Mahābhārata · Adhyāya 7.203
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.203.1
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते तत्र सञ्जय ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वन्नतः परम् ॥ ७.२०३.१ ॥
Sañjaya, was taten die Meinen und die Pāṇḍavas, nachdem jener große Wagenkämpfer Droṇa erschlagen war?
7.203.2
तस्मिन्नतिरथे द्रोणे निहते पार्षतेन वै ।
कौरवेषु च भग्नेषु कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ ७.२०३.२ ॥
Als jener große Wagenkämpfer Droṇa vom Sohn des Pṛṣata erschlagen war und die Kauravas zerschlagen waren, da Dhanañjaya, der Sohn der Kuntī...
7.203.3
दृष्ट्वा सुमहदाश्चर्यमात्मनो विजयावहम् ।
मुनिं स्निग्धाम्बुदाभासं वेदव्यासमकल्मषम्।
यदृच्छयाऽऽगतं व्यासं पप्रच्छ भरतर्षभ ॥ ७.२०३.३ ॥
Als er ein gewaltiges Wunder sah, das ihm den Sieg bringen sollte, befragte er den Weisen Vedavyāsa, der hell wie eine glatte Regenwolke und makellos war und zufällig gekommen war, o Bester der Bharatas.
7.203.4
सङ्ग्रामे न्यहनं शत्रूञ्शरौघैर्विमलैरहम् ।
अग्रतो लक्षये यान्तं पुरुषं पावकप्रभम् ॥ ७.२०३.४ ॥
Im Kampf schlug ich die Feinde nieder mit Strömen leuchtender Pfeile. Ich sehe einen Mann vor mir gehen, leuchtend wie Feuer.
7.203.5
ज्वलन्तं शूलमुद्यम्य यां दिशं प्रतिपद्यते ।
तस्यां दिशि विदीर्यन्ते शत्रवो मे महामुने ॥ ७.२०३.५ ॥
Einen brennenden Dreizack erhebend, in welche Richtung er auch vorstößt, dort werden meine Feinde zerrissen, o großer Weiser.
7.203.6
तेन भग्नानरीन्सर्वान्मद्भग्नान्मन्यते जनः ।
तेन भग्नानि सैन्यानि पृष्ठतोऽनुव्रजाम्यहम् ॥ ७.२०३.६ ॥
Alle Feinde, die er geschlagen hat, glauben die Leute, seien von mir geschlagen worden. Hinter den Heeren, die er zerbrochen hat, folge ich.
7.203.7
भगवंस्तन्ममाचक्ष्व को वै स पुरुषोत्तमः ।
शूलपाणिर्मया दृष्टस्तेजसा सूर्यसन्निभः ॥ ७.२०३.७ ॥
Ehrwürdiger, sag mir, wer jener Puruṣottama ist, der Dreizackträger, der an Glanz der Sonne gleicht, den ich sah.
7.203.8
न पद्भ्यां स्पृशते भूमिं न च शूलं विमुञ्चति ।
शूलाच्छूलसहस्राणि निष्पेतुस्तस्य तेजसा ॥ ७.२०३.८ ॥
Er berührt die Erde nicht mit den Füßen und gibt den Dreizack nicht aus der Hand; aus dem Dreizack gingen durch seinen Glanz tausend Dreizacke hervor.
7.203.9
प्रजापतीनां प्रथमं तैजसं पुरुषं प्रभुम् ।
भुवनं भूर्भुवं देवं तेजसां प्रवरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.९ ॥
Der erste der Herren der Geschöpfe, die leuchtende Person, der Herr, die Welt, der Gott von Bhūḥ und Bhuvaḥ, der höchste Herr unter den Glanzgestalten.
7.203.10
ईशानं वरदं पार्थ दृष्टवानसि शङ्करम् ।
तं गच्छ शरणं देवं वरदं भुवनेश्वरम् ॥ ७.२०३.१० ॥
Pārtha, du hast Īśāna gesehen, Śaṅkara, den Gewährer der Gaben. Suche Zuflucht bei jenem Gott, dem Gewährer der Gaben, dem Herrn der Welten.
7.203.11
महादेवं महात्मानमीशानं जटिलं विभुम् ।
त्र्यक्षं महाभुजं रुद्रं शिखिनं चीवराससम् ॥ ७.२०३.११ ॥
Der große Gott, der Großseelige, der Herr, mit verfilztem Haar, allgegenwärtig, dreiäugig, großarmig, Rudra, mit Haarschopf, in Baumrindengewändern gekleidet.
7.203.12
महादेवं हरं स्थाणुं वरदं भुवनेश्वरम् ।
जगत्प्रधानमजितं जगत्प्रीतिमधीश्वरम् ॥ ७.२०३.१२ ॥
Der große Gott, Hara, der Feste, der Gewährer der Gaben, Herr der Welten, der Erste der Welt, der Unbesiegte, die Wonne der Welt, der höchste Herr.
7.203.13
जगद्योनिं जगद्बीजं जयिनं जगतो गतिम् ।
विश्वात्मानं विश्वसृजं विश्वमूर्तिं यशस्विनम् ॥ ७.२०३.१३ ॥
Schoß der Welt, Same der Welt, der Siegreiche, das Ziel der Welt, das Selbst aller, der Schöpfer aller, die Gestalt aller, der Ruhmreiche.
7.203.14
विश्वेश्वरं विश्वनरं कर्मणामीश्वरं प्रभुम् ।
शंभुं स्वयंभुं भूतेशं भूतभव्यभवोद्भवम् ॥ ७.२०३.१४ ॥
Herr des Universums, Mensch des Universums, Herr der Taten, der Gebieter, Śambhu, der Selbstseiende, Herr der Wesen, Ursprung dessen, was war, sein wird und ist.
7.203.15
योगं योगेश्वरं सर्वं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् ।
सर्वश्रेष्ठं जगच्छ्रेष्ठं वरिष्ठं परमेष्ठिनम् ॥ ७.२०३.१५ ॥
Yoga, Herr des Yoga, das All, Herr der Herren aller Welten, der Beste von allen, der Beste der Welt, der Vortrefflichste, der höchste Herrscher.
7.203.16
लोकत्रयविधातारमेकं लोकत्रयाश्रयम् ।
शुद्धात्मानं भवं भीमं शशाङ्ककृतशेखरम् ॥ ७.२०३.१६ ॥
Schöpfer der drei Welten, der Eine, Zuflucht der drei Welten, das reine Selbst, Bhava, der Schreckliche, der den Mond als Krone trägt.
7.203.17
शाश्वतं भूधरं देवं सर्ववागीश्वरेश्वरम् ।
सुदुर्जयं जगन्नाथं जन्ममृत्युजरातिगम् ॥ ७.२०३.१७ ॥
Der Ewige, Träger der Erde, der Gott, Herr der Herren aller Rede, schwer zu besiegen, Herr der Welt, jenseits von Geburt, Tod und Alter.
7.203.18
ज्ञानात्मानं ज्ञानगम्यं ज्ञानश्रेष्ठं सुदुर्विदम् ।
दातारं चैव भक्तानां प्रसादविहितान्वरान् ॥ ७.२०३.१८ ॥
Das Selbst der Erkenntnis, durch Erkenntnis erreichbar, der Beste im Wissen, sehr schwer zu erkennen, und zugleich der Geber der aus Gnade gewährten Gaben für seine Verehrer.
7.203.19
तस्य पारिषदा दिव्या रूपैर्नानाविधैर्विभोः ।
वामना जटिला मुण्डा हस्वग्रीवा महोदराः ॥ ७.२०३.१९ ॥
Seine göttlichen Gefolgsleute, von vielerlei Gestalt, waren Zwerge, mit verfilztem Haar, kahlgeschorenen Köpfen, kurzen Hälsen und dicken Bäuchen.
7.203.20
महाकाया महोत्साहा महाकर्णास्तथाऽपरे ।
आननैर्विकृतैः पादैः पार्थ वेषैश्च वैकृतैः ॥ ७.२०३.२० ॥
Einige hatten riesige Körper und großen Eifer, andere große Ohren, und wieder andere, o Pārtha, verzerrte Gesichter, verunstaltete Füße und groteske Gewänder.
7.203.21
ईदृशैः स महादेवः पूज्यमानो महेश्वरः ।
स शिवस्तात तेजस्वी प्रसादाद्याति तेऽग्रतः ॥ ७.२०३.२१ ॥
Von solchen verehrt, geht der große Gott Maheśvara, der strahlende Śiva, mein Lieber, durch deine Gnade vor dir her.
7.203.22
तस्मिन्घोरे सदा पार्थ सङ्ग्रामे रोमहर्षणे ।
द्रौणिकर्णकृपैर्गुप्तां महेष्वासैः प्रहारिभिः ॥ ७.२०३.२२ ॥
O Pārtha, in jener furchtbaren, stets haarsträubenden Schlacht ist jenes Heer durch große Bogenschützen und Kämpfer geschützt, Drauṇi, Karṇa und Kṛpa.
7.203.23
कस्तां सेनां तदा पार्थ मनसाऽपि प्रधर्षयेत् ।
ऋते देवान्महेष्वासाद्बहुरूपान्महेश्वरात् ॥ ७.२०३.२३ ॥
O Pārtha, wer könnte jenes Heer auch nur im Geiste angreifen, außer dem Gott Maheśvara, dem großen Bogenschützen mit vielen Gestalten?
7.203.24
स्थातुमुत्सहते कश्चिन्न तस्मिन्नग्रतः स्थिते ।
न हि भूतं समं तेन त्रिषु लोकेषु विद्यते ॥ ७.२०३.२४ ॥
Niemand wagt, ihm entgegenzustehen, denn in den drei Welten gibt es kein Wesen, das ihm gleicht.
7.203.25
गन्धेनापि हि सङ्ग्रामे तस्य क्रुद्धस्य शत्रवः ।
विसंज्ञा हतभूयिष्ठा वेपन्ति च पतन्ति च ॥ ७.२०३.२५ ॥
Im Kampf fallen die Feinde des Zornigen schon durch seinen Duft bewusstlos, meist erschlagen, zitternd nieder.
7.203.26
तस्मै नमस्तु कुर्वन्तो देवास्तिष्ठन्ति वै दिवि ।
ये चान्ये मानवा लोके ये च स्वर्गजितो नराः ॥ ७.२०३.२६ ॥
Ihm Ehrerbietung erweisend, stehen die Götter im Himmel, ebenso die anderen Menschen in der Welt und die Menschen, die den Himmel gewonnen haben.
7.203.27
ये भक्ता वरदं देव शिवं रुद्रमुमापतिम् ।
अनन्यभावेन सदा सर्वेशं समुपासते ॥ ७.२०३.२७ ॥
Jene Verehrer, die den Gewährer von Gaben, Śiva, Rudra, den Herrn Umās, den Herrn aller, stets mit ungeteilter Hingabe verehren.
7.203.28
सङ्ग्रामेषु जयं प्राप्य पालयन्ति महीमिमाम् ।
इह लोके सुखं प्राप्य ते यान्ति परमां गतिम् ॥ ७.२०३.२८ ॥
Nachdem sie in Schlachten den Sieg errungen haben, schützen sie diese Erde; nachdem sie hier in dieser Welt Glück erlangt haben, gehen sie zum höchsten Ziel.
7.203.29
नमस्कुरुष्व कौन्तेय तस्मै शान्ताय वै सदा ।
रुद्राय शितिकण्ठाय कनिष्ठाय सुवर्चसे ॥ ७.२०३.२९ ॥
Verehre ihn stets, Sohn der Kuntī: den Friedvollen, Rudra, den Blaukehligen, den Jüngsten, den Strahlenden.
7.203.30
कपर्दिने करालाय हर्यक्षवरदाय च ।
याम्यायाव्यक्तकेशाय सद्वृत्ते शङ्कराय च ॥ ७.२०३.३० ॥
Dem Strähnenhaarigen, dem Furchtbaren, dem Gewährer von Gaben an den Tawny-Äugigen, dem Südlichen, dem mit unsichtbaren Haaren, dem Wohlgesinnten und Śaṅkara.
7.203.31
काम्याय हरिनेत्राय स्थाणवे पुरुषाय च ॥ ७.२०३.३१ ॥
Verehrung auch dem Begehrenswerten, Grünäugigen, dem Beständigen und dem Puruṣa.
7.203.32
नमो वृक्षाय सेनान्ये मध्यमाय नमोनमः ।
हरिकेशाय मुण्डाय कृशायोत्तारणाय च।
भास्कारय सुतीर्थाय देवदेवाय रंहसे ॥ ७.२०३.३२ ॥
Verehrung, Verehrung dem Baum, dem Heerführer, dem Mittleren; dem Harikeśa, dem Kahlen, dem Hageren, dem Übersetzer, dem Sonnenmacher, dem der guten Furten, dem Gott der Götter, dem Schnellen.
7.203.33
बहुरूपाय सर्वाय प्रियाय प्रियवाससे ।
उष्णीषिणे सुवक्त्राय सहस्राक्षाय मीढुषे ॥ ७.२०३.३३ ॥
Verehrung dem Vielgestaltigen, dem Ganzen, dem Geliebten, dem in geliebte Gewänder Gekleideten, dem Turbantragenden, dem Schönantlitzigen, dem Tausendäugigen, dem Freigebigen.
7.203.34
गिरिशाय प्रशान्ताय पतये चीरवाससे ।
हिरण्यबाहवे राजन्नुग्राय पतये दिशाम् ॥ ७.२०३.३४ ॥
Verehrung dem Berggott, dem Gelassenen, dem Herrn, dem in Rinde Gekleideten, dem Goldarmigen, o König, dem Ungestümen, dem Herrn der Himmelsrichtungen.
7.203.35
पर्जन्यपतये चैव भूतानां पतये नमः ।
वृक्षाणां पतये चैव गवां च पतये नमः ॥ ७.२०३.३५ ॥
Verehrung dem Herrn der Regenwolken und dem Herrn der Wesen. Verehrung dem Herrn der Bäume und dem Herrn der Kühe.
7.203.36
वृक्षैरावृतकायाय सेनान्ये मध्यमाय च ।
स्रुवहस्ताय देवाय धन्विने भार्गवाय च ॥ ७.२०३.३६ ॥
Verehrung dem von Bäumen bedeckten Körper, dem Heerführer, dem Mittleren, dem Gott mit dem Opferlöffel in der Hand, dem Bogenträger und dem Nachkommen des Bhṛgu.
7.203.37
बहुरूपाय विश्वस्य पतये मुञ्चवाससे ।
सहस्रशिरसे चैव सहस्रचरणाय च।
सहस्रबाहवे चैव सहस्रवदनाय च ॥ ७.२०३.३७ ॥
Dem vielgestaltigen Herrn des Weltalls, mit Muñja-Gras bekleidet, mit tausend Häuptern, tausend Füßen, tausend Armen und tausend Gesichtern, [Verehrung].
7.203.38
शरणं गच्छ कौन्तेय वरदं भुवनेश्वरम् ।
उमापतिं विरूपाक्षं दक्षयज्ञनिबर्हणम् ॥ ७.२०३.३८ ॥
Suche Zuflucht, o Sohn der Kuntī, bei dem Gewährer der Gaben, dem Herrn der Welten, dem Gemahl Umās, dem Dreiäugigen, dem Zerstörer von Dakṣas Opfer.
7.203.39
प्रजानां पतिमव्यग्रं भूतानां पतिमव्ययम् ।
कपर्दिनं वृषावर्तं वृषनाभं वृषध्वजम् ॥ ७.२०३.३९ ॥
Herr der Geschöpfe, unerschütterlich, der unvergängliche Herr der Wesen, mit verfilztem Haar, wirbelnd wie ein Stier, stiernabelig, mit dem Stierbanner.
7.203.40
वृषदर्पं वृषपतिं वृषशृङ्गं वृषर्षभम् ।
वृषाङ्गं वृषभोदारं वृषभं वृषभेक्षणम् ॥ ७.२०३.४० ॥
Stolz wie ein Stier, Herr der Stiere, mit Stierhörnern, der beste der Stiere, mit Stiergliedern, großmütig wie ein Stier, der Stier, mit Stieraugen.
7.203.41
वृषायुधं वृषशरं वृषभूतं वृषेश्वरम् ।
महोदरं महाकायं द्वीपिचर्मनिवासिनम् ॥ ७.२०३.४१ ॥
Dessen Waffe der Stier ist, dessen Pfeil der Stier ist, der zum Stier geworden ist, Herr der Stiere, großbäuchig, großgestaltig, in einem Leopardenfell wohnend.
7.203.42
लोकेशं वरदं पुण्यं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम् ।
त्रिशूलपाणिं वरदं खङ्गचर्मधरं प्रभुम् ॥ ७.२०३.४२ ॥
Herr der Welten, Gewährer der Gaben, heilig, Freund des Heiligen, den Brahmanen lieb, dreizackhaltend, Gewährer der Gaben, Schwert und Schild tragend, der Herr.
7.203.43
पिनाकिनं खङ्घधरं लोकानां पतिमीश्वरम् ।
प्रपद्ये शरणं देवं शरण्यं चीरवाससम् ॥ ७.२०३.४३ ॥
Ich suche Zuflucht bei dem Gott, der den Pināka-Bogen und das Schwert trägt, dem Herrn der Welten, dem Herrscher, würdig der Zuflucht, in Baströcke gekleidet.
7.203.44
नमस्तस्मै सुरेशाय गणानां पतये नमः ।
सुवाससे नमस्तुभ्यं सुव्रताय सुधन्विने ॥ ७.२०३.४४ ॥
Gruß dem Herrn der Götter, Gruß dem Herrn der Scharen. Gruß dir, Wohlgekleideter; Gruß dir, Gelübdetreuer, guter Bogenschütze.
7.203.45
धनुर्धराय देवाय प्रियधन्वाय धन्विने ।
धन्वन्तराय धनुषे धन्वाचार्याय ते नमः ॥ ७.२०३.४५ ॥
Gruß dem bogentragenden Gott, dem Bogenschützen, dem der Bogen lieb ist. Gruß dir, Dhanvantara, dem Bogen, dem Lehrer der Bogenkunst.
7.203.46
उग्रायुधाय देवाय नमः सुरवराय च ।
नमोस्तु बहुरूपाय नमोस्तु बहुधन्विने ॥ ७.२०३.४६ ॥
Gruß dem Gott mit den furchtbaren Waffen und Gruß dem Besten der Götter. Gruß sei dem Vielgestaltigen; Gruß sei dem Vielbogigen.
7.203.47
नमोस्तु स्थाणवे नित्यं नमस्तस्मै तपस्विने ।
नमोस्तु त्रिपुरघ्नाय भगघ्नाय च वै नमः। ॥ ७.२०३.४७ ॥
Ewiger Gruß dem Sthāṇu; Gruß jenem Asketen. Gruß dem Vernichter von Tripura, und Gruß wahrlich dem Vernichter des Bhaga.
7.203.48
वनस्पतीनां पतये नराणां पतये नमः ।
मातॄणां पतये चैव गणानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४८ ॥
Gruß dem Herrn der Bäume, Gruß dem Herrn der Menschen. Gruß auch dem Herrn der Mütter, und Gruß dem Herrn der Scharen.
7.203.49
गवां च पतये नित्यं यज्ञानां पतये नमः ।
अपां च पतये नित्यं देवानां पतये नमः ॥ ७.२०३.४९ ॥
Stets Verehrung dem Herrn der Kühe, dem Herrn der Opfer; stets Verehrung dem Herrn der Wasser und dem Herrn der Götter.
7.203.50
पूष्णो दन्तविनाशाय त्र्यक्षाय वरदाय च ।
नीलकण्ठाय पिङ्गाय स्वर्णकेशाय वै नमः ॥ ७.२०३.५० ॥
Verehrung dem Zerstörer der Zähne Pūṣans, dem Dreiäugigen, dem Gewährer von Gaben; dem Blauhalsigen, dem Rötlichen, dem Goldhaarigen, fürwahr Verehrung.
7.203.51
कर्माणि यानि दिव्यानि महादेवस्य धीमतः ।
तानि ते कीर्तयिष्यामि तथाप्रज्ञं यथाश्रुतम् ॥ ७.२०३.५१ ॥
Die göttlichen Taten des weisen Mahādeva werde ich dir erzählen, so wie ich sie gehört habe, obwohl mein Verständnis unvollkommen ist.
7.203.52
न सुरा नासुरा लोके न गन्धर्वा न राक्षसाः ।
सुखमेधन्ति कुपिते तस्मिन्नपि गुरागताः ॥ ७.२०३.५२ ॥
Wenn er zürnt, gedeihen weder Götter noch Asuras, weder Gandharvas noch Rākṣasas in Glück in der Welt, selbst jene nicht, die zum Lehrer gekommen sind.
7.203.53
दक्षस्य यजमानस्य विधिवत्संभृतं पुरा ।
विव्याध कुपितो यज्ञं निर्दयस्त्वभवत्तदा।
धनुषा बाणमुत्सृज्य सघोषं विननाद च ॥ ७.२०३.५३ ॥
Einst durchbohrte er im Zorn das nach Vorschrift vorbereitete Opfer des Opferherrn Dakṣa; dann, erbarmungslos geworden, schoss er einen Pfeil von seinem Bogen ab und brüllte mit Getöse.
7.203.54
तेन शर्म कुतः शान्तिं लेभिरे स्म सुरास्तदा ।
विद्रुते सहसा यज्ञे कुपिते च महेश्वरे ॥ ७.२०३.५४ ॥
Wodurch hätten die Götter da Zuflucht oder Frieden finden sollen? Da zerstreute sich das Opfer plötzlich und floh, und der große Herr Maheśvara geriet in Zorn.
7.203.55
तेन ज्यातलघोषेण सर्वे लोकाः समाकुलाः ।
बभूवुर्वशगाः पार्थ निपेतुश्च सुरासुराः ॥ ७.२०३.५५ ॥
Durch jenes Klingen der Bogensehne gerieten alle Welten in Aufruhr, o Pārtha; sie wurden unterworfen, und Götter wie Dämonen fielen nieder.
7.203.56
आपश्चुक्षुभिरे सर्वाश्चकम्पे च वसुन्धरा ।
पर्वताश्च व्यशीर्यन्त दिशो नागाश्च मोहिताः ॥ ७.२०३.५६ ॥
Alle Gewässer gerieten in Aufruhr, die Erde bebte, die Berge zersprangen, und die Himmelsrichtungen und Elefanten wurden verwirrt.
7.203.57
अन्धेन तमसा लोका न प्राकाशन्त संवृताः ।
जघ्निवान्सह सूर्येण सर्वेषां ज्योतिषां प्रभाः ॥ ७.२०३.५७ ॥
Von blendender Finsternis bedeckt, leuchteten die Welten nicht; zusammen mit der Sonne schlug es den Glanz aller Lichter nieder.
7.203.58
चुक्षुभुर्भयभीताश्च शान्तिं चक्रुस्तथैव च ।
ऋषयः सर्वभूतानामात्मनश्च सुखैषिणः ॥ ७.२०३.५८ ॥
Von Furcht ergriffen, gerieten sie in Unruhe und suchten Frieden; ebenso die Seher, die das Wohl aller Wesen und ihr eigenes Glück begehrten.
7.203.59
पूषाणमभ्यद्रवत शङ्करः प्रहसन्निव ।
पुरोडाशं भक्षयतो दशनान्वै व्यशातयत् ॥ ७.२०३.५९ ॥
Śaṅkara stürzte sich lachend auf Pūṣan und schlug ihm die Zähne aus, während er den Opferkuchen aß.
7.203.60
ततो निश्चक्रमुर्देवा वेपमाना भयार्दिताः ॥ ७.२०३.६० ॥
Da traten die Götter hervor, zitternd und von Furcht gequält.
7.203.61
पुनश्च सन्दधे दीप्तान्देवानां निशिताञ्शरान् ।
सधूमान्सस्फुलिङ्गांश्च विद्युत्तोयदसन्निभान् ॥ ७.२०३.६१ ॥
Abermals legte er die glühenden, geschärften Pfeile der Götter auf, rauchend und funkensprühend, gleich blitzschwangeren Wolken.
7.203.62
तं दृष्ट्वा तु सुराः सर्वे प्रणिपत्य महेश्वरम् ।
रुद्रस्य यज्ञभागं च विशिष्टं ते त्वकल्पयन् ॥ ७.२०३.६२ ॥
Als sie das sahen, verneigten sich alle Götter vor Maheśvara und bestimmten Rudra einen besonderen Anteil am Opfer.
7.203.63
भयेन त्रिदशा राजञ्छरणं च प्रपेदिरे ।
तेन चैवातिकोपेन स यज्ञः सन्धितस्तदा।
भग्नाश्चापि सुरा आसन्भीताश्चाद्यापि तं प्रति ॥ ७.२०३.६३ ॥
O König, aus Furcht suchten die Götter bei ihm Zuflucht; durch jenen gewaltigen Zorn wurde das Opfer damals durchbohrt, die Götter wurden zerschlagen, und noch heute fürchten sie ihn.
7.203.64
असुराणां पुराण्यासंस्त्रीणि वीर्यवतां दिवि ।
आयसं राजतं चैव सौवर्णं परमं महत् ॥ ७.२०३.६४ ॥
Im Himmel besaßen die mächtigen Asuras drei Städte: eine aus Eisen, eine aus Silber und eine aus höchstem, großem Gold.
7.203.65
सौवर्णं कमलाक्षस्य तारकाक्षस्य राजतम् ।
तृतीयं तु पुरं तेषां विद्युन्मालिन आयसम्।
न शक्तस्तानि मघवान्भेत्तुं सर्वायुधैरपि ॥ ७.२०३.६५ ॥
Die Stadt Kamalākṣas war aus Gold, die Tārakākṣas aus Silber; die dritte, die des Vidyunmālin, war aus Eisen. Auch mit allen Waffen konnte Indra, der Maghavan, sie nicht durchbrechen.
7.203.66
अथ सर्वे सुरा रुद्रं जग्मुः शरणमर्दिताः ।
ते तमूचुर्महात्मानं सर्वे देवाः सवासवाः ॥ ७.२०३.६६ ॥
Da gingen alle bedrängten Götter zu Rudra, um Zuflucht zu suchen; alle Götter sprachen zusammen mit Vāsava zu diesem Hochherzigen.
7.203.67
ब्रह्मदत्तवरा ह्येते घोरास्त्रिपुरवासिनः ।
पीडयन्त्यधिकं लोकं यस्मात्ते वरदर्पिताः ॥ ७.२०३.६७ ॥
Diese schrecklichen Bewohner der drei Städte, von Brahmā mit Gaben beschenkt, peinigen die Welt über die Maßen, denn ihre Gaben haben sie hochmütig gemacht.
7.203.68
त्वदृते देवदेवेश नान्यः शक्तः कथञ्चन ।
हन्तुं दैत्यान्महादेव जहि तांस्त्वं सुरद्विपः ॥ ७.२०३.६८ ॥
O Herr der Götterherren, niemand außer dir vermag diese Daityas auf irgendeine Weise zu erschlagen. O großer Gott, Elefant unter den Göttern, erschlage du sie.
7.203.69
रुद्र रौद्रा भविष्यन्ति पशवः सर्वकर्मसु ।
निपातयिष्यसे चैतानसुरान्भुवनेश्वर ॥ ७.२०३.६९ ॥
O Rudra, diese Tiere werden in all ihren Taten wild werden; und du, o Herr der Welten, wirst diese Asuras niederstrecken.
7.203.70
स तथोक्तस्तथेत्युक्त्वा देवानां हितकाम्यया ।
गन्धमादनविन्ध्यौ च कृत्वा वंशध्वजौ हरः ॥ ७.२०३.७० ॥
So angesprochen sprach er: »So sei es«, und aus Wunsch nach dem Wohl der Götter machte Hara Gandhamādana und Vindhya zu den Bannern des Bogenstabs.
7.203.71
पृथ्वीं ससागरवनां रथं कृत्वा तु शङ्करः ।
अक्षं कृत्वा तु नागेन्द्रं शेषं नाम त्रिलोचनः ॥ ७.२०३.७१ ॥
Nachdem er die Erde mit ihren Meeren und Wäldern zum Wagen gemacht und den Schlangenkönig namens Śeṣa zur Achse, der dreiäugige Śaṅkara —
7.203.72
चक्रे कृत्वा तु चन्द्रार्कौ देवदेवः पिनाकधृत् ।
अणी कृत्वैलपत्रं च पुष्पदन्तं च त्र्यम्बकः ॥ ७.२०३.७२ ॥
Nachdem der Gott der Götter, der Träger des Pināka-Bogens, Mond und Sonne zu den Rädern gemacht hatte, und Tryambaka die Ailapatra und Puṣpadanta zu den Spitzen —
7.203.73
यूपं कृत्वा तु मलयमवनाहं च तक्षकम् ॥ ७.२०३.७३ ॥
Nachdem er den Malaya zum Opferpfosten gemacht hatte, dazu Avanāha und Takṣaka.
7.203.74
योक्त्राङ्गानि च सत्वानि कृत्वा शर्वः प्रतापवान् ।
वेदान्कृत्वाऽथ चतुरश्चतुरश्वान्महेश्वरः ॥ ७.२०३.७४ ॥
Nachdem der mächtige Śarva die Teile des Jochs und die Lebewesen geschaffen hatte, machte der Große Herr die Veden zu vier Pferden, je vier.
7.203.75
उपदेवान्खलीनांश्च कृत्वा लोकत्रयेश्वरः ।
गायत्रीं प्रग्रहं कृत्वा सावित्रीं च महेश्वरः ॥ ७.२०३.७५ ॥
Nachdem der Herr der drei Welten die niederen Götter und die Zügel gemacht hatte; nachdem er die Gāyatrī zum Halfter gemacht hatte und auch die Sāvitrī, der Große Herr.
7.203.76
कृत्वोंकारं प्रतोदं च ब्रह्माणं चैव सारथिम् ।
गाण्डीवं मन्दरं कृत्वा गुणं कृत्वा तु वासुकिम् ॥ ७.२०३.७६ ॥
Nachdem er das Om zum Treibstachel und Brahmā zum Wagenlenker gemacht hatte; nachdem er den Bogen Gāṇḍīva zum Mandara und die Sehne zu Vāsuki gemacht hatte.
7.203.77
विष्णुं शरोत्तमं कृत्वा शल्यमग्निं तथैव च ।
वायुं कृत्वाऽथ वाजाभ्यां पुङ्खे वैवस्वतं यमम् ॥ ७.२०३.७७ ॥
Nachdem er Viṣṇu zum besten Pfeil und die Spitze zu Agni gemacht hatte; nachdem er Vāyu zu den Federn gemacht hatte und in der Kerbe Yama, den Sohn des Vivasvat.
7.203.78
विद्युत्कृत्वाऽथ निश्राणं मेरुं कृत्वाऽथ वै ध्वजम् ।
आरुह्य स रथं दिव्यं सर्वदेवमयं शिवः ॥ ७.२०३.७८ ॥
Nachdem er den Blitz zum Wetzstein und den Meru zur Standarte gemacht hatte; dann bestieg Śiva jenen göttlichen Wagen, der aus allen Göttern bestand.
7.203.79
त्रिपुरस्य वधार्थाय स्थाणुः प्रहरतां वरः ।
असुराणामन्तकरः श्रीमानतुलविक्रमः ॥ ७.२०३.७९ ॥
Zur Vernichtung von Tripura: Sthāṇu, der Beste unter den Schlagenden, der Vollender der Asuras, glanzvoll, von unvergleichlicher Tapferkeit.
7.203.80
स्तूयमानः सुरैः पार्थ ऋषिभिश्च तपोधनैः ।
स्थानं माहेश्वरं कृत्वा दिव्यमप्रतिमं प्रभुः।
अतिष्ठत्स्थाणुभूतः स सहस्रं परिवत्सरान् ॥ ७.२०३.८० ॥
Von den Göttern und den Weisen, deren Reichtum die Askese ist, gepriesen, o Pārtha, schuf der Herr einen göttlichen, unvergleichlichen Ort des Maheśvara und stand dort als unbewegliches Sthāṇu tausend Jahre lang.
7.203.81
यदा त्रीणि समेतानि अन्तरिक्षे पुराणि च ।
त्रिपर्वणा त्रिशल्येन तदा तानि बिभेद सः ॥ ७.२०३.८१ ॥
Als die drei Städte am Himmel vereint waren, durchbohrte er sie mit einem dreiknotigen, dreispitzigen Pfeil.
7.203.82
पुराणि न च तं शेकुर्दानवाः प्रतिवीक्षितुम् ।
शरं कालाग्निसंयुक्तं विष्णुसोमसमायुतम् ॥ ७.२०३.८२ ॥
Die Dānavas vermochten nicht einmal, die Städte oder ihn genau anzusehen; der Pfeil war mit dem Feuer der Zeit verbunden und mit Viṣṇu und Soma vereint.
7.203.83
पुराणि दग्धवन्तं तं देवी याता प्रवीक्षितुम् ।
देव्याः स्वयंवरे वृत्तं शृणुष्वान्यद्धनञ्जय ॥ ७.२०३.८३ ॥
Die Göttin ging hin, um jenen zu betrachten, der die Städte verbrannt hatte. Höre, o Dhanañjaya, eine andere Begebenheit aus dem Svayaṃvara der Göttin.
7.203.84
बालमङ्कगतं कृत्वा स्वयं पञ्चशिखं पुनः ।
उमा जिज्ञासमाना वै कोयमित्यब्रवीत्सुरान् ॥ ७.२०३.८४ ॥
Umā, die das fünfschöpfige Kind selbst auf ihren Schoß gelegt hatte, fragte aus Wissbegier die Götter: »Wer ist dieser?«
7.203.85
असूयतश्च शक्रस्य वज्रेण प्रहरिष्यतः ।
बाहुं सवज्रं तं तस्य क्रुद्धस्यास्तम्भयत्प्रभुः।
प्रहस्य भगवांस्तूर्णं सर्वलोकेश्वरो विभुः ॥ ७.२०३.८५ ॥
Als Indra, neidisch, mit dem Donnerkeil zuschlagen wollte, lachte der Herr — Herr aller Welten, allgegenwärtig — und lähmte sogleich den Arm des Zornigen samt dem Donnerkeil.
7.203.86
ततः स स्तम्भितभुजः शक्रो देवगणैर्वृतः ।
जगाम ससुरस्तूर्णं ब्रह्माणं प्रभुमव्ययम् ॥ ७.२०३.८६ ॥
Da ging Indra mit gelähmtem Arm, umringt von den Scharen der Götter, eilends mit den Göttern zu dem unvergänglichen Herrn Brahmā.
7.203.87
ते तं प्रणम्य शिरसा प्रोचुः प्राञ्जलयस्तदा ॥ ७.२०३.८७ ॥
Da verneigten sie sich vor ihm mit dem Haupt und sprachen mit gefalteten Händen.
7.203.88
किमप्यङ्कगतं ब्रह्मन्पार्वत्या भूतमद्भुतम् ।
बालरूपधरं दृष्ट्वा नास्माभिरभिलक्षितः ॥ ७.२०३.८८ ॥
O Brahmā, wir sahen ein wundersames Wesen in Kindesgestalt auf dem Schoß Pārvatīs sitzen, doch wir konnten es nicht erkennen.
7.203.89
तस्मात्त्वां प्रष्टुमिच्छामो निर्जिता येन वै वयम् ।
अयुध्यता हि बालेन लीलया सपुरंदराः ॥ ७.२०३.८९ ॥
Darum möchten wir dich fragen, wer uns zusammen mit Indra besiegt hat: das Kind, das nicht einmal kämpfte, sondern uns im Spiel überwand.
7.203.90
तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा ब्रह्मविदां वरः ।
ध्यात्वा स शंभुं भगवान्बालं चामिततेजसम्।
उवाच भगवान्ब्रह्मा शक्रादींश्च सुरोत्तमान् ॥ ७.२०३.९० ॥
Als Brahmā, der Beste unter den Kennern Brahmans, ihre Worte gehört hatte, meditierte er über Śambhu und das Kind von grenzenloser Strahlkraft und sprach zu Indra und den anderen besten Göttern.
7.203.91
चराचरस्य जगतः प्रभुः स भगवान्हरः ।
तस्मात्परतरं नान्यत्किञ्चिदस्ति महेश्वरात् ॥ ७.२०३.९१ ॥
Der erhabene Hara, Herr der Welt der beweglichen und unbeweglichen Wesen, ist der Höchste; nichts ist höher als Maheśvara.
7.203.92
यो दृष्टो ह्युमया सार्धं युष्माभिरमितद्युतिः ।
स पार्वत्याः कृते शर्वः कृतवान्बालरूपताम् ॥ ७.२०३.९२ ॥
Der von unermesslicher Strahlkraft, den ihr mit Umā saht, dieser Śarva nahm um Pārvatīs willen die Gestalt eines Kindes an.
7.203.93
ते मया सहिता यूयं प्रापद्यध्वं तमेव हि ।
स एष भगवान्देवः सर्वलोकेश्वरः प्रभुः ॥ ७.२०३.९३ ॥
Ihr alle, zusammen mit mir, sucht Zuflucht bei ihm allein. Dieser erhabene Gott ist der Herr aller Welten, der Herrscher.
7.203.94
न सम्बबुधिरे चैनं देवास्तं भुवनेश्वरम् ।
सप्रजापतयः सर्वे बालार्कसदृशप्रभम् ॥ ७.२०३.९४ ॥
Die Götter erkannten jenen Herrn der Welten nicht; zusammen mit den Prajāpatis sahen sie ihn alle strahlend wie die aufgehende Sonne.
7.203.95
अथाभ्येत्य ततो ब्रह्मा दृष्ट्वा स च महेश्वरम् ।
अयं श्रेष्ठ इति ज्ञात्वा ववन्दे तं पितामहः ॥ ७.२०३.९५ ॥
Dann trat Brahmā heran und sah Maheśvara; in dem Wissen, dass dieser der Höchste ist, verneigte sich der Urahn vor ihm.
7.203.96
ब्रह्मोवाच ।
त्वं यज्ञो भुनस्यास्य त्वं गतिस्त्वं परायणम्।
त्वं भवस्त्वं महादेवस्त्वं धाम परमं पदम् ॥ ७.२०३.९६ ॥
Du bist das Opfer dieser Welt; du bist das Ziel, du die höchste Zuflucht. Du bist Bhava, du bist Mahādeva; du bist die höchste Wohnstätte und der höchste Zustand.
7.203.97
त्वया सर्वमिदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ७.२०३.९७ ॥
Von dir ist diese ganze Welt durchdrungen, das Unbewegliche und das Bewegliche.
7.203.98
भगवन्भूतभव्येश लोकनाथ जगत्पते ।
प्रसादं कुरु शक्रस्य त्वया क्रोधार्दितस्य वै ॥ ७.२०३.९८ ॥
O Erhabener, Herr des Seienden und des Künftigen, Herr der Welten, Herr des Alls, erweise Gnade dem Śakra, gequält von deinem Zorn.
7.203.99
पद्मयोनिवचः श्रुत्वा ततः प्रीतो महेश्वरः ।
प्रसादाभिमुखो भूत्वा अट्टहासमथाकरोत् ॥ ७.२०३.९९ ॥
Als der große Herr die Worte des Lotusgeborenen hörte, wurde er erfreut, wandte sich der Gnade zu und brach in lautes Lachen aus.
7.203.100
ततः प्रसादयामासुरुमां रुद्रं च ते सुराः ।
अभवच्च पुनर्बाहुर्यथाप्रकृति वज्रिणः ॥ ७.२०३.१०० ॥
Dann besänftigten die Götter Umā und Rudra, und der Arm des Donnerkeilträgers wurde wieder, wie er vorher war.
7.203.101
तेषां प्रसन्नो भगवान्सपत्नीको वृषध्वजः ।
देवानां त्रिदशश्रेष्ठो दक्षयज्ञविनाशनः ॥ ७.२०३.१०१ ॥
Der erhabene Herr Vṛṣadhvaja, der Stierbannerträger, mit seiner Gemahlin, ihnen gewogen, der Beste der dreißig Götter, Vernichter des Opfers des Dakṣa.
7.203.102
स वै रुद्रः स च शिवः सोऽग्निः सर्वश्च सर्ववित् ।
स चेन्द्रश्चैव वायुश्च सोऽश्विनौ च स विद्युतः ॥ ७.२०३.१०२ ॥
Er ist Rudra, er ist Śiva, er ist das Feuer, er ist das All und der Allwissende; er ist Indra, er ist der Wind, er sind die beiden Aśvins, und er ist der Blitz.
7.203.103
स भवः स च पर्जन्यो महादेवः सनातनः ।
स चन्द्रमाः स चेशानः स सूर्यो वरुणश्च सः ॥ ७.२०३.१०३ ॥
Er ist Bhava, er ist Parjanya, der ewige Mahādeva. Er ist der Mond, er ist Īśāna; er ist die Sonne und auch Varuṇa.
7.203.104
स कालः सोऽन्तको मृत्युः स यमो रात्र्यहानि तु ।
मासार्धमासा ऋतवः सन्ध्ये संवत्सरश्च सः ॥ ७.२०३.१०४ ॥
Er ist die Zeit, er ist der Beender, er ist der Tod; er ist Yama, und die Nächte und Tage sind er. Die Monate und Halbmonate, die Jahreszeiten, die Dämmerungen und das Jahr sind ebenfalls er.
7.203.105
धाता च स विधाता च विश्वात्मा विश्वकर्मकृत् ।
सर्वामां देवतानां च धारयत्यवपुर्वपुः ॥ ७.२०३.१०५ ॥
Er ist der Schöpfer und der Ordner, die Seele des Alls, der Urheber aller Werke. Er trägt alle Götter; obwohl körperlos, nimmt er einen Leib an.
7.203.106
सर्वदेवैः स्तुतो देवः सैकधा बहुधा च सः ।
शतधा सहस्रधा चैव भूयः शतसहस्रधाः ॥ ७.२०३.१०६ ॥
Dieser Gott, von allen Göttern gepriesen, ist einfach und auch vielfach. In hundert, in tausend und wieder in hunderttausend Gestalten ist er derselbe.
7.203.107
द्वे तनू तस्य देवस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः ।
घोरा चान्या शिवा चान्या ते तनू बहुधा पुनः ॥ ७.२०३.१०७ ॥
Die Brahmanen, die den Veda kennen, wissen, dass dieser Gott zwei Leiber hat: einen schrecklichen und einen gütigen. Diese beiden Leiber nehmen wiederum viele Gestalten an.
7.203.108
घोरा तु यातुधानस्य सोऽग्निर्विष्णुः स भास्करः ।
सौम्यातु पुनरेवास्य आपो ज्योतींषि चन्द्रमाः ॥ ७.२०३.१०८ ॥
Die schreckliche Gestalt gehört den Dämonen: er ist Agni, er ist Viṣṇu, er ist die Sonne. Die milde Gestalt ist wiederum seine: die Wasser, die Lichter und der Mond sind er.
7.203.109
वेदाः साङ्गोपनिषदः पुराणाध्यात्मनिश्चयाः ।
यदत्र परमं गुह्यं स वै देवो महेश्वरः
ईदृशश्च महादेवो भूयांश्च भगवानजः। ॥ ७.२०३.१०९ ॥
Die Veden mit ihren Gliedern und Upaniṣaden, die Purāṇas und die festen Erkenntnisse vom Selbst – was hier das höchste Geheimnis ist, das ist jener Gott, der große Herr Maheśvara. Ein solcher großer Gott ist noch größer, der gesegnete Ungeborene.
7.203.110
न हि सर्वे मया शक्या वक्तुं भगवतो गुणाः ।
अपि वर्षसहस्रेण सततं पाण्डुनन्दन।
सर्वैर्ग्रहैर्गृहीतान्वै सर्वपापसमन्वितान् ॥ ७.२०३.११० ॥
O Sohn Pāṇḍus, alle Eigenschaften des gesegneten Herrn kann ich nicht aufzählen, nicht einmal in tausend Jahren ununterbrochenen Sprechens. Jene, die von allen Planetenkräften ergriffen und mit allen Sünden behaftet sind—
7.203.112
स मोचयति सुप्रीतः शरण्यः शरणागतान् ।
आयुरारोग्यमैश्वर्यं वित्तं कामांश्च पुष्कलान् ॥ ७.२०३.११२ ॥
Jener Zufluchtsort, hocherfreut, befreit die Schutzsuchenden; er gewährt langes Leben, Gesundheit, Macht, Reichtum und reichliche Wünsche.
7.203.113
स ददाति मनुष्येभ्यः स चैवाक्षिपते पुनः ।
सेन्द्रादिषु च देवेषु तस्य चैश्वर्यमुच्यते ॥ ७.२०३.११३ ॥
Er gibt den Menschen, und er nimmt auch wieder fort; und unter den Göttern, Indra und den anderen, wird seine Herrschaft verkündet.
7.203.114
स चैव वेत्ति लोकेषु मनुष्याणां शुभाशुभे ।
ऐश्वर्याच्चैव कामानामीश्वरश्च स उच्यते ॥ ७.२०३.११४ ॥
Er allein kennt in den Welten das Gute und Böse der Menschen; und durch seine Herrschaft wird er Herr der Wünsche genannt.
7.203.115
महेश्वरश्च महतां भूतानामीश्वरश्च सः ।
बहुभिर्बहुधा रूपैर्विश्वं व्याप्नोति वै जगत् ॥ ७.२०३.११५ ॥
Er ist Maheśvara, der Herr der Großen und aller Wesen; in vielen Gestalten und auf vielerlei Weise durchdringt er wahrhaft das Weltall und die Welt.
7.203.116
तस्य देवस्य यद्वक्त्रं समुद्रे तदधिष्ठितम् ।
वडवामुखेति विख्यातं पिबत्तोयमयं हविः ॥ ७.२०३.११६ ॥
Jener Mund des Gottes, der im Ozean weilt, ist als Vaḍavāmukha berühmt; er trinkt die aus Wasser bestehende Opfergabe.
7.203.117
एष चैव श्मशानेषु देवो वसति नित्यशः ।
यजन्त्येनं जनास्तत्र वीरस्थान इतीश्वरम् ॥ ७.२०३.११७ ॥
Dieser Gott wohnt ständig auch auf den Verbrennungsplätzen; dort verehren die Menschen diesen Herrn unter dem Namen Vīrasthāna.
7.203.118
अस्य दीप्तानि रूपाणि घोराणि च बहूनि च ।
लोके यान्यस्य पूज्यन्ते मनुष्याः प्रवदन्ति च ॥ ७.२०३.११८ ॥
Seine Gestalten sind zahlreich, strahlend und furchtbar; jene, die die Menschen in der Welt verehren und von denen sie sprechen.
7.203.119
नामधेयानि लोकेषु बहून्यस्य यथार्थवत् ।
निरुच्यन्ते महत्त्वाच्च विभुत्वात्कर्मणस्तथा ॥ ७.२०३.११९ ॥
In den Welten sind seine Namen zahlreich, und sie werden zu Recht erklärt, wegen seiner Größe und der Allgegenwart seines Wirkens.
7.203.120
वेदे चास्य समाम्नातं शतरुद्रियमुत्तमम् ।
नाम्ना चानन्तरुद्रेति ह्युपस्थानं महात्मनः ॥ ७.२०३.१२० ॥
Im Veda ist sein erhabenes Śatarudrīya überliefert; und dem Namen nach heißt der Lobgesang an den Großmütigen Anantarudra.
7.203.121
स कामानां प्रभुर्देवो ये दिव्या ये च मानुषाः ।
स विभुः स प्रभुर्देवोविश्वं व्याप्नोति वै महत् ॥ ७.२०३.१२१ ॥
Dieser Gott ist der Herr der Wünsche, der göttlichen wie der menschlichen Wesen; dieser allgegenwärtige Herr, der Gott, durchdringt in der Tat dieses große Weltall.
7.203.122
ज्येष्ठं भूतं वदन्त्येनं ब्राह्मणा मनुयस्तथा ।
प्रथमो ह्येष देवानां मुखादस्यानलोऽभवत् ॥ ७.२०३.१२२ ॥
Die Brahmanen und die Weisen des Manu nennen ihn das älteste der Wesen. Er ist der Erste unter den Göttern; aus seinem Mund entstand das Feuer.
7.203.123
सर्वथा यत्पशून्पाति तैश्च यद्रमते पुनः ।
तेषामधिपतिर्यच्च तस्मात्पशुपतिः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२३ ॥
Weil er die Geschöpfe in jeder Weise beschützt, sich wiederum an ihnen erfreut und ihr Herr ist, wird er als Paśupati, Herr der Geschöpfe, erinnert.
7.203.124
दिव्यं च ब्रह्मचर्येण लिङ्गमस्य यथास्थितम् ।
महयत्येष लोकांश्च महेश्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२४ ॥
Durch seine Keuschheit bleibt sein göttliches Zeichen, wie es festgelegt ist, bestehen. Er ehrt die Welten, und so wird er als Maheśvara, der große Herr, erinnert.
7.203.125
ऋषयश्चैव देवाश्च गन्धर्वाप्यरसस्तथा ।
लिङ्गमस्यार्चयन्ति स्म तच्चाप्यूर्ध्वं समास्थितम् ॥ ७.२०३.१२५ ॥
Die Weisen, Götter, Gandharvas und Apsaras verehrten ebenfalls sein Zeichen, und dieses Zeichen steht aufwärts gerichtet.
7.203.126
पूज्यमाने ततस्तस्मिन्मोदते स महेश्वरः ।
सुखी प्रीतश्च भवति प्रहृष्टश्चैव शङ्करः ॥ ७.२०३.१२६ ॥
Wenn dieses Zeichen verehrt wird, freut sich Maheśvara; jener Śaṅkara wird glücklich, zufrieden und entzückt.
7.203.127
यदस्य बहुधा रूपं भूतभव्यभवस्थितम् ।
स्थावरं जङ्गमं चैव बहुरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२७ ॥
Seine vielfältigen Gestalten, gegründet in Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart, sind sowohl das Unbewegliche als auch das Bewegliche; darum wird er als Bahurūpa, der Vielgestaltige, erinnert.
7.203.128
एकाक्षो जाज्वलन्नास्ते सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
क्रोधाद्यश्चाविशल्लोकांस्तस्मात्सर्व इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१२८ ॥
Er ist einäugig, dort strahlend weilend, oder voller Augen nach allen Seiten. Weil er in Zorn in die Welten eintrat, wird er daher als Sarva erinnert.
7.203.129
धूम्ररूपं च यत्तस्य धूर्जटिस्तेन चोच्यते ।
विश्वे देवाश्च यत्तस्मिन्विश्वरूपस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१२९ ॥
Wegen seiner Rauchgestalt wird er Dhūrjaṭi genannt, und weil die Viśve Devas in ihm sind, wird er als Viśvarūpa erinnert.
7.203.130
तिस्रो देवीर्यदा चैव भजते भुवनेश्वरः ।
द्यामपः पृथिवीं चैव त्र्यम्बकश्च ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३० ॥
Wenn der Herr der Welten die drei Göttinnen—Himmel, Wasser und Erde—in sich aufnimmt, wird er als Tryambaka, der Dreiäugige, erinnert.
7.203.131
समेधयति यन्नित्यं सर्वार्थान्सर्वकर्मसु ।
शिवमिच्छन्मनुष्याणां तस्मादेष शिवः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३१ ॥
Er, der stets alle Ziele in allen Handlungen gedeihen lässt und das Wohl der Menschen wünscht—darum wird er als Śiva, der Heilvolle, erinnert.
7.203.132
सहस्राक्षोऽयुताक्षो वा सर्वतोक्षिमयोऽपि वा ।
यच्च विश्वं महत्पाति महादेवस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३२ ॥
Er hat tausend Augen, zehntausend Augen oder ist voller Augen nach allen Seiten; und weil er dieses große Weltall beschützt, wird er als Mahādeva erinnert.
7.203.133
महत्पूर्वं स्थितो यच्च प्राणोत्पत्तिस्थितश्च यत् ।
स्थितलिङ्गश्च यन्नित्यं तस्मात्स्थाणुरिति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३३ ॥
Er, der vor dem großen Prinzip steht, im Ursprung und Erhalt des Lebens weilt und dessen Zeichen stets fest ist—darum wird er als Sthāṇu, der Feste, erinnert.
7.203.134
सूर्याचन्द्रमसोर्लोके प्रकाशन्ते रुचश्च याः ।
ताः केशसंज्ञितास्त्र्यक्षे व्योमकेशस्ततः स्मृतः ॥ ७.२०३.१३४ ॥
Die Strahlen, die in der Welt von Sonne und Mond leuchten, heißen »Haar«; daher wird der Dreiäugige als Vyomakeśa, »Himmelshaar«, erinnert.
7.203.135
भूतं भव्यं भविष्यं च सर्वं जगदशेषतः ।
भव एव ततो यस्माद्भूतभव्यभवोद्भवः ॥ ७.२०३.१३५ ॥
Vergangenheit, Zukunft und das, was sein wird – die ganze Welt ohne Rest ist in Wahrheit Bhava; daher heißt er Ursprung von Vergangenem, Künftigem und Sein.
7.203.136
कपिः श्रेष्ठ इति प्रोक्तो धर्मश्च वृष उच्यते ।
स देवदेवो भगवान्कीर्त्यतेऽतो वृषाकपिः ॥ ७.२०३.१३६ ॥
»Kapi« heißt der Beste, und das Dharma wird »vṛṣa«, der Stier, genannt; jener Gott der Götter, der erhabene Herr, wird gepriesen – daher ist er Vṛṣākapi.
7.203.137
ब्रह्माणमिन्द्रं वरुणं यमं धनदमेव च ।
निगृह्य हरते यस्मात्तस्माद्वर इति स्मृतः ॥ ७.२०३.१३७ ॥
Nachdem er Brahmā, Indra, Varuṇa, Yama und Dhanada, den Gabenspender, bezwungen hat, entführt er sie; daher wird er als Vara erinnert.
7.203.138
निमीलिताभ्यां नेत्राभ्यां बलाद्देवो महेश्वरः ।
ललाटे नेत्रमसृजत्तेन त्र्यक्षः स उच्यते ॥ ७.२०३.१३८ ॥
Der Gott Maheśvara schloss gewaltsam seine beiden Augen und erschuf ein Auge auf seiner Stirn; daher heißt er der Dreiäugige, Tryakṣa.
7.203.139
विषमस्थः शरीरेषु समश्च प्राणिनामिह ।
स वायुर्विषमस्थेषु प्राणोऽपानः शरीरिषु ॥ ७.२०३.१३९ ॥
Hier, in den Körpern der Lebewesen, ist der Wind zugleich ungleich und gleich; jener Wind, der bei den verkörperten Wesen in ungleichen Zuständen wohnt, ist Prāṇa und Apāna.
7.203.140
पूजयेद्विग्रहं यस्तु लिङ्गं चापि महात्मनः ।
लिङ्गं पूजयिता नित्यं महतीं श्रियमश्नुते ॥ ७.२०३.१४० ॥
Wer das Bildnis und das Liṅga des Großherzigen verehrt, wer das Liṅga stets verehrt, erlangt große Glückseligkeit.
7.203.141
ऊरुभ्यामर्धमाग्नेयं सोमोऽर्धं च शिवा तनुः ।
आत्मनोऽर्धं तथा चाग्निः सोमोर्धं पुनरुच्यते ॥ ७.२०३.१४१ ॥
Durch die beiden Schenkel gehört die Hälfte dem Feuer und die Hälfte Soma; ebenso ist der segensreiche Leib Śivas. Die Hälfte seines eigenen Selbst ist Feuer, und die Hälfte Somas wird wieder genannt.
7.203.142
तैजसी महती दीप्ता देवेभ्योऽस्य शिवा तनुः ।
भास्वती मानुषेष्वस्य तनुर्घोराऽग्निरुच्यते ॥ ७.२०३.१४२ ॥
Für die Götter ist sein segensreicher Leib strahlend, groß und lodernd; unter den Menschen ist sein Leib leuchtend; sein grimmiger Leib heißt Feuer.
7.203.143
ब्रह्मचर्यं चरत्येष शिवा याऽस्य तनुस्तया ।
याऽस्य घोरतरा मूर्तिः सर्वानत्ति तयेश्वरः ॥ ७.२०३.१४३ ॥
Er übt die Keuschheitsdisziplin durch jenen seinen segensreichen Leib; und durch seine schrecklichste Gestalt verschlingt der Herr alle.
7.203.144
यन्निर्दहति यत्तीक्ष्णो यदुग्रो यत्प्रतापवान् ।
मांसशोणितमज्जादो यत्ततो रुद्र उच्यते ॥ ७.२०३.१४४ ॥
Weil er gänzlich verbrennt, weil er scharf, grimmig und mächtig ist, weil er Fleisch, Blut und Mark verzehrt, darum wird er Rudra genannt.
7.203.145
एष देवो महादेवो योऽसौ पार्थ तवाग्रतः ।
सङ्ग्रामे शास्त्रवान्निघ्नंस्त्वया दृष्टः पिनाकधृत ॥ ७.२०३.१४५ ॥
Dieser Gott ist Mahādeva, den du, Sohn der Pṛthā, vor dir im Kampf sahst, wie er mit Waffen niederstreckte, der Träger des Pināka-Bogens.
7.203.146
सिन्धुराजवधार्थाय प्रतिज्ञाते त्वयाऽनघ ।
कृष्णेन दर्शितः स्वप्ने यस्तु शैलेन्द्रमूर्धनि ॥ ७.२०३.१४६ ॥
O Makelloser, als du gelobtest, den König von Sindhu zu töten, zeigte dir Kṛṣṇa im Traum jenen, der auf dem Gipfel des Bergherrn stand.
7.203.147
एष वै भगवान्देवः सङ्ग्रामे याति तेऽग्रतः ।
येन दत्तानि तेऽस्त्राणि यैस्त्वया दानवा हताः ॥ ७.२०३.१४७ ॥
Dieser gesegnete Gott ist es, der dir in der Schlacht vorangeht; durch ihn wurden dir die Waffen gegeben, mit denen du die Dānavas erschlagen hast.
7.203.148
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं वेदैश्च सम्मितम् ।
देवदेवस्य ते पार्थ व्याख्यातं शतरुद्रियम्। ॥ ७.२०३.१४८ ॥
O Sohn der Pṛthā, dieses Śatarudrīya des Gottes der Götter, glückbringend, ruhmvoll, lebensverlängernd, verdienstvoll und den Veden gemäß, ist dir erklärt worden.
7.203.149
सर्वार्थसाधनं पुण्यं सर्वकिल्बिषनाशनम् ।
सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखभयापहम् ॥ ७.२०३.१४९ ॥
Es erfüllt alle Ziele, ist verdienstvoll, vernichtet alle Sünden, besänftigt alle Übel und nimmt alles Leid und alle Furcht hinweg.
7.203.150
चतुर्विधमिदं स्तोत्रं यः शृणोति नरः सदा ।
विजित्य शत्रून्सर्वान्स रुद्रलोके महीयते ॥ ७.२०३.१५० ॥
Der Mensch, der dieses vierfältige Lobgedicht stets hört, wird, nachdem er alle Feinde besiegt hat, in der Welt Rudras geehrt.
7.203.151
चरितं महात्मनो नित्यं साङ्ग्रामिकमिदं स्मृतम् ।
पठन्वै शतरुद्रीयं शृण्वंश्च सततोत्थितः ॥ ७.२०३.१५१ ॥
Diese Tat des Großherzigen wird stets als kriegerisch überliefert; wer das Śatarudrīya rezitiert und es hört, sich unablässig erhebend.
7.203.152
भक्तो विश्वेश्वरं देवं मानुषेषु च यः सदा ।
वरान्कामान्स लभते प्रसन्ने त्र्यम्बके नरः ॥ ७.२०३.१५२ ॥
Der Mensch, der unter den Menschen stets dem Gott Viśveśvara ergeben ist, erlangt Gaben und Wünsche, wenn der Dreiäugige ihm gnädig gesinnt ist.
7.203.153
गच्छ युध्यस्व कौन्तेय न तवास्ति पराजयः ।
गस्य मन्त्री च गोप्ता च पार्श्वस्थो हि जनार्दनः ॥ ७.२०३.१५३ ॥
Geh, Sohn der Kuntī, und kämpfe; für dich gibt es keine Niederlage, denn Janārdana, Berater und Beschützer, steht an deiner Seite.
7.203.154
एवमुक्त्वाऽर्जुनं सङ्ख्ये पराशरसुतस्तदा ।
जगाम भरतश्रेष्ठ यथागतमरिन्दम ॥ ७.२०३.१५४ ॥
Nachdem er so im Kampf zu Arjuna gesprochen hatte, zog der Sohn Parāśaras dann auf dem Weg, auf dem er gekommen war, davon, o Bester der Bharatas, o Bezwinger der Feinde.
7.203.155
एतदाख्याय वै सूतो राज्ञः सर्वं तु सञ्जयः ।
प्रयातः शिबिरायैव द्रष्टुं कर्णस्य वैशसम् ॥ ७.२०३.१५५ ॥
Nachdem Sañjaya dem König all dies berichtet hatte, brach der Wagenlenker zum Lager auf, um das Gemetzel an Karṇa zu sehen.
7.203.156
युद्धं कृत्वा महद्धोरं पञ्चाहानि महाबलः ।
ब्राह्मणो निहतो राजन्ब्रह्मलोकमवाप्तवान् ॥ ७.२०३.१५६ ॥
Nachdem er fünf Tage lang einen großen und schrecklichen Kampf geführt hatte, o König, wurde jener mächtige Brahmane erschlagen und erlangte die Welt Brahmās.
7.203.157
स्वधीते यत्फलं वेदे तदस्मिन्नपि पर्वणि ।
क्षत्रियाणामभीरूणां युक्तमत्र महद्यशः ॥ ७.२०३.१५७ ॥
Die Frucht, die man aus dem guten Studium des Veda erhält, ist auch in diesem Parva; für furchtlose Kṣatriyas ist hier großer Ruhm angemessen.
7.203.158
य इदं पठते पर्व शृणुयाद्वाऽपि नित्यशः ।
स मुच्यते महापापैः कृतैर्घोरैश्च कर्मभिः ॥ ७.२०३.१५८ ॥
Wer dieses Parva ständig rezitiert oder hört, wird von den großen Sünden und den schrecklichen Taten befreit, die er begangen hat.
7.203.159
यज्ञावाप्तिर्ब्राह्मणस्येह नित्यं ।
घोरे युद्धे क्षत्रियाणां यशश्च।
शेषौ वर्णौ काममिष्टं लभेते ।
पुत्रान्पौत्रान्नित्यमिष्टांस्तथैव ॥ ७.२०३.१५९ ॥
Hier erlangt der Brahmane stets die Frucht des Opfers, und im schrecklichen Kampf erlangen die Kṣatriyas Ruhm. Die übrigen Stände erlangen die Wünsche, die sie hegen, und ebenso erlangen sie stets geliebte Söhne und Enkel.