ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 7.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.203.1
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते तत्र सञ्जय ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वन्नतः परम् ॥ ७.२०३.१ ॥
ସଞ୍ଜୟ, ସେ ଅତିରଥୀ ଦ୍ରୋଣ ନିହତ ହେଲା ପରେ ମୋ ପକ୍ଷ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କଲେ?
7.203.2
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते पार्षतेन वै ।
कौरवेषु च भग्नेषु कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ७.२०३.२ ॥
ସେ ଅତିରଥୀ ଦ୍ରୋଣ ପୃଷତ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହେଲେ ଓ କୌରବମାନେ ଭଗ୍ନ ହେଲେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ...
7.203.3
दृष्ट्वा सुमहदाश्चर्यमात्मनो विजयावहम् ।
मुनिं स्निग्धाम्बुदाभासं वेदव्यासमकल्मषम्।
यदृच्छयाऽऽगतं व्यासं पप्रच्छ भरतर्षभ ॥ ७.२०३.३ ॥
ନିଜ ପାଇଁ ବିଜୟ ଆଣୁଥିବା ମହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସ୍ନିଗ୍ଧ ମେଘ ପରି ଆଭାଯୁକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ମୁନି ବେଦବ୍ୟାସଙ୍କୁ, ଯେ ଯଦୃଚ୍ଛାରେ ଆସିଥିଲେ, ହେ ଭରତର୍ଷଭ, (ଅର୍ଜୁନ) ପଚାରିଲେ।
7.203.4
सङ्ग्रामे न्यहनं शत्रूञ्शरौघैर्विमलैरहम् ।
अग्रतो लक्षये यान्तं पुरुषं पावकप्रभम् ॥ ७.२०३.४ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣର ଧାରାରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବଧ କଲି। ମୋ ଆଗରେ ଅଗ୍ନି ପରି ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ ଏକ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଯାଉଥିବା ମୁଁ ଦେଖେ।
7.203.5
ज्वलन्तं शूलमुद्यम्य यां दिशं प्रतिपद्यते ।
तस्यां दिशि विदीर्यन्ते शत्रवो मे महामुने ॥ ७.२०३.५ ॥
ଜଳନ୍ତା ଶୂଳ ଉଠାଇ ସେ ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଏ, ହେ ମହାମୁନି, ସେହି ଦିଗରେ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
7.203.6
तेन भग्नानरीन्सर्वान्मद्भग्नान्मन्यते जनः ।
तेन भग्नानि सैन्यानि पृष्ठतोऽनुव्रजाम्यहम् ॥ ७.२०३.६ ॥
ସେ ପରାଜିତ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଲୋକେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଗ୍ନ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କ ପଛେ ମୁଁ ଅନୁସରଣ କରେ।
7.203.7
भगवंस्तन्ममाचक्ष्व को वै स पुरुषोत्तमः ।
शूलपाणिर्मया दृष्टस्तेजसा सूर्यसन्निभः ॥ ७.२०३.७ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ ସେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ କିଏ; ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି।
7.203.8
न पद्भ्यां स्पृशते भूमिं न च शूलं विमुञ्चति ।
शूलाच्छूलसहस्राणि निष्पेतुस्तस्य तेजसा ॥ ७.२०३.८ ॥
ସେ ପାଦରେ ଭୂମି ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, କି ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ତେଜରେ ତ୍ରିଶୂଳରୁ ହଜାର ତ୍ରିଶୂଳ ବାହାରିଲା।
7.203.9
प्रजापतीनां प्रथमं तैजसं पुरुषं प्रभुम् ।
भुवनं भूर्भुवं देवं तेजसां प्रवरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.९ ॥
ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ତେଜୋମୟ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଭୁ, ଭୁବନ, ଭୂର୍ଭୁବଃ ଦେବ, ତେଜ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ।
7.203.10
ईशानं वरदं पार्थ दृष्टवानसि शङ्करम् ।
तं गच्छ शरणं देवं वरदं भुवनेश्वरम् ॥ ७.२०३.१० ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଈଶାନ, ବରଦାତା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଛ; ସେହି ବରଦାତା, ଭୁବନେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କର।
7.203.11
महादेवं महात्मानमीशानं जटिलं विभुम् ।
त्र्यक्षं महाभुजं रुद्रं शिखिनं चीवराससम् ॥ ७.२०३.११ ॥
ମହାଦେବ, ମହାତ୍ମା, ଈଶାନ, ଜଟାଧାରୀ, ବିଭୁ, ତ୍ରିନୟନ, ମହାବାହୁ, ରୁଦ୍ର, ଶିଖାଧାରୀ, ବଲ୍କଳବସ୍ତ୍ରଧାରୀ।
7.203.12
महादेवं हरं स्थाणुं वरदं भुवनेश्वरम् ।
जगत्प्रधानमजितं जगत्प्रीतिमधीश्वरम् ॥ ७.२०३.१२ ॥
ମହାଦେବ, ହର, ସ୍ଥାଣୁ, ବରଦାତା, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ଜଗତ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଅଜିତ, ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ପରମେଶ୍ୱର।
7.203.13
जगद्योनिं जगद्बीजं जयिनं जगतो गतिम् ।
विश्वात्मानं विश्वसृजं विश्वमूर्तिं यशस्विनम् ॥ ७.२०३.१३ ॥
ଜଗତର ଯୋନି, ଜଗତର ବୀଜ, ବିଜୟୀ, ଜଗତର ଗତି, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା, ବିଶ୍ୱସ୍ରଷ୍ଟା, ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଯଶସ୍ୱୀ ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.14
विश्वेश्वरं विश्वनरं कर्मणामीश्वरं प्रभुम् ।
शंभुं स्वयंभुं भूतेशं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.२०३.१४ ॥
ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱନର, କର୍ମର ଈଶ୍ୱର, ପ୍ରଭୁ, ଶମ୍ଭୁ, ସ୍ୱୟମ୍ଭୁ, ଭୂତେଶ, ଭୂତ-ଭବ୍ୟ-ଭବର ଉଦ୍ଭବ ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.15
योगं योगेश्वरं सर्वं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् ।
सर्वश्रेष्ठं जगच्छ्रेष्ठं वरिष्ठं परमेष्ठिनम् ॥ ७.२०३.१५ ॥
ଯୋଗ, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ସର୍ବ, ସର୍ବଲୋକେଶ୍ୱରମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜଗତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବରିଷ୍ଠ ଓ ପରମେଷ୍ଠୀ ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.16
लोकत्रयविधातारमेकं लोकत्रयाश्रयम् ।
शुद्धात्मानं भवं भीमं शशाङ्ककृतशेखरम् ॥ ७.२०३.१६ ॥
ତ୍ରିଲୋକର ବିଧାତା, ଏକ, ତ୍ରିଲୋକର ଆଶ୍ରୟ, ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା, ଭବ, ଭୀମ ଓ ମସ୍ତକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଧାରଣକାରୀ ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.17
शाश्वतं भूधरं देवं सर्ववागीश्वरेश्वरम् ।
सुदुर्जयं जगन्नाथं जन्ममृत्युजरातिगम् ॥ ७.२०३.१७ ॥
ଶାଶ୍ୱତ, ଭୂଧର, ଦେବ, ସର୍ବବାଗୀଶ୍ୱରମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର, ଦୁର୍ଜୟ, ଜଗନ୍ନାଥ ଓ ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁ-ଜରାର ଅତୀତ ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.18
ज्ञानात्मानं ज्ञानगम्यं ज्ञानश्रेष्ठं सुदुर्विदम् ।
दातारं चैव भक्तानां प्रसादविहितान्वरान् ॥ ७.२०३.१८ ॥
ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରାପ୍ୟ, ଜ୍ଞାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅତି ଦୁର୍ବିଦ୍ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କୃପାରେ ବର ଦେଉଥିବା ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.19
तस्य पारिषदा दिव्या रूपैर्नानाविधैर्विभोः ।
वामना जटिला मुण्डा हस्वग्रीवा महोदराः ॥ ७.२०३.१९ ॥
ସେହି ବିଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପାରିଷଦମାନେ ନାନାବିଧ ରୂପର ଥିଲେ — କେହି ବାମନ, କେହି ଜଟାଧାରୀ, କେହି ମୁଣ୍ଡିତ ମସ୍ତକ, କେହି ଛୋଟ ବେକ, କେହି ବଡ଼ ପେଟ।
7.203.20
महाकाया महोत्साहा महाकर्णास्तथाऽपरे ।
आननैर्विकृतैः पादैः पार्थ वेषैश्च वैकृतैः ॥ ७.२०३.२० ॥
କେହି ବିଶାଳ ଶରୀର ଓ ମହୋତ୍ସାହୀ; କେହି ବଡ଼ କାନ; ହେ ପାର୍ଥ, ଅନ୍ୟମାନେ ବିକୃତ ମୁଖ, ବିକୃତ ପାଦ ଓ ବିକୃତ ବେଶ।
7.203.21
ईदृशैः स महादेवः पूज्यमानो महेश्वरः ।
स शिवस्तात तेजस्वी प्रसादाद्याति तेऽग्रतः ॥ ७.२०३.२१ ॥
ଏହିପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ମହାଦେବ ମହେଶ୍ୱର, ସେହି ତେଜସ୍ୱୀ ଶିବ, ହେ ବତ୍ସ, ତୁମ୍ଭ ଅନୁଗ୍ରହରେ ତୁମ୍ଭ ଆଗରେ ଗମନ କରନ୍ତି।
7.203.22
तस्मिन्घोरे सदा पार्थ सङ्ग्रामे रोमहर्षणे ।
द्रौणिकर्णकृपैर्गुप्तां महेष्वासैः प्रहारिभिः ॥ ७.२०३.२२ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ସେହି ଭୟଙ୍କର, ସର୍ବଦା ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦ୍ରୌଣି, କର୍ଣ୍ଣ ଓ କୃପଙ୍କ ପରି ମହାଧନୁର୍ଧର ଓ ପ୍ରହାରକାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ସେନା ସୁରକ୍ଷିତ।
7.203.23
कस्तां सेनां तदा पार्थ मनसाऽपि प्रधर्षयेत् ।
ऋते देवान्महेष्वासाद्बहुरूपान्महेश्वरात् ॥ ७.२०३.२३ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ସେହି ସେନା ଉପରେ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଏ ଆକ୍ରମଣ କରିପାରେ — ମହାଧନୁର୍ଧର, ବହୁରୂପ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର ଛଡ଼ା?
7.203.24
स्थातुमुत्सहते कश्चिन्न तस्मिन्नग्रतः स्थिते ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ७.२०३.२४ ॥
ତାଙ୍କ ଆଗରେ ଠିଆ ହେବାକୁ କେହି ସାହସ କରନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ତ୍ରିଲୋକରେ ତାଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନାହିଁ।
7.203.25
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपन्ति च पतन्ति च ॥ ७.२०३.२५ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କର ଗନ୍ଧରେ ମଧ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଚେତନାହୀନ ହୋଇ, ଅଧିକାଂଶ ହତ ହୋଇ, କମ୍ପି ପଡ଼ନ୍ତି।
7.203.26
तस्मै नमस्तु कुर्वन्तो देवास्तिष्ठन्ति वै दिवि ।
ये चान्ये मानवा लोके ये च स्वर्गजितो नराः ॥ ७.२०३.२६ ॥
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି; ଏବଂ ଲୋକର ଅନ୍ୟ ମାନବ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଜୟୀ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ।
7.203.27
ये भक्ता वरदं देव शिवं रुद्रमुमापतिम् ।
अनन्यभावेन सदा सर्वेशं समुपासते ॥ ७.२०३.२७ ॥
ବରଦାତା ଦେବ ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଉମାପତି, ସର୍ବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସଦା ଅନନ୍ୟ ଭାବରେ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ।
7.203.28
सङ्ग्रामेषु जयं प्राप्य पालयन्ति महीमिमाम् ।
इह लोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् ॥ ७.२०३.२८ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ଲାଭ କରି ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ପାଳନ କରନ୍ତି; ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ପାଇ ସେମାନେ ପରମ ଗତି ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
7.203.29
नमस्कुरुष्व कौन्तेय तस्मै शान्ताय वै सदा ।
रुद्राय शितिकण्ठाय कनिष्ठाय सुवर्चसे ॥ ७.२०३.२९ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ତାଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର କର — ଯିଏ ଶାନ୍ତ, ରୁଦ୍ର, ନୀଳକଣ୍ଠ, କନିଷ୍ଠ (ବାଳକ), ତେଜସ୍ୱୀ।
7.203.30
कपर्दिने करालाय हर्यक्षवरदाय च ।
याम्यायाव्यक्तकेशाय सद्वृत्ते शङ्कराय च ॥ ७.२०३.३० ॥
ଜଟାଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର, ହର୍ଯକ୍ଷ (ପିଙ୍ଗଳ ନେତ୍ର) କୁ ବର ଦାତା, ଯାମ୍ୟ, ଅବ୍ୟକ୍ତ କେଶଧାରୀ, ସଦ୍ବୃତ୍ତ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
7.203.31
काम्याय हरिनेत्राय स्थाणवे पुरुषाय च ॥ ७.२०३.३१ ॥
ଯିଏ କାମ୍ୟ, ହରିନେତ୍ର, ସ୍ଥାଣୁ ଓ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ (ନମସ୍କାର).
7.203.32
नमो वृक्षाय सेनान्ये मध्यमाय नमोनमः ।
हरिकेशाय मुण्डाय कृशायोत्तारणाय च।
भास्कारय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे ॥ ७.२०३.३२ ॥
ବୃକ୍ଷଙ୍କୁ, ସେନାନୀଙ୍କୁ, ମଧ୍ୟମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ନମସ୍କାର। ହରିକେଶ, ମୁଣ୍ଡ, କୃଶ, ଉତ୍ତାରଣ, ଭାସ୍କର, ସୁତୀର୍ଥ, ଦେବଦେବ, ବେଗବାନ୍ଙ୍କୁ (ନମସ୍କାର).
7.203.33
बहुरूपाय सर्वाय प्रियाय प्रियवाससे ।
उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे ॥ ७.२०३.३३ ॥
ବହୁରୂପ, ସର୍ବ, ପ୍ରିୟ, ପ୍ରିୟବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଉଷ୍ଣୀଷୀ, ସୁବକ୍ତ୍ର, ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ମୀଢୁଷ୍ଙ୍କୁ (ନମସ୍କାର).
7.203.34
गिरिशाय प्रशान्ताय पतये चीरवाससे ।
हिरण्यबाहवे राजन्नुग्राय पतये दिशाम् ॥ ७.२०३.३४ ॥
ଗିରୀଶ, ପ୍ରଶାନ୍ତ, ପତି, ଚୀରବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ହିରଣ୍ୟବାହୁ, ହେ ରାଜନ୍, ଉଗ୍ର, ଦିଗ୍ପତି ଙ୍କୁ (ନମସ୍କାର).
7.203.35
पर्जन्यपतये चैव भूतानां पतये नमः ।
वृक्षाणां पतये चैव गवां च पतये नमः ॥ ७.२०३.३५ ॥
ପର୍ଜନ୍ୟପତିଙ୍କୁ, ଭୂତମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଓ ଗାଈମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
7.203.36
वृक्षैरावृतकायाय सेनान्ये मध्यमाय च ।
स्रुवहस्ताय देवाय धन्विने भार्गवाय च ॥ ७.२०३.३६ ॥
ବୃକ୍ଷାବୃତ ଶରୀରଙ୍କୁ, ସେନାନୀଙ୍କୁ, ମଧ୍ୟମଙ୍କୁ, ହାତରେ ସ୍ରୁବ ଥିବା ଦେବଙ୍କୁ, ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଓ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ (ନମସ୍କାର).
7.203.37
बहुरूपाय विश्वस्य पतये मुञ्चवाससे ।
सहस्रशिरसे चैव सहस्रचरणाय च।
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ॥ ७.२०३.३७ ॥
ଅନେକ ରୂପଧାରୀ, ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ, ଯାଙ୍କର ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ପାଦ, ହଜାର ବାହୁ ଓ ହଜାର ମୁଖ, ତାଙ୍କୁ (ପ୍ରଣାମ)।
7.203.38
शरणं गच्छ कौन्तेय वरदं भुवनेश्वरम् ।
उमापतिं विरूपाक्षं दक्षयज्ञनिबर्हणम् ॥ ७.२०३.३८ ॥
ହେ କୌନ୍ତେୟ, ବରଦାତା, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ଉମାପତି, ବିରୂପାକ୍ଷ, ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ନାଶକାରୀ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ।
7.203.39
प्रजानां पतिमव्यग्रं भूतानां पतिमव्ययम् ।
कपर्दिनं वृषावर्तं वृषनाभं वृषध्वजम् ॥ ७.२०३.३९ ॥
ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଅଚଳ, ଭୂତଗଣର ଅବ୍ୟୟ ପ୍ରଭୁ, ଜଟାଧାରୀ, ବୃଷଭ ପରି ଘୂରୁଥିବା, ବୃଷନାଭି ଓ ବୃଷଧ୍ୱଜ।
7.203.40
वृषदर्पं वृषपतिं वृषशृङ्गं वृषर्षभम् ।
वृषाङ्गं वृषभोदारं वृषभं वृषभेक्षणम् ॥ ७.२०३.४० ॥
ବୃଷଭ ପରି ଗର୍ବୀ, ବୃଷଭମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ବୃଷଭଶୃଙ୍ଗ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃଷଭ, ବୃଷଭାଙ୍ଗ, ବୃଷଭ ପରି ଉଦାର, ବୃଷଭ ଓ ବୃଷଭେକ୍ଷଣ।
7.203.41
वृषायुधं वृषशरं वृषभूतं वृषेश्वरम् ।
महोदरं महाकायं द्वीपिचर्मनिवासिनम् ॥ ७.२०३.४१ ॥
ବୃଷଭ ଯାଙ୍କର ଆୟୁଧ, ବୃଷଭ ଯାଙ୍କର ବାଣ, ବୃଷଭରୂପ ଧାରଣକାରୀ, ବୃଷଭେଶ୍ୱର, ମହୋଦର, ମହାକାୟ, ବ୍ୟାଘ୍ରଚର୍ମରେ ବାସକାରୀ।
7.203.42
लोकेशं वरदं पुण्यं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम् ।
त्रिशूलपाणिं वरदं खङ्गचर्मधरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.४२ ॥
ଲୋକେଶ, ବରଦାତା, ପବିତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିୟ, ତ୍ରିଶୂଳପାଣି, ବରଦ, ଖଡ୍ଗ ଓ ଢାଲଧାରୀ, ପ୍ରଭୁ।
7.203.43
पिनाकिनं खङ्घधरं लोकानां पतिमीश्वरम् ।
प्रपद्ये शरणं देवं शरण्यं चीरवाससम् ॥ ७.२०३.४३ ॥
ପିନାକ ଧନୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଖଡ୍ଗଧାରୀ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପତି, ଈଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କର ମୁଁ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରେ; ଶରଣ୍ୟ, ଚୀରବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କୁ।
7.203.44
नमस्तस्मै सुरेशाय गणानां पतये नमः ।
सुवाससे नमस्तुभ्यं सुव्रताय सुधन्विने ॥ ७.२०३.४४ ॥
ସେହି ସୁରେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଗଣମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସୁବ୍ରତ, ସୁଧନ୍ୱୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
7.203.45
धनुर्धराय देवाय प्रियधन्वाय धन्विने ।
धन्वन्तराय धनुषे धन्वाचार्याय ते नमः ॥ ७.२०३.४५ ॥
ଧନୁର୍ଧର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ପ୍ରିୟଧନୁ ଧନ୍ୱୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଧନ୍ୱନ୍ତରି, ଧନୁ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାଚାର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
7.203.46
उग्रायुधाय देवाय नमः सुरवराय च ।
नमोस्तु बहुरूपाय नमोस्तु बहुधन्विने ॥ ७.२०३.४६ ॥
ଉଗ୍ରାୟୁଧ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବହୁରୂପଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ; ବହୁ ଧନୁଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ।
7.203.47
नमोस्तु स्थाणवे नित्यं नमस्तस्मै तपस्विने ।
नमोस्तु त्रिपुरघ्नाय भगघ्नाय च वै नमः। ॥ ७.२०३.४७ ॥
ସ୍ଥାଣୁଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର ହେଉ; ସେହି ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ। ତ୍ରିପୁର ନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ହେଉ, ଏବଂ ଭଗ ନାଶକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର ହେଉ।
7.203.48
वनस्पतीनां पतये नराणां पतये नमः ।
मातॄणां पतये चैव गणानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४८ ॥
ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମାତୃକାମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର, ଏବଂ ଗଣମାନଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
7.203.49
गवां च पतये नित्यं यज्ञानां पतये नमः ।
अपां च पतये नित्यं देवानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४९ ॥
ଗାଈମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର। ଜଳର ପତିଙ୍କୁ ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
7.203.50
पूष्णो दन्तविनाशाय त्र्यक्षाय वरदाय च ।
नीलकण्ठाय पिङ्गाय स्वर्णकेशाय वै नमः ॥ ७.२०३.५० ॥
ପୂଷାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଥିବା ତ୍ରିନେତ୍ରଙ୍କୁ, ବରଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନୀଳକଣ୍ଠ, ପିଙ୍ଗଳବର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
7.203.51
कर्माणि यानि दिव्यानि महादेवस्य धीमतः ।
तानि ते कीर्तयिष्यामि तथाप्रज्ञं यथाश्रुतम् ॥ ७.२०३.५१ ॥
ଧୀମାନ ମହାଦେବଙ୍କ ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ କର୍ମସବୁ ଅଛି, ମୁଁ ଶୁଣିଥିବା ଅନୁସାରେ ତୁମକୁ କହିବି, ଯଦିଓ ମୋର ବୁଝାମଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ।
7.203.52
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न राक्षसाः ।
सुखमेधन्ति कुपिते तस्मिन्नपि गुरागताः ॥ ७.२०३.५२ ॥
ସେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଜଗତରେ ଦେବତା, ଅସୁର, ଗନ୍ଧର୍ବ କି ରାକ୍ଷସମାନେ ସୁଖରେ ବଢ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଥାନ୍ତି।
7.203.53
दक्षस्य यजमानस्य विधिवत्संभृतं पुरा ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्दयस्त्वभवत्तदा।
धनुषा बाणमुत्सृज्य सघोषं विननाद च ॥ ७.२०३.५३ ॥
ପୂର୍ବେ ଦକ୍ଷ ଯଜମାନଙ୍କ ବିଧିବତ୍ ସଜ୍ଜିତ ଯଜ୍ଞକୁ, କ୍ରୋଧିତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ହୋଇ, ଧନୁରୁ ବାଣ ଛାଡ଼ି ବିନ୍ଧିଦେଲା; ଘୋଷ ସହିତ ଗର୍ଜନ କଲା।
7.203.54
तेन शर्म कुतः शान्तिं लेभिरे स्म सुरास्तदा ।
विद्रुते सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ ७.२०३.५४ ॥
ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ କେଉଁଠାରୁ ଶରଣ ଓ ଶାନ୍ତି ପାଇବେ? ସେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ ହଠାତ୍ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇ ପଳାଇଲା; ମହେଶ୍ୱର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
7.203.55
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुर्वशगाः पार्थ निपेतुश्च सुरासुराः ॥ ७.२०३.५५ ॥
ସେହି ଧନୁ ଦୋରିର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲେ; ହେ ପାର୍ଥ, ସେମାନେ ବଶୀଭୂତ ହେଲେ, ଏବଂ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ପଡ଼ିଗଲେ।
7.203.56
आपश्चुक्षुभिरे सर्वाश्चकम्पे च वसुन्धरा ।
पर्वताश्च व्यशीर्यन्त दिशो नागाश्च मोहिताः ॥ ७.२०३.५६ ॥
ସମସ୍ତ ଜଳ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲା; ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଲା; ପର୍ବତ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ; ଦିଗ ଓ ହାତୀମାନେ ମୋହିତ ହେଲେ।
7.203.57
अन्धेन तमसा लोका न प्राकाशन्त संवृताः ।
जघ्निवान्सह सूर्येण सर्वेषां ज्योतिषां प्रभाः ॥ ७.२०३.५७ ॥
ଅନ୍ଧ ତମସାରେ ଆବୃତ ଲୋକମାନେ ଆଲୋକିତ ହେଲେ ନାହିଁ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ସେ ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର ପ୍ରଭାକୁ ନଷ୍ଟ କଲା।
7.203.58
चुक्षुभुर्भयभीताश्च शान्तिं चक्रुस्तथैव च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च सुखैषिणः ॥ ७.२०३.५८ ॥
ଭୟରେ ଭୀତ ହୋଇ ସେମାନେ ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ଶାନ୍ତି ଖୋଜିଲେ; ସେପରି ସର୍ବଭୂତଙ୍କ ଓ ନିଜର ସୁଖ ଇଚ୍ଛୁକ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ।
7.203.59
पूषाणमभ्यद्रवत शङ्करः प्रहसन्निव ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ ७.२०३.५९ ॥
ଶଙ୍କର ହସୁଥିବା ପରି ପୂଷାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଧାଇଁଲେ; ପୁରୋଡାଶ ଖାଉଥିବା ତାଙ୍କ ଦାନ୍ତ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ।
7.203.60
ततो निश्चक्रमुर्देवा वेपमाना भयार्दिताः ॥ ७.२०३.६० ॥
ତା'ପରେ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ଓ କମ୍ପମାନ ଦେବତାମାନେ ବାହାରି ଆସିଲେ।
7.203.61
पुनश्च सन्दधे दीप्तान्देवानां निशिताञ्शरान् ।
सधूमान्सस्फुलिङ्गांश्च विद्युत्तोयदसन्निभान् ॥ ७.२०३.६१ ॥
ପୁଣି ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜଳନ୍ତା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶର ସନ୍ଧାନ କଲେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଧୂଆଁ ଓ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗ ସହିତ ଥିଲା ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ଯୁକ୍ତ ମେଘ ପରି ଥିଲା।
7.203.62
तं दृष्ट्वा तु सुराः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् ।
रुद्रस्य यज्ञभागं च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ॥ ७.२०३.६२ ॥
ତାହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ ଏକ ବିଶେଷ ଭାଗ ସ୍ଥିର କଲେ।
7.203.63
भयेन त्रिदशा राजञ्छरणं च प्रपेदिरे ।
तेन चैवातिकोपेन स यज्ञः सन्धितस्तदा।
भग्नाश्चापि सुरा आसन्भीताश्चाद्यापि तं प्रति ॥ ७.२०३.६३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ। ସେହି ଅତି କ୍ରୋଧରେ ସେତେବେଳେ ସେ ଯଜ୍ଞ ବିଦ୍ଧ ହେଲା; ଦେବତାମାନେ ଭଗ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ଆଜି ବି ସେ ପ୍ରତି ଭୀତ।
7.203.64
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णं परमं महत् ॥ ७.२०३.६४ ॥
ସ୍ୱର୍ଗରେ ପରାକ୍ରମୀ ଅସୁରମାନଙ୍କର ତିନୋଟି ନଗର ଥିଲା — ଗୋଟିଏ ଲୁହାର, ଗୋଟିଏ ରୂପାର ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପରମ ମହାନ ସୁନାର।
7.203.65
सौवर्णं कमलाक्षस्य तारकाक्षस्य राजतम् ।
तृतीयं तु पुरं तेषां विद्युन्मालिन आयसम्।
न शक्तस्तानि मघवान्भेत्तुं सर्वायुधैरपि ॥ ७.२०३.६५ ॥
କମଳାକ୍ଷଙ୍କ ନଗର ସୁନାର, ତାରକାକ୍ଷଙ୍କ ରୂପାର; ତୃତୀୟଟି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କର, ଲୁହାର। ସବୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ମଘବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭେଦି ପାରିଲେ ନାହିଁ।
7.203.66
अथ सर्वे सुरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ।
ते तमूचुर्महात्मानं सर्वे देवाः सवासवाः ॥ ७.२०३.६६ ॥
ତା'ପରେ ପୀଡ଼ିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ବାସବ ସହିତ ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବତା ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.203.67
ब्रह्मदत्तवरा ह्येते घोरास्त्रिपुरवासिनः ।
पीडयन्त्यधिकं लोकं यस्मात्ते वरदर्पिताः ॥ ७.२०३.६७ ॥
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବର ପାଇଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ତ୍ରିପୁରବାସୀମାନେ ବରର ଗର୍ବରେ ଜଗତକୁ ଅତ୍ୟଧିକ ପୀଡ଼ା ଦେଉଛନ୍ତି ।
7.203.68
त्वदृते देवदेवेश नान्यः शक्तः कथञ्चन ।
हन्तुं दैत्यान्महादेव जहि तांस्त्वं सुरद्विपः ॥ ७.२०३.६८ ॥
ହେ ଦେବଦେବେଶ, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି କୌଣସି ଉପାୟରେ ଏହି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି । ହେ ମହାଦେବ, ଦେବଗଜ, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କର ।
7.203.69
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ।
निपातयिष्यसे चैतानसुरान्भुवनेश्वर ॥ ७.२०३.६९ ॥
ହେ ରୁଦ୍ର, ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ଏହି ପଶୁମାନେ ଭୟଙ୍କର ହେବେ । ହେ ଭୁବନେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଏହି ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ପାତିତ କରିବ ।
7.203.70
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा देवानां हितकाम्यया ।
गन्धमादनविन्ध्यौ च कृत्वा वंशध्वजौ हरः ॥ ७.२०३.७० ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବାରୁ ସେ 'ସେହିପରି ହେଉ' କହି, ଦେବତାଙ୍କ ହିତ କାମନାରେ, ଗନ୍ଧମାଦନ ଓ ବିନ୍ଧ୍ୟକୁ ଧନୁଦଣ୍ଡର ଧ୍ୱଜା କଲେ — ସେହି ହର ।
7.203.71
पृथ्वीं ससागरवनां रथं कृत्वा तु शङ्करः ।
अक्षं कृत्वा तु नागेन्द्रं शेषं नाम त्रिलोचनः ॥ ७.२०३.७१ ॥
ସମୁଦ୍ର ଓ ବନ ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ରଥ କରି, ନାଗେନ୍ଦ୍ର ଶେଷ ନାମକ ନାଗକୁ ଅକ୍ଷ କରି, ତ୍ରିଲୋଚନ ଶଙ୍କର —
7.203.72
चक्रे कृत्वा तु चन्द्रार्कौ देवदेवः पिनाकधृत् ।
अणी कृत्वैलपत्रं च पुष्पदन्तं च त्र्यम्बकः ॥ ७.२०३.७२ ॥
ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଚକ୍ର କରି, ଦେବଦେବ ପିନାକଧାରୀ; ଐଳପତ୍ର ଓ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତକୁ ଅଗ୍ରଭାଗ କରି, ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ —
7.203.73
यूपं कृत्वा तु मलयमवनाहं च तक्षकम् ॥ ७.२०३.७३ ॥
ମଳୟକୁ ଯୂପ କରି, ଅବନାହ ଓ ତକ୍ଷକକୁ ମଧ୍ୟ।
7.203.74
योक्त्राङ्गानि च सत्वानि कृत्वा शर्वः प्रतापवान् ।
वेदान्कृत्वाऽथ चतुरश्चतुरश्वान्महेश्वरः ॥ ७.२०३.७४ ॥
ଯୋକ୍ତ୍ରର ଅଙ୍ଗ ଓ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କରି ପ୍ରତାପୀ ଶର୍ବ; ପରେ ବେଦମାନଙ୍କୁ ଚାରି ଚାରି ଅଶ୍ୱ କରି ମହେଶ୍ୱର।
7.203.75
उपदेवान्खलीनांश्च कृत्वा लोकत्रयेश्वरः ।
गायत्रीं प्रग्रहं कृत्वा सावित्रीं च महेश्वरः ॥ ७.२०३.७५ ॥
ଉପଦେବ ଓ ଲଗାମ କରି ତ୍ରିଲୋକେଶ୍ୱର; ଗାୟତ୍ରୀକୁ ରଶି କରି, ସାବିତ୍ରୀକୁ ମଧ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର।
7.203.76
कृत्वोंकारं प्रतोदं च ब्रह्माणं चैव सारथिम् ।
गाण्डीवं मन्दरं कृत्वा गुणं कृत्वा तु वासुकिम् ॥ ७.२०३.७६ ॥
ଓଁକାରକୁ ଚାବୁକ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାରଥି କରି; ଗାଣ୍ଡୀବକୁ ମନ୍ଦର ଓ ଗୁଣକୁ ବାସୁକି କରି।
7.203.77
विष्णुं शरोत्तमं कृत्वा शल्यमग्निं तथैव च ।
वायुं कृत्वाऽथ वाजाभ्यां पुङ्खे वैवस्वतं यमम् ॥ ७.२०३.७७ ॥
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ବାଣ କରି, ଶଲ୍ୟ (ଫଳ) ଅଗ୍ନି କରି; ବାୟୁଙ୍କୁ ପକ୍ଷ କରି, ପୁଙ୍ଖରେ ବୈବସ୍ୱତ ଯମଙ୍କୁ।
7.203.78
विद्युत्कृत्वाऽथ निश्राणं मेरुं कृत्वाऽथ वै ध्वजम् ।
आरुह्य स रथं दिव्यं सर्वदेवमयं शिवः ॥ ७.२०३.७८ ॥
ବିଦ୍ୟୁତକୁ ଶାଣପଥର ଓ ମେରୁକୁ ଧ୍ୱଜ କରି; ପରେ ସର୍ବଦେବମୟ ସେହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୂଢ଼ ହେଲେ ଶିବ।
7.203.79
त्रिपुरस्य वधार्थाय स्थाणुः प्रहरतां वरः ।
असुराणामन्तकरः श्रीमानतुलविक्रमः ॥ ७.२०३.७९ ॥
ତ୍ରିପୁର ବଧ ପାଇଁ ସ୍ଥାଣୁ, ପ୍ରହାରକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅସୁରମାନଙ୍କର ଅନ୍ତକାରୀ, ତେଜସ୍ୱୀ, ଅତୁଳନୀୟ ବିକ୍ରମଶାଳୀ।
7.203.80
स्तूयमानः सुरैः पार्थ ऋषिभिश्च तपोधनैः ।
स्थानं माहेश्वरं कृत्वा दिव्यमप्रतिमं प्रभुः।
अतिष्ठत्स्थाणुभूतः स सहस्रं परिवत्सरान् ॥ ७.२०३.८० ॥
ଦେବତା ଏବଂ ତପୋଧନ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ, ହେ ପାର୍ଥ, ପ୍ରଭୁ ମାହେଶ୍ୱର ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କରି, ଦିବ୍ୟ ଓ ଅତୁଳନୀୟ ସେଥିରେ ସ୍ଥାଣୁ ହୋଇ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ।
7.203.81
यदा त्रीणि समेतानि अन्तरिक्षे पुराणि च ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तदा तानि बिभेद सः ॥ ७.२०३.८१ ॥
ଆକାଶରେ ଏକତ୍ର ଥିବା ତିନି ନଗର ଯେତେବେଳେ ଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ତିନି ଗଣ୍ଠି ଓ ତିନି ଫଳା ବିଶିଷ୍ଟ ବାଣରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବିନ୍ଧିଦେଲେ।
7.203.82
पुराणि न च तं शेकुर्दानवाः प्रतिवीक्षितुम् ।
शरं कालाग्निसंयुक्तं विष्णुसोमसमायुतम् ॥ ७.२०३.८२ ॥
ଦାନବମାନେ ସେହି ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଓ ତାଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ ନାହିଁ; ସେ ବାଣ କାଳାଗ୍ନିରେ ଯୁକ୍ତ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୋମଙ୍କ ସହିତ ସଂଯୁକ୍ତ ଥିଲା।
7.203.83
पुराणि दग्धवन्तं तं देवी याता प्रवीक्षितुम् ।
देव्याः स्वयंवरे वृत्तं शृणुष्वान्यद्धनञ्जय ॥ ७.२०३.८३ ॥
ନଗରଗୁଡ଼ିକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଦେବୀ ଗଲେ। ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ ଘଟିଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣ।
7.203.84
बालमङ्कगतं कृत्वा स्वयं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोयमित्यब्रवीत्सुरान् ॥ ७.२०३.८४ ॥
ପାଞ୍ଚ ଶିଖା ବିଶିଷ୍ଟ ଶିଶୁକୁ ନିଜ କୋଳରେ ରଖି ଉମା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏ କିଏ?'
7.203.85
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेण प्रहरिष्यतः ।
बाहुं सवज्रं तं तस्य क्रुद्धस्यास्तम्भयत्प्रभुः।
प्रहस्य भगवांस्तूर्णं सर्वलोकेश्वरो विभुः ॥ ७.२०३.८५ ॥
ଈର୍ଷାରେ ବଜ୍ରରେ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ବଜ୍ରସହିତ ବାହୁକୁ, କ୍ରୁଦ୍ଧ ତାଙ୍କର, ସର୍ବଲୋକେଶ୍ୱର ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ ହସି ତୁରନ୍ତ ସ୍ତମ୍ଭିତ କଲେ।
7.203.86
ततः स स्तम्भितभुजः शक्रो देवगणैर्वृतः ।
जगाम ससुरस्तूर्णं ब्रह्माणं प्रभुमव्ययम् ॥ ७.२०३.८६ ॥
ତାପରେ ବାହୁ ସ୍ତମ୍ଭିତ ହୋଇଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଅବ୍ୟୟ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
7.203.87
ते तं प्रणम्य शिरसा प्रोचुः प्राञ्जलयस्तदा ॥ ७.२०३.८७ ॥
ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମସ୍ତକ ନତ କରି ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କରଯୋଡ଼ି କହିଲେ।
7.203.88
किमप्यङ्कगतं ब्रह्मन्पार्वत्या भूतमद्भुतम् ।
बालरूपधरं दृष्ट्वा नास्माभिरभिलक्षितः ॥ ७.२०३.८८ ॥
ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍! ପାର୍ବତୀଙ୍କ କୋଳରେ ବସିଥିବା, ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା କୌଣସି ଅଦ୍ଭୁତ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଆମେ ଦେଖିଲୁ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲୁ ନାହିଁ।
7.203.89
तस्मात्त्वां प्रष्टुमिच्छामो निर्जिता येन वै वयम् ।
अयुध्यता हि बालेन लीलया सपुरंदराः ॥ ७.२०३.८९ ॥
ତେଣୁ, ଯୁଦ୍ଧ ନ କରି ଖେଳରେ ପୁରନ୍ଦର ସହିତ ଆମକୁ ଯେଉଁ ବାଳକ ପରାଜିତ କଲା, ସେ କିଏ ତାହା ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।
7.203.90
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः ।
ध्यात्वा स शंभुं भगवान्बालं चामिततेजसम्।
उवाच भगवान्ब्रह्मा शक्रादींश्च सुरोत्तमान् ॥ ७.२०३.९० ॥
ସେମାନଙ୍କର ସେହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମା ଶମ୍ଭୁ ଓ ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ସେ ବାଳକଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
7.203.91
चराचरस्य जगतः प्रभुः स भगवान्हरः ।
तस्मात्परतरं नान्यत्किञ्चिदस्ति महेश्वरात् ॥ ७.२०३.९१ ॥
ଚରାଚର ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ସେହି ଭଗବାନ ହର। ସେହି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
7.203.92
यो दृष्टो ह्युमया सार्धं युष्माभिरमितद्युतिः ।
स पार्वत्याः कृते शर्वः कृतवान्बालरूपताम् ॥ ७.२०३.९२ ॥
ଅମିତ ତେଜସ୍ୱୀ ଯାହାଙ୍କୁ ତୁମେମାନେ ଉମା ସହିତ ଦେଖିଥିଲ, ସେହି ଶର୍ବ ପାର୍ବତୀ ପାଇଁ ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
7.203.93
ते मया सहिता यूयं प्रापद्यध्वं तमेव हि ।
स एष भगवान्देवः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ॥ ७.२०३.९३ ॥
ତୁମେ ସମସ୍ତେ ମୋ ସହିତ ତାଙ୍କରି ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କର। ସେହି ଭଗବାନ ଦେବ ସର୍ବଲୋକେଶ୍ୱର ଏବଂ ପ୍ରଭୁ।
7.203.94
न सम्बबुधिरे चैनं देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे बालार्कसदृशप्रभम् ॥ ७.२०३.९४ ॥
ଦେବତାମାନେ ସେହି ଭୁବନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଜାପତିମାନଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖିଲେ।
7.203.95
अथाभ्येत्य ततो ब्रह्मा दृष्ट्वा स च महेश्वरम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तं पितामहः ॥ ७.२०३.९५ ॥
ତା'ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିକଟକୁ ଆସି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଜାଣି ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
7.203.96
ब्रह्मोवाच ।
त्वं यज्ञो भुनस्यास्य त्वं गतिस्त्वं परायणम्।
त्वं भवस्त्वं महादेवस्त्वं धाम परमं पदम् ॥ ७.२०३.९६ ॥
ଆପଣ ହିଁ ଏହି ଭୁବନର ଯଜ୍ଞ। ଆପଣ ହିଁ ଗତି, ଆପଣ ହିଁ ପରମ ଆଶ୍ରୟ। ଆପଣ ହିଁ ଭବ, ଆପଣ ହିଁ ମହାଦେବ, ଆପଣ ହିଁ ପରମ ଧାମ ଓ ପରମ ପଦ।
7.203.97
त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ७.२०३.९७ ॥
ଆପଣ ଏହି ସମଗ୍ର ଜଗତ, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ, ବ୍ୟାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
7.203.98
भगवन्भूतभव्येश लोकनाथ जगत्पते ।
प्रसादं कुरु शक्रस्य त्वया क्रोधार्दितस्य वै ॥ ७.२०३.९८ ॥
ହେ ଭଗବାନ, ଭୂତ-ଭବିଷ୍ୟତର ଈଶ୍ୱର, ଲୋକନାଥ, ଜଗତ୍ପତି! ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ।
7.203.99
पद्मयोनिवचः श्रुत्वा ततः प्रीतो महेश्वरः ।
प्रसादाभिमुखो भूत्वा अट्टहासमथाकरोत् ॥ ७.२०३.९९ ॥
ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବଚନ ଶୁଣି ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; କୃପା ଆଡ଼କୁ ମୁଖ କରି ଜୋରରେ ହସିଲେ।
7.203.100
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
अभवच्च पुनर्बाहुर्यथाप्रकृति वज्रिणः ॥ ७.२०३.१०० ॥
ତା'ପରେ ଦେବତାମାନେ ଉମା ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ; ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ବାହୁ ପୁଣି ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲା।
7.203.101
तेषां प्रसन्नो भगवान्सपत्नीको वृषध्वजः ।
देवानां त्रिदशश्रेष्ठो दक्षयज्ञविनाशनः ॥ ७.२०३.१०१ ॥
ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଭଗବାନ ବୃଷଧ୍ୱଜ, ପତ୍ନୀ ସହିତ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞ ବିନାଶକ।
7.203.102
स वै रुद्रः स च शिवः सोऽग्निः सर्वश्च सर्ववित् ।
स चेन्द्रश्चैव वायुश्च सोऽश्विनौ च स विद्युतः ॥ ७.२०३.१०२ ॥
ସେ ହିଁ ରୁଦ୍ର, ସେ ହିଁ ଶିବ, ସେ ହିଁ ଅଗ୍ନି, ସେ ହିଁ ସର୍ବ ଓ ସର୍ବଜ୍ଞ; ସେ ହିଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେ ହିଁ ବାୟୁ, ସେ ହିଁ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ, ସେ ହିଁ ବିଜୁଳି।
7.203.103
स भवः स च पर्जन्यो महादेवः सनातनः ।
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ॥ ७.२०३.१०३ ॥
ସେ ହିଁ ଭବ, ସେ ହିଁ ପର୍ଜନ୍ୟ; ସେ ସନାତନ ମହାଦେବ। ସେ ହିଁ ଚନ୍ଦ୍ର, ସେ ହିଁ ଈଶାନ; ସେ ହିଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବରୁଣ।
7.203.104
स कालः सोऽन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि तु ।
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ॥ ७.२०३.१०४ ॥
ସେ ହିଁ କାଳ, ସେ ହିଁ ଅନ୍ତକ ଓ ମୃତ୍ୟୁ; ସେ ହିଁ ଯମ, ରାତ୍ରି ଓ ଦିନ ମଧ୍ୟ ସେ। ମାସ, ପକ୍ଷ, ଋତୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସଂବତ୍ସର ମଧ୍ୟ ସେ ହିଁ।
7.203.105
धाता च स विधाता च विश्वात्मा विश्वकर्मकृत् ।
सर्वामां देवतानां च धारयत्यवपुर्वपुः ॥ ७.२०३.१०५ ॥
ସେ ହିଁ ଧାତା ଓ ବିଧାତା; ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ମର କର୍ତ୍ତା। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସେ ହିଁ ଧାରଣ କରେ; ଅରୂପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ରୂପ ଧାରଣ କରେ।
7.203.106
सर्वदेवैः स्तुतो देवः सैकधा बहुधा च सः ।
शतधा सहस्रधा चैव भूयः शतसहस्रधाः ॥ ७.२०३.१०६ ॥
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ସେ ଦେବ ଏକରୂପ ଓ ବହୁରୂପ। ଶହ, ହଜାର, ଆଉ ଲକ୍ଷ ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ହିଁ।
7.203.107
द्वे तनू तस्य देवस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः ।
घोरा चान्या शिवा चान्या ते तनू बहुधा पुनः ॥ ७.२०३.१०७ ॥
ସେ ଦେବଙ୍କର ଦୁଇ ତନୁ ଅଛି, ଏହା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ଜାଣନ୍ତି—ଗୋଟିଏ ଘୋର, ଅନ୍ୟଟି ଶିବ। ସେହି ଦୁଇ ତନୁ ମଧ୍ୟ ପୁଣି ଅନେକ ପ୍ରକାରର।
7.203.108
घोरा तु यातुधानस्य सोऽग्निर्विष्णुः स भास्करः ।
सौम्यातु पुनरेवास्य आपो ज्योतींषि चन्द्रमाः ॥ ७.२०३.१०८ ॥
ଘୋର ରୂପ ଯାତୁଧାନଙ୍କର; ସେ ହିଁ ଅଗ୍ନି, ସେ ହିଁ ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ହିଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ସୌମ୍ୟ ରୂପ ପୁଣି ତାଙ୍କର—ଜଳ, ଜ୍ୟୋତିଃ ସମୂହ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ସେ।
7.203.109
वेदाः साङ्गोपनिषदः पुराणाध्यात्मनिश्चयाः ।
यदत्र परमं गुह्यं स वै देवो महेश्वरः
ईदृशश्च महादेवो भूयांश्च भगवानजः। ॥ ७.२०३.१०९ ॥
ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପନିଷଦ ସହିତ ବେଦ, ପୁରାଣ ଓ ଅଧ୍ୟାତ୍ମ ନିଶ୍ଚୟ—ଏଠାରେ ଯାହା ପରମ ଗୁହ୍ୟ, ସେହି ଦେବ ମହେଶ୍ୱର। ଏଭଳି ମହାଦେବ ଆହୁରି ମହାନ, ଅଜ ଭଗବାନ।
7.203.110
न हि सर्वे मया शक्या वक्तुं भगवतो गुणाः ।
अपि वर्षसहस्रेण सततं पाण्डुनन्दन।
सर्वैर्ग्रहैर्गृहीतान्वै सर्वपापसमन्वितान् ॥ ७.२०३.११० ॥
ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ଭଗବାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଗୁଣ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିପାରିବି ନାହିଁ, ହଜାର ବର୍ଷ ନିରନ୍ତର କହିଲେ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଗ୍ରହଦ୍ୱାରା ଗୃହୀତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରେ ଯୁକ୍ତ—।
7.203.112
स मोचयति सुप्रीतः शरण्यः शरणागतान् ।
आयुरारोग्यमैश्वर्यं वित्तं कामांश्च पुष्कलान् ॥ ७.२०३.११२ ॥
ସେହି ଶରଣ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଶରଣାଗତମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି; ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଆରୋଗ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ଧନ ଓ ପ୍ରଚୁର କାମନା ଦିଅନ୍ତି।
7.203.113
स ददाति मनुष्येभ्यः स चैवाक्षिपते पुनः ।
सेन्द्रादिषु च देवेषु तस्य चैश्वर्यमुच्यते ॥ ७.२०३.११३ ॥
ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ପୁଣି ହରଣ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କରି ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ କୁହାଯାଏ।
7.203.114
स चैव वेत्ति लोकेषु मनुष्याणां शुभाशुभे ।
ऐश्वर्याच्चैव कामानामीश्वरश्च स उच्यते ॥ ७.२०३.११४ ॥
ସେ ହିଁ ଲୋକମାନଙ୍କରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଶୁଭାଶୁଭ ଜାଣନ୍ତି; ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ହେତୁ କାମନାମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ସେ ହିଁ କୁହାଯାଏ।
7.203.115
महेश्वरश्च महतां भूतानामीश्वरश्च सः ।
बहुभिर्बहुधा रूपैर्विश्वं व्याप्नोति वै जगत् ॥ ७.२०३.११५ ॥
ସେ ମହେଶ୍ୱର, ମହାନମାନଙ୍କର ଓ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କର ଈଶ୍ୱର; ସେ ବହୁ ରୂପରେ, ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ପ୍ରକୃତରେ ବିଶ୍ୱ ଓ ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରନ୍ତି।
7.203.116
तस्य देवस्य यद्वक्त्रं समुद्रे तदधिष्ठितम् ।
वडवामुखेति विख्यातं पिबत्तोयमयं हविः ॥ ७.२०३.११६ ॥
ସେହି ଦେବତାଙ୍କର ଯେଉଁ ମୁଖ ସମୁଦ୍ରରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ତାହା ବଡବାମୁଖ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ତାହା ଜଳମୟ ହବିଷ ପାନ କରେ।
7.203.117
एष चैव श्मशानेषु देवो वसति नित्यशः ।
यजन्त्येनं जनास्तत्र वीरस्थान इतीश्वरम् ॥ ७.२०३.११७ ॥
ଏହି ଦେବତା ସର୍ବଦା ଶ୍ମଶାନରେ ମଧ୍ୟ ବାସ କରନ୍ତି; ସେଠାରେ ଲୋକେ ଏହି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ବୀରସ୍ଥାନ ନାମରେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
7.203.118
अस्य दीप्तानि रूपाणि घोराणि च बहूनि च ।
लोके यान्यस्य पूज्यन्ते मनुष्याः प्रवदन्ति च ॥ ७.२०३.११८ ॥
ଏହାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ବହୁ ରୂପ ଅଛି; ଜଗତରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ରୂପଗୁଡ଼ିକର ପୂଜା କରନ୍ତି ଓ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ କହନ୍ତି।
7.203.119
नामधेयानि लोकेषु बहून्यस्य यथार्थवत् ।
निरुच्यन्ते महत्त्वाच्च विभुत्वात्कर्मणस्तथा ॥ ७.२०३.११९ ॥
ଜଗତରେ ଏହାଙ୍କର ବହୁ ନାମ ଅଛି; ଏହାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ କର୍ମର ବିଭୁତ୍ୱ ଯୋଗୁଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟାତ ହୁଏ।
7.203.120
वेदे चास्य समाम्नातं शतरुद्रियमुत्तमम् ।
नाम्ना चानन्तरुद्रेति ह्युपस्थानं महात्मनः ॥ ७.२०३.१२० ॥
ବେଦରେ ଏହାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ସଙ୍କଳିତ ଅଛି; ନାମରେ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଉପସ୍ଥାନ 'ଅନନ୍ତରୁଦ୍ର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
7.203.121
स कामानां प्रभुर्देवो ये दिव्या ये च मानुषाः ।
स विभुः स प्रभुर्देवोविश्वं व्याप्नोति वै महत् ॥ ७.२०३.१२१ ॥
ସେହି ଦେବତା କାମନାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ; ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବ ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ସେ ପ୍ରଭୁ; ସେହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବତା ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ମହାବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପ୍ତ କରନ୍ତି।
7.203.122
ज्येष्ठं भूतं वदन्त्येनं ब्राह्मणा मनुयस्तथा ।
प्रथमो ह्येष देवानां मुखादस्यानलोऽभवत् ॥ ७.२०३.१२२ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ମନୁବଂଶୀୟମାନେ ଏହାଙ୍କୁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭୂତ ବୋଲନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରଥମ; ଏହାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
7.203.123
सर्वथा यत्पशून्पाति तैश्च यद्रमते पुनः ।
तेषामधिपतिर्यच्च तस्मात्पशुपतिः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२३ ॥
ଯେ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁନଃ ରମଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଅଧିପତି, ତେଣୁ ସେ ପଶୁପତି ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.124
दिव्यं च ब्रह्मचर्येण लिङ्गमस्य यथास्थितम् ।
महयत्येष लोकांश्च महेश्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२४ ॥
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ଯଥାସ୍ଥିତ ରହେ। ଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଏ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.125
ऋषयश्चैव देवाश्च गन्धर्वाप्यरसस्तथा ।
लिङ्गमस्यार्चयन्ति स्म तच्चाप्यूर्ध्वं समास्थितम् ॥ ७.२०३.१२५ ॥
ଋଷି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାଙ୍କ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କଲେ; ସେ ଲିଙ୍ଗ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ସ୍ଥିର ଅଛି।
7.203.126
पूज्यमाने ततस्तस्मिन्मोदते स महेश्वरः ।
सुखी प्रीतश्च भवति प्रहृष्टश्चैव शङ्करः ॥ ७.२०३.१२६ ॥
ସେହି ଲିଙ୍ଗ ପୂଜିତ ହେଲେ ମହେଶ୍ୱର ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଶଙ୍କର ସୁଖୀ, ପ୍ରୀତ ଓ ହର୍ଷିତ ହୁଅନ୍ତି।
7.203.127
यदस्य बहुधा रूपं भूतभव्यभवस्थितम् ।
स्थावरं जङ्गमं चैव बहुरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२७ ॥
ଏହାଙ୍କର ଯେଉଁ ବହୁବିଧ ରୂପ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନରେ ସ୍ଥିତ, ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ମଧ୍ୟ ଏହାଙ୍କଠାରୁ; ତେଣୁ ଏ ବହୁରୂପ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.128
एकाक्षो जाज्वलन्नास्ते सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
क्रोधाद्यश्चाविशल्लोकांस्तस्मात्सर्व इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२८ ॥
ସେ ଏକାକ୍ଷ ହୋଇ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଭାବେ ରହନ୍ତି; କିମ୍ବା ସର୍ବଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। କ୍ରୋଧରୁ ଯିଏ ଲୋକସମୂହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଥିପାଇଁ ସେ 'ସର୍ବ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.129
धूम्ररूपं च यत्तस्य धूर्जटिस्तेन चोच्यते ।
विश्वे देवाश्च यत्तस्मिन्विश्वरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२९ ॥
ତାଙ୍କ ଧୂମ୍ରରୂପ ଯୋଗୁ ତାଙ୍କୁ 'ଧୂର୍ଜଟି' କୁହାଯାଏ। ବିଶ୍ୱଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କଠାରେ ଥିବାରୁ ସେ 'ବିଶ୍ୱରୂପ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.130
तिस्रो देवीर्यदा चैव भजते भुवनेश्वरः ।
द्यामपः पृथिवीं चैव त्र्यम्बकश्च ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३० ॥
ଭୁବନେଶ୍ୱର ଯେତେବେଳେ ତିନି ଦେବୀ—ଦ୍ୟୁଲୋକ, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀ—ଙ୍କୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେ 'ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.131
समेधयति यन्नित्यं सर्वार्थान्सर्वकर्मसु ।
शिवमिच्छन्मनुष्याणां तस्मादेष शिवः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३१ ॥
ଯିଏ ସର୍ବଦା ସମସ୍ତ କର୍ମରେ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି; ସେଥିପାଇଁ ସେ 'ଶିବ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.132
सहस्राक्षोऽयुताक्षो वा सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
यच्च विश्वं महत्पाति महादेवस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३२ ॥
ସେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ, ଅୟୁତାକ୍ଷ, କିମ୍ବା ସର୍ବଦିଗରେ ଚକ୍ଷୁରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ମହାନ ବିଶ୍ୱକୁ ଯିଏ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ସେ 'ମହାଦେବ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.133
महत्पूर्वं स्थितो यच्च प्राणोत्पत्तिस्थितश्च यत् ।
स्थितलिङ्गश्च यन्नित्यं तस्मात्स्थाणुरिति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३३ ॥
ଯିଏ ମହତ୍-ତତ୍ତ୍ୱ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ଥିତ, ପ୍ରାଣର ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ସ୍ଥିତିରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ, ଏବଂ ଯିଏ ସର୍ବଦା ସ୍ଥିରଲିଙ୍ଗ—ସେଥିପାଇଁ ସେ 'ସ୍ଥାଣୁ' ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
7.203.134
सूर्याचन्द्रमसोर्लोके प्रकाशन्ते रुचश्च याः ।
ताः केशसंज्ञितास्त्र्यक्षे व्योमकेशस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३४ ॥
ଜଗତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଯେଉଁ ପ୍ରକାଶ-କିରଣ ଦୀପ୍ତି ପାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ 'କେଶ' କୁହାଯାଏ; ଏଣୁ ତ୍ର୍ୟକ୍ଷଙ୍କୁ 'ବ୍ୟୋମକେଶ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
7.203.135
भूतं भव्यं भविष्यं च सर्वं जगदशेषतः ।
भव एव ततो यस्माद्भूतभव्यभवोद्भवः ॥ ७.२०३.१३५ ॥
ଭୂତ, ଭବ୍ୟ ଓ ଭବିଷ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭବ ହିଁ; ତେଣୁ ସେ 'ଭୂତଭବ୍ୟଭବୋଦ୍ଭବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
7.203.136
कपिः श्रेष्ठ इति प्रोक्तो धर्मश्च वृष उच्यते ।
स देवदेवो भगवान्कीर्त्यतेऽतो वृषाकपिः ॥ ७.२०३.१३६ ॥
'କପି' ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କଥିତ; ଧର୍ମକୁ 'ବୃଷ' କୁହାଯାଏ। ସେହି ଦେବଦେବ ଭଗବାନ କୀର୍ତ୍ତିତ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ 'ବୃଷାକପି'।
7.203.137
ब्रह्माणमिन्द्रं वरुणं यमं धनदमेव च ।
निगृह्य हरते यस्मात्तस्माद्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३७ ॥
ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ଯମ ଓ ଧନଦ (କୁବେର)ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବଶ କରି ଯେ ହରଣ କରନ୍ତି, ଏଣୁ ସେ 'ବର' ବୋଲି ସ୍ମରଣ ହୁଅନ୍ତି।
7.203.138
निमीलिताभ्यां नेत्राभ्यां बलाद्देवो महेश्वरः ।
ललाटे नेत्रमसृजत्तेन त्र्यक्षः स उच्यते ॥ ७.२०३.१३८ ॥
ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ବଳପୂର୍ବକ ନିଜ ଦୁଇ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି କପାଳରେ ଏକ ନୟନ ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ତେଣୁ ସେ 'ତ୍ର୍ୟକ୍ଷ' ବୋଲି କଥିତ।
7.203.139
विषमस्थः शरीरेषु समश्च प्राणिनामिह ।
स वायुर्विषमस्थेषु प्राणोऽपानः शरीरिषु ॥ ७.२०३.१३९ ॥
ଏଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ଯେଉଁ ବାୟୁ ବିଷମ ଓ ସମ ଭାବରେ ରହେ, ସେହି ବାୟୁ ବିଷମସ୍ଥିତ ଦେହଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନ।
7.203.140
पूजयेद्विग्रहं यस्तु लिङ्गं चापि महात्मनः ।
लिङ्गं पूजयिता नित्यं महतीं श्रियमश्नुते ॥ ७.२०३.१४० ॥
ଯିଏ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବିଗ୍ରହ ଓ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ, ନିତ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜକ ମହତୀ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରେ।
7.203.141
ऊरुभ्यामर्धमाग्नेयं सोमोऽर्धं च शिवा तनुः ।
आत्मनोऽर्धं तथा चाग्निः सोमोर्धं पुनरुच्यते ॥ ७.२०३.१४१ ॥
ଊରୁଦ୍ୱାରା ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିସମ୍ବନ୍ଧୀ, ଅର୍ଦ୍ଧ ସୋମ; ଶିବଙ୍କ ଶୁଭ ଶରୀର ମଧ୍ୟ ସେପରି। ନିଜ ଆତ୍ମାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି; ସୋମର ଅର୍ଦ୍ଧ ପୁଣି କୁହାଯାଏ।
7.203.142
तैजसी महती दीप्ता देवेभ्योऽस्य शिवा तनुः ।
भास्वती मानुषेष्वस्य तनुर्घोराऽग्निरुच्यते ॥ ७.२०३.१४२ ॥
ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ଶରୀର ତେଜୋମୟ, ମହାନ୍ ଓ ଦୀପ୍ତ; ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭାସ୍ୱର; ତାଙ୍କର ଘୋର ଶରୀର ଅଗ୍ନି କୁହାଯାଏ।
7.203.143
ब्रह्मचर्यं चरत्येष शिवा याऽस्य तनुस्तया ।
याऽस्य घोरतरा मूर्तिः सर्वानत्ति तयेश्वरः ॥ ७.२०३.१४३ ॥
ଏ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି—ଯେଉଁ ଶୁଭ ଶରୀରରେ; ଓ ତାଙ୍କର ଅତି ଘୋର ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଈଶ୍ୱର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରନ୍ତି।
7.203.144
यन्निर्दहति यत्तीक्ष्णो यदुग्रो यत्प्रतापवान् ।
मांसशोणितमज्जादो यत्ततो रुद्र उच्यते ॥ ७.२०३.१४४ ॥
ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦହନ କରେ, ଯାହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଯାହା ଉଗ୍ର, ଯାହା ପ୍ରତାପବାନ, ଯାହା ମାଂସ-ରକ୍ତ-ମଜ୍ଜା ଭକ୍ଷଣ କରେ—ସେଥିପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ରୁଦ୍ର କୁହାଯାଏ।
7.203.145
एष देवो महादेवो योऽसौ पार्थ तवाग्रतः ।
सङ्ग्रामे शास्त्रवान्निघ्नंस्त्वया दृष्टः पिनाकधृत ॥ ७.२०३.१४५ ॥
ଏହି ଦେବତା ମହାଦେବ; ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ସଂହାର କରୁଥିବା, ପିନାକଧାରୀ ସେହି ଦେବତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିଥିଲ।
7.203.146
सिन्धुराजवधार्थाय प्रतिज्ञाते त्वयाऽनघ ।
कृष्णेन दर्शितः स्वप्ने यस्तु शैलेन्द्रमूर्धनि ॥ ७.२०३.१४६ ॥
ହେ ନିଷ୍ପାପ, ସିନ୍ଧୁରାଜଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ତୁମେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିବା ବେଳେ, ପର୍ବତରାଜଙ୍କ ଶିଖରରେ ଥିବାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
7.203.147
एष वै भगवान्देवः सङ्ग्रामे याति तेऽग्रतः ।
येन दत्तानि तेऽस्त्राणि यैस्त्वया दानवा हताः ॥ ७.२०३.१४७ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଆଗରେ ଯାଉଥିବା ଏହି ଭଗବାନ ଦେବ; ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲ।
7.203.148
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।
देवदेवस्य ते पार्थ व्याख्यातं शतरुद्रियम्। ॥ ७.२०३.१४८ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହା ଶୁଭଦାୟକ, ଯଶଦାୟକ, ଆୟୁଷ୍ୟଦାୟକ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଏବଂ ବେଦସମ୍ମତ; ଦେବଦେବଙ୍କ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ତୁମକୁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।
7.203.149
सर्वार्थसाधनं पुण्यं सर्वकिल्बिषनाशनम् ।
सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखभयापहम् ॥ ७.२०३.१४९ ॥
ଏହା ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନକାରୀ, ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ସମସ୍ତ ପାପ ବିନାଶକାରୀ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଶମନକାରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟ ହରଣକାରୀ।
7.203.150
चतुर्विधमिदं स्तोत्रं यः शृणोति नरः सदा ।
विजित्य शत्रून्सर्वान्स रुद्रलोके महीयते ॥ ७.२०३.१५० ॥
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଚତୁର୍ବିଧ ସ୍ତୋତ୍ର ସଦା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।
7.203.151
चरितं महात्मनो नित्यं साङ्ग्रामिकमिदं स्मृतम् ।
पठन्वै शतरुद्रीयं शृण्वंश्च सततोत्थितः ॥ ७.२०३.१५१ ॥
ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଏହି ଚରିତ୍ର ସଦା ଯୁଦ୍ଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ଯେ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କରେ ଏବଂ ସତତ ଉଠି ଏହା ଶୁଣେ।
7.203.152
भक्तो विश्वेश्वरं देवं मानुषेषु च यः सदा ।
वरान्कामान्स लभते प्रसन्ने त्र्यम्बके नरः ॥ ७.२०३.१५२ ॥
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବଦା ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ସେ ବର ଓ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
7.203.153
गच्छ युध्यस्व कौन्तेय न तवास्ति पराजयः ।
गस्य मन्त्री च गोप्ता च पार्श्वस्थो हि जनार्दनः ॥ ७.२०३.१५३ ॥
ଯାଅ, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଯୁଦ୍ଧ କର; ତୁମର ପରାଜୟ ନାହିଁ, କାରଣ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ରକ୍ଷକ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତୁମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି।
7.203.154
एवमुक्त्वाऽर्जुनं सङ्ख्ये पराशरसुतस्तदा ।
जगाम भरतश्रेष्ठ यथागतमरिन्दम ॥ ७.२०३.१५४ ॥
ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହି ପରାଶରପୁତ୍ର ସେତେବେଳେ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ଅରିନ୍ଦମ।
7.203.155
एतदाख्याय वै सूतो राज्ञः सर्वं तु सञ्जयः ।
प्रयातः शिबिरायैव द्रष्टुं कर्णस्य वैशसम् ॥ ७.२०३.१५५ ॥
ଏସବୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଜଣାଇ, ସୂତ ସଞ୍ଜୟ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଧ ଦେଖିବାକୁ ଛାଉଣି ଆଡ଼କୁ ଗଲେ।
7.203.156
युद्धं कृत्वा महद्धोरं पञ्चाहानि महाबलः ।
ब्राह्मणो निहतो राजन्ब्रह्मलोकमवाप्तवान् ॥ ७.२०३.१५६ ॥
ପାଞ୍ଚ ଦିନ ମହା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରି, ହେ ରାଜନ, ସେ ମହାବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିହତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।
7.203.157
स्वधीते यत्फलं वेदे तदस्मिन्नपि पर्वणि ।
क्षत्रियाणामभीरूणां युक्तमत्र महद्यशः ॥ ७.२०३.१५७ ॥
ବେଦକୁ ଭଲ ଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବାର ଯେଉଁ ଫଳ, ଏହି ପର୍ବରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଫଳ ଅଛି; ନିର୍ଭୀକ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ମହାନ ଯଶ ଉଚିତ।
7.203.158
य इदं पठते पर्व शृणुयाद्वाऽपि नित्यशः ।
स मुच्यते महापापैः कृतैर्घोरैश्च कर्मभिः ॥ ७.२०३.१५८ ॥
ଯେ ଏହି ପର୍ବ ନିତ୍ୟ ପାଠ କରେ ବା ଶୁଣେ, ସେ କୃତ ଭୟଙ୍କର କର୍ମ ଓ ମହାପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
7.203.159
यज्ञावाप्तिर्ब्राह्मणस्येह नित्यं ।
घोरे युद्धे क्षत्रियाणां यशश्च।
शेषौ वर्णौ काममिष्टं लभेते ।
पुत्रान्पौत्रान्नित्यमिष्टांस्तथैव ॥ ७.२०३.१५९ ॥
ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସର୍ବଦା ଯଜ୍ଞଫଳ ମିଳେ; ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଯଶ ମିଳେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଆନ୍ତି; ସେହିପରି ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ପାଆନ୍ତି।