Mahābhārata · Adhyāya 7.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.72.1
अथ संशप्तकैः सार्धं युध्यमाने धनञ्जये ।
अभिमन्यौ हते चापि बाले बलवतां वरे ॥ ७.७२.१ ॥
Enquanto Dhanañjaya lutava com os Saṃśaptakas, e também o jovem Abhimanyu, o melhor dos poderosos, havia sido morto,
7.72.2
महर्षिसत्तमे याते व्यासे स तु युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाः किमथाऽकार्षुः शोकोपहतचेतसः ॥ ७.७२.२ ॥
Quando Vyāsa, o melhor dos grandes sábios, havia partido, o que fizeram então Yudhiṣṭhira e os Pāṇḍavas, com as mentes abatidas pela dor?
7.72.3
कथं संशप्तकेभ्यो वा निवृत्तो वानरध्वजः ।
केन वा कथितस्तस्य प्रशान्तः सुतपावकः।
एतन्मे शंस तत्त्वेन सर्वमेवेह सञ्जय ॥ ७.७२.३ ॥
Como voltou o de estandarte macaco dos Saṃśaptakas, ou quem lhe contou? Como se apagou o fogo de seu filho? Sañjaya, conta-me tudo isso com verdade aqui.
7.72.4
शृणु राजन्यथा तेभ्यो निवृत्तः कृष्णसारथिः ।
ततः सर्वाणि सैन्यानि दहन्कृष्णगतिर्यथा ॥ ७.७२.४ ॥
Ouve, ó rei, como aquele cujo condutor era Kṛṣṇa voltou deles; então, como o curso de Kṛṣṇa, queimando todos os exércitos, avançou.
7.72.5
सम्प्रयातेऽस्तमादित्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
अयातस्यात्मशिबिरं निमित्तैरघशंसिभिः ॥ ७.७२.५ ॥
Quando o sol se pôs e chegou o tempo do crepúsculo, ele, não tendo voltado ao seu próprio acampamento por causa de presságios que anunciavam mal,
7.72.6
यच्चासीन्मानसं तस्य यच्च कृष्णेन भाषितम् ।
यथा च कथितस्तस्य निहतः सुतपावकः।
विस्तरेणैव मे सर्वं ब्रुवतः शृणु मारिष ॥ ७.७२.६ ॥
Tudo o que estava em sua mente, o que Kṛṣṇa disse, e como lhe foi contado que o fogo de seu filho fora morto, eu te conto em detalhe; ouve, ó respeitado.
7.72.7
तस्मिन्नहनि निर्वृत्ते घोरे प्राणभृतां क्षये ।
आदित्येऽस्तङ्गते श्रीमान्सन्ध्याकाल उपस्थिते ॥ ७.७२.७ ॥
Quando aquele dia terrível chegou ao fim, em meio à destruição dos seres vivos, e o sol se pôs, chegou a gloriosa hora do crepúsculo.
7.72.8
व्यपयातेषु वासाय सर्वेषु भरतर्षभ ।
हत्वा संशप्तकव्रातान्दिव्यैरस्त्रैः कपिध्वजः ॥ ७.७२.८ ॥
Ó touro dos Bharatas, quando todos se retiraram para seus acampamentos, Arjuna, cujo estandarte traz o macaco, abateu os grupos de Saṃśaptakas com armas divinas.
7.72.9
प्रायात्स्वशिबिरं जिष्णुर्जैत्रमास्थाय तं रथम् ।
गच्छन्नेव च गोविन्दं साश्रुकण्ठोऽभ्यभाषत ॥ ७.७२.९ ॥
Arjuna, o vencedor, subiu naquele carro vitorioso e foi para seu acampamento; enquanto ia, com a garganta embargada de lágrimas, falou a Govinda.
7.72.10
किं तु मे हृदयं त्रस्तं वाक्व सज्जति केशव ।
स्यन्दने नावतिष्ठामि गात्रैः सीदामि चाच्युत ॥ ७.७२.१० ॥
Mas, ó Keśava, meu coração treme e minha fala vacila; não consigo manter-me firme no carro, ó Acyuta, meus membros estão desfalecendo.
7.72.11
अनिष्टं चैव मे श्लिष्टं हृदयान्नापसर्पति ।
भुविये दिक्षु चात्युग्रा उत्पातास्त्रासयन्ति माम् ॥ ७.७२.११ ॥
Este mau presságio se agarra ao meu coração e não se afasta. Os presságios mais terríveis na terra e em todas as direções me aterrorizam.
7.72.12
बहुप्रकारा दृश्यन्ते सर्व एवाघशंसिनः ।
अपि स्वस्ति भवेद्राज्ञः सामात्यस्य गुरोर्मम ॥ ७.७२.१२ ॥
Presságios de muitos tipos, todos anunciando desgraça, são vistos. Poderá haver ainda bem-estar para o rei com seus ministros, e para meu mestre?
7.72.13
व्यक्तं शिवं सहभ्रातुर्धर्मराजस्य पाण्डव ।
मा शुचःकिञ्चिदेवान्यत्तत्रानिष्टं भविष्यति ॥ ७.७२.१३ ॥
Certamente há bem-estar para o rei Dharma (Yudhiṣṭhira) e seus irmãos. Ó filho de Pāṇḍu, não te aflijas; nada de mal lhes acontecerá ali.
7.72.14
ततः सन्ध्यामुपास्यैव वीरौ वीरावसादने ।
कथयन्तौ रणे वृत्तं प्रयातौ रथमास्थितौ ॥ ७.७२.१४ ॥
Então, após cumprir o rito do crepúsculo, os dois heróis, narrando o que acontecera na batalha no campo onde tombavam os heróis, subiram ao carro e partiram.
7.72.15
ततः स्वशिबिरं प्राप्तौ हतामित्रौ हतद्विषौ ।
वासुदेवोऽर्जुनश्चैव कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ ७.७२.१५ ॥
Então chegaram ao seu próprio acampamento, tendo abatido seus inimigos e destruído seus adversários; Vāsudeva (Kṛṣṇa) e Arjuna, tendo realizado uma façanha muito difícil.
7.72.16
ध्वस्ताकारमिवालेख्यं संवीक्ष्य शिबिरं स्वकम् ।
बीभत्सुरब्रवीत्कृष्णमस्वस्थहृदयस्ततः ॥ ७.७२.१६ ॥
Ao contemplar o seu próprio acampamento, com a forma arruinada como um quadro pintado, Bībhatsu (Arjuna), de coração inquieto, falou então a Kṛṣṇa.
7.72.17
नदन्ति नाद्य तूर्याणि मङ्गल्यानि जनार्दन ।
मिश्रा दुन्दुभिनिर्धोषैः शङ्खाश्चाडम्बरैः सह ॥ ७.७२.१७ ॥
Ó Janārdana, hoje não soam os instrumentos auspiciosos; as conchas, misturadas ao estrondo dos tambores, não soam com seu alarido.
7.72.18
वीणा नैवाद्य वाद्यन्ते शम्यातालस्वनैः सह ।
मङ्गल्यानि च गीतानि न गायन्ति पठन्ति च ॥ ७.७२.१८ ॥
Hoje as vīṇās não são tocadas com o som dos chocalhos e címbalos; cânticos auspiciosos não são cantados, nem recitados.
7.72.19
स्तुतियुक्तानि रम्याणि ममानीकेषु बन्दिनः ।
योधाश्चापि हि मां दृष्ट्वा निवर्तन्ते ह्यधोमुखाः ॥ ७.७२.१९ ॥
Nas minhas tropas, os bardos de louvor e até os guerreiros, ao ver-me, voltam-se de rosto abatido.
7.72.20
कर्माणि च यथापूर्वं कृत्वा नाभिवदन्ति माम् ।
अपि स्वस्ति भवेदद्य भ्रातृभ्यो मम माधव ॥ ७.७२.२० ॥
Embora cumpram seus deveres como antes, não me saúdam. Ó Mādhava, que hoje haja bem-estar para meus irmãos!
7.72.21
न हि शुद्ध्यति मे भावो दृष्ट्वा स्वजनमाकुलम् ।
अपि पाञ्चालराजस्य विराटस्य च मानद ॥ ७.७२.२१ ॥
Minha mente não se purifica ao ver meus parentes aflitos. E assim também, ó doador de honra, o rei dos Pāñcālas e Virāṭa.
7.72.22
सर्वेषां चैव योधानां सामग्र्यं स्यान्ममाच्युत ।
न च मामद्य सौभद्रः प्रहृष्टो भ्रातृभिः सह।
रणादायान्तमुचितं प्रत्युद्याति हसन्निव ॥ ७.७२.२२ ॥
Ó Acyuta, todos os guerreiros estarão comigo? Hoje o filho de Subhadrā, alegre com os irmãos, não vem receber-me como convém ao meu retorno da batalha, como se sorrisse.
7.72.23
एवं सङ्कथयन्तौ तौ प्रविष्टौ शिबिरं स्वकम् ।
ददृशाते भृशास्वस्थान्पाण्डवान्नष्टचेतसः ॥ ७.७२.२३ ॥
Conversando assim, os dois entraram em seu próprio acampamento e viram os Pāṇḍavas profundamente abatidos, com a mente perturbada.
7.72.24
दृष्ट्वा भ्रातृंश्च पुत्रांश्च विमना वानरध्वजः ।
अपश्यंश्चैव सौभद्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.२४ ॥
Ao ver seus irmãos e filhos, o de estandarte de macaco (Arjuna), abatido, sem ver o filho de Subhadrā, proferiu estas palavras.
7.72.25
मुखवर्णोऽप्रसन्नो वः सर्वेषामेव लक्ष्यते ।
न चाभिमन्युं पश्यामि न च मां प्रतिनन्दथ ॥ ७.७२.२५ ॥
Os rostos de todos vocês parecem abatidos. Não vejo Abhimanyu, e vocês não me recebem.
7.72.26
मया श्रुतश्च द्रोणेन पद्मव्यूहो विनिर्मितः ।
न च वस्तस्य भेत्ताऽस्ति विना सौभद्रमर्भकम् ॥ ७.७२.२६ ॥
Ouvi dizer que Droṇa construiu a formação de lótus, e que ninguém a pode romper, exceto aquele rapaz, Saubhadra.
7.72.27
न चोपदिष्टस्तस्यासीन्मयानीकाद्विनिर्गमः ।
कच्चिन्न बालो युष्माभिः परानीकं प्रवेशितः ॥ ७.७२.२७ ॥
E eu não lhe havia instruído como sair do exército. Talvez vocês tenham feito aquele rapaz entrar no exército inimigo?
7.72.28
भित्त्वाऽनीकं महेष्वासः परेषां बहुभिर्युधि ।
कच्चिन्न निहतः सङ्ख्ये सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.७२.२८ ॥
Tendo rompido o exército inimigo ao combater contra muitos, o grande arqueiro Saubhadra, matador de heróis inimigos, não terá sido morto na batalha?
7.72.29
लोहिताक्षं महाबाहुं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
उपेन्द्रसदृशं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.२९ ॥
De olhos vermelhos, de braços poderosos, como um leão nascido nas montanhas, igual a Upendra: como foi ele morto na batalha? Digam-me.
7.72.30
सुकुमारं महेष्वासं वासवस्यात्मजात्मजम् ।
सदा मम प्रियं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३० ॥
Delicado, grande arqueiro, filho do filho do filho de Vāsava, sempre querido por mim: como foi ele morto na batalha? Digam-me.
7.72.31
सुभद्रायाः प्रियं पुत्रं द्रौपद्याः केशवस्य च ।
अम्बायाश्च प्रियं नित्यं कोवधीत्कालमोहितः ॥ ७.७२.३१ ॥
Quem, cegado pelo tempo, matou o filho querido de Subhadrā, querido de Draupadī e de Keśava, e sempre querido de Ambā?
7.72.32
सदृशो वृष्णिवीरस्य केशवस्य महात्मनः ।
विक्रमश्रुतमाहात्म्यैः कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३२ ॥
Igual ao herói dos Vṛṣṇi, o magnânimo Keśava, em valor, fama e grandeza, como foi morto na batalha?
7.72.33
वार्ष्णेयीदयितं शूरं मया सततलालितम् ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३३ ॥
Se eu não vir o filho, o herói amado de Vārṣṇeyī, que sempre mimei, irei à morada de Yama.
7.72.34
मृदुकुञ्चितकेशान्तं बालं बालमृगेक्षणम् ।
मत्तद्विरदविक्रान्तं सिंहपोतमिवोद्गतम् ॥ ७.७२.३४ ॥
Com os cabelos macios e encaracolados nas pontas, jovem, de olhos de cervo, com o passo de um elefante enfurecido, como um filhote de leão que se ergue.
7.72.35
स्मिताभिभाषिणं दान्तं गुरुवाक्यकरं सदा ।
बाल्येऽप्यतुलकर्माणं प्रियवाक्यममत्सरम् ॥ ७.७२.३५ ॥
Que falava sorrindo, dominado em si mesmo, que sempre obedecia às palavras dos mais velhos, de feitos incomparáveis já na juventude, de palavras gentis, livre de inveja.
7.72.36
महोत्साहं महाबाहुं दीर्घराजीवलोचनम् ।
भक्तानुकम्पिनं दान्तं न च नीचानुसारिणम् ॥ ७.७२.३६ ॥
De grande energia, de braços poderosos, de longos olhos de lótus, compassivo com seus devotos, dominado em si mesmo, e que não seguia os vis.
7.72.37
कृतज्ञं ज्ञानसम्पन्नं कृतास्त्रभनिवर्तिनम् ।
युद्धाभिनन्दिनं नित्यं द्विषतां भयवर्धनम् ॥ ७.७२.३७ ॥
Grato, dotado de sabedoria, hábil nas armas, o que faz recuar os inimigos, que sempre se deleita na batalha, aumentador do temor dos inimigos.
7.72.38
स्वेषां प्रियहिते युक्तं पितॄणां जयगृद्धिनम् ।
न च पूर्वं प्रहर्तारं सम्प्रमे नष्टसम्भ्रमम्।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३८ ॥
Devotado ao bem-estar e ao prazer dos seus, ansioso pela vitória dos mais velhos, que não atacava primeiro na confusão e nunca se perturbava. Se não vir meu filho, irei à morada de Yama.
7.72.39
रथेषु गण्यमानेषु गणितं तं महारथम् ।
मयाऽध्यर्धगुणं सङ्ख्ये तरुणं बाहुशालिनम् ॥ ७.७२.३९ ॥
Quando se contavam os guerreiros de carro, eu contava na batalha aquele grande condutor como um e meio, o jovem orgulhoso de seus braços.
7.72.40
प्रद्युम्नस्य प्रियं नित्यं केशवस्य ममैव च ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.४० ॥
Sempre querido de Pradyumna, e caro também a Keśava e a mim. Se não vir meu filho, irei à morada de Yama.
7.72.41
सुनसं सुललाटान्तं स्वक्षिभ्रूदशनच्छदम् ।
अपश्यतस्तद्वदनं का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४१ ॥
De nariz fina, fronte bela, com olhos, sobrancelhas e lábios: enquanto não vejo esse rosto, que paz há para o meu coração?
7.72.42
तन्त्रीस्वनसुखं रम्यं पुंस्कोकिलसमध्वनिम् ।
अशृण्वतः स्वनं तस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४२ ॥
Agradável como o som das cordas, encantador, com voz semelhante à do cuco macho: enquanto não ouço essa voz, que paz há para o meu coração?
7.72.43
रूपं चाप्रतिमं तस्य त्रिदशैश्चापि दुर्लभम् ।
अपश्यतो हि वीरस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४३ ॥
Sua forma incomparável, rara até para os deuses — sem ver aquele herói, que paz há para o meu coração?
7.72.44
अभिवादनदक्षं तं पितॄणां वचने रतम् ।
नाद्याहं यदि पश्यामि का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४४ ॥
Hábil em saudar com reverência, devoto às palavras dos mais velhos — se hoje não o vejo, que paz há para o meu coração?
7.72.45
सुकुमारः सदा वीरो महार्हशयनोचितः ।
भूमावनाथवच्छेते नूनं नाथवतां वरः ॥ ७.७२.४५ ॥
Aquele herói, sempre delicado e digno de um leito precioso, jaz no chão como um desamparado — certamente ele, o melhor dos que têm protetores.
7.72.46
शयानं समुपासन्ति यं पुरा परमस्त्रियः ।
तमद्य विप्रविद्धाङ्गमुपासन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ७.७२.४६ ॥
Aquele a quem, quando dormia, outrora as mais nobres mulheres serviam — a ele, hoje de membros despedaçados, servem agora chacais de mau agouro.
7.72.47
यः पुरा बोध्यते सुप्तः सूतमागधबन्दिभिः ।
बोधयन्त्यद्य तं नूनं श्वापदा विकृतैः स्वनैः ॥ ७.७२.४७ ॥
Aquele que outrora, dormindo, era despertado por cocheiros, bardos e panegiristas — certamente hoje as feras o despertam com gritos horríveis.
7.72.48
छत्रच्छायासमुचितं तस्य तद्वदनं शुभम् ।
नूनमद्य रजोध्वस्तं रणरेणुः करिष्यति ॥ ७.७२.४८ ॥
Aquele seu rosto belo, digno da sombra de um parasol — certamente hoje a poeira da batalha o cobrirá de pó.
7.72.49
हा पुत्रकावितृप्तस्य सततं पुत्रदर्शने ।
भाग्यहीनस्य कालेन यथा मे नीयसे बलात् ॥ ७.७२.४९ ॥
Ai, meu filho! Eu, que nunca me saciava de ver meu filho, desafortunado, o tempo te arranca de mim à força.
7.72.50
सा च संयमनी नूनं सदा सुकृतिनां गतिः ।
स्वभाभिर्मोहिता रम्या त्वयाऽत्यर्थं विराजते ॥ ७.७२.५० ॥
Aquela Saṃyamanī é certamente sempre o destino dos virtuosos; encantadora e deliciosa por sua natureza, resplandece intensamente por tua causa.
7.72.51
नूनं वैवस्वतश्च त्वां वरुणश्च प्रियातिथिम् ।
शतक्रतुर्धनेशश्च प्राप्तमर्चन्त्यभीरुकम् ॥ ७.७२.५१ ॥
Certamente Vaivasvata, Varuṇa, Śatakratu e Dhaneśa te honram, o destemido, que chegaste como caro hóspede.
7.72.52
एवं विलप्य बहुधा भिन्नपोतो वगिग्यथा ।
दुःखेन महताऽविष्टो युधिष्ठिरमपृच्छत ॥ ७.७२.५२ ॥
Assim, lamentando-se de muitas maneiras, tomado por grande dor como um mercador cujo navio se partiu, perguntou a Yudhiṣṭhira.
7.72.53
कथं त्वयि च भीमे च धृष्टद्युम्ने च जीवति ।
सात्यके शक्रविक्रान्ते सौभद्रो निहतः परैः ॥ ७.७२.५३ ॥
Como, estando vivos tu, Bhīma, Dhṛṣṭadyumna e Sātyaki, poderoso como Indra, foi morto pelos inimigos o filho de Subhadrā?
7.72.54
कच्चित्स कदनं कृत्वा परेषां कुरुनन्दन ।
स्वर्गतोऽभिमुखः सङ्ख्ये युध्यमानो नरर्षभैः ॥ ७.७२.५४ ॥
Talvez, ó alegria dos Kurus, tendo feito uma matança dos inimigos, ele tenha ido ao céu, de frente, combatendo na batalha contra os touros dos homens?
7.72.55
स नूनं बहुभिर्यत्तैर्युध्यमानो नरर्षभैः ।
असहायः सहायार्थी मामनुध्यातवान्ध्रुवम् ॥ ७.७२.५५ ॥
Certamente, lutando com grande esforço contra muitos touros entre os homens, sem ajuda e buscando auxílio, ele decerto pensou em mim.
7.72.56
पीड्यमानः शरैर्बालस्तात साध्वभिधाव माम् ।
इति विप्रलपन्मन्ये नृशंसैर्भुवि पातितः ॥ ७.७२.५६ ॥
Atormentado por flechas, o menino, penso eu, lamentando-se: 'Pai, corre depressa até mim!', foi derrubado ao chão por homens cruéis.
7.72.57
अथवा मत्प्रसूतः स स्वस्रीयो माधवस्य च ।
सुभद्रायां च सम्भूतो न चैवं वक्तुमर्हति ॥ ७.७२.५७ ॥
Ou então, ele, nascido de mim, sobrinho de Mādhava (Kṛṣṇa), nascido de Subhadrā, não deveria falar assim.
7.72.58
वज्रसारमयं नूनं हृदयं सुदृढं मम ।
अपश्यतो दीर्घबाहुं रक्ताक्षं यन्न दीर्यते ॥ ७.७२.५८ ॥
Certamente meu coração é feito da essência do raio, muito firme, pois não se rompe, embora não veja o de longos braços e olhos vermelhos.
7.72.59
कथं बाले महेष्वासा नृशंसा मर्मभेदिनः ।
स्वस्रीये वासुदेवस्य मम पुत्रेऽक्षिपञ्शरान् ॥ ७.७२.५९ ॥
Como puderam aqueles grandes arqueiros, cruéis perfuradores de pontos vitais, lançar flechas contra o menino, sobrinho de Vāsudeva, meu filho?
7.72.60
यो मां नित्यमदीनात्मा प्रत्युद्गम्याभिनन्दति ।
उपयान्तं रिपून्हत्वा सोऽद्य मां किं न पश्यति ॥ ७.७२.६० ॥
Aquele que sempre, de espírito destemido, saía ao meu encontro e me saudava ao chegar após abater os inimigos, por que não me vê hoje?
7.72.61
नूनं स पातितः शेते धरण्यां रुधिरोक्षितः ।
शोभयन्मेदिनीं गात्रैरादित्य इव पातितः ॥ ७.७२.६१ ॥
Certamente ele jaz caído sobre a terra, salpicado de sangue, adornando a terra com seus membros como o sol caído.
7.72.62
सुभद्रामनुशोचामि या पुत्रमपलायिनम् ।
रणे विनिहतं श्रुत्वा शोकार्ता वै विनङ्क्षति ॥ ७.७२.६२ ॥
Lamento por Subhadrā, que, ao ouvir que seu filho, que não fugiu, foi morto em batalha, certamente perecerá atormentada pela dor.
7.72.63
सुभद्रा वक्ष्यते किं मामबिमन्युमपश्यती ।
द्रौपदीं चैव दुःखार्तां किं वा वक्ष्यामि तामहम् ॥ ७.७२.६३ ॥
O que Subhadrā me dirá, não vendo Abhimanyu? E o que direi a Draupadī, atormentada pela dor?
7.72.64
वज्रसारमयं नूनं हृदयं यन्न यास्यति ।
सहस्रधा वधूं दृष्ट्वा रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ७.७२.६४ ॥
Certamente meu coração é feito da essência do raio, pois não se despedaça em mil pedaços ao ver minha nora chorando, consumida pela dor.
7.72.65
हृष्टानां धार्तराष्ट्राणां सिंहनादो मया श्रुतः ।
युयुत्सुश्चापि कृष्णेन श्रुतो वीरानुपालभन् ॥ ७.७२.६५ ॥
Ouvi o rugido de leão dos filhos de Dhṛtarāṣṭra, exultantes; e Yuyutsu também, repreendendo os heróis, foi ouvido por Kṛṣṇa.
7.72.66
अशक्नुवन्तः पार्थस्य बालं हत्वा महाबलम् ।
किं न लज्जन्त्यधर्मज्ञाः पार्थिवा दृश्यतां बलम् ॥ ७.७२.६६ ॥
Incapazes de enfrentar o filho de Pṛthā, por que os reis, ignorantes do dharma, não sentem vergonha de ter matado aquele jovem poderoso? Que se veja a força deles.
7.72.67
किं तयोर्विप्रियं कृत्वा केशवार्जुनयोर्मृधे ।
सिंहवन्नदथ प्रीताः शोककाल उपस्थिते ॥ ७.७२.६७ ॥
Tendo causado desagrado àqueles dois, Keśava e Arjuna, na batalha, rugistes como leões, contentes, quando chegou o tempo do luto?
7.72.68
आगमिष्यति वः क्षिप्रं फलं पापस्य कर्मणः ।
अधर्मो हि कृतस्तीव्रः कथं स्यादफलश्चिरम् ॥ ७.७२.६८ ॥
O fruto do vosso ato pecaminoso logo chegará a vós. Tendo sido cometida uma grave injustiça, como poderia ela permanecer longamente sem fruto?
7.72.69
इति तान्परिभाषन्वै वैश्यापुत्रो महामतिः ।
अपायाच्छस्त्रमुत्सृज्य कोपदुःखसमन्वितः ॥ ७.७२.६९ ॥
Assim repreendendo-os, o filho do vaiśya, de grande mente, cheio de ira e dor, retirou-se e depôs a arma.
7.72.70
किमर्थमेतन्नाख्यातं त्वया कृष्ण रणे मम ।
अधक्ष्यं तानहं क्रूरांस्तदा सर्वान्महारथान् ॥ ७.७२.७० ॥
Kṛṣṇa, por que não mo disseste na batalha? Então eu teria queimado todos aqueles cruéis grandes guerreiros de carro.
7.72.71
पुत्रशोकार्दितं पार्थं ध्यायन्तं साश्रुलोचनम् ।
निगृह्य वासुदेवस्तं पुत्राधिभिरभिप्लुतम्।
मैवमित्यब्रवीत्कृष्णस्तीव्रशोकसमन्वितम् ॥ ७.७२.७१ ॥
Vāsudeva (Kṛṣṇa) conteve Pārtha (Arjuna), atormentado pela dor do filho, absorto, com os olhos cheios de lágrimas; sobrecarregado pelos pensamentos sobre o filho e cheio de intensa dor, Kṛṣṇa disse-lhe: "Não assim."
7.72.72
सर्वेषामेष वै पन्थाः शूराणामनिवर्तिनाम् ।
क्षत्रियाणां विशेषेण येषां नः शस्त्रजीविका ॥ ७.७२.७२ ॥
Este é o caminho de todos, especialmente dos heróis que não recuam, de nós kṣatriyas cujo sustento vem das armas.
7.72.73
एषा वै युध्यमानानां शूराणामनिवर्तिनाम् ।
विहिता सर्वशास्त्रज्ञैर्गतिर्मतिमतां वर ॥ ७.७२.७३ ॥
Este é o caminho prescrito pelos conhecedores de todas as escrituras para os heróis que lutam e não recuam, ó melhor dos sábios.
7.72.74
ध्रुवं हि युद्धे मरणं शूरामामनिवर्तिनाम् ।
गतः पुण्यकृतां लोकानभिमन्युर्न संशयः ॥ ७.७२.७४ ॥
A morte em batalha é certa para os heróis que não recuam; Abhimanyu foi aos mundos dos que praticaram obras meritórias, não há dúvida.
7.72.75
एतच्च सर्ववीराणां काङ्क्षितं भरतर्षभ ।
सङ्ग्रामेऽभिमुखा मृत्युं प्राप्नुयामेति मानद ॥ ७.७२.७५ ॥
Isto é o que todos os heróis desejam, ó touro dos bharatas: encontrar a morte de frente na batalha, ó doador de honra.
7.72.76
स च वीरान्रणे हत्वा राजपुत्रान्महाबलान् ।
वीरैराकाङ्क्षितं मृत्युं सम्प्राप्तोऽभिमुखं रणे ॥ ७.७२.७६ ॥
Tendo matado na batalha os príncipes reais de grande poder, alcançou a morte que os heróis desejam, de frente no campo.
7.72.77
मा शुचः पुरुषव्याघ्र पूर्वैरेष सनातनः ।
धर्मकृद्भिः कृतो धर्मः क्षत्रियाणां रणे क्षयः ॥ ७.७२.७७ ॥
Não te aflijas, tigre entre os homens: esta é a lei eterna estabelecida pelos antepassados e pelos praticantes do dharma, que os kshatriyas pereçam na batalha.
7.72.78
इमे ते भ्रातरः सर्वे दीना भरतसत्तम ।
त्वयि शोकसमाविष्टे नृपाश्च सुहृदस्तव ॥ ७.७२.७८ ॥
Estes teus irmãos, todos eles, ó melhor dos bharatas, e os reis e amigos estão aflitos por te verem dominado pela dor.
7.72.79
एतांश्च वचसा साम्ना समाश्वासय मानद ।
विदितं वेदितव्यं ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ ७.७२.७९ ॥
Consola a todos com palavras gentis, ó doador de honra. O que há a saber, tu já sabes; não deves lamentar.
7.72.80
एवमाश्वासितः पार्थः कृष्णेनाद्भुतकर्मणा ।
ततोऽब्रवीत्तदा भ्रातॄन्सर्वान्पार्थः सगद्गदम् ॥ ७.७२.८० ॥
Assim consolado por Kṛṣṇa, de feitos maravilhosos, Arjuna então falou a todos os seus irmãos com voz embargada.
7.72.81
स दीर्घबाहुः पृथ्वंसो दीर्घराजीवलोचनः ।
अभिमन्युर्यथा वृत्तः श्रोतुमिच्छाम्यहं तथा ॥ ७.७२.८१ ॥
Desejo ouvir como ele caiu, Abhimanyu, de longos braços, ombros largos e olhos de lótus longos.
7.72.82
सनागस्यन्दनहयान्सङ्ग्रामे निहतान्मया ।
क्षिप्रं द्रक्ष्यन्ति ते नूनं मम पुत्रं निहत्य वै ॥ ७.७२.८२ ॥
Logo verão os elefantes, carros e cavalos abatidos por mim na batalha; certamente o verão depois de matarem meu filho.
7.72.83
कथं च वः कृतास्त्राणां सर्वेषां शस्त्रपाणिनाम् ।
सौभद्रो निधनं गच्छेद्वज्रिणापि समागतः ॥ ७.७२.८३ ॥
Como pôde Saubhadra encontrar a morte, se todos vós éreis hábeis nas armas e estáveis armados, mesmo tendo enfrentado o portador do raio?
7.72.84
यद्येवमहमज्ञास्यमशक्तान्रक्षणे मम ।
सूनोः पाण्डवपाञ्चालानगोप्स्यं तं महारणे ॥ ७.७२.८४ ॥
Se eu soubesse que os Pāṇḍavas e os Pāñcālas eram incapazes de proteger meu filho, eu mesmo o teria guardado naquela grande batalha.
7.72.85
कथं च वो रथस्यानां शरवर्षाणि मुञ्चताम् ।
नीतोऽभिमन्युर्निधनं कदर्थीकृत्य वः परैः ॥ ७.७२.८५ ॥
Como, enquanto vocês, guerreiros de carro, lançavam chuvas de flechas, Abhimanyu foi levado à morte, humilhados pelos inimigos?
7.72.86
अहो वः पौरुषं नास्ति न च वोऽस्ति पराक्रमः ।
यत्राभिमन्युः समरे पश्यतां वो निपातितः ॥ ७.७२.८६ ॥
Ai de vós! Não tendes virilidade nem valor, pois Abhimanyu foi abatido em batalha diante dos vossos olhos.
7.72.87
आत्मानमेव गर्हेयं यदहं वै सुदुर्बलान् ।
युष्मानाज्ञाय निर्यातो भीरूनकृतनिश्चयान् ॥ ७.७२.८७ ॥
Deveria censurar-me a mim mesmo, pois, sabendo-vos tão fracos, covardes e indecisos, saí para a batalha.
7.72.88
आहोस्विद्भूषणार्थाय वर्मशस्त्रायुधानि वः ।
वाचस्तु वक्तुं संसत्सु मम पुत्रमरक्षताम् ॥ ७.७२.८८ ॥
Ou eram vossas armaduras, armas e equipamentos meros adornos, para falar nas assembleias? Não protegestes meu filho.
7.72.89
एवमुक्त्वा ततो वाक्यमतिष्ठद्वै वरासिमान् ।
न स्माशक्यत बीभत्सुः केनचित्प्रसमीक्षितुम् ॥ ७.७२.८९ ॥
Tendo dito isto, ficou de pé, empunhando uma bela espada; então ninguém conseguiu olhar para Bībhatsu (Arjuna).
7.72.90
तमन्तकमिव क्रुद्धं निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः ।
महेन्द्रमिव तिष्ठन्तं वज्रोद्यतमहाभुजम्।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तमश्रुपूर्णमुखं तदा ॥ ७.७२.९० ॥
Como a Morte irada, suspirando repetidas vezes, como o grande Indra com o raio erguido, de braços poderosos, atormentado pela dor do filho, com o rosto cheio de lágrimas, assim o viram então.
7.72.91
न भाषितुं शक्नुवन्ति द्रष्टुं वा सुहृदोऽर्जुनम् ।
अन्यत्र वासुदेवाद्वा ज्येष्ठाद्वा पाण्डुनन्दनात् ॥ ७.७२.९१ ॥
Exceto Vāsudeva (Kṛṣṇa) ou o filho mais velho de Pāṇḍu, os amigos de Arjuna não conseguem falar com ele nem olhá-lo.
7.72.92
सर्वास्ववस्थासु हितावर्जुनस्य मनोनुगौ ।
बहुमानात्प्रियत्वाच्च तावेनं वक्तमर्हतः ॥ ७.७२.९२ ॥
Em todas as circunstâncias, apenas aqueles dois, que desejam o bem de Arjuna e seguem seu coração, são dignos de lhe falar, por honra e afeto.
7.72.93
ततस्तं पुत्रशोकेन भृशं पीडितमानसम् ।
राजीवलोचनं क्रुद्धं राजा वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.९३ ॥
Então o rei lhe disse estas palavras, a ele, cuja mente estava profundamente aflita pelo luto do filho, o de olhos de lótus, que estava irado.