مهابهاراتا · أدهيايا 7.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.72.1
अथ संशप्तकैः सार्धं युध्यमाने धनञ्जये ।
अभिमन्यौ हते चापि बाले बलवतां वरे ॥ ७.७२.१ ॥
فيما كان دهنجايا يقاتل السامشبتakas، وقد قُتل أيضا الفتى أبهيمانيو، أفضل الأقوياء،
7.72.2
महर्षिसत्तमे याते व्यासे स तु युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाः किमथाऽकार्षुः शोकोपहतचेतसः ॥ ७.७२.२ ॥
بعد أن رحل فيāsa أفضل الحكماء العظام، ماذا فعل يوديشthira والبانداڤا، وقد أُصيبت نفوسهم بالحزن؟
7.72.3
कथं संशप्तकेभ्यो वा निवृत्तो वानरध्वजः ।
केन वा कथितस्तस्य प्रशान्तः सुतपावकः।
एतन्मे शंस तत्त्वेन सर्वमेवेह सञ्जय ॥ ७.७२.३ ॥
كيف عاد صاحب راية القرد من السامشبتakas، ومن أخبره؟ وكيف خمدت نار ابنه؟ يا سنجايا، قل لي هذا كله بالحق هنا.
7.72.4
शृणु राजन्यथा तेभ्यो निवृत्तः कृष्णसारथिः ।
ततः सर्वाणि सैन्यानि दहन्कृष्णगतिर्यथा ॥ ७.७२.४ ॥
اسمع يا ملك كيف عاد من عندهم من كان سائقه كريشنا؛ ثم، كمسير كريشنا، محرقا جميع الجيوش، تقدم.
7.72.5
सम्प्रयातेऽस्तमादित्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
अयातस्यात्मशिबिरं निमित्तैरघशंसिभिः ॥ ७.७२.५ ॥
lorsque le soleil se coucha et que vint l'heure du crépuscule, lui qui n'était pas retourné à son propre camp à cause de présages annonçant le malheur,
7.72.6
यच्चासीन्मानसं तस्य यच्च कृष्णेन भाषितम् ।
यथा च कथितस्तस्य निहतः सुतपावकः।
विस्तरेणैव मे सर्वं ब्रुवतः शृणु मारिष ॥ ७.७२.६ ॥
كل ما كان في نفسه، وما قاله كريشنا، وكيف أُخبر بأن نار ابنه قد قُتلت، أقصه عليك بالتفصيل؛ اسمع يا أيها المحترم.
7.72.7
तस्मिन्नहनि निर्वृत्ते घोरे प्राणभृतां क्षये ।
आदित्येऽस्तङ्गते श्रीमान्सन्ध्याकाल उपस्थिते ॥ ७.७२.७ ॥
لما انقضى ذلك اليوم الرهيب، وسط هلاك الأحياء، وغربت الشمس، حلّ وقت الغسق المجيد.
7.72.8
व्यपयातेषु वासाय सर्वेषु भरतर्षभ ।
हत्वा संशप्तकव्रातान्दिव्यैरस्त्रैः कपिध्वजः ॥ ७.७२.८ ॥
يا ثور البهاراتا، لما انصرف الجميع إلى مساكنهم، قتل أرجونا، صاحب الراية ذات القرد، جماعات السَّمشابتكا بالأسلحة الإلهية.
7.72.9
प्रायात्स्वशिबिरं जिष्णुर्जैत्रमास्थाय तं रथम् ।
गच्छन्नेव च गोविन्दं साश्रुकण्ठोऽभ्यभाषत ॥ ७.७२.९ ॥
صعد أرجونا الفاتح تلك المركبة المظفرة ومضى إلى معسكره؛ وفي الطريق، والحلق مخنوق بالدموع، خاطب غوفِندا.
7.72.10
किं तु मे हृदयं त्रस्तं वाक्व सज्जति केशव ।
स्यन्दने नावतिष्ठामि गात्रैः सीदामि चाच्युत ॥ ७.७२.१० ॥
لكن يا كيشافا، قلبي يرتجف ولساني يتلعثم؛ لا أستطيع الثبات على المركبة، يا أتشيوتا، أعضائي تخور وتغوص.
7.72.11
अनिष्टं चैव मे श्लिष्टं हृदयान्नापसर्पति ।
भुविये दिक्षु चात्युग्रा उत्पातास्त्रासयन्ति माम् ॥ ७.७२.११ ॥
هذا الشعور المشؤوم يلتصق بقلبي ولا يفارقه؛ والعلامات المرعبة للغاية على الأرض وفي كل الجهات تملأني رعبًا.
7.72.12
बहुप्रकारा दृश्यन्ते सर्व एवाघशंसिनः ।
अपि स्वस्ति भवेद्राज्ञः सामात्यस्य गुरोर्मम ॥ ७.७२.१२ ॥
تظهر علامات شتى، كلها تنذر بالشر. فهل يكون للملك مع وزرائه، ولمعلمي، سلامة؟
7.72.13
व्यक्तं शिवं सहभ्रातुर्धर्मराजस्य पाण्डव ।
मा शुचःकिञ्चिदेवान्यत्तत्रानिष्टं भविष्यति ॥ ७.७२.१३ ॥
لا شك أن للملك دharma (يودهيشثيرا) وإخوته الخير. يا ابن بانду، لا تحزن؛ لن يصيبهم هناك أي سوء آخر.
7.72.14
ततः सन्ध्यामुपास्यैव वीरौ वीरावसादने ।
कथयन्तौ रणे वृत्तं प्रयातौ रथमास्थितौ ॥ ७.७२.१४ ॥
ثم أدّيا صلاة الشفق، وهما يتحدثان عن ما جرى في المعركة في ميدان سقوط الأبطال، وصعدا العربة وانطلقا.
7.72.15
ततः स्वशिबिरं प्राप्तौ हतामित्रौ हतद्विषौ ।
वासुदेवोऽर्जुनश्चैव कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ ७.७२.१५ ॥
ثم وصلا إلى معسكرهما، بعد أن قتلا الأعداء وأبادا الخصوم؛ فاسوديفا (كريشنا) وأرجونا، بعد أن أنجزا عملاً بالغ الصعوبة.
7.72.16
ध्वस्ताकारमिवालेख्यं संवीक्ष्य शिबिरं स्वकम् ।
बीभत्सुरब्रवीत्कृष्णमस्वस्थहृदयस्ततः ॥ ७.७२.१६ ॥
لما رأى معسكره كأنه صورة مهدّمة، قال بيبهتسو (أرجونا) لكريشنا وقلبه مضطرب.
7.72.17
नदन्ति नाद्य तूर्याणि मङ्गल्यानि जनार्दन ।
मिश्रा दुन्दुभिनिर्धोषैः शङ्खाश्चाडम्बरैः सह ॥ ७.७२.१७ ॥
يا جاناردانا، اليوم لا تُعزف الآلات المباركة؛ والأصداف الممتزجة بهدير الطبول لا تُنفخ بصخبها.
7.72.18
वीणा नैवाद्य वाद्यन्ते शम्यातालस्वनैः सह ।
मङ्गल्यानि च गीतानि न गायन्ति पठन्ति च ॥ ७.७२.१८ ॥
اليوم لا تُعزف الفينا بصوت الصنوج والطبول الصغيرة؛ ولا تُغنى الأغاني المباركة ولا تُتلى.
7.72.19
स्तुतियुक्तानि रम्याणि ममानीकेषु बन्दिनः ।
योधाश्चापि हि मां दृष्ट्वा निवर्तन्ते ह्यधोमुखाः ॥ ७.७२.१९ ॥
وفي جيوشي، فإن المادحين الفرحين والمحاربين أيضًا، إذ يروني، يرجعون وقد أطرقوا بوجوههم.
7.72.20
कर्माणि च यथापूर्वं कृत्वा नाभिवदन्ति माम् ।
अपि स्वस्ति भवेदद्य भ्रातृभ्यो मम माधव ॥ ७.७२.२० ॥
ومع أنهم يؤدون أعمالهم كما من قبل، لا يحيونني. يا مادهافا، ليكن اليوم سلامة لإخوتي!
7.72.21
न हि शुद्ध्यति मे भावो दृष्ट्वा स्वजनमाकुलम् ।
अपि पाञ्चालराजस्य विराटस्य च मानद ॥ ७.७२.२१ ॥
لا يطهر قلبي عند رؤية ذوي قرابتي مضطربين. وكذلك، يا واهب الكرامة، ملك البانجالا وفيراتا.
7.72.22
सर्वेषां चैव योधानां सामग्र्यं स्यान्ममाच्युत ।
न च मामद्य सौभद्रः प्रहृष्टो भ्रातृभिः सह।
रणादायान्तमुचितं प्रत्युद्याति हसन्निव ॥ ७.७२.२२ ॥
يا أتشيوتا، هل سيكون جميع المحاربين معي؟ اليوم ابن سوبهدرا، مبتهجًا مع إخوته، لا يخرج لاستقبالي على النحو اللائق وأنا عائد من المعركة، كأنه يبتسم.
7.72.23
एवं सङ्कथयन्तौ तौ प्रविष्टौ शिबिरं स्वकम् ।
ददृशाते भृशास्वस्थान्पाण्डवान्नष्टचेतसः ॥ ७.७२.२३ ॥
وبينما كانا يتحدثان هكذا دخلا معسكرهما، فرأيا البانداڤا شديدي الاضطراب، قد أفقدهم الهم عقولهم.
7.72.24
दृष्ट्वा भ्रातृंश्च पुत्रांश्च विमना वानरध्वजः ।
अपश्यंश्चैव सौभद्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.२४ ॥
لما رأى إخوته وأبناءه، قال صاحب راية القرد (أرجونا)، وقد خيّم عليه الحزن، إذ لم يرَ ابن سوبهدرا، هذه الكلمات.
7.72.25
मुखवर्णोऽप्रसन्नो वः सर्वेषामेव लक्ष्यते ।
न चाभिमन्युं पश्यामि न च मां प्रतिनन्दथ ॥ ७.७२.२५ ॥
يبدو وجه كلكم غير مسرور. لا أرى أبهيمانيو، ولا تستقبلونني.
7.72.26
मया श्रुतश्च द्रोणेन पद्मव्यूहो विनिर्मितः ।
न च वस्तस्य भेत्ताऽस्ति विना सौभद्रमर्भकम् ॥ ७.७२.२६ ॥
سمعت أن درونا قد أقام تشكيل اللوتس، ولا يكسره أحد سوى ذلك الفتى، سوبهادرا.
7.72.27
न चोपदिष्टस्तस्यासीन्मयानीकाद्विनिर्गमः ।
कच्चिन्न बालो युष्माभिः परानीकं प्रवेशितः ॥ ७.७२.२७ ॥
ولم أكن قد أوصيته بكيفية الخروج من الجيش. فلعلكم أدخلتم ذلك الفتى إلى جيش العدو؟
7.72.28
भित्त्वाऽनीकं महेष्वासः परेषां बहुभिर्युधि ।
कच्चिन्न निहतः सङ्ख्ये सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.७२.२८ ॥
أفلم يُقتل في المعركة الرامي العظيم سوبهادرا، قاتل أبطال الأعداء، بعدما اخترق جيش العدو وقاتل كثيرين؟
7.72.29
लोहिताक्षं महाबाहुं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
उपेन्द्रसदृशं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.२९ ॥
ذو العينين الحمراوين، والذراعين القويتين، كأسد وُلد في الجبال، مماثل لأوبيندرا، كيف قُتل في القتال؟ أخبروني.
7.72.30
सुकुमारं महेष्वासं वासवस्यात्मजात्मजम् ।
सदा मम प्रियं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३० ॥
الرقيق، الرامي العظيم، ابن ابن ابن فاسافا (إندرا)، الحبيب إليّ دائماً، كيف قُتل في القتال؟ أخبروني.
7.72.31
सुभद्रायाः प्रियं पुत्रं द्रौपद्याः केशवस्य च ।
अम्बायाश्च प्रियं नित्यं कोवधीत्कालमोहितः ॥ ७.७२.३१ ॥
من، وقد أعماه الزمن، قتل ابن سوبهدرا المحبوب، المحبوب لدروبادي ولكيشافا، والمحبوب دائما لأمبا؟
7.72.32
सदृशो वृष्णिवीरस्य केशवस्य महात्मनः ।
विक्रमश्रुतमाहात्म्यैः कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३२ ॥
مماثلا لبطل الفريشني، المهاتما كيشافا، في البسالة والشهرة والعظمة، كيف قُتل في المعركة؟
7.72.33
वार्ष्णेयीदयितं शूरं मया सततलालितम् ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३३ ॥
إن لم أرَ الابن، البطل المحبوب لفارشنيي، الذي رعيته دائما بالدلال، فسأذهب إلى مسكن يما.
7.72.34
मृदुकुञ्चितकेशान्तं बालं बालमृगेक्षणम् ।
मत्तद्विरदविक्रान्तं सिंहपोतमिवोद्गतम् ॥ ७.७२.३४ ॥
ذو شعر منسدل ناعم مجعد الأطراف، فتى بعينين كعيني الغزال، بخطى الفيل الهائج، كشبل أسد نهض.
7.72.35
स्मिताभिभाषिणं दान्तं गुरुवाक्यकरं सदा ।
बाल्येऽप्यतुलकर्माणं प्रियवाक्यममत्सरम् ॥ ७.७२.३५ ॥
المتكلم بابتسامة، المضبوط النفس، الذي يطيع دائما أقوال الكبار، صاحب أفعال لا تُضاهى حتى في صباه، المتكلم بكلام عذب، الخالي من الحسد.
7.72.36
महोत्साहं महाबाहुं दीर्घराजीवलोचनम् ।
भक्तानुकम्पिनं दान्तं न च नीचानुसारिणम् ॥ ७.७२.३६ ॥
عظيم الهمة، قوي الذراعين، طويل العينين كزهرة اللوتس، رحيم بالمخلصين، مضبوط النفس، لا يتبع الأدنياء.
7.72.37
कृतज्ञं ज्ञानसम्पन्नं कृतास्त्रभनिवर्तिनम् ।
युद्धाभिनन्दिनं नित्यं द्विषतां भयवर्धनम् ॥ ७.७२.३७ ॥
شاكر للجميل، تام المعرفة، بارع في السلاح، يرد الأعداء على أعقابهم، يبتهج دائماً بالقتال، يزيد خوف الأعداء.
7.72.38
स्वेषां प्रियहिते युक्तं पितॄणां जयगृद्धिनम् ।
न च पूर्वं प्रहर्तारं सम्प्रमे नष्टसम्भ्रमम्।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३८ ॥
المكرّس لخير أهله ومسرّتهم، الراغب في نصر كبار قومه، الذي لا يبادر بالضرب في الفوضى ولا يضطرب أبداً. إن لم أرَ ابني، أمضي إلى مسكن ياما.
7.72.39
रथेषु गण्यमानेषु गणितं तं महारथम् ।
मयाऽध्यर्धगुणं सङ्ख्ये तरुणं बाहुशालिनम् ॥ ७.७२.३९ ॥
حين كان يُعدّ الفرسان على العربات، كنت أعدّ ذلك الرامي العظيم في المعركة بمقدار مرة ونصف، الشاب الفخور بذراعيه.
7.72.40
प्रद्युम्नस्य प्रियं नित्यं केशवस्य ममैव च ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.४० ॥
المحبوب دائماً لدى برادينيومنا، وعزيز على كيشافا وعليّ أيضاً. إن لم أرَ ابني، أمضي إلى مسكن ياما.
7.72.41
सुनसं सुललाटान्तं स्वक्षिभ्रूदशनच्छदम् ।
अपश्यतस्तद्वदनं का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४१ ॥
ذو الأنف الجميل والجبين الحسن، بعينيه وحاجبيه وشفتيه: وأنا لا أرى ذلك الوجه، فأي سكينة لقلبي؟
7.72.42
तन्त्रीस्वनसुखं रम्यं पुंस्कोकिलसमध्वनिम् ।
अशृण्वतः स्वनं तस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४२ ॥
عذب كصوت الأوتار، ساحر، صوته كصوت الكوكو الذكر: وأنا لا أسمع ذلك الصوت، فأي سكينة لقلبي؟
7.72.43
रूपं चाप्रतिमं तस्य त्रिदशैश्चापि दुर्लभम् ।
अपश्यतो हि वीरस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४३ ॥
جماله الذي لا مثيل له، والذي يصعب حتى على الآلهة بلوغه — إن لم أره، فأي سكينة لقلبي؟
7.72.44
अभिवादनदक्षं तं पितॄणां वचने रतम् ।
नाद्याहं यदि पश्यामि का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४४ ॥
ذلك الماهر في التحية بتواضع، المنصت لأقوال الكبار — إن لم أره اليوم، فأي سكينة لقلبي؟
7.72.45
सुकुमारः सदा वीरो महार्हशयनोचितः ।
भूमावनाथवच्छेते नूनं नाथवतां वरः ॥ ७.७२.४५ ॥
ذلك البطل الرقيق دائماً، الجدير بفراش ثمين، يرقد على الأرض كمن لا وليّ له — هو حقاً أفضل من له أولياء.
7.72.46
शयानं समुपासन्ति यं पुरा परमस्त्रियः ।
तमद्य विप्रविद्धाङ्गमुपासन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ७.७२.४६ ॥
من كان يخدمه في نومه أفضل النساء من قبل، هو اليوم ممزق الأطراف، يخدمه ابن آوى المشؤوم.
7.72.47
यः पुरा बोध्यते सुप्तः सूतमागधबन्दिभिः ।
बोधयन्त्यद्य तं नूनं श्वापदा विकृतैः स्वनैः ॥ ७.७२.४७ ॥
من كان يوقظه في نومه سائقو العربات والمنشدون والمداحون من قبل، يوقظه اليوم بلا شك وحوش الافتراس بأصواتها المنكرة.
7.72.48
छत्रच्छायासमुचितं तस्य तद्वदनं शुभम् ।
नूनमद्य रजोध्वस्तं रणरेणुः करिष्यति ॥ ७.७२.४८ ॥
ذلك الوجه الجميل الجدير بظل المظلة — سيغطيه اليوم بلا شك غبار المعركة بالتراب.
7.72.49
हा पुत्रकावितृप्तस्य सततं पुत्रदर्शने ।
भाग्यहीनस्य कालेन यथा मे नीयसे बलात् ॥ ७.७२.४९ ॥
آهٍ يا بُنيّ! أنا الذي لم أشبع أبدًا من رؤية ابني، البائس المحروم، يسلبك مني الزمن بالقوة.
7.72.50
सा च संयमनी नूनं सदा सुकृतिनां गतिः ।
स्वभाभिर्मोहिता रम्या त्वयाऽत्यर्थं विराजते ॥ ७.७२.५० ॥
وتلك السَّمْيَمَنِي بلا شك هي دائمًا مقصد أهل الخير؛ آسرةٌ بديعةٌ بطبيعتها، تتألق غاية التألق بسببك.
7.72.51
नूनं वैवस्वतश्च त्वां वरुणश्च प्रियातिथिम् ।
शतक्रतुर्धनेशश्च प्राप्तमर्चन्त्यभीरुकम् ॥ ७.७२.५१ ॥
لا شك أن فايفاسفاتا وفارونا وشاتاكراتو ودهانيشا يكرمونك، أيها الشجاع الذي وصل ضيفًا عزيزًا.
7.72.52
एवं विलप्य बहुधा भिन्नपोतो वगिग्यथा ।
दुःखेन महताऽविष्टो युधिष्ठिरमपृच्छत ॥ ७.७२.५२ ॥
وهكذا نائحًا بأشكال شتى، مغمورًا بحزن عظيم كتاجرٍ انكسرت سفينته، سأل يودهيشتهيرا.
7.72.53
कथं त्वयि च भीमे च धृष्टद्युम्ने च जीवति ।
सात्यके शक्रविक्रान्ते सौभद्रो निहतः परैः ॥ ७.७२.५३ ॥
كيف قُتل ابن سوبهدرا على أيدي الأعداء، وأنتم أيها الملك وبهيما ودريشتادياومنا وساتياكي الشديد البأس كشكرا حيّون؟
7.72.54
कच्चित्स कदनं कृत्वा परेषां कुरुनन्दन ।
स्वर्गतोऽभिमुखः सङ्ख्ये युध्यमानो नरर्षभैः ॥ ७.७२.५४ ॥
أعلّه، يا فرحة الكورو، بعد أن أنزل بالأعداء مقتلةً، وقاتل في المعركة مواجهًا فحول الرجال، مضى إلى السماء؟
7.72.55
स नूनं बहुभिर्यत्तैर्युध्यमानो नरर्षभैः ।
असहायः सहायार्थी मामनुध्यातवान्ध्रुवम् ॥ ७.७२.५५ ॥
لا شك أنه، وهو يقاتل بجهد عظيم ضد كثيرين من ثيران الرجال، بلا عون وطالبًا للعون، قد ذكرني يقينًا.
7.72.56
पीड्यमानः शरैर्बालस्तात साध्वभिधाव माम् ।
इति विप्रलपन्मन्ये नृशंसैर्भुवि पातितः ॥ ७.७२.५६ ॥
أظن أن ذلك الفتى، وهو يتألم من السهام ويصيح: «يا أبتِ، أسرع إليّ!»، قد أسقطه القساة على الأرض.
7.72.57
अथवा मत्प्रसूतः स स्वस्रीयो माधवस्य च ।
सुभद्रायां च सम्भूतो न चैवं वक्तुमर्हति ॥ ७.७२.५७ ॥
أو أنه، المولود مني، ابن أخت مادهافا (كريشنا)، المولود من سوبهادرا، لا ينبغي له أن يقول هكذا.
7.72.58
वज्रसारमयं नूनं हृदयं सुदृढं मम ।
अपश्यतो दीर्घबाहुं रक्ताक्षं यन्न दीर्यते ॥ ७.७२.५८ ॥
لا شك أن قلبي مصنوع من جوهر الصاعقة، شديد الصلابة، إذ لا ينفطر وأنا لا أرى ذا الذراعين الطويلتين والعينين الحمراوين.
7.72.59
कथं बाले महेष्वासा नृशंसा मर्मभेदिनः ।
स्वस्रीये वासुदेवस्य मम पुत्रेऽक्षिपञ्शरान् ॥ ७.७२.५९ ॥
كيف رمى أولئك الرماة العظام، القساة الطاعنون في المقاتل، السهام على الفتى، ابن أخت فاسوديفا، ابني؟
7.72.60
यो मां नित्यमदीनात्मा प्रत्युद्गम्याभिनन्दति ।
उपयान्तं रिपून्हत्वा सोऽद्य मां किं न पश्यति ॥ ७.७२.६० ॥
ذاك الذي كان دائمًا بروح غير هيّابة يخرج للقائي ويرحب بي عند عودتي بعد قتل الأعداء، لماذا لا يراني اليوم؟
7.72.61
नूनं स पातितः शेते धरण्यां रुधिरोक्षितः ।
शोभयन्मेदिनीं गात्रैरादित्य इव पातितः ॥ ७.७२.६१ ॥
لا شك أنه مطروح على الأرض مغموس بالدم، يزين الأرض بأعضائه كالشمس الساقطة.
7.72.62
सुभद्रामनुशोचामि या पुत्रमपलायिनम् ।
रणे विनिहतं श्रुत्वा शोकार्ता वै विनङ्क्षति ॥ ७.७२.६२ ॥
أحزن على سوبهادرا، التي إذ تسمع أن ابنها الذي لم يفر قد قُتل في المعركة، ستهلك لا محالة مثقلة بالحزن.
7.72.63
सुभद्रा वक्ष्यते किं मामबिमन्युमपश्यती ।
द्रौपदीं चैव दुःखार्तां किं वा वक्ष्यामि तामहम् ॥ ७.७२.६३ ॥
ماذا ستقول لي سوبهادرا وهي لا ترى أبهيمانيو؟ وماذا أقول لدراوبدي المثقلة بالحزن؟
7.72.64
वज्रसारमयं नूनं हृदयं यन्न यास्यति ।
सहस्रधा वधूं दृष्ट्वा रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ७.७२.६४ ॥
لا شك أن قلبي مصنوع من جوهر الصاعقة، إذ لا ينشطر إلى ألف قطعة عند رؤية كنّتي تبكي منهوكة بالحزن.
7.72.65
हृष्टानां धार्तराष्ट्राणां सिंहनादो मया श्रुतः ।
युयुत्सुश्चापि कृष्णेन श्रुतो वीरानुपालभन् ॥ ७.७२.६५ ॥
سمعت زئير الأسد من أبناء دهريتاراشترا المبتهجين، وسمع كريشنا أيضاً يويوتسو وهو يوبخ الأبطال.
7.72.66
अशक्नुवन्तः पार्थस्य बालं हत्वा महाबलम् ।
किं न लज्जन्त्यधर्मज्ञाः पार्थिवा दृश्यतां बलम् ॥ ७.७२.६६ ॥
عجزوا عن مواجهة ابن بريثا، فلماذا لا يستحيي الملوك الجاهلون بالدارما بعد أن قتلوا ذلك الفتى الشديد البأس؟ فليُر بأسهم.
7.72.67
किं तयोर्विप्रियं कृत्वा केशवार्जुनयोर्मृधे ।
सिंहवन्नदथ प्रीताः शोककाल उपस्थिते ॥ ७.७२.६७ ॥
أَبَعْدَ أَنْ أحزنتما ذينك الاثنين، كيشافا وأرجونا، في القتال، زأرتم كالأسود فرحين، وقد حان وقت الحزن؟
7.72.68
आगमिष्यति वः क्षिप्रं फलं पापस्य कर्मणः ।
अधर्मो हि कृतस्तीव्रः कथं स्यादफलश्चिरम् ॥ ७.७२.६८ ॥
سيأتيكم سريعًا ثمر فعلكم الآثم. وقد ارتُكب ظلمٌ شديد، فكيف يبقى بلا ثمرة زمنًا طويلًا؟
7.72.69
इति तान्परिभाषन्वै वैश्यापुत्रो महामतिः ।
अपायाच्छस्त्रमुत्सृज्य कोपदुःखसमन्वितः ॥ ७.७२.६९ ॥
وهكذا وبّخهم ابن الفيشيا ذو العقل الكبير، مملوءًا غضبًا وحزنًا، فتراجع وألقى سلاحه.
7.72.70
किमर्थमेतन्नाख्यातं त्वया कृष्ण रणे मम ।
अधक्ष्यं तानहं क्रूरांस्तदा सर्वान्महारथान् ॥ ७.७२.७० ॥
يا كريشنا، لماذا لم تخبرني بهذا في القتال؟ فلو فعلت لأحرقتُ أولئك الفرسان العظام القساة جميعًا.
7.72.71
पुत्रशोकार्दितं पार्थं ध्यायन्तं साश्रुलोचनम् ।
निगृह्य वासुदेवस्तं पुत्राधिभिरभिप्लुतम्।
मैवमित्यब्रवीत्कृष्णस्तीव्रशोकसमन्वितम् ॥ ७.७२.७१ ॥
كبح فاسوديفا (كريشنا) بارثا (أرجونا)، المعذَّب بحزن ابنه، المتأمل الدامع العينين؛ ثم قال كريشنا له، وقد أثقله التفكير في ابنه وامتلأ بحزن شديد: "لا تفعل ذلك."
7.72.72
सर्वेषामेष वै पन्थाः शूराणामनिवर्तिनाम् ।
क्षत्रियाणां विशेषेण येषां नः शस्त्रजीविका ॥ ७.७२.७२ ॥
هذا طريق الجميع، ولا سيما الأبطال الذين لا يتراجعون، ونحن الكشاتريا الذين معاشهم من السلاح.
7.72.73
एषा वै युध्यमानानां शूराणामनिवर्तिनाम् ।
विहिता सर्वशास्त्रज्ञैर्गतिर्मतिमतां वर ॥ ७.७२.७३ ॥
هذا هو الطريق الذي قرره العارفون بجميع الشاسترات للأبطال الذين يقاتلون ولا يتراجعون، يا أفضل الحكماء.
7.72.74
ध्रुवं हि युद्धे मरणं शूरामामनिवर्तिनाम् ।
गतः पुण्यकृतां लोकानभिमन्युर्न संशयः ॥ ७.७२.७४ ॥
الموت في المعركة محقق للأبطال الذين لا يتراجعون؛ لقد ذهب أبهيمانيو إلى عوالم أهل الأعمال الصالحة، ولا شك في ذلك.
7.72.75
एतच्च सर्ववीराणां काङ्क्षितं भरतर्षभ ।
सङ्ग्रामेऽभिमुखा मृत्युं प्राप्नुयामेति मानद ॥ ७.७२.७५ ॥
هذا ما يتمناه جميع الأبطال، يا ثور البهاراتا: أن يلقوا الموت وجهاً لوجه في المعركة، يا واهب الكرامة.
7.72.76
स च वीरान्रणे हत्वा राजपुत्रान्महाबलान् ।
वीरैराकाङ्क्षितं मृत्युं सम्प्राप्तोऽभिमुखं रणे ॥ ७.७२.७६ ॥
لقد قتل في المعركة الأمراء الأبطال ذوي القوة العظيمة، ثم لقي الموت الذي يتمناه الأبطال، مواجهاً العدو في ساحة القتال.
7.72.77
मा शुचः पुरुषव्याघ्र पूर्वैरेष सनातनः ।
धर्मकृद्भिः कृतो धर्मः क्षत्रियाणां रणे क्षयः ॥ ७.७२.७७ ॥
لا تحزن يا نمر الرجال؛ فهذا هو القانون الأبدي الذي أرساه الأسلاف وأهل الدهرma، أن يفنى الكشاتريا في ساحة القتال.
7.72.78
इमे ते भ्रातरः सर्वे दीना भरतसत्तम ।
त्वयि शोकसमाविष्टे नृपाश्च सुहृदस्तव ॥ ७.७२.७८ ॥
يا خير البهاراتا، إن إخوتك هؤلاء جميعاً والملوك والأصدقاء يحزنون إذ يرونك مستولياً عليك الحزن.
7.72.79
एतांश्च वचसा साम्ना समाश्वासय मानद ।
विदितं वेदितव्यं ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ ७.७२.७९ ॥
عزِّهم جميعاً بكلام لطيف، يا مانح الكرامة. ما ينبغي أن يُعرف قد عرفته، ولا ينبغي لك أن تحزن.
7.72.80
एवमाश्वासितः पार्थः कृष्णेनाद्भुतकर्मणा ।
ततोऽब्रवीत्तदा भ्रातॄन्सर्वान्पार्थः सगद्गदम् ॥ ७.७२.८० ॥
فلما عزّاه كريشنا ذو الأفعال العجيبة بهذا القول، قال أرجونا حينئذ لجميع إخوته بصوت مختنق.
7.72.81
स दीर्घबाहुः पृथ्वंसो दीर्घराजीवलोचनः ।
अभिमन्युर्यथा वृत्तः श्रोतुमिच्छाम्यहं तथा ॥ ७.७२.८१ ॥
أريد أن أسمع كيف سقط، أبهيمنيو ذو الذراعين الطويلتين والكتفين العريضتين والعينين الطويلتين كاللوتس.
7.72.82
सनागस्यन्दनहयान्सङ्ग्रामे निहतान्मया ।
क्षिप्रं द्रक्ष्यन्ति ते नूनं मम पुत्रं निहत्य वै ॥ ७.७२.८२ ॥
سيرون سريعاً الفيلة والعربات والخيل التي قتلتُها في الحرب؛ ولا شك أنهم سيرونها بعد أن يقتلوا ابني.
7.72.83
कथं च वः कृतास्त्राणां सर्वेषां शस्त्रपाणिनाम् ।
सौभद्रो निधनं गच्छेद्वज्रिणापि समागतः ॥ ७.७२.८३ ॥
كيف يلقى سوبهدرا الموت، وأنتم جميعاً ماهرون في السلاح ومسلحون، حتى لو لقي حامل الصاعقة نفسه؟
7.72.84
यद्येवमहमज्ञास्यमशक्तान्रक्षणे मम ।
सूनोः पाण्डवपाञ्चालानगोप्स्यं तं महारणे ॥ ७.७२.८४ ॥
لو علمتُ أن البانداڤا والبانچالا عاجزون عن حماية ابني، لكنتُ أنا نفسي قد حميته في تلك الحرب العظيمة.
7.72.85
कथं च वो रथस्यानां शरवर्षाणि मुञ्चताम् ।
नीतोऽभिमन्युर्निधनं कदर्थीकृत्य वः परैः ॥ ७.७२.८५ ॥
كيف، وأنتم فرسان المركبات تمطرون السهام، قُضي على أبهيمانيو وأُذللتم على يد الأعداء؟
7.72.86
अहो वः पौरुषं नास्ति न च वोऽस्ति पराक्रमः ।
यत्राभिमन्युः समरे पश्यतां वो निपातितः ॥ ७.७२.८६ ॥
يا للأسف! لا رجولة فيكم ولا بأس، إذ سُقط أبهيمانيو في المعركة أمام أعينكم.
7.72.87
आत्मानमेव गर्हेयं यदहं वै सुदुर्बलान् ।
युष्मानाज्ञाय निर्यातो भीरूनकृतनिश्चयान् ॥ ७.७२.८७ ॥
ينبغي أن ألوم نفسي، إذ علمت أنكم ضعفاء جدًا، جبناء، غير عازمين، ومع ذلك خرجت للقتال.
7.72.88
आहोस्विद्भूषणार्थाय वर्मशस्त्रायुधानि वः ।
वाचस्तु वक्तुं संसत्सु मम पुत्रमरक्षताम् ॥ ७.७२.८८ ॥
أم أن دروعكم وأسلحتكم وعتادكم كانت للزينة فحسب، وللكلام في المجالس؟ لم تحموا ابني.
7.72.89
एवमुक्त्वा ततो वाक्यमतिष्ठद्वै वरासिमान् ।
न स्माशक्यत बीभत्सुः केनचित्प्रसमीक्षितुम् ॥ ७.७२.८९ ॥
قال ذلك ثم وقف حاملاً سيفًا جيدًا، فلم يستطع أحد أن ينظر إلى بيبهاتسو (أرجونا).
7.72.90
तमन्तकमिव क्रुद्धं निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः ।
महेन्द्रमिव तिष्ठन्तं वज्रोद्यतमहाभुजम्।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तमश्रुपूर्णमुखं तदा ॥ ७.७२.९० ॥
كان كالموت الغاضب، يتنفس الصعداء مرارًا، كالإندرا العظيم رافعًا الصاعقة، ذا ذراعين عظيمتين، معذبًا بحزن على ابنه، ووجهه مملوء بالدموع، هكذا رأوه حينئذٍ.
7.72.91
न भाषितुं शक्नुवन्ति द्रष्टुं वा सुहृदोऽर्जुनम् ।
अन्यत्र वासुदेवाद्वा ज्येष्ठाद्वा पाण्डुनन्दनात् ॥ ७.७२.९१ ॥
ما عدا فاسوديفا (كريشنا) أو الابن الأكبر لباندو، لا يستطيع أصدقاء أرجونا أن يكلموه أو حتى أن ينظروا إليه.
7.72.92
सर्वास्ववस्थासु हितावर्जुनस्य मनोनुगौ ।
बहुमानात्प्रियत्वाच्च तावेनं वक्तमर्हतः ॥ ७.७२.९२ ॥
في كل الأحوال، لا يليق بالحديث معه بدافع الاحترام والمودة إلا هذان الاثنان، اللذان يتمنيان الخير لأرجونا ويتبعان قلبه.
7.72.93
ततस्तं पुत्रशोकेन भृशं पीडितमानसम् ।
राजीवलोचनं क्रुद्धं राजा वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.९३ ॥
فقال له الملك هذه الكلمات، وكان قلبه مثقلاً بحزن ابنه، وكان ذو العينين كاللوتس غاضباً.