மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 7.72
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
7.72.1
अथ संशप्तकैः सार्धं युध्यमाने धनञ्जये ।
अभिमन्यौ हते चापि बाले बलवतां वरे ॥ ७.७२.१ ॥
தனஞ்சயன் சம்சப்தகர்களுடன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, வலிமையுள்ளவர்களில் சிறந்த இளைஞன் அபிமன்யு கொல்லப்பட்டபோது,
7.72.2
महर्षिसत्तमे याते व्यासे स तु युधिष्ठिरः ।
पाण्डवाः किमथाऽकार्षुः शोकोपहतचेतसः ॥ ७.७२.२ ॥
மகரிஷிகளில் சிறந்த வியாசர் சென்றபின், யுதிஷ்டிரனும் பாண்டவர்களும் துயரால் அலைக்கழிந்த மனத்தோடு என்ன செய்தார்கள்?
7.72.3
कथं संशप्तकेभ्यो वा निवृत्तो वानरध्वजः ।
केन वा कथितस्तस्य प्रशान्तः सुतपावकः।
एतन्मे शंस तत्त्वेन सर्वमेवेह सञ्जय ॥ ७.७२.३ ॥
சம்சப்தகர்களிடமிருந்து வானரக்கொடியோன் எப்படித் திரும்பினான்? அவனுக்கு யார் சொன்னார்கள்? மகனின் நெருப்பு எப்படித் தணிந்தது? சஞ்சயா, இவை அனைத்தையும் உண்மையாக இங்கு எனக்குச் சொல்.
7.72.4
शृणु राजन्यथा तेभ्यो निवृत्तः कृष्णसारथिः ।
ततः सर्वाणि सैन्यानि दहन्कृष्णगतिर्यथा ॥ ७.७२.४ ॥
அரசே, கேள். கிருஷ்ணனை சாரதியாகக் கொண்டவன் அவர்களிடமிருந்து எப்படித் திரும்பினான் என்று. பின்னர் கிருஷ்ணனின் வேகத்தைப் போல, அனைத்துப் படைகளையும் எரித்தபடி சென்றான்.
7.72.5
सम्प्रयातेऽस्तमादित्ये संध्याकाल उपस्थिते ।
अयातस्यात्मशिबिरं निमित्तैरघशंसिभिः ॥ ७.७२.५ ॥
சூரியன் மறைந்து, அந்திப்பொழுது வந்தபோது, தீமையை அறிவிக்கும் குறிகளால், தன் பாசறைக்குத் திரும்பாதவனாக (அவன் தொடர்ந்தான்).
7.72.6
यच्चासीन्मानसं तस्य यच्च कृष्णेन भाषितम् ।
यथा च कथितस्तस्य निहतः सुतपावकः।
विस्तरेणैव मे सर्वं ब्रुवतः शृणु मारिष ॥ ७.७२.६ ॥
அவன் மனதில் இருந்தது, கிருஷ்ணன் சொன்னது, மகனாகிய நெருப்பு (அபிமன்யு) கொல்லப்பட்டதை அவனுக்கு எவ்வாறு சொல்லப்பட்டது என்பவை அனைத்தையும் விரிவாக நான் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள், மாரிஷா.
7.72.7
तस्मिन्नहनि निर्वृत्ते घोरे प्राणभृतां क्षये ।
आदित्येऽस्तङ्गते श्रीमान्सन्ध्याकाल उपस्थिते ॥ ७.७२.७ ॥
அந்த கொடிய நாள் முடிந்தபோது, உயிரினங்களின் அழிவு நிகழ்ந்தபோது, சூரியன் மறைந்தபோது, புனிதமான அந்தி வேளை வந்தது.
7.72.8
व्यपयातेषु वासाय सर्वेषु भरतर्षभ ।
हत्वा संशप्तकव्रातान्दिव्यैरस्त्रैः कपिध्वजः ॥ ७.७२.८ ॥
பரதர்களின் சிறந்தவனே, அனைவரும் தங்கும் இடங்களுக்குச் சென்றபோது, குரங்குக் கொடியுடைய அர்ஜுனன் தெய்வீக அஸ்திரங்களால் சம்சப்தகர் கூட்டங்களைக் கொன்றான்.
7.72.9
प्रायात्स्वशिबिरं जिष्णुर्जैत्रमास्थाय तं रथम् ।
गच्छन्नेव च गोविन्दं साश्रुकण्ठोऽभ्यभाषत ॥ ७.७२.९ ॥
வெற்றியாளன் அர்ஜுனன் அந்த வெற்றி ரதத்தில் ஏறி தனது முகாமுக்குச் சென்றான். செல்லும்போதே கண்ணீர் நிறைந்த தொண்டையுடன் கோவிந்தனிடம் பேசினான்.
7.72.10
किं तु मे हृदयं त्रस्तं वाक्व सज्जति केशव ।
स्यन्दने नावतिष्ठामि गात्रैः सीदामि चाच्युत ॥ ७.७२.१० ॥
ஆனால் கேசவா, என் இதயம் நடுங்குகிறது, என் பேச்சு தடுமாறுகிறது. இரதத்தில் நிலைத்து நிற்க முடியவில்லை; அச்யுதா, என் உறுப்புகள் தளர்ந்து சோர்கின்றன.
7.72.11
अनिष्टं चैव मे श्लिष्टं हृदयान्नापसर्पति ।
भुविये दिक्षु चात्युग्रा उत्पातास्त्रासयन्ति माम् ॥ ७.७२.११ ॥
என் இதயத்தில் இந்த அபசகுனம் ஒட்டிக்கொண்டு நீங்கவில்லை. பூமியிலும் திசைகளிலும் தோன்றும் கொடிய தீய சகுனங்கள் என்னை அச்சுறுத்துகின்றன.
7.72.12
बहुप्रकारा दृश्यन्ते सर्व एवाघशंसिनः ।
अपि स्वस्ति भवेद्राज्ञः सामात्यस्य गुरोर्मम ॥ ७.७२.१२ ॥
பல வகைப்பட்ட, துன்பம் அறிவிக்கும் அனைத்து அறிகுறிகளும் தென்படுகின்றன. அமைச்சர்களுடன் கூடிய அரசனுக்கும், என் ஆசிரியருக்கும் நலம் உண்டாகுமா?
7.72.13
व्यक्तं शिवं सहभ्रातुर्धर्मराजस्य पाण्डव ।
मा शुचःकिञ्चिदेवान्यत्तत्रानिष्टं भविष्यति ॥ ७.७२.१३ ॥
நிச்சயமாக தர்மராஜனுக்கும் அவனது சகோதரர்களுக்கும் நலம் உண்டு. ஓ பாண்டவா, வருந்தாதே; அங்கு வேறு எந்தத் தீங்கும் நேராது.
7.72.14
ततः सन्ध्यामुपास्यैव वीरौ वीरावसादने ।
कथयन्तौ रणे वृत्तं प्रयातौ रथमास्थितौ ॥ ७.७२.१४ ॥
பின்னர் மாலை வழிபாட்டை முடித்து, வீரர்களின் அழிவிடத்தில் போரின் நிகழ்வுகளைப் பேசிக்கொண்டே, அந்த இரு வீரர்களும் தேரில் ஏறிச் சென்றனர்.
7.72.15
ततः स्वशिबिरं प्राप्तौ हतामित्रौ हतद्विषौ ।
वासुदेवोऽर्जुनश्चैव कृत्वा कर्म सुदुष्करम् ॥ ७.७२.१५ ॥
பின்னர் தம் முகாமை அடைந்தனர்; பகைவர்களைக் கொன்று, எதிரிகளை அழித்து, வாசுதேவனும் அர்ஜுனனும் மிகக் கடினமான செயலைச் செய்து அங்கு வந்தனர்.
7.72.16
ध्वस्ताकारमिवालेख्यं संवीक्ष्य शिबिरं स्वकम् ।
बीभत्सुरब्रवीत्कृष्णमस्वस्थहृदयस्ततः ॥ ७.७२.१६ ॥
தங்கள் முகாம் அழிந்த ஓவியம் போல் காணப்படுவதைக் கண்டு, கலங்கிய மனத்துடன் பீபத்சு (அர்ஜுனன்) கிருஷ்ணனிடம் கூறினான்.
7.72.17
नदन्ति नाद्य तूर्याणि मङ्गल्यानि जनार्दन ।
मिश्रा दुन्दुभिनिर्धोषैः शङ्खाश्चाडम्बरैः सह ॥ ७.७२.१७ ॥
ஓ ஜனார்த்தனா, இன்று மங்கல இசைக்கருவிகள் ஒலிக்கவில்லை; துந்துபிகளின் முழக்கத்துடன் கலந்த சங்குகளும் ஆரவாரத்துடன் ஒலிக்கவில்லை.
7.72.18
वीणा नैवाद्य वाद्यन्ते शम्यातालस्वनैः सह ।
मङ्गल्यानि च गीतानि न गायन्ति पठन्ति च ॥ ७.७२.१८ ॥
இன்று வீணைகள் கூட சம்யா, தாள ஒலிகளுடன் இசைக்கப்படவில்லை; மங்கலப் பாடல்கள் பாடப்படவில்லை, ஓதப்படவும் இல்லை.
7.72.19
स्तुतियुक्तानि रम्याणि ममानीकेषु बन्दिनः ।
योधाश्चापि हि मां दृष्ट्वा निवर्तन्ते ह्यधोमुखाः ॥ ७.७२.१९ ॥
என் படைகளில் துதி நிறைந்த இனிய பாடகர்களும் போர்வீரர்களும் என்னைக் கண்டதும் முகம் தாழ்த்தித் திரும்பிப் போகிறார்கள்.
7.72.20
कर्माणि च यथापूर्वं कृत्वा नाभिवदन्ति माम् ।
अपि स्वस्ति भवेदद्य भ्रातृभ्यो मम माधव ॥ ७.७२.२० ॥
முன்போலவே செயல்களைச் செய்தும் என்னை வாழ்த்துவதில்லை. ஓ மாதவா, இன்று என் சகோதரர்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும்!
7.72.21
न हि शुद्ध्यति मे भावो दृष्ट्वा स्वजनमाकुलम् ।
अपि पाञ्चालराजस्य विराटस्य च मानद ॥ ७.७२.२१ ॥
சொந்தங்கள் கலங்கி இருப்பதைக் கண்டு என் மனம் தெளியவில்லை. ஓ மானதா, பாஞ்சால அரசனும் விராடனும் கூட அப்படியே.
7.72.22
सर्वेषां चैव योधानां सामग्र्यं स्यान्ममाच्युत ।
न च मामद्य सौभद्रः प्रहृष्टो भ्रातृभिः सह।
रणादायान्तमुचितं प्रत्युद्याति हसन्निव ॥ ७.७२.२२ ॥
ஓ அச்யுதா, எல்லா வீரர்களும் என்னுடன் இருப்பார்களா? இன்று சுபத்திரையின் மகன் சகோதரர்களுடன் மகிழ்ச்சியாகப் போரிலிருந்து திரும்பும் என்னை முறையாக எதிர்கொள்ள வரவில்லை; சிரிப்பது போல.
7.72.23
एवं सङ्कथयन्तौ तौ प्रविष्टौ शिबिरं स्वकम् ।
ददृशाते भृशास्वस्थान्पाण्डवान्नष्टचेतसः ॥ ७.७२.२३ ॥
இவ்வாறு பேசிக்கொண்டே அவ்விருவரும் தங்கள் பாசறையில் நுழைந்து, மிகவும் துயருற்றவர்களாய், மனம் கலங்கிய பாண்டவர்களைக் கண்டனர்.
7.72.24
दृष्ट्वा भ्रातृंश्च पुत्रांश्च विमना वानरध्वजः ।
अपश्यंश्चैव सौभद्रमिदं वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.२४ ॥
சகோதரர்களையும் மகன்களையும் கண்ட வானரக்கொடியோன் (அர்ஜுனன்) மனம் வருந்தி, சுபத்திரையின் மகனைக் காணாமல் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
7.72.25
मुखवर्णोऽप्रसन्नो वः सर्वेषामेव लक्ष्यते ।
न चाभिमन्युं पश्यामि न च मां प्रतिनन्दथ ॥ ७.७२.२५ ॥
உங்கள் அனைவரின் முகநிறம் மகிழ்ச்சியற்றதாகத் தெரிகிறது. நான் அபிமன்யுவைக் காணவில்லை; நீங்களும் என்னை வரவேற்கவில்லை.
7.72.26
मया श्रुतश्च द्रोणेन पद्मव्यूहो विनिर्मितः ।
न च वस्तस्य भेत्ताऽस्ति विना सौभद्रमर्भकम् ॥ ७.७२.२६ ॥
துரோணர் பத்மவ்யூகத்தை அமைத்ததாக நான் கேட்டிருக்கிறேன். சௌபத்ரனாகிய அந்தச் சிறுவனைத் தவிர இதை உடைப்பவர் யாரும் இல்லை.
7.72.27
न चोपदिष्टस्तस्यासीन्मयानीकाद्विनिर्गमः ।
कच्चिन्न बालो युष्माभिः परानीकं प्रवेशितः ॥ ७.७२.२७ ॥
நான் அவனுக்கு படையிலிருந்து வெளியேறும் வழியை உபதேசிக்கவில்லை. ஒருவேளை நீங்கள் அந்தச் சிறுவனை எதிரியின் படைக்குள் அனுப்பிவிட்டீர்களோ?
7.72.28
भित्त्वाऽनीकं महेष्वासः परेषां बहुभिर्युधि ।
कच्चिन्न निहतः सङ्ख्ये सौभद्रः परवीरहा ॥ ७.७२.२८ ॥
பல பகைவர்களுடன் போரில் படையை ஊடுருவிய பெரும் வில்லாளி, பகை வீரர்களை அழிப்பவனான சௌபத்ரன் போரில் கொல்லப்பட்டானோ?
7.72.29
लोहिताक्षं महाबाहुं जातं सिंहमिवाद्रिषु ।
उपेन्द्रसदृशं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.२९ ॥
சிவந்த கண்களும் பெரிய தோள்களும் கொண்டவனும், மலைகளில் பிறந்த சிங்கம் போன்றவனும், உபேந்திரனுக்கு ஒப்பானவனுமான அவன் போரில் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? சொல்லுங்கள்.
7.72.30
सुकुमारं महेष्वासं वासवस्यात्मजात्मजम् ।
सदा मम प्रियं ब्रूत कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३० ॥
மென்மையானவனும், பெரிய வில்லாளியும், வாசவனின் மகனின் மகனுக்கும் மகனானவனும், எப்போதும் எனக்குப் பிரியமானவனுமான அவன் போரில் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? சொல்லுங்கள்.
7.72.31
सुभद्रायाः प्रियं पुत्रं द्रौपद्याः केशवस्य च ।
अम्बायाश्च प्रियं नित्यं कोवधीत्कालमोहितः ॥ ७.७२.३१ ॥
சுபத்திரையின் அன்பு மகனை, திரௌபதியின் மற்றும் கேசவனின் மகனை, அம்பையின் எப்போதும் அன்புக்குரியவனை — காலத்தால் மயங்கியவன் யார் கொன்றான்?
7.72.32
सदृशो वृष्णिवीरस्य केशवस्य महात्मनः ।
विक्रमश्रुतमाहात्म्यैः कथमायोधने हतः ॥ ७.७२.३२ ॥
வൃஷ்ணி வீரன், மகாத்மா கேசவனுக்கு ஒப்பானவன்; வீரம், புகழ், மகிமையில் — அவன் போரில் எப்படிக் கொல்லப்பட்டான்?
7.72.33
वार्ष्णेयीदयितं शूरं मया सततलालितम् ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३३ ॥
வார்ஷ்ணேயியின் அன்பனான அந்த வீரனை, நான் எப்போதும் அன்புடன் வளர்த்தவனை — அந்த மகனை நான் காணாவிட்டால் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்.
7.72.34
मृदुकुञ्चितकेशान्तं बालं बालमृगेक्षणम् ।
मत्तद्विरदविक्रान्तं सिंहपोतमिवोद्गतम् ॥ ७.७२.३४ ॥
மென்மையான சுருண்ட கேசத்துடன், இளையவனும், மான்விழியனும், மதமுற்ற யானையின் நடையுடையவனும், எழுந்து வந்த சிங்கக்குட்டி போன்றவனும்.
7.72.35
स्मिताभिभाषिणं दान्तं गुरुवाक्यकरं सदा ।
बाल्येऽप्यतुलकर्माणं प्रियवाक्यममत्सरम् ॥ ७.७२.३५ ॥
புன்னகையுடன் பேசுபவன், அடக்கமுள்ளவன், எப்போதும் குருவின் சொல்லைச் செய்பவன், இளமையிலும் ஒப்பற்ற செயல் செய்பவன், இனிய சொல் பேசுபவன், பொறாமையற்றவன்.
7.72.36
महोत्साहं महाबाहुं दीर्घराजीवलोचनम् ।
भक्तानुकम्पिनं दान्तं न च नीचानुसारिणम् ॥ ७.७२.३६ ॥
பெரும் உற்சாகமுடையவன், மகாபாகு, நீண்ட தாமரைக் கண்ணன், பக்தர்களிடம் இரக்கமுள்ளவன், அடக்கமுள்ளவன், கீழோர் வழியைப் பின்பற்றாதவன்.
7.72.37
कृतज्ञं ज्ञानसम्पन्नं कृतास्त्रभनिवर्तिनम् ।
युद्धाभिनन्दिनं नित्यं द्विषतां भयवर्धनम् ॥ ७.७२.३७ ॥
நன்றியுள்ளவனும், அறிவு நிறைந்தவனும், ஆயுதக் கலையில் திறமையுள்ளவனும், எதிரிகளைப் பின்வாங்கச் செய்பவனும், எப்போதும் போரில் மகிழ்பவனும், எதிரிகளின் அச்சத்தை அதிகரிப்பவனும் ஆனவன்.
7.72.38
स्वेषां प्रियहिते युक्तं पितॄणां जयगृद्धिनम् ।
न च पूर्वं प्रहर्तारं सम्प्रमे नष्टसम्भ्रमम्।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.३८ ॥
தம் சொந்தங்களின் நலனிலும் இன்பத்திலும் ஈடுபட்டவனும், பெரியோர்களின் வெற்றியை விரும்பியவனும், குழப்பத்தில் முதலில் தாக்காதவனும், பதற்றமற்றவனுமானவன். என் மகனை நான் காணாவிட்டால் யமலோகம் செல்வேன்.
7.72.39
रथेषु गण्यमानेषु गणितं तं महारथम् ।
मयाऽध्यर्धगुणं सङ्ख्ये तरुणं बाहुशालिनम् ॥ ७.७२.३९ ॥
தேர்வீரர்கள் எண்ணப்படும்போது, போரில் அந்த மகாரதனை என்னால் ஒன்றரை மடங்காக எண்ணப்பட்டவன், தன் தோள்வலிமையில் பெருமை கொண்ட இளைஞன்.
7.72.40
प्रद्युम्नस्य प्रियं नित्यं केशवस्य ममैव च ।
यदि पुत्रं न पश्यामि यास्यामि यमसादनम् ॥ ७.७२.४० ॥
பிரத்யும்னனுக்கு எப்போதும் பிரியமானவனும், கேசவனுக்கும் எனக்கும் பிரியமானவனும். என் மகனை நான் காணாவிட்டால் யமலோகம் செல்வேன்.
7.72.41
सुनसं सुललाटान्तं स्वक्षिभ्रूदशनच्छदम् ।
अपश्यतस्तद्वदनं का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४१ ॥
அழகிய மூக்கும், அழகிய நெற்றியும், கண், புருவம், இதழ்களும் கொண்ட அவனுடைய முகத்தைக் காணாதபோது என் இதயத்திற்கு என்ன அமைதி?
7.72.42
तन्त्रीस्वनसुखं रम्यं पुंस्कोकिलसमध्वनिम् ।
अशृण्वतः स्वनं तस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४२ ॥
யாழின் ஒலி போன்ற இன்பமும், அழகும், ஆண் குயிலின் ஒலிக்கு நிகரான குரலுமுடைய அவனுடைய குரலைக் கேட்காதபோது என் இதயத்திற்கு என்ன அமைதி?
7.72.43
रूपं चाप्रतिमं तस्य त्रिदशैश्चापि दुर्लभम् ।
अपश्यतो हि वीरस्य का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४३ ॥
அவனுடைய ஒப்பற்ற அழகு, தேவர்களுக்கும் அரிதானது — அந்த வீரனை நான் காணாதபோது என் இதயத்திற்கு எங்கே அமைதி?
7.72.44
अभिवादनदक्षं तं पितॄणां वचने रतम् ।
नाद्याहं यदि पश्यामि का शान्तिर्हृदयस्य मे ॥ ७.७२.४४ ॥
பெரியோரை வணங்குவதில் வல்லவனும், பெரியோர் சொற்களில் ஈடுபட்டவனுமாகிய அவனை இன்று நான் காணாவிட்டால் என் இதயத்திற்கு அமைதி எங்கே?
7.72.45
सुकुमारः सदा वीरो महार्हशयनोचितः ।
भूमावनाथवच्छेते नूनं नाथवतां वरः ॥ ७.७२.४५ ॥
எப்போதும் மென்மையான அந்த வீரன், விலையுயர்ந்த படுக்கைக்குத் தகுந்தவன் — பாதுகாவலர் உடையோரில் சிறந்தவனாயிருந்தும், நிச்சயமாக பாதுகாவலற்றவனைப் போல் தரையில் கிடக்கிறான்.
7.72.46
शयानं समुपासन्ति यं पुरा परमस्त्रियः ।
तमद्य विप्रविद्धाङ्गमुपासन्त्यशिवाः शिवाः ॥ ७.७२.४६ ॥
முன்பு உறங்கும்போது உயர்ந்த பெண்டிர் பணிவிடை செய்த அவனை, இன்று உடல் சிதைந்து கிடக்க, அமங்கலமான நரிகள் பணிவிடை செய்கின்றன.
7.72.47
यः पुरा बोध्यते सुप्तः सूतमागधबन्दिभिः ।
बोधयन्त्यद्य तं नूनं श्वापदा विकृतैः स्वनैः ॥ ७.७२.४७ ॥
முன்பு உறங்கும்போது சூதர், மாகதர், பந்திகள் எழுப்பிய அவனை, இன்று நிச்சயமாக கொடிய விலங்குகள் பயங்கரமான ஒலிகளால் எழுப்புகின்றன.
7.72.48
छत्रच्छायासमुचितं तस्य तद्वदनं शुभम् ।
नूनमद्य रजोध्वस्तं रणरेणुः करिष्यति ॥ ७.७२.४८ ॥
குடைநிழலுக்குத் தகுந்த அவனது அந்த அழகிய முகத்தை, நிச்சயமாக இன்று போர்ப்புழுதி தூசுபடிந்ததாக்கும்.
7.72.49
हा पुत्रकावितृप्तस्य सततं पुत्रदर्शने ।
भाग्यहीनस्य कालेन यथा मे नीयसे बलात् ॥ ७.७२.४९ ॥
ஐயோ மகனே, எப்போதும் மகனைக் காண்பதில் திருப்தியடையாத, பாக்கியமற்ற எனக்கு, காலம் உன்னை வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்துச் செல்கிறது.
7.72.50
सा च संयमनी नूनं सदा सुकृतिनां गतिः ।
स्वभाभिर्मोहिता रम्या त्वयाऽत्यर्थं विराजते ॥ ७.७२.५० ॥
அந்த சம்யமனி நிச்சயமாக எப்போதும் புண்ணியவான்களின் இலக்கு; தன் இயல்பால் மயக்கும் இனிமையுடன், உன்னால் மிகவும் ஒளிர்கிறது.
7.72.51
नूनं वैवस्वतश्च त्वां वरुणश्च प्रियातिथिम् ।
शतक्रतुर्धनेशश्च प्राप्तमर्चन्त्यभीरुकम् ॥ ७.७२.५१ ॥
நிச்சயமாக வைவஸ்வதன், வருணன், சதக்ரது (இந்திரன்), தனேசன் (குபேரன்) ஆகியோர் உன்னை, அச்சமற்ற உன்னை, இனிய விருந்தினனாக வந்தடைந்ததால் வணங்குகின்றனர்.
7.72.52
एवं विलप्य बहुधा भिन्नपोतो वगिग्यथा ।
दुःखेन महताऽविष्टो युधिष्ठिरमपृच्छत ॥ ७.७२.५२ ॥
இவ்வாறு பல விதமாக புலம்பி, உடைந்த கப்பலையுடைய வணிகனைப் போல பெரும் துயரில் ஆழ்ந்து, யுதிஷ்டிரனிடம் கேட்டான்.
7.72.53
कथं त्वयि च भीमे च धृष्टद्युम्ने च जीवति ।
सात्यके शक्रविक्रान्ते सौभद्रो निहतः परैः ॥ ७.७२.५३ ॥
நீயும், பீமனும், திருஷ்டத்யும்னனும், இந்திரனைப் போன்ற வீரன் சாத்யகியும் உயிருடன் இருக்கையில், சௌபத்ரன் (அபிமன்யு) பகைவர்களால் எப்படிக் கொல்லப்பட்டான்?
7.72.54
कच्चित्स कदनं कृत्वा परेषां कुरुनन्दन ।
स्वर्गतोऽभिमुखः सङ्ख्ये युध्यमानो नरर्षभैः ॥ ७.७२.५४ ॥
குருநந்தனா, அவன் பகைவர்களை அழித்துவிட்டு, போரில் முகம் நோக்கி நின்று, நரசிரேஷ்டர்களுடன் போரிட்டு, சொர்க்கம் சென்றானோ?
7.72.55
स नूनं बहुभिर्यत्तैर्युध्यमानो नरर्षभैः ।
असहायः सहायार्थी मामनुध्यातवान्ध्रुवम् ॥ ७.७२.५५ ॥
அவன் நிச்சயமாக பலருடன் முயற்சியுடன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான்; மனிதர்களில் காளைகளான வீரர்களுடன் போரிட்டு, துணையின்றி உதவி தேடி நிச்சயமாக என்னை நினைத்திருந்தான்.
7.72.56
पीड्यमानः शरैर्बालस्तात साध्वभिधाव माम् ।
इति विप्रलपन्मन्ये नृशंसैर्भुवि पातितः ॥ ७.७२.५६ ॥
அம்புகளால் வருத்தப்பட்ட அந்தச் சிறுவன், "தந்தையே, விரைந்து என்னிடம் ஓடி வா" என்று அழுதுகொண்டு, கொடியவர்களால் நிலத்தில் வீழ்த்தப்பட்டான் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
7.72.57
अथवा मत्प्रसूतः स स्वस्रीयो माधवस्य च ।
सुभद्रायां च सम्भूतो न चैवं वक्तुमर्हति ॥ ७.७२.५७ ॥
அல்லது அவன் என்னிடமிருந்து பிறந்தவன்; மாதவனின் (கிருஷ்ணனின்) சகோதரி மகன்; சுபத்திரையிடம் பிறந்தவன்; அவன் இவ்வாறு பேசத் தகுதியானவன் அல்ல.
7.72.58
वज्रसारमयं नूनं हृदयं सुदृढं मम ।
अपश्यतो दीर्घबाहुं रक्ताक्षं यन्न दीर्यते ॥ ७.७२.५८ ॥
நிச்சயமாக என் இதயம் வஜ்ரத்தின் சாரத்தால் ஆனது, மிகவும் உறுதியானது; நீண்ட கரங்களும் சிவந்த கண்களும் கொண்டவனை நான் காணாமலும் அது பிளவுபடவில்லையே.
7.72.59
कथं बाले महेष्वासा नृशंसा मर्मभेदिनः ।
स्वस्रीये वासुदेवस्य मम पुत्रेऽक्षिपञ्शरान् ॥ ७.७२.५९ ॥
எவ்வாறு அந்த மகா வில்லாளிகள், கொடியவர்கள், உயிர்நிலைகளைத் துளைப்பவர்கள், வாசுதேவனின் சகோதரி மகனும் என் மகனுமான அந்தச் சிறுவன்மேல் அம்புகளை எய்தனர்?
7.72.60
यो मां नित्यमदीनात्मा प्रत्युद्गम्याभिनन्दति ।
उपयान्तं रिपून्हत्वा सोऽद्य मां किं न पश्यति ॥ ७.७२.६० ॥
எப்போதும் தளராத மனமுள்ளவனாய், எதிரிகளைக் கொன்று திரும்பி வரும் என்னை எதிர்கொண்டு வணங்கி வரவேற்பவன், இன்று என்னை ஏன் பார்க்கவில்லை?
7.72.61
नूनं स पातितः शेते धरण्यां रुधिरोक्षितः ।
शोभयन्मेदिनीं गात्रैरादित्य इव पातितः ॥ ७.७२.६१ ॥
நிச்சயமாக அவன் விழுந்து இரத்தத்தில் நனைந்து பூமியில் கிடக்கிறான்; விழுந்த சூரியனைப் போல தன் உடல்களால் பூமியை அலங்கரித்தபடி.
7.72.62
सुभद्रामनुशोचामि या पुत्रमपलायिनम् ।
रणे विनिहतं श्रुत्वा शोकार्ता वै विनङ्क्षति ॥ ७.७२.६२ ॥
போரில் ஓடாத மகன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு துயரால் வாடி நிச்சயமாக அழிந்துபோவாள் சுபத்திரைக்காக நான் வருந்துகிறேன்.
7.72.63
सुभद्रा वक्ष्यते किं मामबिमन्युमपश्यती ।
द्रौपदीं चैव दुःखार्तां किं वा वक्ष्यामि तामहम् ॥ ७.७२.६३ ॥
அபிமன்யுவைக் காணாத சுபத்திரை என்னிடம் என்ன சொல்வாள்? துயரால் வாடும் திரௌபதியிடம் நான் என்ன சொல்வேன்?
7.72.64
वज्रसारमयं नूनं हृदयं यन्न यास्यति ।
सहस्रधा वधूं दृष्ट्वा रुदतीं शोककर्शिताम् ॥ ७.७२.६४ ॥
நிச்சயமாக என் இதயம் வஜ்ரத்தின் சாரத்தால் ஆனது; துயரால் மெலிந்து அழும் மருமகளைக் கண்டும் அது ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லை.
7.72.65
हृष्टानां धार्तराष्ट्राणां सिंहनादो मया श्रुतः ।
युयुत्सुश्चापि कृष्णेन श्रुतो वीरानुपालभन् ॥ ७.७२.६५ ॥
மகிழ்ச்சியடைந்த திருதராஷ்டிரரின் மகன்களின் சிங்க முழக்கத்தை நான் கேட்டேன்; வீரர்களைக் கடிந்துகொண்ட யுயுத்சுவும் கிருஷ்ணனால் கேட்கப்பட்டான்.
7.72.66
अशक्नुवन्तः पार्थस्य बालं हत्वा महाबलम् ।
किं न लज्जन्त्यधर्मज्ञाः पार्थिवा दृश्यतां बलम् ॥ ७.७२.६६ ॥
பிருதையின் மகனால் எதிர்க்க இயலாதவர்களாய், அந்த மகாபலமுள்ள இளைஞனைக் கொன்றும், தர்மமறியாத அரசர்கள் ஏன் வெட்கப்படவில்லை? அவர்களின் வலிமை காணட்டும்.
7.72.67
किं तयोर्विप्रियं कृत्वा केशवार्जुनयोर्मृधे ।
सिंहवन्नदथ प्रीताः शोककाल उपस्थिते ॥ ७.७२.६७ ॥
போரில் கேசவனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் தீங்கு செய்துவிட்டு, துக்கக் காலம் வந்திருக்கையில் மகிழ்ந்து சிங்கங்களைப் போல் கர்ஜித்தீர்களா?
7.72.68
आगमिष्यति वः क्षिप्रं फलं पापस्य कर्मणः ।
अधर्मो हि कृतस्तीव्रः कथं स्यादफलश्चिरम् ॥ ७.७२.६८ ॥
உங்கள் பாவச் செயலின் பலன் விரைவில் உங்களுக்கு வரும். கடுமையான அதர்மம் செய்யப்பட்டிருக்கையில் அது நீண்ட காலம் பலனற்றதாக எப்படி இருக்கும்?
7.72.69
इति तान्परिभाषन्वै वैश्यापुत्रो महामतिः ।
अपायाच्छस्त्रमुत्सृज्य कोपदुःखसमन्वितः ॥ ७.७२.६९ ॥
இவ்வாறு அவர்களைக் கண்டித்தவராக, பெரும் அறிவுடைய வைசியர் மகன், கோபமும் துக்கமும் நிறைந்து, பின்வாங்கி ஆயுதத்தை விட்டான்.
7.72.70
किमर्थमेतन्नाख्यातं त्वया कृष्ण रणे मम ।
अधक्ष्यं तानहं क्रूरांस्तदा सर्वान्महारथान् ॥ ७.७२.७० ॥
கிருஷ்ணா, போரில் நீ ஏன் இதை எனக்குச் சொல்லவில்லை? அப்போது நான் அந்த கொடிய மகாரதர்கள் அனைவரையும் எரித்திருப்பேன்.
7.72.71
पुत्रशोकार्दितं पार्थं ध्यायन्तं साश्रुलोचनम् ।
निगृह्य वासुदेवस्तं पुत्राधिभिरभिप्लुतम्।
मैवमित्यब्रवीत्कृष्णस्तीव्रशोकसमन्वितम् ॥ ७.७२.७१ ॥
மகனின் துக்கத்தால் வருந்தி, கண்ணீர் நிறைந்த விழிகளுடன் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த பார்த்தனை (அர்ஜுனனை), மகனைப் பற்றிய கவலையால் மூழ்கி, கடும் துக்கத்துடன் இருந்த அவனை வாசுதேவன் (கிருஷ்ணன்) தடுத்து, "அப்படி வேண்டாம்" என்று கூறினான்.
7.72.72
सर्वेषामेष वै पन्थाः शूराणामनिवर्तिनाम् ।
क्षत्रियाणां विशेषेण येषां नः शस्त्रजीविका ॥ ७.७२.७२ ॥
இது அனைவருக்கும் உரிய வழி; குறிப்பாக பின்வாங்காத வீரர்களுக்கும், ஆயுதத்தால் வாழ்வு நடத்தும் நம் க்ஷத்திரியர்களுக்கும் இதுவே வழி.
7.72.73
एषा वै युध्यमानानां शूराणामनिवर्तिनाम् ।
विहिता सर्वशास्त्रज्ञैर्गतिर्मतिमतां वर ॥ ७.७२.७३ ॥
போரிடும், பின்வாங்காத வீரர்களுக்கு இதுவே கதி; எல்லா சாஸ்திரங்களை அறிந்தவர்களால் விதிக்கப்பட்டது, அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே.
7.72.74
ध्रुवं हि युद्धे मरणं शूरामामनिवर्तिनाम् ।
गतः पुण्यकृतां लोकानभिमन्युर्न संशयः ॥ ७.७२.७४ ॥
போரில் பின்வாங்காத வீரர்களுக்கு மரணம் உறுதி; புண்ணியம் செய்தவர்களின் உலகங்களை அபிமன்யு அடைந்தான், இதில் ஐயமில்லை.
7.72.75
एतच्च सर्ववीराणां काङ्क्षितं भरतर्षभ ।
सङ्ग्रामेऽभिमुखा मृत्युं प्राप्नुयामेति मानद ॥ ७.७२.७५ ॥
பரதர்களில் காளையே, எல்லா வீரர்களும் விரும்புவது இதுவே: போரில் முகம் நேராக்கி மரணத்தை அடைய வேண்டும், மரியாதை அளிப்பவனே.
7.72.76
स च वीरान्रणे हत्वा राजपुत्रान्महाबलान् ।
वीरैराकाङ्क्षितं मृत्युं सम्प्राप्तोऽभिमुखं रणे ॥ ७.७२.७६ ॥
அவன் போரில் மகாபலம் பொருந்திய அரசகுமாரர்களாகிய வீரர்களைக் கொன்று, வீரர்கள் விரும்பும் மரணத்தை போர்க்களத்தில் முகம் நேராக்கி அடைந்தான்.
7.72.77
मा शुचः पुरुषव्याघ्र पूर्वैरेष सनातनः ।
धर्मकृद्भिः कृतो धर्मः क्षत्रियाणां रणे क्षयः ॥ ७.७२.७७ ॥
புருஷ சிரேஷ்டனே, துக்கப்படாதே; இது பழைய தர்மம், தர்மம் செய்தவர்களால் நிறுவப்பட்டது — க்ஷத்திரியர்கள் போரில் அழிவது.
7.72.78
इमे ते भ्रातरः सर्वे दीना भरतसत्तम ।
त्वयि शोकसमाविष्टे नृपाश्च सुहृदस्तव ॥ ७.७२.७८ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, உன் இந்த சகோதரர்கள் அனைவரும், அரசர்களும் நண்பர்களும், நீ துக்கத்தால் சூழப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு துயருறுகின்றனர்.
7.72.79
एतांश्च वचसा साम्ना समाश्वासय मानद ।
विदितं वेदितव्यं ते न शोकं कर्तुमर्हसि ॥ ७.७२.७९ ॥
மரியாதை அளிப்பவனே, இவர்களை இனிய சொற்களால் ஆறுதல்படுத்துங்கள். உமக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; நீர் துயரம் கொள்ளக் கூடாது.
7.72.80
एवमाश्वासितः पार्थः कृष्णेनाद्भुतकर्मणा ।
ततोऽब्रवीत्तदा भ्रातॄन्सर्वान्पार्थः सगद्गदम् ॥ ७.७२.८० ॥
அற்புதச் செயல்கள் புரிந்த கிருஷ்ணனால் இவ்வாறு ஆறுதல் பெற்ற பார்த்தன், அப்போது தம் சகோதரர்கள் அனைவரிடமும் தழுதழுத்த குரலில் பேசினான்.
7.72.81
स दीर्घबाहुः पृथ्वंसो दीर्घराजीवलोचनः ।
अभिमन्युर्यथा वृत्तः श्रोतुमिच्छाम्यहं तथा ॥ ७.७२.८१ ॥
நீண்ட கரங்களும் அகன்ற தோள்களும் நீண்ட தாமரைக் கண்களும் கொண்ட அபிமன்யு எவ்வாறு வீழ்ந்தான் என்பதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
7.72.82
सनागस्यन्दनहयान्सङ्ग्रामे निहतान्मया ।
क्षिप्रं द्रक्ष्यन्ति ते नूनं मम पुत्रं निहत्य वै ॥ ७.७२.८२ ॥
போரில் நான் கொன்ற யானைகளையும் தேர்களையும் குதிரைகளையும் அவர்கள் விரைவில் காண்பார்கள்; நிச்சயமாக அவர்கள் என் மகனைக் கொன்ற பின்பே (காண்பார்கள்).
7.72.83
कथं च वः कृतास्त्राणां सर्वेषां शस्त्रपाणिनाम् ।
सौभद्रो निधनं गच्छेद्वज्रिणापि समागतः ॥ ७.७२.८३ ॥
நீங்கள் அனைவரும் அஸ்திரங்களில் திறமையும் ஆயுதம் ஏந்தியவர்களுமாக இருந்தும், வஜ்ரதாரியுடன் (இந்திரனுடன்) மோதியும் சௌபத்ரன் எவ்வாறு மரணமடைந்தான்?
7.72.84
यद्येवमहमज्ञास्यमशक्तान्रक्षणे मम ।
सूनोः पाण्डवपाञ्चालानगोप्स्यं तं महारणे ॥ ७.७२.८४ ॥
பாண்டவர்களும் பாஞ்சாலர்களும் என் மகனைக் காப்பதில் ஆற்றலற்றவர்கள் என்று நான் அறிந்திருந்தால், பெரும் போரில் அவனை நானே காத்திருப்பேன்.
7.72.85
कथं च वो रथस्यानां शरवर्षाणि मुञ्चताम् ।
नीतोऽभिमन्युर्निधनं कदर्थीकृत्य वः परैः ॥ ७.७२.८५ ॥
நீங்கள் ரதர்களாக இருந்தும் அம்பு மழை பொழிந்தும், எதிரிகள் உங்களை அவமதித்து அபிமன்யுவை மரணத்திற்கு எவ்வாறு கொண்டு சென்றனர்?
7.72.86
अहो वः पौरुषं नास्ति न च वोऽस्ति पराक्रमः ।
यत्राभिमन्युः समरे पश्यतां वो निपातितः ॥ ७.७२.८६ ॥
ஐயோ! நீங்கள் கண்ணெதிரே போரில் அபிமன்யு வீழ்த்தப்பட்டபோது உங்களிடம் ஆண்மையும் வீரமும் இல்லை.
7.72.87
आत्मानमेव गर्हेयं यदहं वै सुदुर्बलान् ।
युष्मानाज्ञाय निर्यातो भीरूनकृतनिश्चयान् ॥ ७.७२.८७ ॥
மிகவும் பலவீனர்களும், கோழைகளும், உறுதியற்றவர்களுமான உங்களை அறிந்தும் நான் போருக்குப் புறப்பட்டேன் என்று நானே என்னை நிந்திக்க வேண்டும்.
7.72.88
आहोस्विद्भूषणार्थाय वर्मशस्त्रायुधानि वः ।
वाचस्तु वक्तुं संसत्सु मम पुत्रमरक्षताम् ॥ ७.७२.८८ ॥
அல்லது உங்கள் கவசங்களும், ஆயுதங்களும், படைக்கலங்களும் அலங்காரத்திற்காக மட்டுமா? சபைகளில் பேசுவதற்கு மட்டுமா? என் மகனை நீங்கள் காக்கவில்லையே.
7.72.89
एवमुक्त्वा ततो वाक्यमतिष्ठद्वै वरासिमान् ।
न स्माशक्यत बीभत्सुः केनचित्प्रसमीक्षितुम् ॥ ७.७२.८९ ॥
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவர் சிறந்த வாளுடன் நின்றார்; அப்போது எவராலும் பீபத்ஸுவை (அர்ஜுனனை) நேராகப் பார்க்க இயலவில்லை.
7.72.90
तमन्तकमिव क्रुद्धं निःश्वसन्तं मुहुर्मुहुः ।
महेन्द्रमिव तिष्ठन्तं वज्रोद्यतमहाभुजम्।
पुत्रशोकाभिसन्तप्तमश्रुपूर्णमुखं तदा ॥ ७.७२.९० ॥
கோபமடைந்த யமனைப் போல, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சுவிட்டு, வஜ்ராயுதம் ஓங்கிய மகேந்திரனைப் போல பெரிய தோள்களுடன் நின்றவனும், புத்திரசோகத்தால் தவித்தவனும், கண்ணீர் நிறைந்த முகமுடையவனுமான அவனை அப்போது (எல்லோரும் கண்டனர்).
7.72.91
न भाषितुं शक्नुवन्ति द्रष्टुं वा सुहृदोऽर्जुनम् ।
अन्यत्र वासुदेवाद्वा ज्येष्ठाद्वा पाण्डुनन्दनात् ॥ ७.७२.९१ ॥
வாசுதேவரையோ மூத்தவரான பாண்டுவின் மகனையோ தவிர, அர்ஜுனனின் நண்பர்கள் அவனிடம் பேசவோ அவனைப் பார்க்கவோ இயலவில்லை.
7.72.92
सर्वास्ववस्थासु हितावर्जुनस्य मनोनुगौ ।
बहुमानात्प्रियत्वाच्च तावेनं वक्तमर्हतः ॥ ७.७२.९२ ॥
எல்லா நிலைகளிலும் அர்ஜுனனுக்கு நலம் விரும்பியவர்களும் அவன் மனதைப் பின்பற்றுபவர்களுமான அவ்விருவரே, மதிப்பும் அன்பும் காரணமாக இவனிடம் பேசத் தகுதியுடையவர்கள்.
7.72.93
ततस्तं पुत्रशोकेन भृशं पीडितमानसम् ।
राजीवलोचनं क्रुद्धं राजा वचनमब्रवीत् ॥ ७.७२.९३ ॥
அப்போது மகன் துயரால் மனம் மிகவும் வருந்தியிருந்த, தாமரைக்கண்ணனும் கோபமுற்றவனுமான அவனிடம் அரசன் இவ்வார்த்தைகளைக் கூறினான்.