Mahābhārata · Adhyāya 7.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.72.1
अथ संशप्तकैः सार्धं युध्यमाने धनञ्जये ।
अभिमन्यौ हते चापि बाले बलवतां वरे ॥ ७.७२.१ ॥
Während Dhanañjaya mit den Saṃśaptakas kämpfte und auch der Jüngling Abhimanyu, der Beste der Starken, erschlagen war,
7.72.2
महर्षिसत्तमे याते व्यासे स तु युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाः किमथाऽकार्षुः शोकोपहतचेतसः ॥ ७.७२.२ ॥
Als Vyāsa, der Beste der großen Weisen, fortgegangen war, was taten da Yudhiṣṭhira und die Pāṇḍavas, deren Geist vom Kummer geschlagen war?
7.72.3
कथं संशप्तकेभ्यो वा निवृत्तो वानरध्वजः ।
केन वा कथितस्तस्य प्रशान्तः सुतपावकः।
एतन्मे शंस तत्त्वेन सर्वमेवेह सञ्जय ॥ ७.७२.३ ॥
Wie kehrte der Affenbanner von den Saṃśaptakas zurück, oder wer sagte es ihm? Wie erlosch das Feuer seines Sohnes? Sañjaya, erzähle mir all dies wahrhaftig hier.
7.72.4
शृणु राजन्यथा तेभ्यो निवृत्तः कृष्णसारथिः ।
ततः सर्वाणि सैन्यानि दहन्कृष्णगतिर्यथा ॥ ७.७२.४ ॥
Höre, o König, wie der, dessen Wagenlenker Kṛṣṇa war, von ihnen zurückkehrte; dann, wie Kṛṣṇas Lauf, alle Heere verbrennend, schritt er voran.
7.72.5
सम्प्रयातेऽस्तमादित्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
अयातस्यात्मशिबिरं निमित्तैरघशंसिभिः ॥ ७.७२.५ ॥
Als die Sonne untergegangen und die Dämmerungszeit gekommen war, da er wegen unheilkündender Vorzeichen nicht in sein eigenes Lager zurückgekehrt war,
7.72.6
यच्चासीन्मानसं तस्य यच्च कृष्णेन भाषितम् ।
यथा च कथितस्तस्य निहतः सुतपावकः।
विस्तरेणैव मे सर्वं ब्रुवतः शृणु मारिष ॥ ७.७२.६ ॥
Alles, was in seinem Geist war, was Kṛṣṇa sagte, und wie ihm mitgeteilt wurde, dass das Feuer seines Sohnes erschlagen worden war, erzähle ich dir ausführlich; höre, o Verehrter.
7.72.7
तस्मिन्नहनि निर्वृत्ते घोरे प्राणभृतां क्षये ।
आदित्येऽस्तङ्गते श्रीमान्सन्ध्याकाल उपस्थिते ॥ ७.७२.७ ॥
Als jener schreckliche Tag zu Ende ging, inmitten der Vernichtung der Lebewesen, und die Sonne untergegangen war, kam die glanzvolle Dämmerungsstunde.
7.72.8
व्यपयातेषु वासाय सर्वेषु भरतर्षभ ।
हत्वा संशप्तकव्रातान्दिव्यैरस्त्रैः कपिध्वजः ॥ ७.७२.८ ॥
O Stier der Bharatas, als alle sich in ihre Quartiere zurückgezogen hatten, erschlug Arjuna, dessen Banner den Affen trägt, die Scharen der Saṃśaptakas mit göttlichen Waffen.
7.72.9
प्रायात्स्वशिबिरं जिष्णुर्जैत्रमास्थाय तं रथम् ।
गच्छन्नेव च गोविन्दं साश्रुकण्ठोऽभ्यभाषत ॥ ७.७२.९ ॥
Arjuna, der Sieger, bestieg jenen siegreichen Streitwagen und begab sich zu seinem Lager; unterwegs sprach er mit tränenerstickter Kehle zu Govinda.
7.72.10
किं तु मे हृदयं त्रस्तं वाक्व सज्जति केशव ।
स्यन्दने नावतिष्ठामि गात्रैः सीदामि चाच्युत ॥ ७.७२.१० ॥
Doch, o Keśava, mein Herz zittert und meine Rede stockt; ich kann auf dem Streitwagen nicht standhaft stehen, o Acyuta, meine Glieder sinken zusammen.
7.72.11
अनिष्टं चैव मे श्लिष्टं हृदयान्नापसर्पति ।
भुविये दिक्षु चात्युग्रा उत्पातास्त्रासयन्ति माम् ॥ ७.७२.११ ॥
Diese unheilvolle Ahnung klammert sich an mein Herz und weicht nicht. Die schrecklichsten Vorzeichen auf der Erde und in allen Richtungen versetzen mich in Schrecken.
7.72.12
बहुप्रकारा दृश्यन्ते सर्व एवाघशंसिनः ।
अपि स्वस्ति भवेद्राज्ञः सामात्यस्य गुरोर्मम ॥ ७.७२.१२ ॥
Vorzeichen vielfältiger Art, alle Unheil verkündend, zeigen sich. Könnte dem König mit seinen Ministern und meinem Lehrer noch Wohlergehen beschieden sein?
7.72.13
व्यक्तं शिवं सहभ्रातुर्धर्मराजस्य पाण्डव ।
मा शुचःकिञ्चिदेवान्यत्तत्रानिष्टं भविष्यति ॥ ७.७२.१३ ॥
Gewiss gibt es Wohlergehen für König Dharma (Yudhiṣṭhira) und seine Brüder. O Sohn Pāṇḍus, sei nicht betrübt; dort wird ihnen kein anderes Unheil widerfahren.
7.72.14
ततः सन्ध्यामुपास्यैव वीरौ वीरावसादने ।
कथयन्तौ रणे वृत्तं प्रयातौ रथमास्थितौ ॥ ७.७२.१४ ॥
Dann, nachdem sie das Abenddämmerungsritual vollzogen hatten, bestiegen die beiden Helden, sich über den Verlauf der Schlacht unterhaltend, auf dem Schlachtfeld, wo die Helden fielen, ihren Wagen und brachen auf.
7.72.15
ततः स्वशिबिरं प्राप्तौ हतामित्रौ हतद्विषौ ।
वासुदेवोऽर्जुनश्चैव कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ ७.७२.१५ ॥
Dann erreichten sie ihr eigenes Lager, nachdem sie ihre Feinde erschlagen und ihre Gegner vernichtet hatten; Vāsudeva (Kṛṣṇa) und Arjuna, die eine äußerst schwierige Tat vollbracht hatten.
7.72.16
ध्वस्ताकारमिवालेख्यं संवीक्ष्य शिबिरं स्वकम् ।
बीभत्सुरब्रवीत्कृष्णमस्वस्थहृदयस्ततः ॥ ७.७२.१६ ॥
Als er sein eigenes Lager betrachtete, dessen Gestalt wie ein zerstörtes Gemälde war, sprach Bībhatsu (Arjuna) mit unruhigem Herzen zu Kṛṣṇa.
7.72.17
नदन्ति नाद्य तूर्याणि मङ्गल्यानि जनार्दन ।
मिश्रा दुन्दुभिनिर्धोषैः शङ्खाश्चाडम्बरैः सह ॥ ७.७२.१७ ॥
O Janārdana, heute erklingen die verheißungsvollen Instrumente nicht; die Muscheln, mit dem Dröhnen der Trommeln vermischt, erklingen nicht mit ihrem Getöse.
7.72.18
वीणा नैवाद्य वाद्यन्ते शम्यातालस्वनैः सह ।
मङ्गल्यानि च गीतानि न गायन्ति पठन्ति च ॥ ७.७२.१८ ॥
Heute werden die Vīṇās nicht mit dem Klang von Klappern und Zimbeln gespielt; verheißungsvolle Lieder werden weder gesungen noch rezitiert.
7.72.19
स्तुतियुक्तानि रम्याणि ममानीकेषु बन्दिनः ।
योधाश्चापि हि मां दृष्ट्वा निवर्तन्ते ह्यधोमुखाः ॥ ७.७२.१९ ॥
Unter meinen Truppen wenden sich die lobpreisenden Barden und selbst die Krieger, als sie mich sehen, mit gesenkten Gesichtern ab.
7.72.20
कर्माणि च यथापूर्वं कृत्वा नाभिवदन्ति माम् ।
अपि स्वस्ति भवेदद्य भ्रातृभ्यो मम माधव ॥ ७.७२.२० ॥
Obwohl sie ihre Pflichten wie zuvor erfüllen, grüßen sie mich nicht. O Mādhava, möge es meinen Brüdern heute wohlergehen!
7.72.21
न हि शुद्ध्यति मे भावो दृष्ट्वा स्वजनमाकुलम् ।
अपि पाञ्चालराजस्य विराटस्य च मानद ॥ ७.७२.२१ ॥
Mein Geist wird nicht rein, wenn ich meine Verwandten bedrängt sehe. Und ebenso, o Ehrengeber, beim König der Pāñcālas und Virāṭa.
7.72.22
सर्वेषां चैव योधानां सामग्र्यं स्यान्ममाच्युत ।
न च मामद्य सौभद्रः प्रहृष्टो भ्रातृभिः सह।
रणादायान्तमुचितं प्रत्युद्याति हसन्निव ॥ ७.७२.२२ ॥
O Acyuta, werden alle Krieger bei mir sein? Heute kommt der Sohn der Subhadrā, fröhlich mit seinen Brüdern, nicht angemessen mir entgegen, da ich vom Kampf zurückkehre, als lächle er.
7.72.23
एवं सङ्कथयन्तौ तौ प्रविष्टौ शिबिरं स्वकम् ।
ददृशाते भृशास्वस्थान्पाण्डवान्नष्टचेतसः ॥ ७.७२.२३ ॥
Im Gespräch so betraten die beiden ihr eigenes Lager und sahen die Pāṇḍavas tief betrübt, mit verwirrtem Sinn.
7.72.24
दृष्ट्वा भ्रातृंश्च पुत्रांश्च विमना वानरध्वजः ।
अपश्यंश्चैव सौभद्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.२४ ॥
Als er seine Brüder und Söhne sah, sprach der Affenbanner (Arjuna), betrübten Sinnes und den Sohn der Subhadrā nicht erblickend, diese Worte.
7.72.25
मुखवर्णोऽप्रसन्नो वः सर्वेषामेव लक्ष्यते ।
न चाभिमन्युं पश्यामि न च मां प्रतिनन्दथ ॥ ७.७२.२५ ॥
Eure Gesichter wirken alle getrübt. Ich sehe Abhimanyu nicht, und ihr begrüßt mich nicht.
7.72.26
मया श्रुतश्च द्रोणेन पद्मव्यूहो विनिर्मितः ।
न च वस्तस्य भेत्ताऽस्ति विना सौभद्रमर्भकम् ॥ ७.७२.२६ ॥
Ich habe gehört, dass Droṇa die Lotos-Formation errichtet hat, und dass außer diesem Knaben, Saubhadra, niemand sie durchbrechen kann.
7.72.27
न चोपदिष्टस्तस्यासीन्मयानीकाद्विनिर्गमः ।
कच्चिन्न बालो युष्माभिः परानीकं प्रवेशितः ॥ ७.७२.२७ ॥
Und ich hatte ihm nicht gesagt, wie er aus dem Heer herauskommen sollte. Habt ihr etwa den Knaben in das feindliche Heer geschickt?
7.72.28
भित्त्वाऽनीकं महेष्वासः परेषां बहुभिर्युधि ।
कच्चिन्न निहतः सङ्ख्ये सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.७२.२८ ॥
Hat der große Bogenschütze Saubhadra, Töter feindlicher Helden, der das feindliche Heer gegen viele durchbrach, im Kampf nicht den Tod gefunden?
7.72.29
लोहिताक्षं महाबाहुं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
उपेन्द्रसदृशं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.२९ ॥
Der rotäugige, mächtigarmige, dem in den Bergen geborenen Löwen gleiche, dem Upendra gleiche: Wie wurde er im Kampf erschlagen? Sagt es mir.
7.72.30
सुकुमारं महेष्वासं वासवस्यात्मजात्मजम् ।
सदा मम प्रियं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३० ॥
Der zarte, große Bogenschütze, Sohn des Sohnes von Vāsavas Sohn, mir stets lieb: Wie wurde er im Kampf erschlagen? Sagt es mir.
7.72.31
सुभद्रायाः प्रियं पुत्रं द्रौपद्याः केशवस्य च ।
अम्बायाश्च प्रियं नित्यं कोवधीत्कालमोहितः ॥ ७.७२.३१ ॥
Wer hat, von der Zeit betört, den Sohn getötet, der Subhadrā, Draupadī und Keśava lieb war und stets Ambā lieb war?
7.72.32
सदृशो वृष्णिवीरस्य केशवस्य महात्मनः ।
विक्रमश्रुतमाहात्म्यैः कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३२ ॥
Dem Helden der Vṛṣṇi gleich, dem großherzigen Keśava, an Tapferkeit, Ruhm und Größe — wie wurde er im Kampf getötet?
7.72.33
वार्ष्णेयीदयितं शूरं मया सततलालितम् ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३३ ॥
Wenn ich den Sohn nicht sehe, den Helden, den Vārṣṇeyī liebte und den ich stets umsorgte, werde ich zur Wohnstatt Yamas gehen.
7.72.34
मृदुकुञ्चितकेशान्तं बालं बालमृगेक्षणम् ।
मत्तद्विरदविक्रान्तं सिंहपोतमिवोद्गतम् ॥ ७.७२.३४ ॥
Mit weich gelockten Haarspitzen, ein Knabe mit Rehaugen, mit dem Schritt eines tollen Elefanten, wie ein aufgerichtetes Löwenjunges.
7.72.35
स्मिताभिभाषिणं दान्तं गुरुवाक्यकरं सदा ।
बाल्येऽप्यतुलकर्माणं प्रियवाक्यममत्सरम् ॥ ७.७२.३५ ॥
Der lächelnd sprach, selbstbeherrscht, stets den Worten der Älteren folgend, von unvergleichlichen Taten schon in der Jugend, freundlich redend und ohne Neid.
7.72.36
महोत्साहं महाबाहुं दीर्घराजीवलोचनम् ।
भक्तानुकम्पिनं दान्तं न च नीचानुसारिणम् ॥ ७.७२.३६ ॥
Von großer Tatkraft, mit mächtigen Armen, mit langen Lotusaugen, mitfühlend gegen seine Verehrer, selbstbeherrscht und den Niedrigen nicht folgend.
7.72.37
कृतज्ञं ज्ञानसम्पन्नं कृतास्त्रभनिवर्तिनम् ।
युद्धाभिनन्दिनं नित्यं द्विषतां भयवर्धनम् ॥ ७.७२.३७ ॥
Dankbar, mit Weisheit begabt, im Waffenhandwerk geübt, der die Feinde zurückschlägt, der stets an der Schlacht Freude hat, der den Schrecken der Feinde mehrt.
7.72.38
स्वेषां प्रियहिते युक्तं पितॄणां जयगृद्धिनम् ।
न च पूर्वं प्रहर्तारं सम्प्रमे नष्टसम्भ्रमम्।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३८ ॥
Dem Wohl und der Freude der Seinen ergeben, auf den Sieg der Älteren begierig, der im Wirrwarr nicht als Erster zuschlug und nie in Verwirrung geriet. Sehe ich meinen Sohn nicht, gehe ich in Yamas Wohnung.
7.72.39
रथेषु गण्यमानेषु गणितं तं महारथम् ।
मयाऽध्यर्धगुणं सङ्ख्ये तरुणं बाहुशालिनम् ॥ ७.७२.३९ ॥
Wenn man die Wagenkämpfer zählte, zählte ich in der Schlacht jenen großen Wagenkämpfer anderthalbfach, den jungen Mann, stolz auf seine Arme.
7.72.40
प्रद्युम्नस्य प्रियं नित्यं केशवस्य ममैव च ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.४० ॥
Stets Pradyumna lieb, und auch Keśava und mir lieb. Sehe ich meinen Sohn nicht, gehe ich in Yamas Wohnung.
7.72.41
सुनसं सुललाटान्तं स्वक्षिभ्रूदशनच्छदम् ।
अपश्यतस्तद्वदनं का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४१ ॥
Mit feiner Nase, schöner Stirn, Augen, Brauen und Lippen: Solange ich dieses Antlitz nicht sehe, welcher Friede ist da für mein Herz?
7.72.42
तन्त्रीस्वनसुखं रम्यं पुंस्कोकिलसमध्वनिम् ।
अशृण्वतः स्वनं तस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४२ ॥
Lieblich wie der Klang der Saiten, entzückend, mit einer Stimme wie die des männlichen Kuckucks: Solange ich diese Stimme nicht höre, welcher Friede ist da für mein Herz?
7.72.43
रूपं चाप्रतिमं तस्य त्रिदशैश्चापि दुर्लभम् ।
अपश्यतो हि वीरस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४३ ॥
Seine unvergleichliche Gestalt, selbst den Göttern kaum zu erlangen — wenn ich diesen Helden nicht sehe, welcher Friede ist da für mein Herz?
7.72.44
अभिवादनदक्षं तं पितॄणां वचने रतम् ।
नाद्याहं यदि पश्यामि का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४४ ॥
Geschickt im ehrerbietigen Gruß, hingegeben den Worten der Älteren — wenn ich ihn heute nicht sehe, welcher Friede ist da für mein Herz?
7.72.45
सुकुमारः सदा वीरो महार्हशयनोचितः ।
भूमावनाथवच्छेते नूनं नाथवतां वरः ॥ ७.७२.४५ ॥
Dieser Held, stets zart und eines kostbaren Lagers würdig, liegt auf dem Boden wie einer ohne Beschützer — gewiss er, der Beste unter jenen, die Beschützer haben.
7.72.46
शयानं समुपासन्ति यं पुरा परमस्त्रियः ।
तमद्य विप्रविद्धाङ्गमुपासन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ७.७२.४६ ॥
Den einst, wenn er schlief, die vornehmsten Frauen umsorgten — ihn, dessen Glieder heute zerfetzt sind, umsorgen nun unheilvolle Schakale.
7.72.47
यः पुरा बोध्यते सुप्तः सूतमागधबन्दिभिः ।
बोधयन्त्यद्य तं नूनं श्वापदा विकृतैः स्वनैः ॥ ७.७२.४७ ॥
Den einst, wenn er schlief, Wagenlenker, Barden und Lobsänger weckten — gewiss weckt ihn heute das Raubwild mit grauenhaften Schreien.
7.72.48
छत्रच्छायासमुचितं तस्य तद्वदनं शुभम् ।
नूनमद्य रजोध्वस्तं रणरेणुः करिष्यति ॥ ७.७२.४८ ॥
Sein schönes Antlitz, des Schattens eines Sonnenschirms würdig — gewiss wird heute der Staub der Schlacht es mit Staub bedecken.
7.72.49
हा पुत्रकावितृप्तस्य सततं पुत्रदर्शने ।
भाग्यहीनस्य कालेन यथा मे नीयसे बलात् ॥ ७.७२.४९ ॥
Wehe, mein Sohn! Ich, der ich nie genug davon bekam, meinen Sohn zu sehen, der Unglückselige, werde von der Zeit gewaltsam von dir getrennt.
7.72.50
सा च संयमनी नूनं सदा सुकृतिनां गतिः ।
स्वभाभिर्मोहिता रम्या त्वयाऽत्यर्थं विराजते ॥ ७.७२.५० ॥
Jenes Saṃyamanī ist gewiss stets das Ziel der Rechtschaffenen; bezaubernd und lieblich durch ihre Natur, erstrahlt es dank dir überaus.
7.72.51
नूनं वैवस्वतश्च त्वां वरुणश्च प्रियातिथिम् ।
शतक्रतुर्धनेशश्च प्राप्तमर्चन्त्यभीरुकम् ॥ ७.७२.५१ ॥
Gewiss ehren dich Vaivasvata, Varuṇa, Śatakratu und Dhaneśa, den Furchtlosen, der als lieber Gast gekommen ist.
7.72.52
एवं विलप्य बहुधा भिन्नपोतो वगिग्यथा ।
दुःखेन महताऽविष्टो युधिष्ठिरमपृच्छत ॥ ७.७२.५२ ॥
So klagte er vielfach, von großem Schmerz überwältigt wie ein Kaufmann, dessen Schiff zerbrochen ist, und fragte Yudhiṣṭhira.
7.72.53
कथं त्वयि च भीमे च धृष्टद्युम्ने च जीवति ।
सात्यके शक्रविक्रान्ते सौभद्रो निहतः परैः ॥ ७.७२.५३ ॥
Wie konnte der Sohn Subhadrās von den Feinden erschlagen werden, während du, Bhīma, Dhṛṣṭadyumna und Sātyaki, Indra gleich an Macht, noch lebten?
7.72.54
कच्चित्स कदनं कृत्वा परेषां कुरुनन्दन ।
स्वर्गतोऽभिमुखः सङ्ख्ये युध्यमानो नरर्षभैः ॥ ७.७२.५४ ॥
Vielleicht, o Freude der Kurus, ist er, nachdem er ein Gemetzel unter den Feinden angerichtet hat, im Kampf den Stieren unter den Menschen entgegengetreten, zum Himmel gegangen?
7.72.55
स नूनं बहुभिर्यत्तैर्युध्यमानो नरर्षभैः ।
असहायः सहायार्थी मामनुध्यातवान्ध्रुवम् ॥ ७.७२.५५ ॥
Gewiss, mit großer Anstrengung gegen viele Stiere unter den Männern kämpfend, ohne Beistand und Hilfe suchend, gedachte er gewiss meiner.
7.72.56
पीड्यमानः शरैर्बालस्तात साध्वभिधाव माम् ।
इति विप्रलपन्मन्ये नृशंसैर्भुवि पातितः ॥ ७.७२.५६ ॥
Von Pfeilen gepeinigt, der Knabe, so denke ich, klagend: »Vater, eile schnell zu mir!«, wurde von grausamen Männern zu Boden gestreckt.
7.72.57
अथवा मत्प्रसूतः स स्वस्रीयो माधवस्य च ।
सुभद्रायां च सम्भूतो न चैवं वक्तुमर्हति ॥ ७.७२.५७ ॥
Oder aber er, von mir gezeugt, der Neffe Mādhavas (Kṛṣṇas), in Subhadrā geboren, dürfte nicht so sprechen.
7.72.58
वज्रसारमयं नूनं हृदयं सुदृढं मम ।
अपश्यतो दीर्घबाहुं रक्ताक्षं यन्न दीर्यते ॥ ७.७२.५८ ॥
Gewiss ist mein Herz aus dem Kern des Donnerkeils gemacht, sehr fest, da es nicht zerbricht, obwohl ich den Langarmigen, Rotäugigen nicht sehe.
7.72.59
कथं बाले महेष्वासा नृशंसा मर्मभेदिनः ।
स्वस्रीये वासुदेवस्य मम पुत्रेऽक्षिपञ्शरान् ॥ ७.७२.५९ ॥
Wie konnten jene großen Bogenschützen, grausame Durchbohrer lebenswichtiger Stellen, auf den Knaben, den Neffen Vāsudevas, meinen Sohn, Pfeile schießen?
7.72.60
यो मां नित्यमदीनात्मा प्रत्युद्गम्याभिनन्दति ।
उपयान्तं रिपून्हत्वा सोऽद्य मां किं न पश्यति ॥ ७.७२.६० ॥
Warum sieht er mich heute nicht, er, der stets mit unverzagtem Sinn mir entgegenging und mich begrüßte, wenn ich, nach Erschlagung der Feinde, herankam?
7.72.61
नूनं स पातितः शेते धरण्यां रुधिरोक्षितः ।
शोभयन्मेदिनीं गात्रैरादित्य इव पातितः ॥ ७.७२.६१ ॥
Gewiss liegt er gefallen auf der Erde, mit Blut besprengt, und schmückt die Erde mit seinen Gliedern wie die gefallene Sonne.
7.72.62
सुभद्रामनुशोचामि या पुत्रमपलायिनम् ।
रणे विनिहतं श्रुत्वा शोकार्ता वै विनङ्क्षति ॥ ७.७२.६२ ॥
Ich trauere um Subhadrā, die, wenn sie hört, dass ihr Sohn, der nicht floh, im Kampf erschlagen wurde, vor Kummer gewiss zugrunde gehen wird.
7.72.63
सुभद्रा वक्ष्यते किं मामबिमन्युमपश्यती ।
द्रौपदीं चैव दुःखार्तां किं वा वक्ष्यामि तामहम् ॥ ७.७२.६३ ॥
Was wird Subhadrā zu mir sagen, da sie Abhimanyu nicht sieht? Und was soll ich zur kummergequälten Draupadī sagen?
7.72.64
वज्रसारमयं नूनं हृदयं यन्न यास्यति ।
सहस्रधा वधूं दृष्ट्वा रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ७.७२.६४ ॥
Gewiss ist mein Herz aus dem Wesen des Donnerkeils gemacht, denn es zerbricht nicht in tausend Stücke, wenn es meine Schwiegertochter weinend sieht, vom Kummer gezehrt.
7.72.65
हृष्टानां धार्तराष्ट्राणां सिंहनादो मया श्रुतः ।
युयुत्सुश्चापि कृष्णेन श्रुतो वीरानुपालभन् ॥ ७.७२.६५ ॥
Ich hörte das Löwengebrüll der frohlockenden Söhne Dhṛtarāṣṭras; auch Yuyutsu, der die Helden tadelte, wurde von Kṛṣṇa gehört.
7.72.66
अशक्नुवन्तः पार्थस्य बालं हत्वा महाबलम् ।
किं न लज्जन्त्यधर्मज्ञाः पार्थिवा दृश्यतां बलम् ॥ ७.७२.६६ ॥
Da sie dem Sohn der Pṛthā nicht standhalten konnten, warum schämen sich die dharma-unkundigen Könige nicht, nachdem sie diesen mächtigen Jüngling erschlagen haben? Man möge ihre Stärke sehen.
7.72.67
किं तयोर्विप्रियं कृत्वा केशवार्जुनयोर्मृधे ।
सिंहवन्नदथ प्रीताः शोककाल उपस्थिते ॥ ७.७२.६७ ॥
Habt ihr, nachdem ihr jenen beiden, Keśava und Arjuna, im Kampf Verdruss bereitet hattet, wie Löwen gebrüllt, erfreut, als die Zeit der Trauer gekommen war?
7.72.68
आगमिष्यति वः क्षिप्रं फलं पापस्य कर्मणः ।
अधर्मो हि कृतस्तीव्रः कथं स्यादफलश्चिरम् ॥ ७.७२.६८ ॥
Die Frucht eurer sündhaften Tat wird euch bald erreichen. Da ein schweres Unrecht begangen wurde, wie könnte es lange ohne Frucht bleiben?
7.72.69
इति तान्परिभाषन्वै वैश्यापुत्रो महामतिः ।
अपायाच्छस्त्रमुत्सृज्य कोपदुःखसमन्वितः ॥ ७.७२.६९ ॥
So sie tadelnd, zog sich der großgesinnte Sohn eines Vaiśya, erfüllt von Zorn und Kummer, zurück und legte seine Waffe nieder.
7.72.70
किमर्थमेतन्नाख्यातं त्वया कृष्ण रणे मम ।
अधक्ष्यं तानहं क्रूरांस्तदा सर्वान्महारथान् ॥ ७.७२.७० ॥
Kṛṣṇa, warum hast du mir das im Kampf nicht gesagt? Dann hätte ich alle jene grausamen großen Wagenkämpfer verbrannt.
7.72.71
पुत्रशोकार्दितं पार्थं ध्यायन्तं साश्रुलोचनम् ।
निगृह्य वासुदेवस्तं पुत्राधिभिरभिप्लुतम्।
मैवमित्यब्रवीत्कृष्णस्तीव्रशोकसमन्वितम् ॥ ७.७२.७१ ॥
Vāsudeva (Kṛṣṇa) hielt Pārtha (Arjuna) zurück, der vom Kummer um seinen Sohn gequält war, grübelnd, mit tränenvollen Augen; überwältigt von Gedanken an seinen Sohn und erfüllt von heftiger Trauer, sprach Kṛṣṇa zu ihm: "Nicht so."
7.72.72
सर्वेषामेष वै पन्थाः शूराणामनिवर्तिनाम् ।
क्षत्रियाणां विशेषेण येषां नः शस्त्रजीविका ॥ ७.७२.७२ ॥
Dies ist der Weg für alle, besonders für die Helden, die nicht umkehren, für uns Kṣatriyas, deren Lebensunterhalt von den Waffen kommt.
7.72.73
एषा वै युध्यमानानां शूराणामनिवर्तिनाम् ।
विहिता सर्वशास्त्रज्ञैर्गतिर्मतिमतां वर ॥ ७.७२.७३ ॥
Dies ist der Pfad, den alle Kenner der Schriften für die Helden bestimmen, die kämpfen und nicht weichen, o Bester der Weisen.
7.72.74
ध्रुवं हि युद्धे मरणं शूरामामनिवर्तिनाम् ।
गतः पुण्यकृतां लोकानभिमन्युर्न संशयः ॥ ७.७२.७४ ॥
Der Tod im Kampf ist gewiss für die Helden, die nicht weichen; Abhimanyu ist in die Welten derer gegangen, die gute Werke getan haben, daran besteht kein Zweifel.
7.72.75
एतच्च सर्ववीराणां काङ्क्षितं भरतर्षभ ।
सङ्ग्रामेऽभिमुखा मृत्युं प्राप्नुयामेति मानद ॥ ७.७२.७५ ॥
Dies ist es, was alle Helden begehren, o Stier der Bharatas: im Kampf dem Tod von Angesicht zu Angesicht zu begegnen, o Spender der Ehre.
7.72.76
स च वीरान्रणे हत्वा राजपुत्रान्महाबलान् ।
वीरैराकाङ्क्षितं मृत्युं सम्प्राप्तोऽभिमुखं रणे ॥ ७.७२.७६ ॥
Nachdem er im Kampf die mächtigen königlichen Prinzen erschlagen hatte, fand er den Tod, den Helden begehren, dem Feind zugewandt auf dem Schlachtfeld.
7.72.77
मा शुचः पुरुषव्याघ्र पूर्वैरेष सनातनः ।
धर्मकृद्भिः कृतो धर्मः क्षत्रियाणां रणे क्षयः ॥ ७.७२.७७ ॥
Gräme dich nicht, Tiger unter den Menschen: Dies ist das ewige Gesetz, das von den Ahnen und den Vollziehern des Dharma gesetzt wurde, dass die Kshatriyas im Kampf untergehen.
7.72.78
इमे ते भ्रातरः सर्वे दीना भरतसत्तम ।
त्वयि शोकसमाविष्टे नृपाश्च सुहृदस्तव ॥ ७.७२.७८ ॥
Diese deine Brüder, alle, o Bester der Bharatas, und die Könige und Freunde sind betrübt, dich von Kummer übermannt zu sehen.
7.72.79
एतांश्च वचसा साम्ना समाश्वासय मानद ।
विदितं वेदितव्यं ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ ७.७२.७९ ॥
Tröste sie alle mit sanften Worten, o Spender der Ehre. Was zu wissen ist, weißt du; du sollst keinen Kummer hegen.
7.72.80
एवमाश्वासितः पार्थः कृष्णेनाद्भुतकर्मणा ।
ततोऽब्रवीत्तदा भ्रातॄन्सर्वान्पार्थः सगद्गदम् ॥ ७.७२.८० ॥
So von Kṛṣṇa, dem Wundertäter, getröstet, sprach Arjuna dann mit erstickter Stimme zu allen seinen Brüdern.
7.72.81
स दीर्घबाहुः पृथ्वंसो दीर्घराजीवलोचनः ।
अभिमन्युर्यथा वृत्तः श्रोतुमिच्छाम्यहं तथा ॥ ७.७२.८१ ॥
Ich möchte hören, wie er fiel, Abhimanyu mit den langen Armen, den breiten Schultern und den langen Lotosaugen.
7.72.82
सनागस्यन्दनहयान्सङ्ग्रामे निहतान्मया ।
क्षिप्रं द्रक्ष्यन्ति ते नूनं मम पुत्रं निहत्य वै ॥ ७.७२.८२ ॥
Die von mir im Kampf erschlagenen Elefanten, Wagen und Pferde werden sie bald sehen; gewiss werden sie es sehen, nachdem sie meinen Sohn erschlagen haben.
7.72.83
कथं च वः कृतास्त्राणां सर्वेषां शस्त्रपाणिनाम् ।
सौभद्रो निधनं गच्छेद्वज्रिणापि समागतः ॥ ७.७२.८३ ॥
Wie konnte Saubhadra den Tod finden, da ihr alle im Waffenkampf geübt und bewaffnet wart, selbst wenn er dem Donnerkeilträger begegnet war?
7.72.84
यद्येवमहमज्ञास्यमशक्तान्रक्षणे मम ।
सूनोः पाण्डवपाञ्चालानगोप्स्यं तं महारणे ॥ ७.७२.८४ ॥
Hätte ich gewusst, dass die Pāṇḍavas und Pāñcālas unfähig sind, meinen Sohn zu schützen, hätte ich ihn selbst in jener großen Schlacht beschützt.
7.72.85
कथं च वो रथस्यानां शरवर्षाणि मुञ्चताम् ।
नीतोऽभिमन्युर्निधनं कदर्थीकृत्य वः परैः ॥ ७.७२.८५ ॥
Wie konnte Abhimanyu in den Tod geführt werden, während ihr als Wagenkämpfer Pfeilregen entfesseltet und von den Feinden gedemütigt wurdet?
7.72.86
अहो वः पौरुषं नास्ति न च वोऽस्ति पराक्रमः ।
यत्राभिमन्युः समरे पश्यतां वो निपातितः ॥ ७.७२.८६ ॥
Ach! Ihr habt weder männliche Stärke noch Tapferkeit, da Abhimanyu im Kampf vor euren Augen niedergestreckt wurde.
7.72.87
आत्मानमेव गर्हेयं यदहं वै सुदुर्बलान् ।
युष्मानाज्ञाय निर्यातो भीरूनकृतनिश्चयान् ॥ ७.७२.८७ ॥
Ich sollte mich selbst tadeln, dass ich, da ich euch als so schwach, feige und unentschlossen kannte, zum Kampf aufbrach.
7.72.88
आहोस्विद्भूषणार्थाय वर्मशस्त्रायुधानि वः ।
वाचस्तु वक्तुं संसत्सु मम पुत्रमरक्षताम् ॥ ७.७२.८८ ॥
Oder waren eure Rüstungen, Waffen und Gerätschaften nur Zierde, nur zum Reden in den Versammlungen? Ihr habt meinen Sohn nicht beschützt.
7.72.89
एवमुक्त्वा ततो वाक्यमतिष्ठद्वै वरासिमान् ।
न स्माशक्यत बीभत्सुः केनचित्प्रसमीक्षितुम् ॥ ७.७२.८९ ॥
So gesprochen stand er da, ein prächtiges Schwert in der Hand; da konnte niemand Bībhatsu (Arjuna) ansehen.
7.72.90
तमन्तकमिव क्रुद्धं निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः ।
महेन्द्रमिव तिष्ठन्तं वज्रोद्यतमहाभुजम्।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तमश्रुपूर्णमुखं तदा ॥ ७.७२.९० ॥
Wie der zornige Tod, immer wieder seufzend, wie der große Indra mit erhobenem Donnerkeil, mit mächtigen Armen, von Trauer um seinen Sohn gequält, das Antlitz voller Tränen – so sah man ihn damals.
7.72.91
न भाषितुं शक्नुवन्ति द्रष्टुं वा सुहृदोऽर्जुनम् ।
अन्यत्र वासुदेवाद्वा ज्येष्ठाद्वा पाण्डुनन्दनात् ॥ ७.७२.९१ ॥
Außer Vāsudeva (Kṛṣṇa) oder dem ältesten Sohn Pāṇḍus vermögen Arjunas Freunde weder mit ihm zu sprechen noch ihn anzusehen.
7.72.92
सर्वास्ववस्थासु हितावर्जुनस्य मनोनुगौ ।
बहुमानात्प्रियत्वाच्च तावेनं वक्तमर्हतः ॥ ७.७२.९२ ॥
Unter allen Umständen sind nur jene beiden, die Arjuna wohlgesinnt sind und seinem Herzen folgen, würdig, aus Achtung und Zuneigung mit ihm zu sprechen.
7.72.93
ततस्तं पुत्रशोकेन भृशं पीडितमानसम् ।
राजीवलोचनं क्रुद्धं राजा वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.९३ ॥
Da sprach der König diese Worte zu ihm, dessen Geist tief von der Trauer um seinen Sohn bedrängt war, dem lotusäugigen, zornigen Mann.