Mahābhārata · Adhyāya 7.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.71.1
पुण्यमाख्यानमायुष्यं श्रुत्वा षोडशराजकम् ।
अव्याहरन्नरपतिस्तूष्णीमासीत्स सृञ्जयः ॥ ७.७१.१ ॥
Habiendo escuchado este sagrado relato de los dieciséis reyes, que concede longevidad, el rey Sṛñjaya permaneció en silencio sin hablar.
7.71.2
तमब्रवीत्तदा दीनं नारदो भगवानृषिः ।
कच्चिन्मया व्याहृतं यद्धृदये तत्स्थितं तव ॥ ७.७१.२ ॥
Entonces el venerable sabio Nārada dijo a aquel rey abatido: "¿Ha quedado grabado en tu corazón lo que yo te dije?"
7.71.3
आहोस्विदन्ततो नष्टं श्राद्धं शूद्रीपताविव ।
स एवमुक्तः प्रत्याह प्राञ्जलिः सृञ्जयस्तदा ॥ ७.७१.३ ॥
¿O acaso el rito fúnebre se ha perdido al final, como una ofrenda de un śūdra?" Así interpelado, Sṛñjaya respondió con las manos juntas.
7.71.4
पुत्रशोकापहं श्रुत्वा धन्यमाख्यानमुत्तमम् ।
राजर्षीणां पुराणानां यज्वनां दक्षिणावताम् ॥ ७.७१.४ ॥
Habiendo escuchado este relato bendito y supremo que disipa el dolor por los hijos, sobre los antiguos reyes sabios que realizaron sacrificios y dieron la dakṣiṇā...
7.71.5
विस्मयेन हृते शोके तमसीवार्कतेजसा ।
विपाप्माऽस्म्यव्यथोपेतो ब्रूहि किं करवाण्यहम् ॥ ७.७१.५ ॥
Por el asombro, el dolor fue arrebatado como la oscuridad por el brillo del sol. Estoy libre de pecado y exento de angustia; dime, ¿qué debo hacer?
7.71.6
दिष्ट्यापहतशोकस्त्वं वृणीष्वेह यदिच्छसि ।
तत्ते सम्पत्स्यते सर्वं न मृषावादिनो वयम् ॥ ७.७१.६ ॥
Por fortuna tu dolor ha sido apartado; aquí, elige el don que desees. Todo se cumplirá para ti, porque nosotros no decimos falsedades.
7.71.7
पावितोऽहमनेनैव प्रसन्नो यद्भवान्मम् ।
प्रसन्नो यस्य भगवान्न तस्यास्तीह दुर्लभम् ॥ ७.७१.७ ॥
Por esto mismo me he purificado, pues vos estáis complacido conmigo. Para aquel con quien el bienaventurado Señor está complacido, nada aquí es difícil de obtener.
7.71.8
पुनर्ददामि ते पुत्रं दस्युभिर्निहतं वृथा ।
उद्धृत्य नरकात्कष्टात्पशुवत्प्रोक्षितं यथा ॥ ७.७१.८ ॥
Te devolveré de nuevo a tu hijo, muerto en vano por los bandidos, como un animal sacado del doloroso infierno y rociado con agua sagrada.
7.71.9
प्रादुरासीत्ततः पुत्रः सृञ्जयस्याद्भुतप्रभः ।
प्रसन्नेनर्षिणा दत्तः कुबेरतनयोपमः ॥ ७.७१.९ ॥
Entonces apareció el hijo de Sṛñjaya, de esplendor maravilloso, entregado por el sabio complacido, semejante al hijo de Kubera.
7.71.10
ततः सङ्गम्य पुत्रेण प्रीतिमानभवन्नृपः ।
ईजे च क्रतुभिः पुण्यैः समाप्तवरदक्षिणैः ॥ ७.७१.१० ॥
Entonces, al encontrarse con su hijo, el rey se llenó de alegría y ofreció sacrificios meritorios con dones y honorarios completos.
7.71.11
अकृतार्थश्च भीतश्च न च सन्नाहकोविदः ।
अयज्वाचानपत्यश्च ततोऽसौ जीवितः पुनः ॥ ७.७१.११ ॥
Antes había sido sin éxito y temeroso, ajeno al arte de la armadura, no sacrificador y sin descendencia; después volvió a vivir.
7.71.12
शूरो वीरः कृतार्थश्च प्रमथ्यारीन्सहस्रशः ।
अभिमन्युर्गतः स्वर्गं सङ्ग्रामेऽभिमुखाहतः ॥ ७.७१.१२ ॥
Abhimanyu, valiente y heroico, tras aplastar a miles de enemigos y ser abatido frente a ellos en la batalla, ascendió al cielo, con su propósito cumplido.
7.71.13
ब्रह्मचर्येण याँल्लोकान्प्रजया च श्रुतेन च ।
इष्टैश्च क्रतुभिर्यान्ति तांस्ते पुत्रोऽक्षयान्गतः ॥ ७.७१.१३ ॥
Por la castidad, por la descendencia, por el saber sagrado y por los sacrificios y ritos queridos, los hombres van a aquellos mundos; a esos mundos imperecederos ha ido tu hijo.
7.71.14
विद्वांसः कर्मभिः पुण्यैः स्वर्गमीहन्ति नित्यशः ।
न तु स्वर्गादयं लोकः काम्यते स्वर्गवासिभिः ॥ ७.७१.१४ ॥
Los sabios siempre anhelan el cielo por obras meritorias; pero este mundo no es deseado por los moradores del cielo, más que el cielo mismo.
7.71.15
तस्मात्स्वर्गगतं पुत्रमर्जुनस्य हतं रणे ।
न चेहानयितुं शक्यं किञ्चिदप्राप्यमीहितम् ॥ ७.७१.१५ ॥
Por tanto, el hijo de Arjuna, muerto en batalla y ido al cielo, no puede ser traído aquí de nuevo; pues nada deseado es inalcanzable.
7.71.16
यां योगिनो ध्यानविविक्तदर्शनाः ।
प्रयान्ति यां चोत्तमयज्विनो जनाः।
तपोभिरिद्धैरनुयान्ति यां तथा ।
तामक्षयां ते तनयो गतो गतिम् ॥ ७.७१.१६ ॥
Aquel camino imperecedero al que llegan los yoguis de visión clara por la meditación, al que van los mejores sacrificadores, y que se sigue por austeridades encendidas: ese camino imperecedero ha alcanzado tu hijo.
7.71.17
अन्तात्पुनर्भावगतो विराजते ।
राजेव वीरो ह्यमृतात्मरश्मिभिः।
तामैन्दवीमात्मतनुं द्विजोचितां ।
गतोऽभिमन्युर्न स शोकमर्हति ॥ ७.७१.१७ ॥
Habiendo alcanzado un nuevo estado tras el fin, aquel héroe resplandece como un rey con los rayos de su ser inmortal. Abhimanyu, que ha obtenido aquel cuerpo del alma, lunar y digno de los dos nacidos, no merece la aflicción.
7.71.18
एवं ज्ञात्वा स्थिरो भूत्वा मा शुचो धैर्यमाप्नुहि ।
जीवन्हि पुरुषः शोच्यो न तु स्वर्गगतोऽनघ ॥ ७.७१.१८ ॥
Sabiendo esto, permanece firme; no te aflijas, alcanza la entereza. Oh sin mácula, solo el hombre vivo es digno de lamento, no el que ha ido al cielo.
7.71.19
शोचतो हि महाराज अघमेवाभिवर्धते ।
तस्माच्छोकं परित्यज्य श्रेयसे प्रयतेद्बुधः ॥ ७.७१.१९ ॥
Pues, oh gran rey, el mal del que se aflige solo aumenta. Por tanto, el sabio debe abandonar el dolor y esforzarse por el bien supremo.
7.71.20
प्रहर्षं प्रीतिमानन्दं प्रियमुत्सिक्तचित्तताम् ।
एतदाहुर्बुधाः शौचमशौचं शोक उच्यते ॥ ७.७१.२० ॥
Alegría, gozo, dicha, lo querido y un ánimo exaltado: esto llaman los sabios pureza; el dolor se llama impureza.
7.71.21
एवं विद्वन्समुत्तिष्ठ प्रयतो भव मा शुचः ।
श्रुतस्ते सम्भवो मृत्योस्तपांस्यनुपमानि च ॥ ७.७१.२१ ॥
Así instruido, levántate; sé dueño de ti, no te aflijas. Has oído del origen de la muerte y de austeridades incomparables.
7.71.22
सर्वभूतसमत्वं च ब्रह्मणा चापि चोदितम् ।
सृञ्जयस्य तु पुत्रोऽसौ मृतः सञ्जीवितः श्रुतः ॥ ७.७१.२२ ॥
La ecuanimidad hacia todos los seres también fue enseñada por Brahmā. Y aquel hijo de Sṛñjaya, muerto, se dice que volvió a la vida.
7.71.23
एवं विद्वन्महाराज मा शुचः साधयाम्यहम् ।
एतावदुक्त्वा भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.७१.२३ ॥
Sabiendo esto, oh gran rey, no te aflijas; yo lo haré realidad. Habiendo dicho tanto, el venerable desapareció allí mismo.
7.71.24
वागीशाने भगवति व्यासे व्यभ्रनभःप्रभे ।
गते मतिमतां श्रेष्ठे समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.७१.२४ ॥
Tras consolar a Yudhiṣṭhira, el venerable Vyāsa, señor de la palabra, resplandeciente como un cielo sin nubes, el mejor de los sabios, se marchó y desapareció en aquel mismo lugar.
7.71.25
पूर्वेषां पार्थिवेन्द्राणआं महेन्द्रप्रतिमौजसाम् ।
न्यायाधिगतवित्तानां तां श्रुत्वा यज्ञसम्पदम् ॥ ७.७१.२५ ॥
Habiendo oído de la opulencia de los sacrificios de los antiguos señores de la tierra, iguales en poder a Indra, cuya riqueza fue obtenida con justicia.
7.71.26
सम्पूज्य मनसा विद्वान्विशोकोऽभूद्युधिष्ठिरः ।
पुनश्चाचिन्तयद्दीनः किंस्विद्वक्ष्ये धनञ्जयम् ॥ ७.७१.२६ ॥
Tras honrarlo en su mente, el sabio Yudhiṣṭhira quedó libre de pesar; pero de nuevo, abatido, pensó: «¿Qué le diré a Dhanañjaya?».