மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.9.1
कथमिन्द्रेण राजेन्द्र सभार्येण महात्मना ।
दुःखं प्राप्तं परं घोरमेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ ५.९.१ ॥
அரசர்களின் தலைவரே, மகாத்மாவான இந்திரன் தன் மனைவியுடன் இந்தக் கடும் துன்பத்தை எவ்வாறு அடைந்தான்? இதை அறிய விரும்புகிறேன்.
5.9.2
शृणु राजन्पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
सभार्येण यथा प्राप्तं दुःखमिन्द्रेण भारत ॥ ५.९.२ ॥
அரசனே, பழங்கால வரலாற்றைக் கேள். பாரதனே, இந்திரன் மனைவியுடன் துன்பத்தை எவ்வாறு அடைந்தான் என்பதைக் கேள்.
5.9.3
त्वष्टा प्रजापतिर्ह्यासीद्देवश्रेष्ठो महातपाः ।
स पुत्रं वै त्रिशिरसमिन्द्रद्रोहात्किलासृजत् ॥ ५.९.३ ॥
த்வஷ்டா பிரஜாபதி தேவர்களில் சிறந்தவரும் மகா தவம் செய்தவருமாக இருந்தார். இந்திரன் மீதான விரோதத்தால் அவர் மூன்று தலைகளுடைய ஒரு மகனைப் படைத்தார் என்று கூறப்படுகிறது.
5.9.4
ऐन्द्रं स प्रार्थयत्स्थानं विश्वरूपो महाद्युतिः ।
तैस्त्रिभिर्वदनैर्घोरैः सूर्येन्दुज्वलनोपमैः ॥ ५.९.४ ॥
மகாஒளி கொண்ட விஸ்வரூபன் இந்திர பதவியை விரும்பினான். சூரியன், சந்திரன், அக்னி போல ஒளிரும் அந்த மூன்று கடும் முகங்களுடன் அவன் அதைக் கோரினான்.
5.9.5
वेदानेकेन सोऽधीते सुरामेकेन चापिबत् ।
एकेन च दिशः सर्वाः पिबन्निव निरीक्षते ॥ ५.९.५ ॥
ஒரு முகத்தால் வேதங்களை ஓதினான்; ஒன்றால் மதுவைக் குடித்தான்; இன்னொன்றால் எல்லாத் திசைகளையும் குடிப்பது போலப் பார்த்தான்.
5.9.6
स तपस्वी मुदुर्दान्तो धर्मे तपसि चोद्यतः ।
तपस्तस्य महत्तीव्रं सुदुश्चरमरिन्दम ॥ ५.९.६ ॥
அவன் தவசியாக இருந்தான், அடக்குவது கடினமானவன்; தர்மத்திலும் தவத்திலும் ஈடுபட்டிருந்தான். அரிந்தமனே, அவனுடைய தவம் பெரியதும் தீவிரமும் மிகக் கடினமானதுமாக இருந்தது.
5.9.7
तस्य दृष्ट्वा तपोवीर्यं सत्यं चामिततेजसः ।
विषादमगमच्छक्र इन्द्रोऽयं मा भवेदिति ॥ ५.९.७ ॥
அமிததேஜஸ்வியின் தவ வலிமையையும் அதன் உண்மையையும் கண்ட இந்திரன் வருத்தமடைந்தான், 'இவன் இந்திரனாகிவிடக்கூடாதே' என்று.
5.9.8
कथं सज्जेच्च भोगेषु न च तप्येन्महत्तपः ।
विवर्धमानस्त्रिशिराः सर्वं हि भुवनं ग्रसेत् ॥ ५.९.८ ॥
அவன் இன்பங்களில் எப்படி பற்றுக் கொள்ளாமல் இருப்பான், மேலும் பெரிய தவத்தால் எப்படி வாட்டமடையாமல் இருப்பான்? வளரும் மூன்று தலையவன் உலகம் முழுவதையும் விழுங்கிவிடுவான்.
5.9.9
इति संचिन्त्य बहुधा बुद्धिमान्भरतर्षभ ।
आज्ञापयत्सोऽप्सरसस्त्वष्टृपुत्रप्रलोभने ॥ ५.९.९ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இவ்வாறு பலவாறு சிந்தித்த அறிவுள்ளவன், த்வஷ்டாவின் மகனை மயக்குவதற்காக அப்சரஸ்களுக்கு ஆணையிட்டான்.
5.9.10
यथा स सज्जेत्रिशिराः कामभोगेषु वै भृशम् ।
क्षिप्रं कुरुत गच्छध्वं प्रलोभयत माचिरम् ॥ ५.९.१० ॥
மூன்று தலையவன் காம இன்பங்களில் மிகவும் பற்றுக்கொள்ள வேண்டும்படி, விரைவாகச் செய்யுங்கள், செல்லுங்கள், தாமதமின்றி அவனை மயக்குங்கள்.
5.9.11
शृङ्गारवेषाः सुश्रोण्यो हारैर्युक्ता मनोहरैः ।
हावभावसमायुक्ताः सर्वाः सौन्दर्यशोभिताः ॥ ५.९.११ ॥
சிருங்கார அலங்காரம் உடையவர்களாய், அழகிய இடையுடையவர்களாய், மனம் கவரும் மாலைகள் அணிந்தவர்களாய், ஹாவ பாவங்கள் நிறைந்தவர்களாய், அழகால் ஒளிர்பவர்களாய் அவர்கள் அனைவரும்.
5.9.12
प्रलोभयत भद्रं वः शमयध्वं भयं मम ।
अस्वस्थं ह्यात्मनात्मानं लक्षयामि वराङ्गनाः ॥ ५.९.१२ ॥
அவனை மயக்குங்கள், உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும். என் பயத்தைத் தணியுங்கள். சிறந்த பெண்களே, நான் என்னைத் தாமே அமைதியற்றவனாகக் காண்கிறேன்.
5.9.13
भयं तन्मे महाघोरं क्षिप्रं नाशयताबलाः ।
तथा यत्नं करिष्यामः शक्र तस्य प्रलोभने।
यथा नावाप्स्यसि भयं तस्माद्बलनिषूदन ॥ ५.९.१३ ॥
அந்த பயம் மிகக் கொடியது; பலவீனமானவர்களே, அதை விரைவில் அழியுங்கள். ஹே ஷக்ரா, அவனைக் கவர்வதில் நாங்கள் முயற்சி செய்வோம், அதனால் உமக்கு பயம் வராமல் இருக்கும்; ஆகையால், ஹே பலநிஷூதனா.
5.9.14
निर्दहन्निव चक्षुर्भ्यां योऽसावास्ते तपोनिधिः ।
तं प्रलोयितुं देव गच्छामः सहिता वयम् ॥ ५.९.१४ ॥
தன் கண்களால் எரிப்பவன் போல அங்கே அமர்ந்திருக்கும் அவன் தவத்தின் பொக்கிஷம்; ஹே தேவா, அவனைக் கவர்வதற்கு நாங்கள் ஒன்றாகச் செல்கிறோம்.
5.9.15
यतिष्यामो वशे कर्तुं व्यपनेतुं च ते भयम् ।
इन्द्रेण तास्त्वनुज्ञाता जग्मुस्त्रिशिरसोऽन्तिकम्।
तत्र ता विविधैर्भावैर्लोभयन्त्यो वराङ्गनाः ॥ ५.९.१५ ॥
உன் பயத்தைப் போக்கவும், அவனை வசப்படுத்தவும் நாங்கள் முயல்வோம். இந்திரனின் அனுமதி பெற்று அவர்கள் திரிசிரனின் அருகில் சென்றனர்; அங்கே அந்த சிறந்த பெண்கள் பல்வேறு பாவங்களால் அவனை மயக்கினர்.
5.9.16
नृत्तं संदर्शयामासुस्तथैवाङ्गेषु सौष्ठवम् ।
नाभ्यगच्छत्प्रहर्षं ताः स पश्यन्सुमहातपाः ॥ ५.९.१६ ॥
அவர்கள் நடனத்தையும், தங்கள் அங்கங்களின் அழகையும் அவ்வாறே காட்டினர்; ஆனால் அவர்களைக் கண்ட அந்த மிகு தவசி மகிழ்ச்சியடையவில்லை.
5.9.17
इन्द्रियाणि वशे कृत्वा पूर्णसागरसन्निभः ।
तास्तु यत्नं परं कृत्वा पुनः शक्रमुपस्थिताः ॥ ५.९.१७ ॥
புலன்களை வசப்படுத்தி, நிரம்பிய கடலைப் போல அவன் நின்றான்; பின்னர் அவர்கள் பெரும் முயற்சி செய்து மீண்டும் சக்ரனிடம் வந்தனர்.
5.9.18
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा देवराजमथाब्रुवन् ।
न स शक्यः सुदुर्धर्षो धैर्याच्चालयितुं प्रभो ॥ ५.९.१८ ॥
கைகூப்பிய அனைவரும் தேவராஜனிடம் கூறினர்: 'ஹே பிரபோ, அவன் மிகவும் அடக்க முடியாதவன்; உறுதியால் அவனை அசைக்க முடியாது.'
5.9.19
यत्ते कार्यं महाभाग क्रियतां तदनन्तरम् ।
संपूज्याप्सरसः शक्रो विसृज्य च महामतिः ॥ ५.९.१९ ॥
மகாபாகனே, இனி உன் கடமையைச் செய். மகாமதியான இந்திரன் அப்சரஸ்களை மதித்து அனுப்பினான்.
5.9.20
चिन्तयामास तस्यैव वधोपायं युधिष्ठिर ।
स तूष्णीं चिन्तयन्वीरो देवराजः प्रतापवान् ॥ ५.९.२० ॥
யுதிஷ்டிரா, அவனைக் கொல்லும் வழியையே அவன் சிந்தித்தான். வீரனும் பராக்கிரமமுள்ள தேவராஜனும் மௌனமாக சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தான்.
5.9.21
विनिश्चितमतिर्धीमान्वधे त्रिशिरसोऽभवत् ।
वज्रमस्य क्षिपाम्यद्य स क्षिप्रं नभविष्यति ॥ ५.९.२१ ॥
ஞானியான இந்திரன் திரிசிரனைக் கொல்ல உறுதி கொண்டான். 'இப்போதே இவன் மேல் வஜ்ரத்தை எறிவேன்; அவன் விரைவில் அழிவான்' என்று நினைத்தான்.
5.9.22
शत्रुः प्रवृद्धो नोपेक्ष्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
शास्त्रबुद्ध्या विनिश्चित्य कृत्वा बुद्धिं वधे दृढाम् ॥ ५.९.२२ ॥
வளர்ந்த எதிரி, பலவீனனாக இருந்தாலும் பலசாலியால் புறக்கணிக்கத் தகாதவன். சாஸ்திர அறிவால் தீர்மானித்து, அவனைக் கொல்ல உறுதியான எண்ணம் கொள்ள வேண்டும்.
5.9.23
अथ वैश्वानरनिभं घोररूपं भयावहम् ।
मुमोच वज्रं संक्रुद्धः शक्रस्त्रिशिरसं प्रति ॥ ५.९.२३ ॥
பின்னர் கோபமுற்ற இந்திரன், வைசுவானர அக்னியைப் போன்ற, பயங்கரமான வடிவுடைய, அச்சம் தரும் வஜ்ரத்தை திரிசிரனை நோக்கி ஏவினான்.
5.9.24
स पपात हतस्तेन वज्रेण दृढमाहतः ।
पर्वतस्येव शिखरं प्रणुन्नं मेदिनीतले ॥ ५.९.२४ ॥
அந்த வஜ்ரத்தால் பலமாகத் தாக்கப்பட்டு அவன் விழுந்தான்; மலையின் சிகரம் பெயர்ந்து பூமியில் விழுவது போல.
5.9.25
तं तु वज्रहतं दृष्ट्वा शयानमचलोपमम् ।
न शर्म लेभे देवेन्द्रो दीपिततस्तस्य तेजसा ॥ ५.९.२५ ॥
வஜ்ரத்தால் தாக்கப்பட்டு மலையைப் போல் கிடக்கும் அவனைக் கண்ட தேவேந்திரனுக்கு அவனுடைய ஒளிரும் தேஜஸால் மனச்சாந்தி கிடைக்கவில்லை.
5.9.26
हतोऽपि दीप्ततेजाः स जीवन्निव हि दृश्यते ।
घातितस्य शिरांस्याजौ जीवन्तीवाद्भुतानि वै ॥ ५.९.२६ ॥
கொல்லப்பட்டிருந்தாலும் ஒளிரும் தேஜஸுடன் அவன் உயிருடன் இருப்பதுபோல் தெரிந்தான்; போரில் வெட்டப்பட்ட அவனுடைய தலைகளும் அற்புதமாக உயிருடன் இருப்பதுபோல் இருந்தன.
5.9.27
शिरांसि तस्याजायन्त त्रीण्येव शकुनास्त्रयः ।
तित्तिरिः कलविङ्कश्च तथैव च कपिञ्जलः ।
विश्वरूपशिरांस्येव जायन्ते तानि भारत ॥ ५.९.२७ ॥
அவனுடைய தலைகள் மூன்று பறவைகளாகவே தோன்றின — தித்திரி, கலவிங்கம், கபிஞ்சலம்; பாரதனே, அவை விஸ்வரூபனின் தலைகளாகவே பிறந்தன.
5.9.28
ततोऽतिभीतगात्रस्तु शक्र आस्ते विचारयन् ।
अथाजगाम परशुं स्कन्धेनादाय वर्धकिः ॥ ५.९.२८ ॥
அப்போது மிகவும் பயந்த உடலுடன் இந்திரன் சிந்தித்தபடி நின்றிருந்தான்; அப்போது தோளில் கோடரியைச் சுமந்து ஒரு தச்சன் வந்தான்.
5.9.29
तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः ।
स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः ॥ ५.९.२९ ॥
மகாராஜனே, அவன் வீழ்த்தப்பட்டுக் கிடக்கும் அந்தக் காடு; அங்கே அஞ்சிய சசீபதி இந்திரன் முயன்று கொண்டிருந்த தச்சனை நோக்கினான்.
5.9.30
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम ॥ ५.९.३० ॥
பாகசாசனன் இந்திரன் அவனைப் பார்த்து விரைவாகச் சொன்னான் — 'இவனுடைய தலைகளை விரைவாக வெட்டு; என் சொல்லைச் செய்.'
5.9.31
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति ।
कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम् ॥ ५.९.३१ ॥
இவன் பெரிய தோள்களை உடையவன்; இந்தக் கோடரி இதற்குப் போதாது. வெற்றி பெற்ற தேவர்களால் கண்டிக்கப்பட்ட இச்செயலை நான் செய்ய மாட்டேன்.
5.9.32
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम ।
मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति ॥ ५.९.३२ ॥
அஞ்சாதே; விரைவில் இதைச் செய், என் சொல்லைக் கேள். என் அருளால் உன் ஆயுதம் வஜ்ரத்தைப் போல ஆகும்.
5.9.33
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे ॥ ५.९.३३ ॥
இன்று நான் உங்களை எந்த கொடிய செயல் செய்பவராக அறிவேன்? இதை நான் உண்மையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; எனக்கு உண்மையாகச் சொல்லுங்கள்.
5.9.34
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते ।
कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय ॥ ५.९.३४ ॥
நான் இந்திரன், தேவர்களின் அரசன். தச்சனே, இது உனக்குத் தெரியட்டும். நான் சொன்னபடியே செய்; தச்சனே, இதைப் பற்றி யோசிக்காதே.
5.9.35
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै ।
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.३५ ॥
என்னால் கொல்லப்பட்ட மூன்று தலை கொண்டவன் கிடக்கிறான்; இதை நீ அறிவாய். அவன் பணிந்து, கைகூப்பி, இந்தச் சொல்லைச் சொன்னான்.
5.9.36
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा ।
ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते ॥ ५.९.३६ ॥
ஓ சக்ரா, இத்தகைய கொடிய செயலால் நீ ஏன் வெட்கப்படவில்லை? இந்த முனிவரின் மகனைக் கொன்றதால் பிரம்மஹத்தி பாவத்திற்கு நீ அஞ்சவில்லையா?
5.9.37
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम् ।
शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया ॥ ५.९.३७ ॥
பின்னர் தூய்மைக்காக மிகக் கடினமான தர்மத்தை நான் கடைப்பிடிப்பேன். இந்த மகா வீரியம் மிக்க எதிரி என்னால் வஜ்ரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டான்.
5.9.38
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव ॥ ५.९.३८ ॥
இன்றும்கூட அவனால் நான் கலங்கி அஞ்சுகிறேன். தச்சனே, விரைவில் அவனுடைய தலைகளை வெட்டு; உனக்கு நான் அருள் புரிவேன்.
5.9.39
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः ।
एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम् ॥ ५.९.३९ ॥
யாகங்களில் மனிதர்கள் பலிப் பிராணியின் தலையில் உனக்குப் பங்கு அளிப்பார்கள். இதுவே உனக்கான அருள். தச்சனே, விரைவில் எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்.
5.9.40
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा ।
शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा ॥ ५.९.४० ॥
இதைக் கேட்ட தச்சன், மகேந்திரனின் சொல்லால், அப்போது மூன்று தலை கொண்டவனின் தலைகளைக் கோடரியால் வெட்டினான்.
5.9.41
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ ।
कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः ॥ ५.९.४१ ॥
அவை வெட்டப்பட்டபோது, முட்டையிலிருந்து பிறந்த பறவைகள் வெளியேறின — கபிஞ்சலங்களும், தித்திரங்களும், கலவிங்கங்களும், எங்கும்.
5.9.42
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च ।
तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः ॥ ५.९.४२ ॥
எந்த வாயால் அவன் வேதங்களை ஓதினானோ, சோமத்தைப் பருகினானோ, அந்த வாயிலிருந்தே அவனுடைய கபிஞ்சலப் பறவைகள் விரைவாக வெளியேறின.
5.9.43
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते ।
तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव ॥ ५.९.४३ ॥
ஓ அரசே, எந்த வாயால் அவன் எல்லா திசைகளையும் குடிப்பவன் போல் நோக்கினானோ, அந்த வாயிலிருந்து, ஓ பாண்டவா, அவனுடைய காடைகள் வெளிவந்தன.
5.9.44
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा ।
कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ ॥ ५.९.४४ ॥
அப்போது திரிசிரஸின் எந்த வாய் மதுவருந்தியதோ, அந்த வாய் அவ்வாறே இருந்தது; ஓ பரதர்களில் காளையே, கலவிங்கங்களும் பருந்துகளும் மேலே பறந்தன.
5.9.45
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ ।
तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः ॥ ५.९.४५ ॥
பின்னர் அவை வெட்டப்பட்டபோது, காய்ச்சல் நீங்கிய மகவான் பின்னர், தக்ஷனுக்கு ஒரு வரம் அளித்து மகிழ்ந்த தேவர்களின் தலைவன்.
5.9.46
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ ।
मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा ॥ ५.९.४६ ॥
தேவன் (இந்திரன்) சொர்க்கத்திற்குச் சென்றான்; தக்ஷனும் தன் வீட்டிற்குச் சென்றான்; தேவர்களின் பகைவனைக் கொன்ற அவன் தன்னை வெற்றி பெற்றவனாகக் கருதினான்.
5.9.47
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित् ।
अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम् ॥ ५.९.४७ ॥
தக்ஷனும் தன் வீட்டிற்குச் சென்று யாரிடமும் எதையும் சொல்லவில்லை; பின்னர் ஒரு ஆண்டு காலம் இவ்வாறு சென்றவனை எவரும் அறியவில்லை.
5.9.48
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो ।
तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति। ॥ ५.९.४८ ॥
பின்னர் ஓர் ஆண்டு நிறைவுற்றபோது, ஓ பிரபுவே, பசுபதியின் (சிவனின்) கணங்கள் அவனை சபித்தன — 'எங்கள் தலைவன் மகவான் (இந்திரன்) பிரம்மஹத்தி செய்தவன்' என்று.
5.9.49
तत इन्द्रो व्रतं घोरमाचरत्पाकशासनः ।
तपसा च सुसंयुक्तः सह देवैर्मरुद्गणैः ॥ ५.९.४९ ॥
அப்போது பாகசாசனனாகிய இந்திரன் கடுமையான விரதத்தை மேற்கொண்டான்; தவத்துடன் கூடியவனாய், தேவர்களும் மருத்கணங்களும் சேர்ந்திருக்க.
5.9.50
समुद्रेषु पृथिव्यां च वनस्पतिषु स्त्रीषु च ।
विभज्य ब्रह्महत्यां च तान्वरैरप्ययोजयत् ॥ ५.९.५० ॥
கடல்களிலும், பூமியிலும், மரங்களிலும், பெண்களிலும் பிரahmahatyā-வைப் பகிர்ந்து, வரங்களால் அவற்றில் அதை இணைத்தான்.
5.9.51
वरदस्तु वरं दत्त्वा पृथिव्यै सागराय च ।
वनस्पतिभ्यः स्त्रीभ्यश्च ब्रह्महत्यां नुनोद ताम् ॥ ५.९.५१ ॥
வரமளிப்பவன் பூமிக்கும் கடலுக்கும், மரங்களுக்கும் பெண்களுக்கும் வரமளித்து, அந்தப் பிரahmahatyā-வை அவற்றிலிருந்து விலக்கினான்.
5.9.52
ततस्तु शुद्धो भगवान्देवैर्लोकैश्च पूजितः ।
इन्द्रस्थानमुपातिष्ठत्पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ ५.९.५२ ॥
பின்னர் தூய்மையடைந்த பகவான் இந்திரன், தேவர்களாலும் உலகங்களாலும் போற்றப்பட்டு, மகரிஷிகளால் வணங்கப்பட்டவனாய் இந்திரஸ்தானத்தை அடைந்தான்.
5.9.53
त्वष्टा प्रजापतिः श्रुत्वा शक्रेणाथ हतं सुतम् ।
क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.५३ ॥
பிரஜாபதியான த்வஷ்டா, சக்கிரனால் தன் மகன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன் இவ்வார்த்தையைச் சொன்னான்.
5.9.54
तप्यमानं तपो नित्यं क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम् ।
विनाऽपराधेन यतः पुत्रं हिंसितवान्मम ॥ ५.९.५४ ॥
எப்போதும் தவம் செய்பவனும், பொறுமையும் அடக்கமும் உடையவனும், புலன்களை வென்றவனுமான என் மகனை, எந்தக் குற்றமும் இன்றி, நீ கொன்றுவிட்டாய்.
5.9.55
तस्माच्छक्रविनाशाय वृत्रमुत्पादयाम्यहम् ।
लोकाः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं महम् ।
स च पश्यतु देवेन्द्रो दुरात्मा पापचेतनः ॥ ५.९.५५ ॥
ஆகவே இந்திரனின் அழிவுக்காக நான் விருத்திரனை உருவாக்குகிறேன். உலகங்கள் என் வீரியத்தையும் என் தவத்தின் வலிமையையும் காணட்டும். அந்தத் துராத்மாவும் பாப சிந்தனையுடைய தேவேந்திரனும் காணட்டும்.
5.9.56
उपस्पृश्य ततः क्रुद्धस्तपस्वी सुमहायशाः ।
अग्नौ हुत्वा समुत्पाद्य घोरं वृत्रमुवाच ह ॥ ५.९.५६ ॥
பின்னர் ஆசமனம் செய்து, கோபம் கொண்ட, மிக்க புகழுடைய அந்தத் தவசி அக்னியில் ஆஹுதி அளித்து, கொடிய விருத்திரனை உருவாக்கி அவனிடம் கூறினார்.
5.9.57
इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रभावात्तपसो मम ।
सोऽवर्घत दिवं स्तब्ध्वा सूर्यवैश्वानरोपमः ॥ ५.९.५७ ॥
இந்திரனின் பகைவனே, என் தவத்தின் சக்தியால் வளர்வாயாக. அவன் சூரியனையும் வைசுவானரனையும் போல வானை நிரப்பி வளர்ந்தான்.
5.9.58
किं करोमीति चोवाच कालसूर्य इवोदितः ।
शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः ॥ ५.९.५८ ॥
"நான் என்ன செய்வேன்?" என்று கூறி, ஊழிக்கால சூரியனைப் போல் எழுந்து, "சக்கிரனைக் கொல்" என்று சொல்லப்பட்டவுடன் அவன் பின்னர் மூவுலகிற்குச் சென்றான்.
5.9.59
ततो युद्धं समभवद्वृत्रवासवयोर्महत् ।
संक्रुद्धयोर्महाघोरं प्रसक्तं कुरुसत्तम ॥ ५.९.५९ ॥
பின்னர் விருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்கும் பெரும் போர் நிகழ்ந்தது. இருவரும் கோபம் கொண்டிருந்தனர்; குருக்களில் சிறந்தவனே, அது மிகக் கொடியதாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் இருந்தது.
5.9.60
ततो जग्राह देवेन्द्रं वृत्रो वीरः शतक्रतुम् ।
अपावृत्याक्षिपद्वक्रे शक्रं कोपसमन्वितः ॥ ५.९.६० ॥
பின்னர் வீரனான விருத்திரன் தேவேந்திரனாகிய சதக்கிரதுவைப் பிடித்தான். கோபத்தால் நிரம்பி, வாயைத் திறந்து சக்கிரனை உள்ளே வீசினான்.
5.9.61
ग्रस्ते वृत्रेण शक्रे तु संभ्रान्तास्त्रिदिवेश्वराः ।
असृजंस्ते महासत्वा जृम्भिकां वृत्रनाशिनीम् ॥ ५.९.६१ ॥
வृத்திரன் இந்திரனை விழுங்கியபோது திரிதிவத்தின் தலைவர்கள் திகைத்தனர். அந்த மகாபலர்கள் விருத்திரனை அழிக்கும் கொட்டாவியை உண்டாக்கினர்.
5.9.62
विजृम्भमाणस्य ततो वृत्रस्यास्यादपावृतात् ।
स्वान्यङ्गान्यभिसंक्षिप्य निष्क्रान्तो बलनाशनः ॥ ५.९.६२ ॥
அப்போது கொட்டாவி விட்ட விருத்திரனின் வாய் திறக்கப்பட, தன் அங்கங்களைச் சுருக்கிக்கொண்டு பலத்தை அழிப்பவன் வெளியேறினான்.
5.9.63
ततः प्रभृति लोकस्य जृम्भिका प्राणिसंश्रिता ।
जहृषुश्च सुराः सर्वे शक्रं दृष्ट्वा विनिःसृतम् ॥ ५.९.६३ ॥
அன்றிலிருந்து உலகில் உயிர்களைச் சார்ந்த கொட்டாவி நிலைத்தது. இந்திரன் வெளியே வருவதைக் கண்டு எல்லாத் தேவர்களும் மகிழ்ந்தனர்.
5.9.64
ततः प्रववृते युद्धं वृत्रवासवयोः पुनः ।
संरब्धयोस्तदा घोरं सुचिरं भरतर्षभ ॥ ५.९.६४ ॥
பின்னர் விருத்திரனுக்கும் வாசவனுக்கும் மீண்டும் போர் தொடங்கியது. பரதர்களில் காளையே, சினம் கொண்ட அவர்களுக்கிடையே அந்தக் கொடிய போர் நீண்ட நேரம் நடந்தது.
5.9.65
यदा व्यवर्धत रणे वृत्रो बलसमन्वितः ।
त्वष्टुस्तेजोबलाविद्धस्तदा शक्रो न्यवर्तत। ॥ ५.९.६५ ॥
போரில் பலம் பெற்ற விருத்திரன் வளர்ந்தபோது, த்வஷ்டாவின் தேஜஸாலும் பலத்தாலும் தாக்கப்பட்ட இந்திரன் பின்வாங்கினான்.
5.9.66
निवृत्ते च तदा देवा विषादमगमन्परम् ।
समेत्य सह शक्रेण त्वष्टुस्तेजोविमोहिताः ॥ ५.९.६६ ॥
இந்திரன் பின்வாங்கியபோது தேவர்கள் மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்தனர். இந்திரனுடன் கூடி, த்வஷ்டாவின் தேஜஸால் மயங்கிய அவர்கள் மிகுந்த வருத்தம் அடைந்தனர்.
5.9.67
अमन्त्रयन्त ते सर्वे मुनिभिः सह भारत ।
किं कार्यमिति वै राजन्विचिन्त्य भयमोहिताः ॥ ५.९.६७ ॥
ஓ பரதனின் வழித்தோன்றலே, அப்போது தேவர்கள் அனைவரும் முனிவர்களுடன் கூடி ஆலோசித்தனர். ஓ மன்னா, பயத்தால் மயங்கியவர்களாக, இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சிந்தித்தனர்.
5.9.68
जग्मुः सर्वे महात्मानं मनोभिर्विष्णुमव्ययम् ।
उपविष्टा मन्दराग्रे सर्वे वृत्रवधेप्सवः ॥ ५.९.६८ ॥
அவர்கள் அனைவரும் மனதால் மகாத்மாவும் அழியாதவருமான விஷ்ணுவிடம் சென்றனர். விருத்திரனைக் கொல்ல விரும்பிய அவர்கள் அனைவரும் மந்தர மலையின் உச்சியில் அமர்ந்தனர்.