Mahābhārata · Adhyāya 7.71
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.71.1
पुण्यमाख्यानमायुष्यं श्रुत्वा षोडशराजकम् ।
अव्याहरन्नरपतिस्तूष्णीमासीत्स सृञ्जयः ॥ ७.७१.१ ॥
Nachdem er diese heilige Erzählung von den sechzehn Königen gehört hatte, die ein langes Leben verleiht, blieb der König Sṛñjaya schweigend und sprach nicht.
7.71.2
तमब्रवीत्तदा दीनं नारदो भगवानृषिः ।
कच्चिन्मया व्याहृतं यद्धृदये तत्स्थितं तव ॥ ७.७१.२ ॥
Da sprach der ehrwürdige Weise Nārada zu jenem niedergeschlagenen König: "Ist das, was ich gesprochen habe, in deinem Herzen geblieben?"
7.71.3
आहोस्विदन्ततो नष्टं श्राद्धं शूद्रीपताविव ।
स एवमुक्तः प्रत्याह प्राञ्जलिः सृञ्जयस्तदा ॥ ७.७१.३ ॥
Oder ist das Totenopfer am Ende verloren, wie eine Gabe eines Śūdra?" So angesprochen antwortete Sṛñjaya mit gefalteten Händen.
7.71.4
पुत्रशोकापहं श्रुत्वा धन्यमाख्यानमुत्तमम् ।
राजर्षीणां पुराणानां यज्वनां दक्षिणावताम् ॥ ७.७१.४ ॥
Nachdem er diese gesegnete und erhabene Erzählung gehört hatte, die den Kummer um Söhne vertreibt, über die alten königlichen Weisen, die Opfer vollzogen und die Dakṣiṇā gaben...
7.71.5
विस्मयेन हृते शोके तमसीवार्कतेजसा ।
विपाप्माऽस्म्यव्यथोपेतो ब्रूहि किं करवाण्यहम् ॥ ७.७१.५ ॥
Durch Staunen wurde der Kummer hinweggenommen, wie die Finsternis durch den Glanz der Sonne. Ich bin sündenfrei und frei von Qual; sag mir, was soll ich tun?
7.71.6
दिष्ट्यापहतशोकस्त्वं वृणीष्वेह यदिच्छसि ।
तत्ते सम्पत्स्यते सर्वं न मृषावादिनो वयम् ॥ ७.७१.६ ॥
Durch Glück ist dein Kummer hinweggenommen; wähle hier, was immer du dir wünschst. Alles davon wird dir erfüllt werden, denn wir sprechen keine Unwahrheit.
7.71.7
पावितोऽहमनेनैव प्रसन्नो यद्भवान्मम् ।
प्रसन्नो यस्य भगवान्न तस्यास्तीह दुर्लभम् ॥ ७.७१.७ ॥
Allein dadurch bin ich gereinigt, da du mit mir zufrieden bist. Für den, mit dem der Erhabene Herr zufrieden ist, ist hier nichts schwer zu erlangen.
7.71.8
पुनर्ददामि ते पुत्रं दस्युभिर्निहतं वृथा ।
उद्धृत्य नरकात्कष्टात्पशुवत्प्रोक्षितं यथा ॥ ७.७१.८ ॥
Ich werde dir deinen Sohn wiedergeben, der von Räubern vergeblich erschlagen wurde, wie ein Tier, das aus der qualvollen Hölle gehoben und mit geweihtem Wasser besprengt wird.
7.71.9
प्रादुरासीत्ततः पुत्रः सृञ्जयस्याद्भुतप्रभः ।
प्रसन्नेनर्षिणा दत्तः कुबेरतनयोपमः ॥ ७.७१.९ ॥
Da erschien der Sohn Sṛñjayas, von wunderbarem Glanz, vom zufriedenen Weisen geschenkt, dem Sohn Kuberas gleich.
7.71.10
ततः सङ्गम्य पुत्रेण प्रीतिमानभवन्नृपः ।
ईजे च क्रतुभिः पुण्यैः समाप्तवरदक्षिणैः ॥ ७.७१.१० ॥
Da freute sich der König, als er seinen Sohn traf, und vollzog verdienstvolle Opfer mit vollständigen Gaben und Ehrengaben.
7.71.11
अकृतार्थश्च भीतश्च न च सन्नाहकोविदः ।
अयज्वाचानपत्यश्च ततोऽसौ जीवितः पुनः ॥ ७.७१.११ ॥
Er war zuvor ohne Erfolg und furchtsam, im Waffenhandwerk ungeübt, kein Opferer und ohne Nachkommen; danach lebte er wieder.
7.71.12
शूरो वीरः कृतार्थश्च प्रमथ्यारीन्सहस्रशः ।
अभिमन्युर्गतः स्वर्गं सङ्ग्रामेऽभिमुखाहतः ॥ ७.७१.१२ ॥
Abhimanyu, tapfer und heldenhaft, der Tausende Feinde niedergeworfen hatte und im Kampf dem Gegner zugewandt erschlagen wurde, ging zum Himmel, sein Ziel erfüllt.
7.71.13
ब्रह्मचर्येण याँल्लोकान्प्रजया च श्रुतेन च ।
इष्टैश्च क्रतुभिर्यान्ति तांस्ते पुत्रोऽक्षयान्गतः ॥ ७.७१.१३ ॥
Durch Keuschheit, durch Nachkommenschaft, durch heiliges Wissen und durch erwünschte Opfer und Riten gelangen die Menschen in jene Welten; in jene unvergänglichen Welten ist dein Sohn gegangen.
7.71.14
विद्वांसः कर्मभिः पुण्यैः स्वर्गमीहन्ति नित्यशः ।
न तु स्वर्गादयं लोकः काम्यते स्वर्गवासिभिः ॥ ७.७१.१४ ॥
Die Weisen streben stets durch verdienstvolle Taten nach dem Himmel; doch diese Welt wird von den Himmelsbewohnern nicht mehr begehrt als der Himmel selbst.
7.71.15
तस्मात्स्वर्गगतं पुत्रमर्जुनस्य हतं रणे ।
न चेहानयितुं शक्यं किञ्चिदप्राप्यमीहितम् ॥ ७.७१.१५ ॥
Daher kann der im Kampf erschlagene und in den Himmel gegangene Sohn Arjunas nicht hierher zurückgebracht werden; denn nichts Erstrebtes ist unerreichbar.
7.71.16
यां योगिनो ध्यानविविक्तदर्शनाः ।
प्रयान्ति यां चोत्तमयज्विनो जनाः।
तपोभिरिद्धैरनुयान्ति यां तथा ।
तामक्षयां ते तनयो गतो गतिम् ॥ ७.७१.१६ ॥
Jenen unvergänglichen Pfad, den Yogins mit durch Meditation geklärtem Blick erlangen, den die besten Opferer gehen und dem die glühenden Askesen folgen: diesen unvergänglichen Pfad hat dein Sohn erreicht.
7.71.17
अन्तात्पुनर्भावगतो विराजते ।
राजेव वीरो ह्यमृतात्मरश्मिभिः।
तामैन्दवीमात्मतनुं द्विजोचितां ।
गतोऽभिमन्युर्न स शोकमर्हति ॥ ७.७१.१७ ॥
Nach dem Ende in einen neuen Zustand gelangt, strahlt jener Held wie ein König mit den Strahlen seines unsterblichen Selbst. Abhimanyu, der jenen mondhaften, den Zweimalgeborenen gemäßen Selbstleib erlangt hat, verdient keine Trauer.
7.71.18
एवं ज्ञात्वा स्थिरो भूत्वा मा शुचो धैर्यमाप्नुहि ।
जीवन्हि पुरुषः शोच्यो न तु स्वर्गगतोऽनघ ॥ ७.७१.१८ ॥
Wenn du dies erkennst, sei standhaft; trauere nicht, gewinne Festigkeit. O Makelloser, nur der lebende Mensch ist zu betrauern, nicht der, der in den Himmel gegangen ist.
7.71.19
शोचतो हि महाराज अघमेवाभिवर्धते ।
तस्माच्छोकं परित्यज्य श्रेयसे प्रयतेद्बुधः ॥ ७.७१.१९ ॥
Denn, o großer König, das Übel dessen, der trauert, wächst nur. Darum soll der Weise den Kummer ablegen und nach dem höchsten Gut streben.
7.71.20
प्रहर्षं प्रीतिमानन्दं प्रियमुत्सिक्तचित्तताम् ।
एतदाहुर्बुधाः शौचमशौचं शोक उच्यते ॥ ७.७१.२० ॥
Freude, Wohlgefallen, Glückseligkeit, das Liebe und ein erhobener Sinn — dies nennen die Weisen Reinheit; Kummer heißt Unreinheit.
7.71.21
एवं विद्वन्समुत्तिष्ठ प्रयतो भव मा शुचः ।
श्रुतस्ते सम्भवो मृत्योस्तपांस्यनुपमानि च ॥ ७.७१.२१ ॥
So wissend, erhebe dich; sei beherrscht, trauere nicht. Du hast von der Herkunft des Todes und von unvergleichlichen Askesen gehört.
7.71.22
सर्वभूतसमत्वं च ब्रह्मणा चापि चोदितम् ।
सृञ्जयस्य तु पुत्रोऽसौ मृतः सञ्जीवितः श्रुतः ॥ ७.७१.२२ ॥
Gleichmut gegenüber allen Wesen wurde ebenfalls von Brahmā gelehrt. Und jener Sohn Sṛñjayas, tot, soll wieder zum Leben erweckt worden sein, so hörte man.
7.71.23
एवं विद्वन्महाराज मा शुचः साधयाम्यहम् ।
एतावदुक्त्वा भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७.७१.२३ ॥
Wenn du dies erkennst, o großer König, trauere nicht; ich werde es vollbringen. Nachdem er so viel gesagt hatte, verschwand der Erhabene dort auf der Stelle.
7.71.24
वागीशाने भगवति व्यासे व्यभ्रनभःप्रभे ।
गते मतिमतां श्रेष्ठे समाश्वास्य युधिष्ठिरम् ॥ ७.७१.२४ ॥
Nachdem er Yudhiṣṭhira getröstet hatte, ging der verehrte Vyāsa, Herr der Rede, leuchtend wie ein wolkenloser Himmel, der Beste der Weisen, und verschwand dort.
7.71.25
पूर्वेषां पार्थिवेन्द्राणआं महेन्द्रप्रतिमौजसाम् ।
न्यायाधिगतवित्तानां तां श्रुत्वा यज्ञसम्पदम् ॥ ७.७१.२५ ॥
Nachdem du von der Fülle der Opfer der früheren Herrscher der Erde gehört hast, die Indra an Macht gleich waren und deren Reichtum rechtmäßig erworben war.
7.71.26
सम्पूज्य मनसा विद्वान्विशोकोऽभूद्युधिष्ठिरः ।
पुनश्चाचिन्तयद्दीनः किंस्विद्वक्ष्ये धनञ्जयम् ॥ ७.७१.२६ ॥
Nachdem er ihn im Geiste geehrt hatte, wurde der weise Yudhiṣṭhira frei von Kummer; doch wieder niedergeschlagen dachte er: »Was soll ich zu Dhanañjaya sagen?«