மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.71.1
पुण्यमाख्यानमायुष्यं श्रुत्वा षोडशराजकम् ।
अव्याहरन्नरपतिस्तूष्णीमासीत्स सृञ्जयः ॥ ७.७१.१ ॥
புண்ணியமும் ஆயுளை நீட்டிக்கும் பதினாறு அரசர்களின் கதையைக் கேட்டும், அந்த சிருஞ்ஜயன் மன்னன் மௌனமாக அமர்ந்திருந்தான்.
7.71.2
तमब्रवीत्तदा दीनं नारदो भगवानृषिः ।
कच्चिन्मया व्याहृतं यद्धृदये तत्स्थितं तव ॥ ७.७१.२ ॥
அப்போது பகவான் நாரத ரிஷி துயருற்ற அந்த மன்னனிடம் கூறினார்: "நான் சொன்னவை உன் இதயத்தில் நிலைத்திருக்கின்றனவா?"
7.71.3
आहोस्विदन्ततो नष्टं श्राद्धं शूद्रीपताविव ।
स एवमुक्तः प्रत्याह प्राञ्जलिः सृञ्जयस्तदा ॥ ७.७१.३ ॥
அல்லது முடிவில் சூத்திரனின் படையலைப் போல சிராத்தம் அழிந்து போயிற்றோ?" இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது சிருஞ்ஜயன் கைகூப்பி பதிலளித்தான்.
7.71.4
पुत्रशोकापहं श्रुत्वा धन्यमाख्यानमुत्तमम् ।
राजर्षीणां पुराणानां यज्वनां दक्षिणावताम् ॥ ७.७१.४ ॥
மகன் துயரை நீக்கும், மங்களமும் உயர்ந்ததுமான இந்தக் கதையைக் கேட்டு, பழங்கால ராஜரிஷிகளின், யாகம் செய்தவர்களும் தட்சிணை அளித்தவர்களுமான அவர்களின் கதையை...
7.71.5
विस्मयेन हृते शोके तमसीवार्कतेजसा ।
विपाप्माऽस्म्यव्यथोपेतो ब्रूहि किं करवाण्यहम् ॥ ७.७१.५ ॥
ஆச்சரியத்தால் துயர் சூரியனின் ஒளியால் இருள் நீங்குவது போல நீங்கியது. நான் பாவமற்றவனும் துன்பமற்றவனுமாக ஆனேன்; சொல்லுங்கள், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
7.71.6
दिष्ट्यापहतशोकस्त्वं वृणीष्वेह यदिच्छसि ।
तत्ते सम्पत्स्यते सर्वं न मृषावादिनो वयम् ॥ ७.७१.६ ॥
நல்லூழால் உன் துயர் நீங்கிவிட்டது; இங்கு நீ விரும்புவதை வரமாகக் கேள். அது அனைத்தும் உனக்கு நிறைவேறும், ஏனெனில் நாங்கள் பொய் சொல்பவர்கள் அல்ல.
7.71.7
पावितोऽहमनेनैव प्रसन्नो यद्भवान्मम् ।
प्रसन्नो यस्य भगवान्न तस्यास्तीह दुर्लभम् ॥ ७.७१.७ ॥
இதனாலேயே நான் தூய்மையடைந்தேன்; நீர் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தீர். பகவான் யார் மீது மகிழ்கிறாரோ, அவருக்கு இவ்வுலகில் அரியது எதுவுமில்லை.
7.71.8
पुनर्ददामि ते पुत्रं दस्युभिर्निहतं वृथा ।
उद्धृत्य नरकात्कष्टात्पशुवत्प्रोक्षितं यथा ॥ ७.७१.८ ॥
கொள்ளையர்களால் வீணாகக் கொல்லப்பட்ட உன் மகனை மீண்டும் உனக்குத் தருவேன். பலிப்பிராணி துன்பமிகு நரகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டுப் புனித நீர் தெளிக்கப்படுவது போல்.
7.71.9
प्रादुरासीत्ततः पुत्रः सृञ्जयस्याद्भुतप्रभः ।
प्रसन्नेनर्षिणा दत्तः कुबेरतनयोपमः ॥ ७.७१.९ ॥
பின்னர் ஸ்ருஞ்சயனின் மகன் தோன்றினான்; அவன் ஒளி அற்புதமானது. மகிழ்ந்த முனிவரால் அளிக்கப்பட்டவன்; குபேரனின் மகனைப் போன்றவன்.
7.71.10
ततः सङ्गम्य पुत्रेण प्रीतिमानभवन्नृपः ।
ईजे च क्रतुभिः पुण्यैः समाप्तवरदक्षिणैः ॥ ७.७१.१० ॥
பின்னர் மகனைச் சந்தித்து அரசன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். நிறைவான வரங்களும் தட்சிணைகளும் கொண்ட புண்ணிய யாகங்களால் அவன் யாகம் செய்தான்.
7.71.11
अकृतार्थश्च भीतश्च न च सन्नाहकोविदः ।
अयज्वाचानपत्यश्च ततोऽसौ जीवितः पुनः ॥ ७.७१.११ ॥
அவன் முன்பு பயனற்றவனாகவும் அஞ்சுபவனாகவும் இருந்தான்; போர்க்கவசம் அணிவதில் திறமையற்றவனாகவும், யாகம் செய்யாதவனாகவும், மகவில்லாதவனாகவும் இருந்தான்; பின்னர் அவன் மீண்டும் உயிர் பெற்றான்.
7.71.12
शूरो वीरः कृतार्थश्च प्रमथ्यारीन्सहस्रशः ।
अभिमन्युर्गतः स्वर्गं सङ्ग्रामेऽभिमुखाहतः ॥ ७.७१.१२ ॥
வீரனும் துணிவுள்ளவனுமான அபிமன்யு, ஆயிரக்கணக்கான எதிரிகளை நசுக்கி, போரில் முன்னேறி எதிர்கொண்டு தாக்கப்பட்டு, பயனை அடைந்து சொர்க்கம் சென்றான்.
7.71.13
ब्रह्मचर्येण याँल्लोकान्प्रजया च श्रुतेन च ।
इष्टैश्च क्रतुभिर्यान्ति तांस्ते पुत्रोऽक्षयान्गतः ॥ ७.७१.१३ ॥
பிரம்மசரியத்தாலும், சந்ததியாலும், வேதக் கல்வியாலும், இஷ்ட யாகங்களாலும், கிரதுக்களாலும் அடையப்படும் அந்த உலகங்களை உன் மகன் அழியாதவையாக அடைந்துவிட்டான்.
7.71.14
विद्वांसः कर्मभिः पुण्यैः स्वर्गमीहन्ति नित्यशः ।
न तु स्वर्गादयं लोकः काम्यते स्वर्गवासिभिः ॥ ७.७१.१४ ॥
அறிஞர்கள் புண்ணிய கர்மங்களால் எப்போதும் சொர்க்கத்தை விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் சொர்க்கவாசிகள் சொர்க்கத்தை விட இந்த உலகத்தை விரும்புவதில்லை.
7.71.15
तस्मात्स्वर्गगतं पुत्रमर्जुनस्य हतं रणे ।
न चेहानयितुं शक्यं किञ्चिदप्राप्यमीहितम् ॥ ७.७१.१५ ॥
ஆகையால் போரில் கொல்லப்பட்டு சொர்க்கம் சென்ற அர்ஜுனனின் மகனை இங்கே திரும்பக் கொண்டு வருவது முடியாது; விரும்பப்படும் எதுவும் அடைய முடியாததல்ல.
7.71.16
यां योगिनो ध्यानविविक्तदर्शनाः ।
प्रयान्ति यां चोत्तमयज्विनो जनाः।
तपोभिरिद्धैरनुयान्ति यां तथा ।
तामक्षयां ते तनयो गतो गतिम् ॥ ७.७१.१६ ॥
தியானத்தால் தெளிந்த பார்வையுடைய யோகிகள் எந்த கதியை அடைகிறார்களோ, சிறந்த யாகம் செய்பவர்கள் எதை அடைகிறார்களோ, ஒளிர்ந்த தவங்களால் எதைப் பின்தொடர்கிறார்களோ, அந்த அழியாத கதியை உன் மகன் அடைந்துவிட்டான்.
7.71.17
अन्तात्पुनर्भावगतो विराजते ।
राजेव वीरो ह्यमृतात्मरश्मिभिः।
तामैन्दवीमात्मतनुं द्विजोचितां ।
गतोऽभिमन्युर्न स शोकमर्हति ॥ ७.७१.१७ ॥
முடிவுக்குப் பின் மீண்டும் ஒரு நிலையை அடைந்த அந்த வீரன், அமிர்த ஆத்மக் கிரணங்களால் அரசனைப் போல் ஒளிர்கிறான். அந்த சந்திர ஒளி நிறைந்த, துவிஜர்களுக்குத் தகுந்த ஆத்ம உடலை அடைந்த அபிமன்யு துக்கத்திற்கு உரியவன் அல்ல.
7.71.18
एवं ज्ञात्वा स्थिरो भूत्वा मा शुचो धैर्यमाप्नुहि ।
जीवन्हि पुरुषः शोच्यो न तु स्वर्गगतोऽनघ ॥ ७.७१.१८ ॥
இதை அறிந்து உறுதியாக இரு; துயரப்படாதே, துணிவைப் பற்று. ஓ பாவமற்றவனே, உயிருடன் இருப்பவனுக்கே துயரம் உரியது; சொர்க்கம் சென்றவனுக்காக அல்ல.
7.71.19
शोचतो हि महाराज अघमेवाभिवर्धते ।
तस्माच्छोकं परित्यज्य श्रेयसे प्रयतेद्बुधः ॥ ७.७१.१९ ॥
ஓ மன்னா, துயருறுபவனின் பாவமே பெருகும். ஆகவே ஞானி துயரை விட்டு நன்மைக்காக முயல வேண்டும்.
7.71.20
प्रहर्षं प्रीतिमानन्दं प्रियमुत्सिक्तचित्तताम् ।
एतदाहुर्बुधाः शौचमशौचं शोक उच्यते ॥ ७.७१.२० ॥
மகிழ்ச்சி, அன்பு, இன்பம், இனியது, மனக் களிப்பு — இவற்றை ஞானிகள் தூய்மை என்பர்; துயரே தூய்மையின்மை என்று சொல்லப்படுகிறது.
7.71.21
एवं विद्वन्समुत्तिष्ठ प्रयतो भव मा शुचः ।
श्रुतस्ते सम्भवो मृत्योस्तपांस्यनुपमानि च ॥ ७.७१.२१ ॥
இவ்வாறு அறிந்தவனே, எழுந்திரு; அடக்கமுடையவனாக இரு, துயரப்படாதே. மரணத்தின் தோற்றத்தையும் ஒப்பற்ற தவங்களையும் நீ கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்.
7.71.22
सर्वभूतसमत्वं च ब्रह्मणा चापि चोदितम् ।
सृञ्जयस्य तु पुत्रोऽसौ मृतः सञ्जीवितः श्रुतः ॥ ७.७१.२२ ॥
எல்லா உயிர்களிடமும் சமநோக்கு என்பதும் பிரம்மாவால் உபதேசிக்கப்பட்டது. மேலும் சிருஞ்சயனின் அந்த மகன் இறந்து மீண்டும் உயிர்பெற்றான் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறாய்.
7.71.23
एवं विद्वन्महाराज मा शुचः साधयाम्यहम् ।
एतावदुक्त्वा भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.७१.२३ ॥
இவ்வாறு அறிந்து, ஓ மன்னா, துயரப்படாதே; இதை நான் நிறைவேற்றுவேன். இவ்வளவு சொல்லி பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.
7.71.24
वागीशाने भगवति व्यासे व्यभ्रनभःप्रभे ।
गते मतिमतां श्रेष्ठे समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.७१.२४ ॥
வாக்கின் தலைவரான, தேஜஸ்வியான, மேகமற்ற வானின் ஒளி போன்ற பிரகாசமுடைய வியாசர், அறிவாளிகளில் சிறந்தவராகிய யுதிஷ்டிரரை ஆறுதல் கூறிவிட்டுச் சென்றார்.
7.71.25
पूर्वेषां पार्थिवेन्द्राणआं महेन्द्रप्रतिमौजसाम् ।
न्यायाधिगतवित्तानां तां श्रुत्वा यज्ञसम्पदम् ॥ ७.७१.२५ ॥
இந்திரனுக்கு ஒப்பான வலிமையுள்ள, நியாயமாகச் செல்வம் ஈட்டிய முந்தைய மன்னர்களின் யாகச் செல்வப் பெருக்கத்தைக் கேட்டு.
7.71.26
सम्पूज्य मनसा विद्वान्विशोकोऽभूद्युधिष्ठिरः ।
पुनश्चाचिन्तयद्दीनः किंस्विद्वक्ष्ये धनञ्जयम् ॥ ७.७१.२६ ॥
மனத்தால் வணங்கி அறிவுள்ள யுதிஷ்டிரர் துயரற்றவரானார்; ஆனால் மீண்டும் வருந்தி, தனஞ்சயனிடம் என்ன சொல்வேன் என்று சிந்தித்தார்.