुत्पाद्य घोरं वृत्रमुवाच ह ॥ ५.९.५६ ॥
Dann, nachdem er sich mit Wasser gereinigt hatte, opferte der zornige, sehr berühmte Asket Opfergaben ins Feuer, brachte den schrecklichen Vṛtra hervor und sprach zu ihm.
5.9.57
इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रभावात्तपसो मम ।
सोऽवर्घत दिवं स्तब्ध्वा सूर्यवैश्वानरोपमः ॥ ५.९.५७ ॥
»O Feind Indras, wachse durch die Kraft meiner Askese!« Er wuchs und füllte den Himmel, gleich der Sonne und dem Feuer Vaiśvānara.
5.9.58
किं करोमीति चोवाच कालसूर्य इवोदितः ।
शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः ॥ ५.९.५८ ॥
»Was soll ich tun?« sprach er, sich erhebend wie die Sonne des Weltenendes. Als ihm gesagt worden war: »Erschlage Śakra«, ging er dann in die drei Himmel.
5.9.59
ततो युद्धं समभवद्वृत्रवासवयोर्महत् ।
संक्रुद्धयोर्महाघोरं प्रसक्तं कुरुसत्तम ॥ ५.९.५९ ॥
Dann entbrannte eine große Schlacht zwischen Vṛtra und Vāsava. Beide waren zornentbrannt; o Bester der Kurus, sie war überaus schrecklich und unablässig.
5.9.60
ततो जग्राह देवेन्द्रं वृत्रो वीरः शतक्रतुम् ।
अपावृत्याक्षिपद्वक्रे शक्रं कोपसमन्वितः ॥ ५.९.६० ॥
Dann packte der Held Vṛtra den Herrn der Götter, Śatakratu. Von Zorn erfüllt, öffnete er den Mund und warf Śakra hinein.
5.9.61
ग्रस्ते वृत्रेण शक्रे तु संभ्रान्तास्त्रिदिवेश्वराः ।
असृजंस्ते महासत्वा जृम्भिकां वृत्रनाशिनीम् ॥ ५.९.६१ ॥
Als Vṛtra Indra ergriffen hatte, gerieten die Herren des Himmels in Verwirrung; jene mächtigen Wesen erzeugten ein Gähnen, das Vṛtra vernichtet.
5.9.62
विजृम्भमाणस्य ततो वृत्रस्यास्यादपावृतात् ।
स्वान्यङ्गान्यभिसंक्षिप्य निष्क्रान्तो बलनाशनः ॥ ५.९.६२ ॥
Als Vṛtra gähnte und sich sein Mund öffnete, zog der Vernichter der Kraft seine Glieder zusammen und trat heraus.
5.9.63
ततः प्रभृति लोकस्य जृम्भिका प्राणिसंश्रिता ।
जहृषुश्च सुराः सर्वे शक्रं दृष्ट्वा विनिःसृतम् ॥ ५.९.६३ ॥
Seitdem blieb das Gähnen, das in den Lebewesen wohnt, in der Welt; und alle Götter freuten sich, als sie Indra hervorkommen sahen.
5.9.64
ततः प्रववृते युद्धं वृत्रवासवयोः पुनः ।
संरब्धयोस्तदा घोरं सुचिरं भरतर्षभ ॥ ५.९.६४ ॥
Dann begann der Kampf zwischen Vṛtra und Vāsava von Neuem; und lange tobte jener furchtbare Kampf zwischen den beiden Zornigen, o Stier der Bharatas.
5.9.65
यदा व्यवर्धत रणे वृत्रो बलसमन्वितः ।
त्वष्टुस्तेजोबलाविद्धस्तदा शक्रो न्यवर्तत। ॥ ५.९.६५ ॥
Als Vṛtra, mit Kraft begabt, im Kampf mächtiger wurde, wandte sich Indra, getroffen von der Glut und Macht Tvaṣṭṛs, zur Umkehr.
5.9.66
निवृत्ते च तदा देवा विषादमगमन्परम् ।
समेत्य सह शक्रेण त्वष्टुस्तेजोविमोहिताः ॥ ५.९.६६ ॥
Als Indra sich zurückgezogen hatte, verfielen die Götter in tiefe Verzweiflung; mit Indra vereint, von der Glut Tvaṣṭṛs verwirrt, versanken sie in Trauer.
5.9.67
अमन्त्रयन्त ते सर्वे मुनिभिः सह भारत ।
किं कार्यमिति वै राजन्विचिन्त्य भयमोहिताः ॥ ५.९.६७ ॥
O Nachkomme Bharatas, da berieten sich alle Götter mit den Weisen. O König, von Furcht verwirrt, überlegten sie, was nun zu tun sei.
5.9.68
जग्मुः सर्वे महात्मानं मनोभिर्विष्णुमव्ययम् ।
उपविष्टा मन्दराग्रे सर्वे वृत्रवधेप्सवः ॥ ५.९.६८ ॥
Alle gingen im Geiste zu dem großen, unvergänglichen Viṣṇu. Begierig, Vṛtra zu erschlagen, setzten sie sich alle auf den Gipfel des Mandara.