മഹാഭാരതം · അധ്യായം 5.9
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.9.1
कथमिन्द्रेण राजेन्द्र सभार्येण महात्मना ।
दुःखं प्राप्तं परं घोरमेतदिच्छामि वेदितुम् ॥ ५.९.१ ॥
രാജേന്ദ്രാ, മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഈ ഘോരമായ പരമദുഃഖം എങ്ങനെ പ്രാപിച്ചു? ഇത് അറിയാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
5.9.2
शृणु राजन्पुरावृत्तमितिहासं पुरातनम् ।
सभार्येण यथा प्राप्तं दुःखमिन्द्रेण भारत ॥ ५.९.२ ॥
രാജാവേ, പുരാതനമായ ഇതിഹാസം കേൾക്കുക. ഭാരതാ, ഇന്ദ്രൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ദുഃഖം എങ്ങനെ പ്രാപിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കുക.
5.9.3
त्वष्टा प्रजापतिर्ह्यासीद्देवश्रेष्ठो महातपाः ।
स पुत्रं वै त्रिशिरसमिन्द्रद्रोहात्किलासृजत् ॥ ५.९.३ ॥
ത്വഷ്ടാവ് പ്രജാപതിയും ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും മഹാതപസ്വിയുമായിരുന്നു. ഇന്ദ്രദ്വേഷത്താൽ അദ്ദേഹം മൂന്നു തലയുള്ള ഒരു പുത്രനെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു.
5.9.4
ऐन्द्रं स प्रार्थयत्स्थानं विश्वरूपो महाद्युतिः ।
तैस्त्रिभिर्वदनैर्घोरैः सूर्येन्दुज्वलनोपमैः ॥ ५.९.४ ॥
മഹാദ്യുതിയായ വിശ്വരൂപൻ ഇന്ദ്രസ്ഥാനം ആഗ്രഹിച്ചു. സൂര്യ, ചന്ദ്ര, അഗ്നികൾക്ക് സമാനമായ ആ മൂന്നു ഘോരമുഖങ്ങളോടെ.
5.9.5
वेदानेकेन सोऽधीते सुरामेकेन चापिबत् ।
एकेन च दिशः सर्वाः पिबन्निव निरीक्षते ॥ ५.९.५ ॥
ഒരു മുഖത്താൽ വേദം പഠിച്ചു, ഒന്നിനാൽ സുര കുടിച്ചു, മറ്റൊന്നിനാൽ എല്ലാ ദിക്കുകളും കുടിക്കുന്നതുപോലെ നോക്കി.
5.9.6
स तपस्वी मुदुर्दान्तो धर्मे तपसि चोद्यतः ।
तपस्तस्य महत्तीव्रं सुदुश्चरमरिन्दम ॥ ५.९.६ ॥
അവൻ തപസ്വിയും അടക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളവനും ധർമ്മത്തിലും തപസ്സിലും മുഴുകിയവനുമായിരുന്നു. അരിന്ദമാ, അവന്റെ തപസ്സ് മഹത്തും തീവ്രവും അതിദുഷ്കരവുമായിരുന്നു.
5.9.7
तस्य दृष्ट्वा तपोवीर्यं सत्यं चामिततेजसः ।
विषादमगमच्छक्र इन्द्रोऽयं मा भवेदिति ॥ ५.९.७ ॥
അമിതതേജസ്വിയായ അവന്റെ തപോവീര്യവും സത്യവും കണ്ട് ഇന്ദ്രൻ വിഷാദത്തിലായി, 'ഇവൻ ഇന്ദ്രനാകരുതേ' എന്ന്.
5.9.8
कथं सज्जेच्च भोगेषु न च तप्येन्महत्तपः ।
विवर्धमानस्त्रिशिराः सर्वं हि भुवनं ग्रसेत् ॥ ५.९.८ ॥
അവൻ ഭോഗങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ആസക്തനാകാതിരിക്കും, മഹാതപസ്സിനാൽ എങ്ങനെ തപിക്കാതിരിക്കും? വളരുന്ന ത്രിശിരസ്സ് സകല ലോകങ്ങളെയും വിഴുങ്ങിക്കളയും.
5.9.9
इति संचिन्त्य बहुधा बुद्धिमान्भरतर्षभ ।
आज्ञापयत्सोऽप्सरसस्त्वष्टृपुत्रप्रलोभने ॥ ५.९.९ ॥
ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, ഇങ്ങനെ പലവിധം ചിന്തിച്ച ബുദ്ധിമാൻ ത്വഷ്ടാവിന്റെ പുത്രനെ വശീകരിക്കാൻ അപ്സരസ്സുകളോട് ആജ്ഞാപിച്ചു.
5.9.10
यथा स सज्जेत्रिशिराः कामभोगेषु वै भृशम् ।
क्षिप्रं कुरुत गच्छध्वं प्रलोभयत माचिरम् ॥ ५.९.१० ॥
ത്രിശിരസ്സ് കാമഭോഗങ്ങളിൽ വളരെ ആസക്തനാകുംവിധം വേഗം ചെയ്യുവിൻ, പോവുക, താമസിക്കാതെ അവനെ വശീകരിക്കുവിൻ.
5.9.11
शृङ्गारवेषाः सुश्रोण्यो हारैर्युक्ता मनोहरैः ।
हावभावसमायुक्ताः सर्वाः सौन्दर्यशोभिताः ॥ ५.९.११ ॥
ശൃംഗാരവേഷമണിഞ്ഞവരും സുന്ദരമായ അരക്കെട്ടുള്ളവരും മനോഹരമായ ഹാരങ്ങൾ അണിഞ്ഞവരും ഹാവഭാവങ്ങൾ നിറഞ്ഞവരും സൗന്ദര്യത്താൽ ശോഭിക്കുന്നവരുമായ എല്ലാവരും.
5.9.12
प्रलोभयत भद्रं वः शमयध्वं भयं मम ।
अस्वस्थं ह्यात्मनात्मानं लक्षयामि वराङ्गनाः ॥ ५.९.१२ ॥
അവനെ വശീകരിക്കൂ, നിങ്ങൾക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ. എന്റെ ഭയം ശമിപ്പിക്കൂ. ശ്രേഷ്ഠ സ്ത്രീകളേ, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ അസ്വസ്ഥനായി കാണുന്നു.
5.9.13
भयं तन्मे महाघोरं क्षिप्रं नाशयताबलाः ।
तथा यत्नं करिष्यामः शक्र तस्य प्रलोभने।
यथा नावाप्स्यसि भयं तस्माद्बलनिषूदन ॥ ५.९.१३ ॥
ആ ഭയം എനിക്ക് അതിഭയങ്കരമാണ്; അബലകളേ, അതിനെ വേഗം നശിപ്പിക്കുവിൻ. ഹേ ശക്രാ, അവനെ മോഹിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കും, അങ്ങേക്ക് ഭയം ലഭിക്കാതിരിക്കാൻ; അതിനാൽ, ഹേ ബലനിഷൂദനാ.
5.9.14
निर्दहन्निव चक्षुर्भ्यां योऽसावास्ते तपोनिधिः ।
तं प्रलोयितुं देव गच्छामः सहिता वयम् ॥ ५.९.१४ ॥
കണ്ണുകൾകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കുമെന്നപോലെ അവിടെ ഇരിക്കുന്നവൻ തപസ്സിന്റെ നിധിയാണ്; ഹേ ദേവാ, അവനെ മോഹിപ്പിക്കാൻ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചു പോകുന്നു.
5.9.15
यतिष्यामो वशे कर्तुं व्यपनेतुं च ते भयम् ।
इन्द्रेण तास्त्वनुज्ञाता जग्मुस्त्रिशिरसोऽन्तिकम्।
तत्र ता विविधैर्भावैर्लोभयन्त्यो वराङ्गनाः ॥ ५.९.१५ ॥
നിന്റെ ഭയം അകറ്റാനും അവനെ വശത്താക്കാനും ഞങ്ങൾ ശ്രമിക്കും. ഇന്ദ്രന്റെ അനുമതിയോടെ അവർ ത്രിശിരസ്സിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി; അവിടെ ആ ശ്രേഷ്ഠ സ്ത്രീകൾ വിവിധ ഭാവങ്ങളാൽ അവനെ മോഹിപ്പിച്ചു.
5.9.16
नृत्तं संदर्शयामासुस्तथैवाङ्गेषु सौष्ठवम् ।
नाभ्यगच्छत्प्रहर्षं ताः स पश्यन्सुमहातपाः ॥ ५.९.१६ ॥
അവർ നൃത്തം കാണിച്ചു; അതുപോലെ അംഗങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യവും കാണിച്ചു; എന്നാൽ അവരെ നോക്കിയിട്ടും ആ മഹാതപസ്വിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടായില്ല.
5.9.17
इन्द्रियाणि वशे कृत्वा पूर्णसागरसन्निभः ।
तास्तु यत्नं परं कृत्वा पुनः शक्रमुपस्थिताः ॥ ५.९.१७ ॥
ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ വശത്താക്കി, നിറഞ്ഞ സമുദ്രംപോലെ അവൻ നിലകൊണ്ടു; പിന്നെ അവർ വലിയ യത്നം ചെയ്ത് വീണ്ടും ശക്രന്റെ അടുക്കൽ വന്നു.
5.9.18
कृताञ्जलिपुटाः सर्वा देवराजमथाब्रुवन् ।
न स शक्यः सुदुर्धर्षो धैर्याच्चालयितुं प्रभो ॥ ५.९.१८ ॥
കൈകൂപ്പിയ അവരെല്ലാം ദേവരാജനോട് പറഞ്ഞു: 'ഹേ പ്രഭോ, അവൻ അതിദുർധർഷനാണ്; ധൈര്യത്താൽ അവനെ ഇളക്കാൻ കഴിയില്ല.'
5.9.19
यत्ते कार्यं महाभाग क्रियतां तदनन्तरम् ।
संपूज्याप्सरसः शक्रो विसृज्य च महामतिः ॥ ५.९.१९ ॥
ഹേ മഹാഭാഗാ, ഇനി നിന്റെ കർത്തവ്യം ചെയ്യുക. മഹാമതിയായ ഇന്ദ്രൻ അപ്സരസ്സുകളെ ആദരിച്ച് യാത്രയാക്കി.
5.9.20
चिन्तयामास तस्यैव वधोपायं युधिष्ठिर ।
स तूष्णीं चिन्तयन्वीरो देवराजः प्रतापवान् ॥ ५.९.२० ॥
യുധിഷ്ഠിരാ, അവനെ വധിക്കാനുള്ള ഉപായമാണ് അവൻ ചിന്തിച്ചത്. വീരനും പ്രതാപിയുമായ ദേവരാജൻ മൗനമായി ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
5.9.21
विनिश्चितमतिर्धीमान्वधे त्रिशिरसोऽभवत् ।
वज्रमस्य क्षिपाम्यद्य स क्षिप्रं नभविष्यति ॥ ५.९.२१ ॥
ബുദ്ധിമാനായ ഇന്ദ്രൻ ത്രിശിരസ്സിനെ വധിക്കാൻ ഉറച്ചു. 'ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇവന്റെ മേൽ വജ്രം എറിയാം; അവൻ വേഗം നശിക്കും' എന്ന് അവൻ വിചാരിച്ചു.
5.9.22
शत्रुः प्रवृद्धो नोपेक्ष्यो दुर्बलोऽपि बलीयसा ।
शास्त्रबुद्ध्या विनिश्चित्य कृत्वा बुद्धिं वधे दृढाम् ॥ ५.९.२२ ॥
വളർന്ന ശത്രുവിനെ, അവൻ ദുർബലനാണെങ്കിലും ബലവാൻ അവഗണിക്കരുത്. ശാസ്ത്രബുദ്ധിയാൽ തീരുമാനിച്ച് വധത്തിനായി ദൃഢമായ തീരുമാനമെടുക്കണം.
5.9.23
अथ वैश्वानरनिभं घोररूपं भयावहम् ।
मुमोच वज्रं संक्रुद्धः शक्रस्त्रिशिरसं प्रति ॥ ५.९.२३ ॥
അപ്പോൾ കോപിച്ച ഇന്ദ്രൻ വൈശ്വാനര അഗ്നിപോലെ, ഭയങ്കര രൂപമുള്ള, ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്ന വജ്രം ത്രിശിരസ്സിനു നേരെ എറിഞ്ഞു.
5.9.24
स पपात हतस्तेन वज्रेण दृढमाहतः ।
पर्वतस्येव शिखरं प्रणुन्नं मेदिनीतले ॥ ५.९.२४ ॥
ആ വജ്രത്താൽ ശക്തമായി പ്രഹരമേറ്റ് അവൻ വീണു; പർവതശിഖരം തകർന്ന് ഭൂമിയിൽ വീഴുന്നതുപോലെ.
5.9.25
तं तु वज्रहतं दृष्ट्वा शयानमचलोपमम् ।
न शर्म लेभे देवेन्द्रो दीपिततस्तस्य तेजसा ॥ ५.९.२५ ॥
വജ്രത്താൽ അടിയേറ്റ്, പർവതംപോലെ കിടക്കുന്ന അവനെ കണ്ടിട്ടും, അവന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സുകാരണം ദേവേന്ദ്രന് സമാധാനം ലഭിച്ചില്ല.
5.9.26
हतोऽपि दीप्ततेजाः स जीवन्निव हि दृश्यते ।
घातितस्य शिरांस्याजौ जीवन्तीवाद्भुतानि वै ॥ ५.९.२६ ॥
കൊല്ലപ്പെട്ടിട്ടും ജ്വലിക്കുന്ന തേജസ്സോടെ അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു; യുദ്ധത്തിൽ വെട്ടിയ അവന്റെ തലകളും അദ്ഭുതകരമായി ജീവനുള്ളവയെപ്പോലെ തോന്നി.
5.9.27
शिरांसि तस्याजायन्त त्रीण्येव शकुनास्त्रयः ।
तित्तिरिः कलविङ्कश्च तथैव च कपिञ्जलः ।
विश्वरूपशिरांस्येव जायन्ते तानि भारत ॥ ५.९.२७ ॥
അവന്റെ തലകൾ മൂന്നു പക്ഷികളായി ജനിച്ചു — തിത്തിരി, കലവിങ്കം, കപിഞ്ജലം; ഭാരതാ, അവ വിശ്വരൂപന്റെ തലകൾ തന്നെയായിരുന്നു.
5.9.28
ततोऽतिभीतगात्रस्तु शक्र आस्ते विचारयन् ।
अथाजगाम परशुं स्कन्धेनादाय वर्धकिः ॥ ५.९.२८ ॥
അപ്പോൾ അതിഭയത്താൽ ശരീരം വിറച്ച ഇന്ദ്രൻ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടു നിന്നു; അപ്പോൾ തോളിൽ മഴുവുമായി ഒരു മരപ്പണിക്കാരൻ വന്നു.
5.9.29
तदरण्यं महाराज यत्रास्तेऽसौ निपातितः ।
स भीतस्तत्र तक्षाणं घटमानं शचीपतिः ॥ ५.९.२९ ॥
മഹാരാജാവേ, അവൻ വീഴ്ത്തപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ആ കാട്; അവിടെ ഭയന്ന ശചീപതി പണിയെടുക്കുന്ന മരപ്പണിക്കാരനെ കണ്ടു.
5.9.30
अपश्यदब्रवीच्चैनं सत्वरं पाकशासनः ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांस्यस्य कुरुष्व वचनं मम ॥ ५.९.३० ॥
പാകശാസനനായ ഇന്ദ്രൻ അവനെ നോക്കി വേഗം പറഞ്ഞു — 'ഇവന്റെ തലകൾ വേഗം വെട്ടൂ; എന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കൂ.'
5.9.31
महास्कन्धो भृशं ह्येष परशुर्नभविष्यति ।
कर्तुं चाहं न शक्ष्यामि कर्म राद्भिर्विगर्हितम् ॥ ५.९.३१ ॥
ഇവൻ വലിയ തോളുകളുള്ളവനാണ്; ഈ കോടാലി മതിയാകില്ല. വിജയം നേടിയ ദേവന്മാർ നിന്ദിച്ച ഈ കർമ്മം ഞാൻ ചെയ്യില്ല.
5.9.32
मा भैस्त्वं शीघ्रमेतद्वै कुरुष्व वचनं मम ।
मत्प्रसादाद्धि ते शस्त्रं वज्रकल्पं भविष्यति ॥ ५.९.३२ ॥
ഭയപ്പെടേണ്ട; വേഗം ഇത് ചെയ്യൂ, എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കൂ. എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിന്റെ ആയുധം വജ്രതുല്യമാകും.
5.9.33
कं भवन्तमहं विद्यां घोरकर्माणमद्य वै ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन कथयस्व मे ॥ ५.९.३३ ॥
ഇന്ന് ഞാൻ നിങ്ങളെ ഏത് ഘോരകർമ്മിയായി അറിയണം? ഇത് സത്യമായി കേൾക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എനിക്ക് സത്യം പറയൂ.
5.9.34
अहमिन्द्रो देवराजस्तक्षन्विदितमस्तु ते ।
कुरुष्वैतद्यथोक्तं मे तक्षन्माऽत्र विचारय ॥ ५.९.३४ ॥
ഞാൻ ഇന്ദ്രൻ, ദേവന്മാരുടെ രാജാവ്. തക്ഷാവേ, ഇത് നിനക്കറിയട്ടെ. ഞാൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്യൂ; തക്ഷാവേ, ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കേണ്ട.
5.9.35
मया हि निहतः शेते त्रिशिरास्त्वं च विद्वि वै ।
स प्रह्वः प्राञ्जलिर्भूत्वा इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.३५ ॥
എന്നാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട മൂന്നുതലയുള്ളവൻ കിടക്കുന്നു; ഇത് നീ അറിയണം. അവൻ വണങ്ങി, കൈകൂപ്പി, ഈ വാക്ക് പറഞ്ഞു.
5.9.36
क्रूरेण नापत्रपसे कथं शक्रेह कर्मणा ।
ऋषिपुत्रमिमं हत्वा ब्रह्महत्याभयं न ते ॥ ५.९.३६ ॥
ശക്രാ, ഈ ക്രൂരകർമ്മം കൊണ്ട് നിനക്ക് ലജ്ജ തോന്നുന്നില്ലേ? ഈ മുനിപുത്രനെ കൊന്നിട്ട് ബ്രഹ്മഹത്യാഭയം നിനക്കില്ലേ?
5.9.37
पश्चाद्धर्मं चरिष्यामि पावनार्थ सुदुश्चरम् ।
शत्रुरेष महावीर्यो वज्रेण निहतो मया ॥ ५.९.३७ ॥
പിന്നീട് ശുദ്ധിക്കായി അത്യന്തം കഠിനമായ ധർമ്മം ഞാൻ അനുഷ്ഠിക്കും. മഹാവീര്യനായ ഈ ശത്രുവിനെ ഞാൻ വജ്രംകൊണ്ട് വധിച്ചു.
5.9.38
अद्यापि चाहमुद्विग्नस्तक्षन्नस्माद्बिभेमि वै ।
क्षिप्रं छिन्धि शिरांसि त्वं करिष्येऽनुग्रहं तव ॥ ५.९.३८ ॥
ഇന്നും ഞാൻ അവനാൽ ഉദ്വിഗ്നനായി ഭയപ്പെടുന്നു. തക്ഷാവേ, വേഗം അവന്റെ ശിരസ്സുകൾ മുറിക്കൂ; ഞാൻ നിനക്ക് അനുഗ്രഹം ചെയ്യാം.
5.9.39
शिरः पशोस्ते दास्यन्ति भागं यज्ञेषु मानवाः ।
एष तेऽनुग्रहस्तक्षन्क्षिप्रं कुरु मम प्रियम् ॥ ५.९.३९ ॥
യജ്ഞങ്ങളിൽ മനുഷ്യർ മൃഗത്തിന്റെ ശിരസ്സിൽ നിനക്ക് ഭാഗം നൽകും. ഇതാണ് നിനക്കുള്ള അനുഗ്രഹം. തക്ഷാവേ, വേഗം എനിക്ക് പ്രിയമുള്ളത് ചെയ്യൂ.
5.9.40
एतच्छ्रुत्वा तु तक्षा स महेन्द्रवचनात्तदा ।
शिरांस्यथ त्रिशिरसः कुठारेणाच्छिनत्तदा ॥ ५.९.४० ॥
ഇതു കേട്ട തക്ഷാവ് മഹേന്ദ്രന്റെ വാക്കിനാൽ അപ്പോൾ ത്രിശിരസ്സിന്റെ ശിരസ്സുകൾ കോടാലികൊണ്ട് വെട്ടി.
5.9.41
निकृत्तेषु ततस्तेषु निष्क्रामन्नण्डजास्त्वथ ।
कपिञ्जलास्तित्तिराश्च कलविङ्काश्च सर्वशः ॥ ५.९.४१ ॥
അവ മുറിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ മുട്ടയിൽനിന്ന് ജനിച്ച പക്ഷികൾ പുറത്തുവന്നു — കപിഞ്ജലങ്ങളും തിത്തിരികളും കലവിങ്കങ്ങളും എല്ലാവശത്തുനിന്നും.
5.9.42
येन वेदानधीते स्म पिबते सोममेव च ।
तस्माद्वक्रार्द्विनिश्चेरुः क्षिप्रं तस्य कपिञ्जलाः ॥ ५.९.४२ ॥
ഏത് വായ്കൊണ്ട് അവൻ വേദങ്ങൾ പാരായണം ചെയ്തുവോ, സോമം കുടിച്ചുവോ, ആ വായിൽനിന്നുതന്നെ അവന്റെ കപിഞ്ജലപക്ഷികൾ വേഗം പുറത്തുവന്നു.
5.9.43
येन सर्वा दिशो राजन्पिबन्निव नीरीक्षते ।
तस्माद्वक्राद्विनिश्चेरुस्तित्तिरास्तस्य पाण्डव ॥ ५.९.४३ ॥
രാജാവേ, ഏത് വായകൊണ്ട് അവൻ എല്ലാ ദിക്കുകളും കുടിക്കുന്നതുപോലെ നോക്കിയിരുന്നുവോ, ആ വായിൽ നിന്ന്, ഹേ പാണ്ഡവാ, അവന്റെ കാടകൾ പുറത്തുവന്നു.
5.9.44
यत्सुरापं तु तस्यासीद्वक्रं त्रिशिरसस्तदा ।
कलविङ्काः समुत्पेतुः श्येनाश्च भरतर्षभ ॥ ५.९.४४ ॥
അപ്പോൾ ത്രിശിരസ്സിന്റെ ഏത് വായ മദ്യം കുടിച്ചിരുന്നുവോ, ആ വായ അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു; ഹേ ഭരതശ്രേഷ്ഠാ, കളവിങ്കങ്ങളും പരുന്തുകളും പറന്നുയർന്നു.
5.9.45
ततस्तेषु निकृत्तेषु विज्वरो मघवानथ ।
तक्ष्णे तथा वरं दत्त्वा प्रहृष्टस्त्रिदशेश्वरः ॥ ५.९.४५ ॥
പിന്നീട് അവ ഛേദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ പനിമാറിയ മഘവാൻ; തുടർന്ന് തക്ഷന് ഒരു വരം നൽകി സന്തോഷിച്ച ദേവേശ്വരൻ.
5.9.46
जगाम त्रिदिवं देवस्तक्षाऽपि स्वगृहान्ययौ ।
मेने कृतार्थमात्मानं हत्वा शत्रुं सुरारिहा ॥ ५.९.४६ ॥
ദേവൻ (ഇന്ദ്രൻ) സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോയി; തക്ഷനും തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി; സുരാരിഹൻ ശത്രുവിനെ കൊന്ന് സ്വയം കൃതാർത്ഥനായി കരുതി.
5.9.47
तक्षापि स्वगृहं गत्वा नैव शंसति कस्यचित् ।
अथैनं नाभिजानन्ति वर्षमेकं तथागतम् ॥ ५.९.४७ ॥
തക്ഷനും തന്റെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് ആരോടും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പിന്നീട് ഒരു വർഷം ഇങ്ങനെ പോയവനെ ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.
5.9.48
अथ संवत्सरे पूर्णे भूताः पशुपतेः प्रभो ।
तमाक्रोशन्त मघवान्नः प्रभुर्ब्रह्महा इति। ॥ ५.९.४८ ॥
പിന്നീട് ഒരു വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, ഹേ പ്രഭോ, പശുപതിയുടെ (ശിവന്റെ) ഭൂതഗണങ്ങൾ അവനെ ശപിച്ചു — 'നമ്മുടെ പ്രഭുവായ മഘവാൻ (ഇന്ദ്രൻ) ബ്രഹ്മഹത്യ ചെയ്തവൻ' എന്ന്.
5.9.49
तत इन्द्रो व्रतं घोरमाचरत्पाकशासनः ।
तपसा च सुसंयुक्तः सह देवैर्मरुद्गणैः ॥ ५.९.४९ ॥
അപ്പോൾ പാകശാസനനായ ഇന്ദ്രൻ ഘോരമായ വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചു; തപസ്സോടുകൂടിയവനായി, ദേവന്മാരോടും മരുദ്ഗണങ്ങളോടും ചേർന്ന്.
5.9.50
समुद्रेषु पृथिव्यां च वनस्पतिषु स्त्रीषु च ।
विभज्य ब्रह्महत्यां च तान्वरैरप्ययोजयत् ॥ ५.९.५० ॥
സമുദ്രങ്ങളിലും ഭൂമിയിലും വൃക്ഷങ്ങളിലും സ്ത്രീകളിലും ബ്രഹ്മഹത്യയെ വിഭജിച്ച്, വരങ്ങളാൽ അവയിൽ അത് നിയോഗിച്ചു.
5.9.51
वरदस्तु वरं दत्त्वा पृथिव्यै सागराय च ।
वनस्पतिभ्यः स्त्रीभ्यश्च ब्रह्महत्यां नुनोद ताम् ॥ ५.९.५१ ॥
വരദായകൻ ഭൂമിക്കും സമുദ്രത്തിനും വൃക്ഷങ്ങൾക്കും സ്ത്രീകൾക്കും വരം നൽകി ആ ബ്രഹ്മഹത്യയെ അവയിലേക്ക് അകറ്റി.
5.9.52
ततस्तु शुद्धो भगवान्देवैर्लोकैश्च पूजितः ।
इन्द्रस्थानमुपातिष्ठत्पूज्यमानो महर्षिभिः ॥ ५.९.५२ ॥
പിന്നെ ശുദ്ധനായ ഭഗവാൻ ഇന്ദ്രൻ ദേവന്മാരാലും ലോകങ്ങളാലും പൂജിക്കപ്പെട്ട്, മഹർഷിമാരാൽ ആദരിക്കപ്പെട്ട് ഇന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് എത്തി.
5.9.53
त्वष्टा प्रजापतिः श्रुत्वा शक्रेणाथ हतं सुतम् ।
क्रोधसंरक्तनयन इदं वचनमब्रवीत् ॥ ५.९.५३ ॥
പ്രജാപതിയായ ത്വഷ്ടാവ്, ശക്രൻ തന്റെ പുത്രനെ വധിച്ചു എന്ന് കേട്ട്, കോപത്താൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
5.9.54
तप्यमानं तपो नित्यं क्षान्तं दान्तं जितेन्द्रियम् ।
विनाऽपराधेन यतः पुत्रं हिंसितवान्मम ॥ ५.९.५४ ॥
എന്നും തപസ്സു ചെയ്യുന്നവനും ക്ഷമാശീലനും ദമനശീലനും ഇന്ദ്രിയജയിയുമായ എന്റെ പുത്രനെ, യാതൊരു അപരാധവുമില്ലാതെ നീ വധിച്ചു.
5.9.55
तस्माच्छक्रविनाशाय वृत्रमुत्पादयाम्यहम् ।
लोकाः पश्यन्तु मे वीर्यं तपसश्च बलं महम् ।
स च पश्यतु देवेन्द्रो दुरात्मा पापचेतनः ॥ ५.९.५५ ॥
അതിനാൽ ഇന്ദ്രന്റെ നാശത്തിനായി ഞാൻ വൃത്രനെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു. ലോകങ്ങൾ എന്റെ വീര്യവും തപസ്സിന്റെ ബലവും കാണട്ടെ. ആ ദുരാത്മാവും പാപചിന്തയുള്ള ദേവേന്ദ്രനും കാണട്ടെ.
5.9.56
उपस्पृश्य ततः क्रुद्धस्तपस्वी सुमहायशाः ।
अग्नौ हुत्वा समुत्पाद्य घोरं वृत्रमुवाच ह ॥ ५.९.५६ ॥
പിന്നീട് ആചമനം ചെയ്ത്, കോപിച്ച, മഹായശസ്സുള്ള ആ തപസ്വി അഗ്നിയിൽ ഹോമം ചെയ്ത്, ഭയങ്കരനായ വൃത്രനെ ഉത്പാദിപ്പിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു.
5.9.57
इन्द्रशत्रो विवर्धस्व प्रभावात्तपसो मम ।
सोऽवर्घत दिवं स्तब्ध्वा सूर्यवैश्वानरोपमः ॥ ५.९.५७ ॥
ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവേ, എന്റെ തപസ്സിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ വളരുക. സൂര്യനെയും വൈശ്വാനരനെയും പോലെ ആകാശം നിറച്ച് അവൻ വളർന്നു.
5.9.58
किं करोमीति चोवाच कालसूर्य इवोदितः ।
शक्रं जहीति चाप्युक्तो जगाम त्रिदिवं ततः ॥ ५.९.५८ ॥
"ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?" എന്ന് പറഞ്ഞ്, പ്രളയസൂര്യനെപ്പോലെ ഉദിച്ച്, "ശക്രനെ കൊല്ലുക" എന്ന് കല്പിക്കപ്പെട്ട ശേഷം അവൻ ത്രിദിവത്തിലേക്ക് പോയി.
5.9.59
ततो युद्धं समभवद्वृत्रवासवयोर्महत् ।
संक्रुद्धयोर्महाघोरं प्रसक्तं कुरुसत्तम ॥ ५.९.५९ ॥
പിന്നീട് വൃത്രനും വാസവനും തമ്മിൽ മഹായുദ്ധം ഉണ്ടായി. ഇരുവരും കോപിച്ചിരുന്നു; കുരുശ്രേഷ്ഠാ, അത് അതിഭയങ്കരവും തുടർച്ചയായതുമായിരുന്നു.
5.9.60
ततो जग्राह देवेन्द्रं वृत्रो वीरः शतक्रतुम् ।
अपावृत्याक्षिपद्वक्रे शक्रं कोपसमन्वितः ॥ ५.९.६० ॥
പിന്നീട് വീരനായ വൃത്രൻ ദേവേന്ദ്രനായ ശതക്രതുവിനെ പിടികൂടി. കോപം നിറഞ്ഞ്, വായ് തുറന്ന് ശക്രനെ അകത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.
5.9.61
ग्रस्ते वृत्रेण शक्रे तु संभ्रान्तास्त्रिदिवेश्वराः ।
असृजंस्ते महासत्वा जृम्भिकां वृत्रनाशिनीम् ॥ ५.९.६१ ॥
വൃത്രൻ ഇന്ദ്രനെ വിഴുങ്ങിയപ്പോൾ ത്രിദിവേശ്വരന്മാർ പരിഭ്രമിച്ചു. ആ മഹാബലർ വൃത്രനെ നശിപ്പിക്കുന്ന ജൃംഭികയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
5.9.62
विजृम्भमाणस्य ततो वृत्रस्यास्यादपावृतात् ।
स्वान्यङ्गान्यभिसंक्षिप्य निष्क्रान्तो बलनाशनः ॥ ५.९.६२ ॥
അപ്പോൾ ആവലിക്കുന്ന വൃത്രന്റെ വായ് തുറന്നപ്പോൾ, സ്വന്തം അവയവങ്ങൾ ചുരുക്കി ബലനാശകൻ പുറത്തുവന്നു.
5.9.63
ततः प्रभृति लोकस्य जृम्भिका प्राणिसंश्रिता ।
जहृषुश्च सुराः सर्वे शक्रं दृष्ट्वा विनिःसृतम् ॥ ५.९.६३ ॥
അന്നുമുതൽ ലോകത്തിൽ ജീവികളിൽ ആശ്രയിച്ച ജൃംഭിക നിലനിന്നു. ഇന്ദ്രൻ പുറത്തുവരുന്നത് കണ്ട് എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷിച്ചു.
5.9.64
ततः प्रववृते युद्धं वृत्रवासवयोः पुनः ।
संरब्धयोस्तदा घोरं सुचिरं भरतर्षभ ॥ ५.९.६४ ॥
പിന്നീട് വൃത്രനും വാസവനും തമ്മിൽ വീണ്ടും യുദ്ധം തുടങ്ങി. ഭരതർഷഭാ, കോപിച്ച ഇരുവരുടെയും ആ ഭയങ്കര യുദ്ധം ഏറെനേരം നീണ്ടുനിന്നു.
5.9.65
यदा व्यवर्धत रणे वृत्रो बलसमन्वितः ।
त्वष्टुस्तेजोबलाविद्धस्तदा शक्रो न्यवर्तत। ॥ ५.९.६५ ॥
യുദ്ധത്തിൽ ബലസമ്പന്നനായ വൃത്രൻ വളർന്നപ്പോൾ, ത്വഷ്ടാവിന്റെ തേജസ്സും ബലവും കൊണ്ട് ആഹതനായ ഇന്ദ്രൻ പിന്തിരിഞ്ഞു.
5.9.66
निवृत्ते च तदा देवा विषादमगमन्परम् ।
समेत्य सह शक्रेण त्वष्टुस्तेजोविमोहिताः ॥ ५.९.६६ ॥
ഇന്ദ്രൻ പിന്തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ദേവന്മാർ അത്യന്തം വിഷാദത്തിലായി. ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ചേർന്ന്, ത്വഷ്ടാവിന്റെ തേജസ്സിൽ മോഹിതരായ അവർ വലിയ ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി.
5.9.67
अमन्त्रयन्त ते सर्वे मुनिभिः सह भारत ।
किं कार्यमिति वै राजन्विचिन्त्य भयमोहिताः ॥ ५.९.६७ ॥
ഹേ ഭരതവംശജാ, അപ്പോൾ ദേവന്മാരെല്ലാം മുനിമാരോടൊപ്പം ആലോചിച്ചു. ഹേ രാജാവേ, ഭയത്താൽ മോഹിതരായ അവർ ഇനി എന്തുചെയ്യണമെന്ന് ചിന്തിച്ചു.
5.9.68
जग्मुः सर्वे महात्मानं मनोभिर्विष्णुमव्ययम् ।
उपविष्टा मन्दराग्रे सर्वे वृत्रवधेप्सवः ॥ ५.९.६८ ॥
അവരെല്ലാം മനസ്സുകൊണ്ട് മഹാത്മാവും അവ്യയനുമായ വിഷ്ണുവിങ്കലേക്ക് ചെന്നു. വൃത്രവധം ആഗ്രഹിച്ച അവരെല്ലാം മന്ദരപർവതത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്നു.