மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.203.1
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते तत्र सञ्जय ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वन्नतः परम् ॥ ७.२०३.१ ॥
சஞ்சயா, அந்த அதிரதன் துரோணன் கொல்லப்பட்ட பின், என் மக்களும் பாண்டவர்களும் அதன் பிறகு என்ன செய்தார்கள்?
7.203.2
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते पार्षतेन वै ।
कौरवेषु च भग्नेषु कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ७.२०३.२ ॥
அந்த அதிரதன் துரோணன் பிருஷதன் மகனால் கொல்லப்பட்டதும், கௌரவர்கள் சிதறியபோதும், குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன்...
7.203.3
दृष्ट्वा सुमहदाश्चर्यमात्मनो विजयावहम् ।
मुनिं स्निग्धाम्बुदाभासं वेदव्यासमकल्मषम्।
यदृच्छयाऽऽगतं व्यासं पप्रच्छ भरतर्षभ ॥ ७.२०३.३ ॥
தனக்கு வெற்றி தரும் மிகப்பெரிய அதிசயத்தைக் கண்டு, மென்மையான மேகம் போன்ற ஒளியுடைய, களங்கமற்ற முனிவர் வேதவியாசரிடம், தற்செயலாக வந்திருந்த அவரிடம், பாரதசிரேஷ்டா, (அர்ஜுனன்) கேட்டான்.
7.203.4
सङ्ग्रामे न्यहनं शत्रूञ्शरौघैर्विमलैरहम् ।
अग्रतो लक्षये यान्तं पुरुषं पावकप्रभम् ॥ ७.२०३.४ ॥
போரில் நான் பிரகாசமான அம்புப் பெருக்குகளால் எதிரிகளை அழித்தேன். என் முன்னே நெருப்புபோல் ஒளிரும் ஒரு மனிதன் செல்வதை நான் காண்கிறேன்.
7.203.5
ज्वलन्तं शूलमुद्यम्य यां दिशं प्रतिपद्यते ।
तस्यां दिशि विदीर्यन्ते शत्रवो मे महामुने ॥ ७.२०३.५ ॥
ஒளிரும் சூலத்தை உயர்த்தி அவன் எந்தத் திசையில் செல்கிறானோ, ஓ மகாமுனிவரே, அந்தத் திசையில் என் எதிரிகள் சிதறுகிறார்கள்.
7.203.6
तेन भग्नानरीन्सर्वान्मद्भग्नान्मन्यते जनः ।
तेन भग्नानि सैन्यानि पृष्ठतोऽनुव्रजाम्यहम् ॥ ७.२०३.६ ॥
அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட எல்லா எதிரிகளையும் மக்கள் என்னால் தோற்கடிக்கப்பட்டவர்கள் என்று நினைக்கின்றனர். அவனால் சிதறடிக்கப்பட்ட படைகளின் பின்னால் நான் செல்கிறேன்.
7.203.7
भगवंस्तन्ममाचक्ष्व को वै स पुरुषोत्तमः ।
शूलपाणिर्मया दृष्टस्तेजसा सूर्यसन्निभः ॥ ७.२०३.७ ॥
பகவானே, அந்த புருஷோத்தமன் யார் என்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்; சூலம் ஏந்தியவன், சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவன், என்னால் காணப்பட்டவன்.
7.203.8
न पद्भ्यां स्पृशते भूमिं न च शूलं विमुञ्चति ।
शूलाच्छूलसहस्राणि निष्पेतुस्तस्य तेजसा ॥ ७.२०३.८ ॥
அவன் கால்களால் பூமியைத் தொடுவதில்லை, சூலத்தையும் விடுவதில்லை; அவனுடைய தேஜஸால் சூலத்திலிருந்து ஆயிரம் சூலங்கள் தோன்றின.
7.203.9
प्रजापतीनां प्रथमं तैजसं पुरुषं प्रभुम् ।
भुवनं भूर्भुवं देवं तेजसां प्रवरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.९ ॥
பிரஜாபதிகளுள் முதன்மையானவரும், ஒளிமயமான புருஷரும், பிரபுவும், உலகும், பூர்-புவஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றிய தேவனும், ஒளிகளுள் சிறந்த பிரபுவுமானவர்.
7.203.10
ईशानं वरदं पार्थ दृष्टवानसि शङ्करम् ।
तं गच्छ शरणं देवं वरदं भुवनेश्वरम् ॥ ७.२०३.१० ॥
பார்த்தா, நீ ஈசானரும் வரம் அளிப்பவருமான சங்கரரைக் கண்டிருக்கிறாய்; வரம் தரும், உலகங்களின் ஈசுவரனான அந்தத் தேவனிடம் சரணடைவாயாக.
7.203.11
महादेवं महात्मानमीशानं जटिलं विभुम् ।
त्र्यक्षं महाभुजं रुद्रं शिखिनं चीवराससम् ॥ ७.२०३.११ ॥
மகாதேவர், மகாத்மா, ஈசானர், சடைமுடியர், வியாபகர், முக்கண்ணர், மகாபாகு, ருத்திரர், சிகையுடையவர், மரவுரி அணிந்தவர்.
7.203.12
महादेवं हरं स्थाणुं वरदं भुवनेश्वरम् ।
जगत्प्रधानमजितं जगत्प्रीतिमधीश्वरम् ॥ ७.२०३.१२ ॥
மகாதேவர், ஹரர், ஸ்தாணு, வரம் தருபவர், உலகேசர், உலகில் முதன்மையானவர், வெல்லப்படாதவர், உலகின் அன்பானவர், பரமேசுவரர்.
7.203.13
जगद्योनिं जगद्बीजं जयिनं जगतो गतिम् ।
विश्वात्मानं विश्वसृजं विश्वमूर्तिं यशस्विनम् ॥ ७.२०३.१३ ॥
உலகின் கருவறையும், உலகின் வித்துமானவரும், வெற்றியாளரும், உலகின் கதியும், அனைத்தின் ஆத்மாவும், அனைத்தைப் படைப்பவரும், அனைத்து வடிவமானவரும், புகழுடையவருமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.14
विश्वेश्वरं विश्वनरं कर्मणामीश्वरं प्रभुम् ।
शंभुं स्वयंभुं भूतेशं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.२०३.१४ ॥
அனைத்துலகின் ஈசுவரரும், அனைத்தின் மனிதரும், செயல்களின் ஈசுவரரும், பிரபுவும், சம்புவும், சுயம்புவும், உயிர்களின் தலைவரும், கடந்தது, வருவது, இருப்பது ஆகியவற்றின் தோற்றமானவருமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.15
योगं योगेश्वरं सर्वं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् ।
सर्वश्रेष्ठं जगच्छ्रेष्ठं वरिष्ठं परमेष्ठिनम् ॥ ७.२०३.१५ ॥
யோகமும், யோகேசுவரரும், அனைத்தும், எல்லா உலகங்களின் ஈசுவரர்களுக்கும் ஈசுவரரும், அனைத்திலும் சிறந்தவரும், உலகில் சிறந்தவரும், மிக உயர்ந்தவரும், பரமேஷ்டியுமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.16
लोकत्रयविधातारमेकं लोकत्रयाश्रयम् ।
शुद्धात्मानं भवं भीमं शशाङ्ककृतशेखरम् ॥ ७.२०३.१६ ॥
மூன்று உலகங்களையும் படைப்பவரும், ஒருவரும், மூன்று உலகங்களுக்கும் அடைக்கலமும், தூய ஆத்மாவும், பவரும், பீமரும், தலையில் சந்திரனைச் சூடியவருமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.17
शाश्वतं भूधरं देवं सर्ववागीश्वरेश्वरम् ।
सुदुर्जयं जगन्नाथं जन्ममृत्युजरातिगम् ॥ ७.२०३.१७ ॥
நித்தியரும், பூமியைத் தாங்குபவரும், தேவரும், அனைத்து வாக்குகளின் ஈசுவரர்களுக்கும் ஈசுவரரும், வெல்லுதற்கரியவரும், ஜகந்நாதரும், பிறப்பு இறப்பு மூப்பைக் கடந்தவருமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.18
ज्ञानात्मानं ज्ञानगम्यं ज्ञानश्रेष्ठं सुदुर्विदम् ।
दातारं चैव भक्तानां प्रसादविहितान्वरान् ॥ ७.२०३.१८ ॥
ஞானமே ஆத்மாவானவரும், ஞானத்தால் அடையப்படுபவரும், ஞானத்தில் சிறந்தவரும், அறிதற்கரியவரும், பக்தர்களுக்கு அருளால் வரங்களைத் தருபவருமான அவரை (வணங்குகிறேன்).
7.203.19
तस्य पारिषदा दिव्या रूपैर्नानाविधैर्विभोः ।
वामना जटिला मुण्डा हस्वग्रीवा महोदराः ॥ ७.२०३.१९ ॥
அந்த வீபுவின் தெய்வீகப் பரிஷதர்கள் பல்வேறு வடிவங்களில் இருந்தனர் — சிலர் குள்ளர், சிலர் சடை முடியர், சிலர் மொட்டைத் தலையர், சிலர் குட்டைக் கழுத்தினர், சிலர் பெரும் வயிறினர்.
7.203.20
महाकाया महोत्साहा महाकर्णास्तथाऽपरे ।
आननैर्विकृतैः पादैः पार्थ वेषैश्च वैकृतैः ॥ ७.२०३.२० ॥
சிலர் பெரிய உடலும் பெரும் உற்சாகமும் உடையவர்; சிலர் பெரிய காதுகளை உடையவர்; ஓ பார்த்தா, மற்றவர்கள் சிதைந்த முகங்களும், சிதைந்த கால்களும், விகாரமான உடைகளும் உடையவர்கள்.
7.203.21
ईदृशैः स महादेवः पूज्यमानो महेश्वरः ।
स शिवस्तात तेजस्वी प्रसादाद्याति तेऽग्रतः ॥ ७.२०३.२१ ॥
இத்தகையோரால் வணங்கப்படும் மகாதேவரான மகேசுவரர், அந்த தேஜஸ்வி சிவன், அன்பனே, உன் அருளால் உனக்கு முன்னே செல்கிறார்.
7.203.22
तस्मिन्घोरे सदा पार्थ सङ्ग्रामे रोमहर्षणे ।
द्रौणिकर्णकृपैर्गुप्तां महेष्वासैः प्रहारिभिः ॥ ७.२०३.२२ ॥
ஓ பார்த்தா, அந்த பயங்கரமான, எப்போதும் மயிர்சிலிர்க்க வைக்கும் போரில், அஸ்வத்தாமன், கர்ணன், கிருபர் ஆகிய மாபெரும் வில்லாளிகளாலும் தாக்குபவர்களாலும் அந்தப் படை காக்கப்படுகிறது.
7.203.23
कस्तां सेनां तदा पार्थ मनसाऽपि प्रधर्षयेत् ।
ऋते देवान्महेष्वासाद्बहुरूपान्महेश्वरात् ॥ ७.२०३.२३ ॥
ஓ பார்த்தா, அந்தப் படையை மனத்தாலும் தாக்க யார் துணிவார் — மாபெரும் வில்லாளியும் பல உருவம் கொண்டவருமான மகேசுவரரான தேவனைத் தவிர?
7.203.24
स्थातुमुत्सहते कश्चिन्न तस्मिन्नग्रतः स्थिते ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ७.२०३.२४ ॥
அவர் முன்னே நிற்கத் துணிவவர் எவரும் இல்லை; ஏனெனில் மூன்று உலகங்களிலும் அவருக்கு நிகரான உயிரினம் எதுவும் இல்லை.
7.203.25
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपन्ति च पतन्ति च ॥ ७.२०३.२५ ॥
போரில் சினமுற்ற அவனது நறுமணத்தினாலேயே பகைவர்கள் உணர்விழந்து, பெரும்பாலும் கொல்லப்பட்டு, நடுங்கி விழுகின்றனர்.
7.203.26
तस्मै नमस्तु कुर्वन्तो देवास्तिष्ठन्ति वै दिवि ।
ये चान्ये मानवा लोके ये च स्वर्गजितो नराः ॥ ७.२०३.२६ ॥
அவனுக்கு வணக்கம் செலுத்தும் தேவர்கள் வானில் நிற்கின்றனர்; உலகில் உள்ள மற்ற மனிதர்களும், சுவர்க்கத்தை வென்ற மனிதர்களும் அவ்வாறே.
7.203.27
ये भक्ता वरदं देव शिवं रुद्रमुमापतिम् ।
अनन्यभावेन सदा सर्वेशं समुपासते ॥ ७.२०३.२७ ॥
வரம் தரும் தேவனான சிவனை, ருத்திரனை, உமாபதியை, எப்போதும் அன்னிய பாவமின்றி, அனைத்திற்கும் ஈசனாகிய அவனை வழிபடும் பக்தர்கள்.
7.203.28
सङ्ग्रामेषु जयं प्राप्य पालयन्ति महीमिमाम् ।
इह लोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् ॥ ७.२०३.२८ ॥
போர்களில் வெற்றி பெற்று இந்த பூமியைக் காக்கின்றனர்; இவ்வுலகில் இன்பம் அடைந்து அவர்கள் உயர்ந்த கதியை அடைகின்றனர்.
7.203.29
नमस्कुरुष्व कौन्तेय तस्मै शान्ताय वै सदा ।
रुद्राय शितिकण्ठाय कनिष्ठाय सुवर्चसे ॥ ७.२०३.२९ ॥
குந்தியின் மகனே, அவரை எப்போதும் வணங்கு — அமைதியானவருக்கும், ருத்திரனுக்கும், நீலகண்டருக்கும், இளையவருக்கும், ஒளிமிக்கவருக்கும்.
7.203.30
कपर्दिने करालाय हर्यक्षवरदाय च ।
याम्यायाव्यक्तकेशाय सद्वृत्ते शङ्कराय च ॥ ७.२०३.३० ॥
சடாதரரும், பயங்கரரும், பிங்கல விழியருக்கு வரம் அளிப்பவரும், யாம்யரும், அவிழாத கேசத்தவரும், நற்பண்புடையவரும், சங்கரருமான அவருக்கும் (வணக்கம்).
7.203.31
काम्याय हरिनेत्राय स्थाणवे पुरुषाय च ॥ ७.२०३.३१ ॥
அழகியவரும், பச்சை நிறக் கண்களை உடையவரும், நிலைத்தவரும், புருஷரும் ஆகியவருக்கும் (வணக்கம்).
7.203.32
नमो वृक्षाय सेनान्ये मध्यमाय नमोनमः ।
हरिकेशाय मुण्डाय कृशायोत्तारणाय च।
भास्कारय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे ॥ ७.२०३.३२ ॥
மரமாகிய, சேனாபதியாகிய, மத்தியமனுக்கு வணக்கம், வணக்கம். ஹரிகேசனுக்கு, முண்டனுக்கு, கரியவனுக்கு, கடத்துபவனுக்கு, ஒளி செய்பவனுக்கு, நல்ல துறையானவனுக்கு, தேவர்களின் தேவனுக்கு, விரைவானவனுக்கு (வணக்கம்).
7.203.33
बहुरूपाय सर्वाय प्रियाय प्रियवाससे ।
उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे ॥ ७.२०३.३३ ॥
பல உருவானவரும், அனைத்துமானவரும், அன்பானவரும், அன்பான ஆடை அணிந்தவரும், தலைப்பாகை அணிந்தவரும், அழகிய முகம் உடையவரும், ஆயிரம் கண்ணானவரும், அருள்பவருமான அவருக்கு (வணக்கம்).
7.203.34
गिरिशाय प्रशान्ताय पतये चीरवाससे ।
हिरण्यबाहवे राजन्नुग्राय पतये दिशाम् ॥ ७.२०३.३४ ॥
மலையரசனும், அமைதியானவரும், தலைவரும், மரவுரி அணிந்தவரும், பொன்னிறக் கரங்களை உடையவரும், அரசே, உக்கிரமானவரும், திசைகளின் தலைவருமான அவருக்கு (வணக்கம்).
7.203.35
पर्जन्यपतये चैव भूतानां पतये नमः ।
वृक्षाणां पतये चैव गवां च पतये नमः ॥ ७.२०३.३५ ॥
மேகங்களின் தலைவருக்கும், உயிர்களின் தலைவருக்கும் வணக்கம். மரங்களின் தலைவருக்கும், பசுக்களின் தலைவருக்கும் வணக்கம்.
7.203.36
वृक्षैरावृतकायाय सेनान्ये मध्यमाय च ।
स्रुवहस्ताय देवाय धन्विने भार्गवाय च ॥ ७.२०३.३६ ॥
மரங்களால் மூடிய உடலுடையவருக்கும், சேனாபதிக்கும், மத்தியமனுக்கும் வணக்கம். கையில் ஸ்ருவம் ஏந்திய தேவருக்கும், வில்லேந்தியவருக்கும், பார்கவருக்கும் (வணக்கம்).
7.203.37
बहुरूपाय विश्वस्य पतये मुञ्चवाससे ।
सहस्रशिरसे चैव सहस्रचरणाय च।
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ॥ ७.२०३.३७ ॥
பல உருவம் கொண்டவரும், உலகின் தலைவரும், முஞ்ச புல் ஆடை அணிந்தவரும், ஆயிரம் தலைகளும் ஆயிரம் கால்களும் ஆயிரம் கரங்களும் ஆயிரம் முகங்களும் கொண்டவருமான அவருக்கு (வணக்கம்).
7.203.38
शरणं गच्छ कौन्तेय वरदं भुवनेश्वरम् ।
उमापतिं विरूपाक्षं दक्षयज्ञनिबर्हणम् ॥ ७.२०३.३८ ॥
குந்தியின் மகனே, வரம் அளிப்பவரும், உலகங்களின் ஈசனும், உமையின் கணவரும், விரூபாக்ஷரும், தட்சனின் யாகத்தை அழித்தவருமான அவரிடம் சரணடைவாய்.
7.203.39
प्रजानां पतिमव्यग्रं भूतानां पतिमव्ययम् ।
कपर्दिनं वृषावर्तं वृषनाभं वृषध्वजम् ॥ ७.२०३.३९ ॥
உயிர்களின் தலைவரும், அசையாதவரும், உயிர்களின் அழியாத தலைவரும், சடைமுடி கொண்டவரும், காளையென சுழல்பவரும், காளை-நாபியும் காளைக் கொடியும் உடையவருமான அவர் (அடைக்கலம்).
7.203.40
वृषदर्पं वृषपतिं वृषशृङ्गं वृषर्षभम् ।
वृषाङ्गं वृषभोदारं वृषभं वृषभेक्षणम् ॥ ७.२०३.४० ॥
காளையின் பெருமிதம் கொண்டவரும், காளைகளின் தலைவரும், காளைக் கொம்புடையவரும், சிறந்த காளையும், காளை உறுப்புடையவரும், காளையைப் போல் வள்ளலும், காளையும், காளைக் கண்ணுடையவருமான அவர்.
7.203.41
वृषायुधं वृषशरं वृषभूतं वृषेश्वरम् ।
महोदरं महाकायं द्वीपिचर्मनिवासिनम् ॥ ७.२०३.४१ ॥
காளையை ஆயுதமாக்கியவரும், காளையை அம்பாக்கியவரும், காளை வடிவெடுத்தவரும், காளைகளின் ஈசனும், பெரிய வயிறும் பெரிய உடலும் கொண்டவரும், சிறுத்தைத் தோலில் வாழ்பவருமான அவர்.
7.203.42
लोकेशं वरदं पुण्यं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम् ।
त्रिशूलपाणिं वरदं खङ्गचर्मधरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.४२ ॥
உலகின் ஈசனும், வரம் அளிப்பவரும், புனிதரும், பிராமணர்களின் நண்பரும், பிராமணர்களுக்குப் பிரியமானவரும், திரிசூலம் ஏந்தியவரும், வரம் அளிப்பவரும், வாளும் கேடயமும் ஏந்தியவருமான தலைவர்.
7.203.43
पिनाकिनं खङ्घधरं लोकानां पतिमीश्वरम् ।
प्रपद्ये शरणं देवं शरण्यं चीरवाससम् ॥ ७.२०३.४३ ॥
பினாகத்தை ஏந்தியவரும், வாளைத் தரித்தவரும், உலகங்களின் தலைவரும், ஈசுவரரும், தேவருமான அவரை நான் சரணடைகிறேன்; சரணடையத் தக்கவரும், மரவுரி அணிந்தவருமான அவரை.
7.203.44
नमस्तस्मै सुरेशाय गणानां पतये नमः ।
सुवाससे नमस्तुभ्यं सुव्रताय सुधन्विने ॥ ७.२०३.४४ ॥
அந்த தேவேசனுக்கு வணக்கம்; கணங்களின் தலைவருக்கு வணக்கம். அழகிய ஆடை அணிந்த உமக்கு வணக்கம்; நல்விரதம் கொண்ட, நல்ல வில்லாளியாகிய உமக்கு வணக்கம்.
7.203.45
धनुर्धराय देवाय प्रियधन्वाय धन्विने ।
धन्वन्तराय धनुषे धन्वाचार्याय ते नमः ॥ ७.२०३.४५ ॥
வில்லேந்திய தேவருக்கு வணக்கம்; வில்லை விரும்பும் வில்லாளிக்கு வணக்கம். தன்வந்திரிக்கும், வில்லுக்கும், வில்வித்தை ஆசானாகிய உமக்கு வணக்கம்.
7.203.46
उग्रायुधाय देवाय नमः सुरवराय च ।
नमोस्तु बहुरूपाय नमोस्तु बहुधन्विने ॥ ७.२०३.४६ ॥
கடும் படைக்கலன் கொண்ட தேவருக்கு வணக்கம்; தேவர்களில் சிறந்தவருக்கும் வணக்கம். பல உருவம் கொண்டவருக்கு வணக்கம்; பல வில் ஏந்தியவருக்கு வணக்கம்.
7.203.47
नमोस्तु स्थाणवे नित्यं नमस्तस्मै तपस्विने ।
नमोस्तु त्रिपुरघ्नाय भगघ्नाय च वै नमः। ॥ ७.२०३.४७ ॥
நிலைத்தவருக்கு எப்போதும் வணக்கம்; அந்த தவசிக்கு வணக்கம். முப்புரத்தை அழித்தவருக்கு வணக்கம்; பகனை அழித்தவருக்கும் வணக்கம்.
7.203.48
वनस्पतीनां पतये नराणां पतये नमः ।
मातॄणां पतये चैव गणानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४८ ॥
மரங்களின் தலைவருக்கு வணக்கம்; மனிதர்களின் தலைவருக்கு வணக்கம். மாதர்களின் தலைவருக்கும் வணக்கம்; கணங்களின் தலைவருக்கும் வணக்கம்.
7.203.49
गवां च पतये नित्यं यज्ञानां पतये नमः ।
अपां च पतये नित्यं देवानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४९ ॥
பசுக்களின் தலைவனுக்கும், யஜ்ஞங்களின் தலைவனுக்கும் எப்போதும் வணக்கம். நீர்களின் தலைவனுக்கும், தேவர்களின் தலைவனுக்கும் எப்போதும் வணக்கம்.
7.203.50
पूष्णो दन्तविनाशाय त्र्यक्षाय वरदाय च ।
नीलकण्ठाय पिङ्गाय स्वर्णकेशाय वै नमः ॥ ७.२०३.५० ॥
பூஷனின் பற்களை அழித்தவனுக்கும், முக்கண்ணனுக்கும், வரம் அளிப்பவனுக்கும் வணக்கம். நீலகண்டனுக்கும், பிங்கள நிறத்தவனுக்கும், பொன்முடியனுக்கும் வணக்கம்.
7.203.51
कर्माणि यानि दिव्यानि महादेवस्य धीमतः ।
तानि ते कीर्तयिष्यामि तथाप्रज्ञं यथाश्रुतम् ॥ ७.२०३.५१ ॥
ஞானியான மகாதேவனின் எந்த தெய்வீகச் செயல்கள் உள்ளனவோ, அவற்றை உனக்கு நான் கூறுவேன்; நான் கேட்டபடியே, முழுமையாக அறியாத என் அறிவுக்கு ஏற்ப.
7.203.52
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न राक्षसाः ।
सुखमेधन्ति कुपिते तस्मिन्नपि गुरागताः ॥ ७.२०३.५२ ॥
அவர் கோபமடைந்தால், உலகில் தேவர்களும் அசுரர்களும், கந்தர்வர்களும் ராட்சசர்களும் சுகமாக வளர்வதில்லை; குருவை அடைந்தவர்களாயினும் கூட.
7.203.53
दक्षस्य यजमानस्य विधिवत्संभृतं पुरा ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्दयस्त्वभवत्तदा।
धनुषा बाणमुत्सृज्य सघोषं विननाद च ॥ ७.२०३.५३ ॥
முன்பொரு காலத்தில் தக்ஷ யஜமானனின் விதிப்படி ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட யஜ்ஞத்தை, கோபமுற்றவனாகவும் இரக்கமற்றவனாகவும் ஆகி, அவன் வில்லிலிருந்து அம்பை எய்து துளைத்தான்; முழக்கத்துடன் கர்ஜித்தான்.
7.203.54
तेन शर्म कुतः शान्तिं लेभिरे स्म सुरास्तदा ।
विद्रुते सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ ७.२०३.५४ ॥
அதனால் தேவர்கள் அப்போது எங்கிருந்து புகலிடத்தையும் அமைதியையும் பெற்றார்கள்? யஜ்ஞம் திடீரெனச் சிதறி ஓடியது; மகேஸ்வரன் கோபமடைந்தான்.
7.203.55
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुर्वशगाः पार्थ निपेतुश्च सुरासुराः ॥ ७.२०३.५५ ॥
அந்த வில்நாணின் ஒலியால் அனைத்து உலகங்களும் கலக்கமுற்றன; ஓ பார்த்தா, அவை அடங்கின; தேவர்களும் அசுரர்களும் வீழ்ந்தனர்.
7.203.56
आपश्चुक्षुभिरे सर्वाश्चकम्पे च वसुन्धरा ।
पर्वताश्च व्यशीर्यन्त दिशो नागाश्च मोहिताः ॥ ७.२०३.५६ ॥
அனைத்து நீர்களும் கலங்கின; பூமி நடுங்கியது; மலைகள் சிதறின; திசைகளும் யானைகளும் மயக்கமடைந்தன.
7.203.57
अन्धेन तमसा लोका न प्राकाशन्त संवृताः ।
जघ्निवान्सह सूर्येण सर्वेषां ज्योतिषां प्रभाः ॥ ७.२०३.५७ ॥
குருட்டு இருளால் மூடப்பட்ட உலகங்கள் ஒளிரவில்லை; சூரியனுடன் அவன் அனைத்து ஒளிகளின் பிரகாசத்தையும் அழித்தான்.
7.203.58
चुक्षुभुर्भयभीताश्च शान्तिं चक्रुस्तथैव च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च सुखैषिणः ॥ ७.२०३.५८ ॥
பயத்தால் நடுங்கிய அவர்கள் கலக்கமுற்று, அமைதியை நாடினர்; அவ்வாறே, அனைத்து உயிர்களின் நலனையும் தங்கள் சுகத்தையும் விரும்பிய முனிவர்களும் அவ்வாறே செய்தனர்.
7.203.59
पूषाणमभ्यद्रवत शङ्करः प्रहसन्निव ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ ७.२०३.५९ ॥
சங்கரர் சிரிப்பவரைப் போல் பூஷனை நோக்கி விரைந்தார்; புரோடாசம் உண்டுகொண்டிருந்தவனின் பற்களை உடைத்தார்.
7.203.60
ततो निश्चक्रमुर्देवा वेपमाना भयार्दिताः ॥ ७.२०३.६० ॥
அதன்பின் அச்சத்தால் வாட்டப்பட்டு நடுங்கிய தேவர்கள் வெளியேறினர்.
7.203.61
पुनश्च सन्दधे दीप्तान्देवानां निशिताञ्शरान् ।
सधूमान्सस्फुलिङ्गांश्च विद्युत्तोयदसन्निभान् ॥ ७.२०३.६१ ॥
பின்னர் அவர் தேவர்களின் ஒளிரும், கூர்மையாக்கப்பட்ட அம்புகளை எய்தார்; அவை புகையும் தீப்பொறிகளும் கொண்டவையாகவும், மின்னலுடைய மேகங்களைப் போலவும் இருந்தன.
7.203.62
तं दृष्ट्वा तु सुराः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् ।
रुद्रस्य यज्ञभागं च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ॥ ७.२०३.६२ ॥
அதைக் கண்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் மகேசுவரனை வணங்கினர்; ருத்ரனுக்கு யாகத்தில் ஒரு சிறப்புப் பங்கை அவர்கள் நியமித்தனர்.
7.203.63
भयेन त्रिदशा राजञ्छरणं च प्रपेदिरे ।
तेन चैवातिकोपेन स यज्ञः सन्धितस्तदा।
भग्नाश्चापि सुरा आसन्भीताश्चाद्यापि तं प्रति ॥ ७.२०३.६३ ॥
அரசே, அச்சத்தால் தேவர்கள் அவரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர். அந்த மிகுந்த கோபத்தால் அப்போது அந்த யாகம் துளைக்கப்பட்டது; தேவர்கள் சிதறுண்டனர், இன்றும் அவரைக் குறித்து அஞ்சுகின்றனர்.
7.203.64
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णं परमं महत् ॥ ७.२०३.६४ ॥
வானில் வலிமைமிக்க அசுரர்களுக்கு மூன்று நகரங்கள் இருந்தன — ஒன்று இரும்பாலானது, ஒன்று வெள்ளியாலானது, மற்றொன்று பெரிய பொன்னாலானது.
7.203.65
सौवर्णं कमलाक्षस्य तारकाक्षस्य राजतम् ।
तृतीयं तु पुरं तेषां विद्युन्मालिन आयसम्।
न शक्तस्तानि मघवान्भेत्तुं सर्वायुधैरपि ॥ ७.२०३.६५ ॥
கமலாக்ஷனின் நகரம் பொன்னாலானது, தாரகாக்ஷனின் நகரம் வெள்ளியாலானது; மூன்றாவது நகரம் வித்யுன்மாலியினுடையது, இரும்பாலானது. அனைத்து ஆயுதங்களாலும் கூட மகவான் இந்திரன் அவற்றைப் பிளக்க இயலவில்லை.
7.203.66
अथ सर्वे सुरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ।
ते तमूचुर्महात्मानं सर्वे देवाः सवासवाः ॥ ७.२०३.६६ ॥
அப்போது துன்புற்ற தேவர்கள் அனைவரும் ருத்ரனிடம் அடைக்கலம் புகுந்தனர். வாசவனுடன் கூடிய அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் அந்த மகாத்மாவிடம் பேசினர்.
7.203.67
ब्रह्मदत्तवरा ह्येते घोरास्त्रिपुरवासिनः ।
पीडयन्त्यधिकं लोकं यस्मात्ते वरदर्पिताः ॥ ७.२०३.६७ ॥
பிரம்மனிடம் வரம் பெற்ற இந்தக் கொடிய திரிபுரவாசிகள் வரங்களால் செருக்கடைந்து உலகை மிகவும் துன்புறுத்துகின்றனர்.
7.203.68
त्वदृते देवदेवेश नान्यः शक्तः कथञ्चन ।
हन्तुं दैत्यान्महादेव जहि तांस्त्वं सुरद्विपः ॥ ७.२०३.६८ ॥
தேவர்களின் தேவனே, உன்னைத் தவிர வேறு எவராலும் இந்த அசுரர்களைக் கொல்ல முடியாது. மகாதேவா, தேவர்களில் யானை போன்றவனே, நீயே அவர்களைக் கொல்.
7.203.69
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ।
निपातयिष्यसे चैतानसुरान्भुवनेश्वर ॥ ७.२०३.६९ ॥
ருத்திரா, எல்லாச் செயல்களிலும் இந்த விலங்குகள் கொடியவையாகும். உலகநாதா, இந்த அசுரர்களை நீ வீழ்த்துவாய்.
7.203.70
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा देवानां हितकाम्यया ।
गन्धमादनविन्ध्यौ च कृत्वा वंशध्वजौ हरः ॥ ७.२०३.७० ॥
அவ்வாறு வேண்டப்பட்டவன் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, தேவர்களின் நன்மை விரும்பி, கந்தமாதனையும் விந்தியையும் வில்லின் கொடிகளாக ஆக்கினான் — அந்த ஹரன்.
7.203.71
पृथ्वीं ससागरवनां रथं कृत्वा तु शङ्करः ।
अक्षं कृत्वा तु नागेन्द्रं शेषं नाम त्रिलोचनः ॥ ७.२०३.७१ ॥
கடல்களும் காடுகளும் கொண்ட பூமியை ரதமாக ஆக்கி, நாகராஜனாகிய சேஷன் என்பவனை அச்சாக ஆக்கி, முக்கண்ணன் சங்கரன் —
7.203.72
चक्रे कृत्वा तु चन्द्रार्कौ देवदेवः पिनाकधृत् ।
अणी कृत्वैलपत्रं च पुष्पदन्तं च त्र्यम्बकः ॥ ७.२०३.७२ ॥
சந்திரனையும் சூரியனையும் சக்கரங்களாக ஆக்கி, தேவதேவனும் பினாகம் ஏந்தியவனுமான அவன்; ஐலபத்ரத்தையும் புஷ்பதந்தனையும் முனைகளாக ஆக்கி, த்ர்யம்பகன் —
7.203.73
यूपं कृत्वा तु मलयमवनाहं च तक्षकम् ॥ ७.२०३.७३ ॥
மலயத்தை யூபமாகச் செய்து, அவனாஹத்தையும் தக்ஷகனையும்.
7.203.74
योक्त्राङ्गानि च सत्वानि कृत्वा शर्वः प्रतापवान् ।
वेदान्कृत्वाऽथ चतुरश्चतुरश्वान्महेश्वरः ॥ ७.२०३.७४ ॥
நுகத்தின் உறுப்புகளையும் உயிரினங்களையும் செய்து, பராக்கிரமமுள்ள சர்வன்; பின்னர் வேதங்களை நான்கு நான்கு குதிரைகளாக மகேஸ்வரன் செய்தார்.
7.203.75
उपदेवान्खलीनांश्च कृत्वा लोकत्रयेश्वरः ।
गायत्रीं प्रग्रहं कृत्वा सावित्रीं च महेश्वरः ॥ ७.२०३.७५ ॥
துணைத் தேவர்களையும் கடிவாளங்களையும் செய்து, மூவுலகின் தலைவர்; காயத்ரியைக் கடிவாளக் கயிறாக்கி, சாவித்ரியையும் மகேஸ்வரன்.
7.203.76
कृत्वोंकारं प्रतोदं च ब्रह्माणं चैव सारथिम् ।
गाण्डीवं मन्दरं कृत्वा गुणं कृत्वा तु वासुकिम् ॥ ७.२०३.७६ ॥
ஓங்காரத்தை சாட்டையாகவும், பிரம்மாவைத் தேரோட்டியாகவும் செய்து; காண்டீவத்தை மந்தரமாகவும், நாணை வாசுகியாகவும் செய்து.
7.203.77
विष्णुं शरोत्तमं कृत्वा शल्यमग्निं तथैव च ।
वायुं कृत्वाऽथ वाजाभ्यां पुङ्खे वैवस्वतं यमम् ॥ ७.२०३.७७ ॥
விஷ்ணுவை உயர்ந்த அம்பாகவும், சல்யத்தை (முனையை) அக்னியாகவும் செய்து; வாயுவை இறகுகளாகச் செய்து, நாக்கில் வைவஸ்வத யமனை.
7.203.78
विद्युत्कृत्वाऽथ निश्राणं मेरुं कृत्वाऽथ वै ध्वजम् ।
आरुह्य स रथं दिव्यं सर्वदेवमयं शिवः ॥ ७.२०३.७८ ॥
மின்னலை சாணைக்கல்லாகவும், மேருவை கொடியாகவும் செய்து; பின்னர் அந்த தெய்வீக ரதத்தில் ஏறினார் சிவன், அது அனைத்து தேவர்களாலும் ஆனது.
7.203.79
त्रिपुरस्य वधार्थाय स्थाणुः प्रहरतां वरः ।
असुराणामन्तकरः श्रीमानतुलविक्रमः ॥ ७.२०३.७९ ॥
திரிபுரத்தை அழிப்பதற்காக, தாக்குபவர்களில் சிறந்த ஸ்தாணு, அசுரர்களுக்கு முடிவு கட்டுபவர், ஒளிமிக்கவர், ஒப்பற்ற வீரம் கொண்டவர்.
7.203.80
स्तूयमानः सुरैः पार्थ ऋषिभिश्च तपोधनैः ।
स्थानं माहेश्वरं कृत्वा दिव्यमप्रतिमं प्रभुः।
अतिष्ठत्स्थाणुभूतः स सहस्रं परिवत्सरान् ॥ ७.२०३.८० ॥
தேவர்களாலும் தவத்தையே செல்வமாகக் கொண்ட முனிவர்களாலும் புகழப்பட்டவராய், ஓ பார்த்தா, பிரபு மஹேஸ்வர ஸ்தானத்தை அமைத்து, தெய்வீகமும் ஒப்பற்றதுமான அதில், ஸ்தாணுவாக நிலைத்து ஆயிரம் ஆண்டுகள் நின்றார்.
7.203.81
यदा त्रीणि समेतानि अन्तरिक्षे पुराणि च ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तदा तानि बिभेद सः ॥ ७.२०३.८१ ॥
ஆகாயத்தில் ஒன்று சேர்ந்திருந்த மூன்று நகரங்களையும் அப்போது அவர் மூன்று கணுக்களும் மூன்று முனைகளும் கொண்ட அம்பால் துளைத்தார்.
7.203.82
पुराणि न च तं शेकुर्दानवाः प्रतिवीक्षितुम् ।
शरं कालाग्निसंयुक्तं विष्णुसोमसमायुतम् ॥ ७.२०३.८२ ॥
தானவர்களால் அந்த நகரங்களையும், அவரையும் நேரில் நோக்கவும் இயலவில்லை; அந்த அம்பு காலாக்னியுடனும் விஷ்ணு, சோமனுடனும் கூடியிருந்தது.
7.203.83
पुराणि दग्धवन्तं तं देवी याता प्रवीक्षितुम् ।
देव्याः स्वयंवरे वृत्तं शृणुष्वान्यद्धनञ्जय ॥ ७.२०३.८३ ॥
நகரங்களை எரித்த அவரைக் காண தேவி சென்றார். ஓ தனஞ்சயா, தேவியின் சுயம்வரத்தில் நடந்த மற்றொரு செய்தியைக் கேள்.
7.203.84
बालमङ्कगतं कृत्वा स्वयं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोयमित्यब्रवीत्सुरान् ॥ ७.२०३.८४ ॥
ஐந்து சிகைகள் கொண்ட குழந்தையைத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு, உமா அறியும் ஆவலுடன் தேவர்களிடம், 'இவன் யார்?' என்று கேட்டாள்.
7.203.85
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेण प्रहरिष्यतः ।
बाहुं सवज्रं तं तस्य क्रुद्धस्यास्तम्भयत्प्रभुः।
प्रहस्य भगवांस्तूर्णं सर्वलोकेश्वरो विभुः ॥ ७.२०३.८५ ॥
பொறாமையுடன் வஜ்ராயுதத்தால் தாக்க முற்பட்ட சக்கரனின் வஜ்ரத்தோடு கூடிய கையை, சினத்துடன் இருந்த அவனுடைய, எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவனும் நிறைந்தவனுமான பிரபு சிரித்தபடி உடனே செயலிழக்கச் செய்தார்.
7.203.86
ततः स स्तम्भितभुजः शक्रो देवगणैर्वृतः ।
जगाम ससुरस्तूर्णं ब्रह्माणं प्रभुमव्ययम् ॥ ७.२०३.८६ ॥
பின்னர் கை செயலிழந்த சக்கரன், தேவர் கூட்டங்களால் சூழப்பட்டு, தேவர்களுடன் விரைந்து அழிவற்ற பிரபு பிரம்மாவிடம் சென்றான்.
7.203.87
ते तं प्रणम्य शिरसा प्रोचुः प्राञ्जलयस्तदा ॥ ७.२०३.८७ ॥
அப்போது அவர்கள் அவரைத் தலை வணங்கி, கைகூப்பி கூறினர்.
7.203.88
किमप्यङ्कगतं ब्रह्मन्पार्वत्या भूतमद्भुतम् ।
बालरूपधरं दृष्ट्वा नास्माभिरभिलक्षितः ॥ ७.२०३.८८ ॥
பிரம்மனே! பார்வதியின் மடியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு அற்புத உயிரினம், சிறுவனின் வடிவம் தாங்கியது — அதை நாங்கள் கண்டோம், ஆனால் அறியவில்லை.
7.203.89
तस्मात्त्वां प्रष्टुमिच्छामो निर्जिता येन वै वयम् ।
अयुध्यता हि बालेन लीलया सपुरंदराः ॥ ७.२०३.८९ ॥
ஆகவே, போரிடாமல் விளையாட்டாக அந்தச் சிறுவனால் — புரந்தரனோடு சேர்த்து — நாங்கள் வெல்லப்பட்டோம்; அது யார் என்று உங்களிடம் கேட்க விரும்புகிறோம்.
7.203.90
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः ।
ध्यात्वा स शंभुं भगवान्बालं चामिततेजसम्।
उवाच भगवान्ब्रह्मा शक्रादींश्च सुरोत्तमान् ॥ ७.२०३.९० ॥
அவர்களின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட, பிரம்மஞானிகளில் சிறந்த பிரம்மா, சம்புவையும் அளவற்ற ஒளியுடைய அந்தச் சிறுவனையும் தியானித்து, இந்திரன் முதலிய சிறந்த தேவர்களிடம் கூறினார்.
7.203.91
चराचरस्य जगतः प्रभुः स भगवान्हरः ।
तस्मात्परतरं नान्यत्किञ्चिदस्ति महेश्वरात् ॥ ७.२०३.९१ ॥
அசையும், அசையாத உலகத்தின் இறைவன் அந்த பகவான் ஹரன். அந்த மகேஸ்வரனைவிட உயர்ந்தது வேறு எதுவும் இல்லை.
7.203.92
यो दृष्टो ह्युमया सार्धं युष्माभिरमितद्युतिः ।
स पार्वत्याः कृते शर्वः कृतवान्बालरूपताम् ॥ ७.२०३.९२ ॥
அளவற்ற ஒளியுடைய எவரை நீங்கள் உமையுடன் கண்டீர்களோ, அந்த சர்வன் பார்வதிக்காக குழந்தையின் வடிவை ஏற்றார்.
7.203.93
ते मया सहिता यूयं प्रापद्यध्वं तमेव हि ।
स एष भगवान्देवः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ॥ ७.२०३.९३ ॥
நீங்கள் அனைவரும் என்னுடன் சேர்ந்து அவரையே சரணடையுங்கள். அந்த பகவானான தேவர், எல்லா உலகங்களின் ஈசுவரரும் இறைவனும் ஆவார்.
7.203.94
न सम्बबुधिरे चैनं देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे बालार्कसदृशप्रभम् ॥ ७.२०३.९४ ॥
தேவர்கள் அந்த புவனேசுவரரை அறியவில்லை. பிரஜாபதிகளுடன் அனைவரும் அவரை இளம் சூரியனைப் போல் ஒளிர்பவராகக் கண்டனர்.
7.203.95
अथाभ्येत्य ततो ब्रह्मा दृष्ट्वा स च महेश्वरम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तं पितामहः ॥ ७.२०३.९५ ॥
பின்னர் பிரம்மா அருகில் சென்று மகேஸ்வரரைக் கண்டார். இவர் உயர்ந்தவர் என்று அறிந்து பிதாமகர் அவரை வணங்கினார்.
7.203.96
ब्रह्मोवाच ।
त्वं यज्ञो भुनस्यास्य त्वं गतिस्त्वं परायणम्।
त्वं भवस्त्वं महादेवस्त्वं धाम परमं पदम् ॥ ७.२०३.९६ ॥
நீங்களே இவ்வுலகின் யாகம். நீங்களே கதி, நீங்களே பரம சரணம். நீங்களே பவன், நீங்களே மகாதேவன், நீங்களே பரமதாமம், பரமபதம்.
7.203.97
त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ७.२०३.९७ ॥
நீ இந்த முழு உலகத்தையும், அசையாதவையும் அசைவனவையுமாக, ஊடுருவியிருக்கிறாய்.
7.203.98
भगवन्भूतभव्येश लोकनाथ जगत्पते ।
प्रसादं कुरु शक्रस्य त्वया क्रोधार्दितस्य वै ॥ ७.२०३.९८ ॥
ஓ பகவானே, பூத பவிஷ்யங்களின் தலைவரே, உலகங்களின் நாதரே, ஜகத்பதியே! உம் கோபத்தால் வருந்திய சக்கிரனுக்கு அருள் புரியுங்கள்.
7.203.99
पद्मयोनिवचः श्रुत्वा ततः प्रीतो महेश्वरः ।
प्रसादाभिमुखो भूत्वा अट्टहासमथाकरोत् ॥ ७.२०३.९९ ॥
தாமரையில் பிறந்தவரின் சொற்களைக் கேட்டு மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தார்; அருள் நோக்கி திரும்பி உரக்கச் சிரித்தார்.
7.203.100
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
अभवच्च पुनर्बाहुर्यथाप्रकृति वज्रिणः ॥ ७.२०३.१०० ॥
பின்னர் தேவர்கள் உமையையும் ருத்திரனையும் மகிழ்வித்தனர்; வஜ்ரதாரியின் கை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்கு வந்தது.
7.203.101
तेषां प्रसन्नो भगवान्सपत्नीको वृषध्वजः ।
देवानां त्रिदशश्रेष्ठो दक्षयज्ञविनाशनः ॥ ७.२०३.१०१ ॥
அவர்கள்மீது மகிழ்ந்த பகவான் விருஷத்வஜன், தம் மனைவியுடன், தேவர்களில் சிறந்தவன், தக்ஷயாகத்தை அழித்தவன்.
7.203.102
स वै रुद्रः स च शिवः सोऽग्निः सर्वश्च सर्ववित् ।
स चेन्द्रश्चैव वायुश्च सोऽश्विनौ च स विद्युतः ॥ ७.२०३.१०२ ॥
அவனே ருத்திரன், அவனே சிவன், அவனே அக்கினி, அவனே எல்லாம் அறிந்த சர்வன்; அவனே இந்திரன், அவனே வாயு, அவனே இரு அசுவினிகள், அவனே மின்னல்.
7.203.103
स भवः स च पर्जन्यो महादेवः सनातनः ।
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ॥ ७.२०३.१०३ ॥
அவரே பவர், அவரே பர்ஜன்யர்; அவர் சனாதனமான மகாதேவர். அவரே சந்திரன், அவரே ஈசானன்; அவரே சூரியனும் வருணனுமாவார்.
7.203.104
स कालः सोऽन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि तु ।
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ॥ ७.२०३.१०४ ॥
அவரே காலம், அவரே அந்தகர், அவரே மரணம்; அவரே யமன், இரவுகளும் பகல்களும் அவரே. மாதங்களும் பக்கங்களும், ருதுக்களும், சந்தியாக்களும், ஆண்டும் அவரே.
7.203.105
धाता च स विधाता च विश्वात्मा विश्वकर्मकृत् ।
सर्वामां देवतानां च धारयत्यवपुर्वपुः ॥ ७.२०३.१०५ ॥
அவரே தாதா, அவரே விதாதா; உலகின் ஆத்மா, உலகச் செயல்களைச் செய்பவர். எல்லாத் தேவர்களையும் அவரே தாங்குகிறார்; உருவற்றவராயினும் அவர் உருவத்தை ஏற்கிறார்.
7.203.106
सर्वदेवैः स्तुतो देवः सैकधा बहुधा च सः ।
शतधा सहस्रधा चैव भूयः शतसहस्रधाः ॥ ७.२०३.१०६ ॥
எல்லாத் தேவர்களாலும் துதிக்கப்படும் அந்தத் தேவர் ஒரே வடிவினரும்; பல வடிவினரும் ஆவார். நூறாயிரம், ஆயிரம் வடிவங்களிலும் மீண்டும் நூறாயிரம் வடிவங்களிலும் அவரே.
7.203.107
द्वे तनू तस्य देवस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः ।
घोरा चान्या शिवा चान्या ते तनू बहुधा पुनः ॥ ७.२०३.१०७ ॥
அந்தத் தேவருக்கு இரண்டு திருமேனிகள் உள்ளன என்று வேதம் அறிந்த பிராமணர்கள் அறிவார்கள்: ஒன்று கோரமானது, மற்றொன்று சிவமானது. அவ்விரண்டும் மீண்டும் பல வகைகளாகும்.
7.203.108
घोरा तु यातुधानस्य सोऽग्निर्विष्णुः स भास्करः ।
सौम्यातु पुनरेवास्य आपो ज्योतींषि चन्द्रमाः ॥ ७.२०३.१०८ ॥
கோரமான வடிவம் யாதுதானர்களுடையது; அவரே அக்னி, அவரே விஷ்ணு, அவரே சூரியன். சௌம்யமான வடிவமோ மீண்டும் அவருடையதே—நீர், ஒளிகள், சந்திரன் அவரே.
7.203.109
वेदाः साङ्गोपनिषदः पुराणाध्यात्मनिश्चयाः ।
यदत्र परमं गुह्यं स वै देवो महेश्वरः
ईदृशश्च महादेवो भूयांश्च भगवानजः। ॥ ७.२०३.१०९ ॥
அங்கங்களும் உபநிடதங்களும் சேர்ந்த வேதங்களும், புராணங்களும் ஆன்மிக முடிவுகளும், இங்குள்ள மிக உயர்ந்த ரகசியம் அந்த தேவன் மகேஸ்வரனே. இத்தகைய மகாதேவன் மேலும் பெரியவரும் பிறப்பற்ற பகவானுமாவார்.
7.203.110
न हि सर्वे मया शक्या वक्तुं भगवतो गुणाः ।
अपि वर्षसहस्रेण सततं पाण्डुनन्दन।
सर्वैर्ग्रहैर्गृहीतान्वै सर्वपापसमन्वितान् ॥ ७.२०३.११० ॥
பாண்டுவின் மகனே, பகவானின் எல்லா குணங்களையும் நான் முழுமையாக சொல்ல இயலாது; ஆயிரம் ஆண்டுகள் தொடர்ந்து சொன்னாலும். எல்லா கிரகங்களாலும் பற்றப்பட்டவர்களையும் எல்லா பாவங்களுடன் கூடியவர்களையும்—.
7.203.112
स मोचयति सुप्रीतः शरण्यः शरणागतान् ।
आयुरारोग्यमैश्वर्यं वित्तं कामांश्च पुष्कलान् ॥ ७.२०३.११२ ॥
அடைக்கலம் தருபவர், மிகவும் மகிழ்ந்து, சரணடைந்தவர்களை விடுவிக்கிறார்; நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், செல்வம், பொருள், ஏராளமான விருப்பங்கள் ஆகியவற்றையும் அளிக்கிறார்.
7.203.113
स ददाति मनुष्येभ्यः स चैवाक्षिपते पुनः ।
सेन्द्रादिषु च देवेषु तस्य चैश्वर्यमुच्यते ॥ ७.२०३.११३ ॥
அவர் மனிதர்களுக்கு அளிக்கிறார்; அவரே மீண்டும் பறிக்கவும் செய்கிறார். இந்திரன் உட்பட தேவர்களிடத்திலும் அவருடைய ஐசுவரியமே சொல்லப்படுகிறது.
7.203.114
स चैव वेत्ति लोकेषु मनुष्याणां शुभाशुभे ।
ऐश्वर्याच्चैव कामानामीश्वरश्च स उच्यते ॥ ७.२०३.११४ ॥
அவரே உலகங்களில் மனிதர்களின் நன்மையும் தீமையும் அறிகிறார்; ஐசுவரியத்தால் விருப்பங்களின் ஈசுவரனும் அவரே என்று சொல்லப்படுகிறார்.
7.203.115
महेश्वरश्च महतां भूतानामीश्वरश्च सः ।
बहुभिर्बहुधा रूपैर्विश्वं व्याप्नोति वै जगत् ॥ ७.२०३.११५ ॥
அவர் மகேசுவரர்; மகத்தானவர்களுக்கும் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் ஈசுவரர். அவர் பல வடிவங்களால், பல விதங்களில், உலகம் முழுவதையும் உண்மையாகவே வியாபிக்கிறார்.
7.203.116
तस्य देवस्य यद्वक्त्रं समुद्रे तदधिष्ठितम् ।
वडवामुखेति विख्यातं पिबत्तोयमयं हविः ॥ ७.२०३.११६ ॥
அந்தத் தேவனின் எந்த முகம் கடலில் நிலைகொண்டுள்ளதோ, அது வடவாமுகம் என்று புகழ்பெற்றது; அது நீர் வடிவ ஹவிஸைப் பருகுகிறது.
7.203.117
एष चैव श्मशानेषु देवो वसति नित्यशः ।
यजन्त्येनं जनास्तत्र वीरस्थान इतीश्वरम् ॥ ७.२०३.११७ ॥
இந்தத் தேவன் எப்போதும் சுடுகாடுகளிலும் வசிக்கிறார்; அங்கே மக்கள் இந்த ஈசுவரனை 'வீரஸ்தானம்' என்று வழிபடுகிறார்கள்.
7.203.118
अस्य दीप्तानि रूपाणि घोराणि च बहूनि च ।
लोके यान्यस्य पूज्यन्ते मनुष्याः प्रवदन्ति च ॥ ७.२०३.११८ ॥
இவருக்குப் பிரகாசமானவையும் பயங்கரமானவையுமான பல வடிவங்கள் உண்டு; உலகில் மக்கள் எவற்றை வழிபடுகிறார்களோ, எவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறார்களோ அவை அனைத்தும்.
7.203.119
नामधेयानि लोकेषु बहून्यस्य यथार्थवत् ।
निरुच्यन्ते महत्त्वाच्च विभुत्वात्कर्मणस्तथा ॥ ७.२०३.११९ ॥
உலகங்களில் இவருக்குப் பல பெயர்கள் உள்ளன; அவை இவரது மகத்துவத்தாலும், இவரது செயல்களின் வியாபகத்தாலும் உண்மைக்கேற்ப விளக்கப்படுகின்றன.
7.203.120
वेदे चास्य समाम्नातं शतरुद्रियमुत्तमम् ।
नाम्ना चानन्तरुद्रेति ह्युपस्थानं महात्मनः ॥ ७.२०३.१२० ॥
வேதத்தில் இவருக்கான சிறந்த சதருத்ரீயம் ஓதப்படுகிறது; பெயரால், அந்த மகாத்மாவின் துதி 'அனந்தருத்ரன்' என்று அழைக்கப்படுகிறது.
7.203.121
स कामानां प्रभुर्देवो ये दिव्या ये च मानुषाः ।
स विभुः स प्रभुर्देवोविश्वं व्याप्नोति वै महत् ॥ ७.२०३.१२१ ॥
அந்தத் தேவனே ஆசைகளின் தலைவன்; தெய்வீகமானவர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் அவனே பிரபு; அந்த வியாபகனாகிய பிரபுவான தேவன் இந்த மாபெரும் உலகை நிச்சயமாக வியாபிக்கிறான்.
7.203.122
ज्येष्ठं भूतं वदन्त्येनं ब्राह्मणा मनुयस्तथा ।
प्रथमो ह्येष देवानां मुखादस्यानलोऽभवत् ॥ ७.२०३.१२२ ॥
அந்தணர்களும் மனுவின் மரபினரும் இவரை மூத்த பூதம் என்கிறார்கள். தேவர்களில் இவரே முதலாவர்; இவருடைய முகத்திலிருந்து அக்னி தோன்றினான்.
7.203.123
सर्वथा यत्पशून्पाति तैश्च यद्रमते पुनः ।
तेषामधिपतिर्यच्च तस्मात्पशुपतिः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२३ ॥
எல்லா வகையிலும் உயிரினங்களைக் காப்பவரும், அவற்றுடன் மீண்டும் மகிழ்பவரும், அவற்றுக்குத் தலைவரும் ஆவதால் அவர் பசுபதி என நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.124
दिव्यं च ब्रह्मचर्येण लिङ्गमस्य यथास्थितम् ।
महयत्येष लोकांश्च महेश्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२४ ॥
பிரம்மச்சரியத்தால் அவருடைய தெய்வீக லிங்கம் உரிய நிலையில் நிற்கிறது. இவர் உலகங்களை மதிப்பவர்; ஆகவே அவர் மகேசுவரர் என நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.125
ऋषयश्चैव देवाश्च गन्धर्वाप्यरसस्तथा ।
लिङ्गमस्यार्चयन्ति स्म तच्चाप्यूर्ध्वं समास्थितम् ॥ ७.२०३.१२५ ॥
முனிவர்களும், தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், அப்சரஸ்களும் இவருடைய லிங்கத்தை வழிபட்டனர்; அதுவும் மேல்நோக்கி நிலைபெற்றுள்ளது.
7.203.126
पूज्यमाने ततस्तस्मिन्मोदते स महेश्वरः ।
सुखी प्रीतश्च भवति प्रहृष्टश्चैव शङ्करः ॥ ७.२०३.१२६ ॥
அந்த லிங்கம் வழிபடப்படும்போது மகேசுவரர் மகிழ்கிறார். அந்த சங்கரர் சுகமடைந்து, மனம் மகிழ்ந்து, பெருமகிழ்ச்சியடைகிறார்.
7.203.127
यदस्य बहुधा रूपं भूतभव्यभवस्थितम् ।
स्थावरं जङ्गमं चैव बहुरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२७ ॥
அவருடைய பல வகை உருவம், இறந்தகாலம், எதிர்காலம், நிகழ்காலத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது; அசையாததும் அசைவதும் அவரே. ஆகவே அவர் பஹுரூபர் என நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.128
एकाक्षो जाज्वलन्नास्ते सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
क्रोधाद्यश्चाविशल्लोकांस्तस्मात्सर्व इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२८ ॥
அவர் ஒற்றைக் கண்ணராய் ஒளிர்ந்து வீற்றிருக்கிறார்; அல்லது எல்லாப் பக்கங்களிலும் கண்களால் நிறைந்தவர். கோபத்தால் உலகங்களுக்குள் நுழைந்தவர் ஆதலால் அவர் 'சர்வர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.129
धूम्ररूपं च यत्तस्य धूर्जटिस्तेन चोच्यते ।
विश्वे देवाश्च यत्तस्मिन्विश्वरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२९ ॥
அவருடைய புகை வடிவத்தால் அவர் 'தூர்ஜடி' என்று அழைக்கப்படுகிறார். விஸ்வதேவர்கள் அவரில் இருப்பதால் அவர் 'விஸ்வரூபர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.130
तिस्रो देवीर्यदा चैव भजते भुवनेश्वरः ।
द्यामपः पृथिवीं चैव त्र्यम्बकश्च ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३० ॥
உலகங்களின் ஈசுவரர் மூன்று தேவியர்களாகிய வானம், நீர், பூமி ஆகியவற்றை ஏற்கும்போது, அவர் 'த்ர்யம்பகர்' என்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.131
समेधयति यन्नित्यं सर्वार्थान्सर्वकर्मसु ।
शिवमिच्छन्मनुष्याणां तस्मादेष शिवः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३१ ॥
எல்லாச் செயல்களிலும் எல்லாப் பொருள்களையும் எப்போதும் வளர்ப்பவர்; மனிதர்களின் நலனை விரும்புபவர். ஆகையால் இவர் 'சிவர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.132
सहस्राक्षोऽयुताक्षो वा सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
यच्च विश्वं महत्पाति महादेवस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३२ ॥
அவர் ஆயிரங்கண்ணர், பதினாயிரங்கண்ணர், அல்லது எல்லாப் பக்கங்களிலும் கண்களால் நிறைந்தவர். இந்த மகத்தான உலகத்தைக் காப்பவர் ஆதலால் அவர் 'மகாதேவர்' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.133
महत्पूर्वं स्थितो यच्च प्राणोत्पत्तिस्थितश्च यत् ।
स्थितलिङ्गश्च यन्नित्यं तस्मात्स्थाणुरिति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३३ ॥
மகத் தத்துவத்திற்கு முன்னே நிலைபெற்றவரும், உயிரின் தோற்றத்திலும் நிலைப்பிலும் நிலைகொண்டவரும், நிலையான லிங்க வடிவினருமான அவர் 'ஸ்தாணு' என்று நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.134
सूर्याचन्द्रमसोर्लोके प्रकाशन्ते रुचश्च याः ।
ताः केशसंज्ञितास्त्र्यक्षे व्योमकेशस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३४ ॥
உலகில் சூரியனும் சந்திரனும் பிரகாசிக்கும் ஒளிக்கதிர்கள் 'கேசம்' எனப்படுகின்றன; அதனால் முக்கண்ணனுக்கு 'வ்யோமகேசன்' என்ற பெயர் நினைவுகூரப்படுகிறது.
7.203.135
भूतं भव्यं भविष्यं च सर्वं जगदशेषतः ।
भव एव ततो यस्माद्भूतभव्यभवोद्भवः ॥ ७.२०३.१३५ ॥
கடந்தது, வருவது, எதிர்காலம் ஆகிய அனைத்து உலகமும் முழுவதும் பவனே; ஆகையால் அவர் 'பூத-பவ்ய-பவோத்பவர்' எனப்படுகிறார்.
7.203.136
कपिः श्रेष्ठ इति प्रोक्तो धर्मश्च वृष उच्यते ।
स देवदेवो भगवान्कीर्त्यतेऽतो वृषाकपिः ॥ ७.२०३.१३६ ॥
'கபி' என்பது சிறந்தவர் என்று சொல்லப்படுகிறது; தர்மம் 'வ்ருஷம்' எனப்படுகிறது. அந்த தேவர்களின் தேவனான பகவான் போற்றப்படுகிறார்; ஆகையால் அவர் 'வ்ருஷாகபி' ஆவார்.
7.203.137
ब्रह्माणमिन्द्रं वरुणं यमं धनदमेव च ।
निगृह्य हरते यस्मात्तस्माद्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३७ ॥
பிரம்மா, இந்திரன், வருணன், யமன், குபேரன் ஆகியோரையும் அடக்கி ஆட்கொள்வதால், அவர் 'வரன்' என நினைவுகூரப்படுகிறார்.
7.203.138
निमीलिताभ्यां नेत्राभ्यां बलाद्देवो महेश्वरः ।
ललाटे नेत्रमसृजत्तेन त्र्यक्षः स उच्यते ॥ ७.२०३.१३८ ॥
மகேஸ்வர தேவன் தம் இரு கண்களையும் வலிந்து மூடி, நெற்றியில் ஒரு கண்ணைப் படைத்தார்; அதனால் அவர் 'த்ர்யக்ஷன்' (மூன்று கண்ணன்) எனப்படுகிறார்.
7.203.139
विषमस्थः शरीरेषु समश्च प्राणिनामिह ।
स वायुर्विषमस्थेषु प्राणोऽपानः शरीरिषु ॥ ७.२०३.१३९ ॥
இங்கு உயிரினங்களின் உடல்களில் ஒழுங்கின்றி நிற்பதும், சமமாக நிற்பதுமான அந்த வாயு, ஒழுங்கின்றி நிற்கும் உடல்தாரிகளில் பிராணனும் அபானனும் ஆகும்.
7.203.140
पूजयेद्विग्रहं यस्तु लिङ्गं चापि महात्मनः ।
लिङ्गं पूजयिता नित्यं महतीं श्रियमश्नुते ॥ ७.२०३.१४० ॥
எவன் மகாத்மாவின் திருவுருவத்தையும் லிங்கத்தையும் வழிபடுகிறானோ, அவன் எப்போதும் லிங்கத்தை வழிபடுபவனாக மகத்தான செல்வத்தை அடைகிறான்.
7.203.141
ऊरुभ्यामर्धमाग्नेयं सोमोऽर्धं च शिवा तनुः ।
आत्मनोऽर्धं तथा चाग्निः सोमोर्धं पुनरुच्यते ॥ ७.२०३.१४१ ॥
தொடைகளால் பாதி அக்னிக்குரியது; பாதி சோமன். சிவனின் மங்கல உடலும் அவ்வாறே. தன்னுடைய பாதி அக்னி; சோமனின் பாதி மீண்டும் கூறப்படுகிறது.
7.203.142
तैजसी महती दीप्ता देवेभ्योऽस्य शिवा तनुः ।
भास्वती मानुषेष्वस्य तनुर्घोराऽग्निरुच्यते ॥ ७.२०३.१४२ ॥
தேவர்களுக்கு அவருடைய சிவ உடல் ஒளிமயமானது, மகத்தானது, ஒளிர்வது; மனிதர்களிடையே அவருடைய உடல் பிரகாசிப்பது; அவருடைய கொடிய உடல் அக்னி எனப்படுகிறது.
7.203.143
ब्रह्मचर्यं चरत्येष शिवा याऽस्य तनुस्तया ।
याऽस्य घोरतरा मूर्तिः सर्वानत्ति तयेश्वरः ॥ ७.२०३.१४३ ॥
இவர் பிரம்மச்சரியத்தைக் கடைப்பிடிக்கிறார்—தம்முடைய எந்த சிவ உடலால் அதைச் செய்கிறாரோ அதனால்; அவருடைய மிகக் கொடிய திருவுருவத்தால் ஈசுவரன் அனைத்தையும் விழுங்குகிறார்.
7.203.144
यन्निर्दहति यत्तीक्ष्णो यदुग्रो यत्प्रतापवान् ।
मांसशोणितमज्जादो यत्ततो रुद्र उच्यते ॥ ७.२०३.१४४ ॥
எதை முழுவதும் எரிக்கிறதோ, எது கூர்மையோ, எது உக்கிரமோ, எது பிரதாபமுள்ளதோ, எது மாமிசத்தையும் இரத்தத்தையும் மஜ்ஜையையும் உண்பதோ—அதனால் அவர் ருத்ரர் எனப்படுகிறார்.
7.203.145
एष देवो महादेवो योऽसौ पार्थ तवाग्रतः ।
सङ्ग्रामे शास्त्रवान्निघ्नंस्त्वया दृष्टः पिनाकधृत ॥ ७.२०३.१४५ ॥
இவரே மகாதேவர்; ஓ பார்த்தா, உன் முன்னே போரில் ஆயுதம் ஏந்தி அழித்துக்கொண்டிருந்த, பினாகத்தைத் தாங்கிய அந்தத் தேவர் உனால் கண்டவர்.
7.203.146
सिन्धुराजवधार्थाय प्रतिज्ञाते त्वयाऽनघ ।
कृष्णेन दर्शितः स्वप्ने यस्तु शैलेन्द्रमूर्धनि ॥ ७.२०३.१४६ ॥
பாவமற்றவனே, சிந்துராஜனைக் கொல்வதற்காக நீ சபதம் செய்தபோது, மலைகளின் அரசனின் சிகரத்தில் இருந்தவரை கிருஷ்ணன் கனவில் உனக்குக் காட்டினார்.
7.203.147
एष वै भगवान्देवः सङ्ग्रामे याति तेऽग्रतः ।
येन दत्तानि तेऽस्त्राणि यैस्त्वया दानवा हताः ॥ ७.२०३.१४७ ॥
போரில் உனக்கு முன்னால் செல்பவர் இந்த பகவான் தேவனே; அவரால் உனக்கு அஸ்திரங்கள் அளிக்கப்பட்டன, அவற்றால் நீ தானவர்களைக் கொன்றாய்.
7.203.148
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।
देवदेवस्य ते पार्थ व्याख्यातं शतरुद्रियम्। ॥ ७.२०३.१४८ ॥
பிருதையின் மகனே, இது மங்களகரமானது, புகழ் தருவது, ஆயுள் தருவது, புண்ணியமானது, வேதங்களுக்கு இணக்கமானது; தேவதேவனின் சதருத்ரீயம் உனக்கு விளக்கப்பட்டது.
7.203.149
सर्वार्थसाधनं पुण्यं सर्वकिल्बिषनाशनम् ।
सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखभयापहम् ॥ ७.२०३.१४९ ॥
இது அனைத்துப் பயன்களையும் நிறைவேற்றுவது, புண்ணியமானது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது, எல்லாத் தீமைகளையும் தணிப்பது, எல்லாத் துன்பத்தையும் பயத்தையும் நீக்குவது.
7.203.150
चतुर्विधमिदं स्तोत्रं यः शृणोति नरः सदा ।
विजित्य शत्रून्सर्वान्स रुद्रलोके महीयते ॥ ७.२०३.१५० ॥
இந்த நான்குவகை ஸ்தோத்திரத்தை எந்த மனிதன் எப்போதும் கேட்கிறானோ, அவன் எல்லா எதிரிகளையும் வென்று ருத்ரலோகத்தில் மகிமைப்படுத்தப்படுவான்.
7.203.151
चरितं महात्मनो नित्यं साङ्ग्रामिकमिदं स्मृतम् ।
पठन्वै शतरुद्रीयं शृण्वंश्च सततोत्थितः ॥ ७.२०३.१५१ ॥
மகாத்மாவின் இந்தச் செயல் எப்போதும் போருடன் தொடர்புடையதாக நினைவுகூரப்படுகிறது; சதருத்ரீயத்தை ஓதுபவனும், இடைவிடாது எழுந்து இதைக் கேட்பவனும் அவ்வாறு நினைக்கப்படுகிறான்.
7.203.152
भक्तो विश्वेश्वरं देवं मानुषेषु च यः सदा ।
वरान्कामान्स लभते प्रसन्ने त्र्यम्बके नरः ॥ ७.२०३.१५२ ॥
மனிதர்களில் எவன் எப்போதும் விசுவேசுவரனாகிய தேவனின் பக்தனாக இருக்கிறானோ, அந்த மனிதன் த்ரியம்பகன் மகிழ்ந்தால் வரங்களையும் விருப்பங்களையும் அடைகிறான்.
7.203.153
गच्छ युध्यस्व कौन्तेय न तवास्ति पराजयः ।
गस्य मन्त्री च गोप्ता च पार्श्वस्थो हि जनार्दनः ॥ ७.२०३.१५३ ॥
செல், குந்தியின் மகனே, போரிடு; உனக்குத் தோல்வி இல்லை, ஏனெனில் ஆலோசகரும் காவலருமான ஜனார்தனன் உன் அருகில் நிற்கிறான்.
7.203.154
एवमुक्त्वाऽर्जुनं सङ्ख्ये पराशरसुतस्तदा ।
जगाम भरतश्रेष्ठ यथागतमरिन्दम ॥ ७.२०३.१५४ ॥
இவ்வாறு போரில் அர்ஜுனனிடம் சொல்லிவிட்டு, பராசரரின் மகன் அப்போது வந்த வழியே சென்றான், பரதர்களில் சிறந்தவனே, பகைவரை அடக்குபவனே.
7.203.155
एतदाख्याय वै सूतो राज्ञः सर्वं तु सञ्जयः ।
प्रयातः शिबिरायैव द्रष्टुं कर्णस्य वैशसम् ॥ ७.२०३.१५५ ॥
இவை அனைத்தையும் அரசனுக்கு அறிவித்த சூதன் சஞ்சயன், கர்ணனின் வதத்தைக் காண்பதற்காகப் பாசறையை நோக்கிச் சென்றான்.
7.203.156
युद्धं कृत्वा महद्धोरं पञ्चाहानि महाबलः ।
ब्राह्मणो निहतो राजन्ब्रह्मलोकमवाप्तवान् ॥ ७.२०३.१५६ ॥
ஐந்து நாட்கள் பெரிதும் கொடிய போரிட்டு, அரசனே, அந்த மகாபலசாலியான பிராமணன் கொல்லப்பட்டு பிரம்மலோகத்தை அடைந்தான்.
7.203.157
स्वधीते यत्फलं वेदे तदस्मिन्नपि पर्वणि ।
क्षत्रियाणामभीरूणां युक्तमत्र महद्यशः ॥ ७.२०३.१५७ ॥
வேதத்தை நன்கு கற்பதால் கிடைக்கும் பயன் எதுவோ, அதுவே இந்தப் பர்வத்திலும் உண்டு; அஞ்சாத சத்திரியர்களுக்கு இங்கு பெரும் புகழ் தகும்.
7.203.158
य इदं पठते पर्व शृणुयाद्वाऽपि नित्यशः ।
स मुच्यते महापापैः कृतैर्घोरैश्च कर्मभिः ॥ ७.२०३.१५८ ॥
இந்தப் பர்வத்தை நாள்தோறும் ஓதுபவனோ அல்லது கேட்பவனோ, செய்த கொடிய கர்மங்களாலும் பெரும் பாவங்களாலும் விடுபடுகிறான்.
7.203.159
यज्ञावाप्तिर्ब्राह्मणस्येह नित्यं ।
घोरे युद्धे क्षत्रियाणां यशश्च।
शेषौ वर्णौ काममिष्टं लभेते ।
पुत्रान्पौत्रान्नित्यमिष्टांस्तथैव ॥ ७.२०३.१५९ ॥
இங்கு பிராமணனுக்கு எப்போதும் யாகப் பலன் கிடைக்கிறது; கொடிய போரில் க்ஷத்திரியர்களுக்குப் புகழ் கிடைக்கிறது. மற்ற வர்ணத்தவர்கள் விரும்பிய பொருட்களைப் பெறுகின்றனர்; அவ்வாறே விருப்பமான மகன்களையும் பேரன்களையும் எப்போதும் பெறுகின்றனர்.