Mahābhārata · Adhyāya 9.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.66.1
वादिकानां सकाशात्तु श्रुत्वा दुर्योधनं हतम् ।
हतशिष्टास्तदा राजन्कौरवाणां महारथाः
अतः परं सौप्तिकं पर्व भविष्यति ।
तस्यायमाद्यः श्लोकः।
ततस्ते सहिताः सर्वे प्रयाता दक्षिणामुखाः ।
उपास्तमयवेलायां शिबिराभ्याशमागताः ॥ ९.६६.१ ॥
Als sie von den Boten hörten, dass Duryodhana erschlagen war, o König, brachen die überlebenden großen Wagenkämpfer der Kauravas zusammen auf, nach Süden gewandt. Danach folgt das Sauptika Parva; dies ist sein erster Vers. Zur Zeit des Sonnenuntergangs erreichten sie das Lager.
9.66.2
विनिर्भिन्नाः शितैर्बाणैर्णदातोमरशक्तिभिः ।
अश्वत्थामा कृपश्चैव कृतवर्मा च सात्वतः।
त्वरिता जवनैरश्वैरायोधनमुपागमन् ॥ ९.६६.२ ॥
Von scharfen Pfeilen, Keulen, Tomaras und Speeren durchbohrt, eilten Aśvatthāman, Kṛpa und Kṛtavarman der Sātvata auf schnellen Pferden zum Schlachtfeld.
9.66.3
तत्रापश्यन्महात्मानं धार्तराष्ट्रं निपातितम् ।
प्रभग्नं वायुवेगेन महासालं यथा वने ॥ ९.६६.३ ॥
Dort sahen sie den großherzigen Sohn Dhṛtarāṣṭras niedergestreckt, wie einen großen Sāla-Baum, den im Wald die Kraft des Windes gebrochen hat.
9.66.4
भूमौ विवेष्टमानं तं रुधिरेण समुक्षितम् ।
महागर्जामेवारण्ये व्याधेन विनिपातितम् ॥ ९.६६.४ ॥
Ihn, sich am Boden windend und mit Blut übergossen, wie einen großen Esel, den ein Jäger im Wald niedergestreckt hat.
9.66.5
विवर्तमानं बहुशो रुधिरौघपरिप्लुतम् ।
यदृच्छया निपतितं चन्द्रमादित्यगोचरात् ॥ ९.६६.५ ॥
Sich immer wieder wälzend, in Blutströmen getränkt, zufällig dem Blick von Mond und Sonne entfallen.
9.66.6
युगान्तमारुतेनेव शोषितं मकरालयम् ।
पूर्णचन्द्रमिव व्योम्नि तुषारावृतमण्डलम् ॥ ९.६६.६ ॥
Wie das Meer, vom Wind des Weltendes ausgetrocknet, oder der Vollmond am Himmel, von Reif verhüllt.
9.66.7
रेणुध्वस्तं दीर्घभुजं मातङ्गमिव विक्रमे ।
वृतं भूतगणैर्घोरैः क्रव्यादैश्च समन्ततः ॥ ९.६६.७ ॥
Im Staub zerschlagen, langarmig, wie ein im Kampf gefallener Elefant, von schrecklichen Scharen von Geistern und fleischfressenden Wesen ringsum umgeben.
9.66.8
यथा धनं लिप्समानैर्भृत्यैर्नृपतिसत्तमम् ।
भ्रुकुटीकृतवक्त्रान्तं क्रोधादुद्वृत्तचक्षुषम्।
सामर्षं तं नरव्याघ्रं भौमं निपतितं तथा ॥ ९.६६.८ ॥
Wie Diener, die nach Reichtum trachten, den besten der Könige umringen, so lag jener Tiger unter den Menschen am Boden, das Antlitz von zusammengezogenen Brauen entstellt, die Augen vor Zorn verdreht, voller Empörung.
9.66.9
ते तं दृष्ट्वा महेष्वासं भूतले पतितं नृपम् ।
मोहमभ्यागमन्सर्वे कृपप्रभृतयो रथाः ॥ ९.६६.९ ॥
Als sie den König, den großen Bogenschützen, am Boden liegen sahen, verfielen Kṛpa und alle Wagenkämpfer der Verwirrung.
9.66.10
अवतीर्य रथेभ्यश्च प्राद्रवन्राजसन्निधौ ।
दुर्योधनं च सम्प्राप्य सर्वे भूमावुपाविशन् ॥ ९.६६.१० ॥
Von den Wagen herabsteigend, liefen sie zur Gegenwart des Königs; als sie Duryodhana erreichten, setzten sich alle auf den Boden.
9.66.11
ततो द्रौणिर्महाराज बाष्पपूर्णेक्षणः श्वसन् ।
उवाच भरतश्रेष्ठं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् ॥ ९.६६.११ ॥
Da sprach, o großer König, mit tränenerfüllten Augen und seufzend der Sohn Droṇas zum besten der Bharatas, dem Herrn über die Herren aller Welten.
9.66.12
न नूनं विद्यते पुण्यं मानुषे किञ्चिदेव हि ।
यत्र त्वं पुरुषव्याघ्र शेषे पांसुषु रूषितः ॥ ९.६६.१२ ॥
Wahrlich, unter den Menschen gibt es kein Verdienst, da du, Tiger unter den Menschen, im Staub beschmutzt daliegst.
9.66.13
भूत्वा हि नृपतिः पूर्वं समाज्ञाप्य च मेदिनीम् ।
कथमेकोऽद्य राजेन्द्र तिष्ठसे निर्जने वने ॥ ९.६६.१३ ॥
Da du einst König warst und über die Erde geboten hast, wie stehst du nun allein im öden Wald, Herr der Könige?
9.66.14
दुःशासनं न पश्यामि नापि कर्णं महारथम् ।
नापि तान्सुहृदः सर्वान्किमिदं भरतर्षभ ॥ ९.६६.१४ ॥
Ich sehe weder Duḥśāsana noch den großen Wagenkämpfer Karṇa, noch irgendeinen jener Freunde. Stier der Bharatas, was ist das?
9.66.15
दुःखं नूनं कृतान्तस्य गतिं ज्ञातुं कथञ्चन ।
लोकनाथो भवान्यत्र शेषे पांसुषु रूषितः ॥ ९.६६.१५ ॥
Es ist gewiss ein Schmerz, dass der Weg des Todes auf keine Weise zu erkennen ist; Herr der Welten, du liegst hier im Staub beschmutzt.
9.66.16
एष मूर्धाभिषिक्तानामग्रे गत्वा परन्तपः ।
सतृणं ग्रसते पांसुं पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ ९.६६.१६ ॥
Dieser Feindeversenger, der einst vor den gesalbten Königen einherschritt, verschlingt nun Staub samt Gras. Sieh den Wandel der Zeit.
9.66.17
क्व ते तदमलं छत्रं व्यजनं क्व च पार्थिव ।
सा च ते महती सेना क्व गता पार्थिवोत्तम ॥ ९.६६.१७ ॥
Wo ist dein makelloser Sonnenschirm und dein Fächer, o König? Und wohin ist jenes gewaltige Heer von dir verschwunden, bester der Könige?
9.66.18
दुर्विज्ञेया गतिर्नूनं कार्याणां कारणान्तरे ।
यो वै लोकगुरुर्नाथो भवानेतां दशां गताः ॥ ९.६६.१८ ॥
Der Lauf der Handlungen ist wahrlich schwer zu erkennen, verborgen in einer anderen Ursache. Du, Lehrer und Beschützer der Welt, bist in diesen Zustand geraten.
9.66.19
अध्रुवा सर्वमर्त्येषु ध्रुवैव श्रीर्विचिन्त्यते ।
भवतो व्यसनं दृष्ट्वा शक्रविस्पर्धिनो भृशम् ॥ ९.६६.१९ ॥
Unter allen Sterblichen ist das Glück unbeständig, und doch hält man es für dauerhaft. Wenn man dein großes Unglück sieht, der du mit Indra wetteiferst, wird dies deutlich.
9.66.20
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुःखितस्य विशेषतः ।
उवाच राजन्पुत्रस्ते प्राप्तकालमिदं वचः ॥ ९.६६.२० ॥
Als er seine Worte hörte und besonders betrübt war, sprach dein Sohn, o König, diese zeitgemäßen Worte.
9.66.21
विमृज्य नेत्रे पाणिभ्यां शोकजं बाष्पमुत्सृजन् ।
कृपादीन्स तदा वीरान्सर्वानेव नराधिपः ॥ ९.६६.२१ ॥
Mit den Händen die Augen wischend und Tränen des Kummers vergießend, wandte sich der Herr der Menschen da an Kṛpa und alle übrigen Helden.
9.66.22
ईदृशो लोकधर्मोऽयं धात्रा निर्दिष्ट उच्यते ।
विनाशः सर्वभूतानां कालपर्यायकारितः ॥ ९.६६.२२ ॥
So ist das Gesetz der Welt, vom Schöpfer bestimmt, heißt es. Die Vernichtung aller Wesen geschieht durch den Lauf der Zeit.
9.66.23
सोऽयं मां समनुप्राप्तः प्रत्यक्षो भवतां हि यः ।
पृथिवीं पालयित्वाऽहमेतां निष्ठामुपागतः ॥ ९.६६.२३ ॥
Dieser Zustand, für euch alle sichtbar, ist über mich gekommen. Nachdem ich die Erde beschützt habe, bin ich in diesen letzten Zustand gelangt.
9.66.24
दिष्ट्या नाहं परावृत्तो युद्धे कस्यांचिदापदि ।
दिष्ट्याऽहं निहतः पापैश्चलेनैव विशेषतः ॥ ९.६६.२४ ॥
Durch Glück wich ich im Kampf in keiner Not zurück. Durch Glück wurde ich von den Frevlern getötet, besonders von Cela.
9.66.25
उत्साहश्च कृतो नित्यं मया दिष्ट्या युयुत्सता ।
दिष्ट्या चास्मिन्हतो युद्धे निहतज्ञातिबान्धवः ॥ ९.६६.२५ ॥
Stets zeigte ich Eifer, begierig zu kämpfen. Durch Glück wurde ich in eben dieser Schlacht erschlagen, nachdem Verwandte und Angehörige erschlagen waren.
9.66.26
दिष्ट्या च वोऽहं पश्यामि मुक्तानस्माज्जनक्षयात् ।
स्वस्तियुक्तांश्च कल्याणांस्तन्मे प्रियमनुत्तमम् ॥ ९.६६.२६ ॥
Durch Glück sehe ich euch von diesem Menschenverderben befreit, gesegnet mit Wohlergehen und glückverheißend. Das ist meine höchste Freude.
9.66.27
मा भवन्तोऽत्र तप्यन्तां सौहृदान्निधनेन मे ।
यदि वेदाः प्रमाणं वो जिता लोका मयाऽक्षयाः ॥ ९.६६.२७ ॥
Möget ihr hier nicht aus Zuneigung über meinen Tod betrübt sein. Wenn die Veden euch Autorität sind, so habe ich die unvergänglichen Welten gewonnen.
9.66.28
जानमानः प्रभावं च कृष्णस्यामिततेजसः ।
तेन न च्यावितश्चाहं क्षत्रधर्मात्स्वनुष्ठितात् ॥ ९.६६.२८ ॥
Obwohl ich die Macht Kṛṣṇas von unermesslichem Glanz kannte, wurde ich durch ihn nicht von der wohl erfüllten Pflicht des Kriegers abgebracht.
9.66.29
स मया समनुप्राप्तो नास्मि शोच्यः कथञ्चन ।
कृतं भवद्भिः सदृशमनुरूपमिवात्मनः।
यतितं विजये शक्त्या दैवं तु दुरतिक्रमम् ॥ ९.६६.२९ ॥
Ich habe jenen Zustand erreicht; ich bin keineswegs zu beklagen. Ihr habt getan, was euch geziemend und angemessen ist, indem ihr mit Kraft nach dem Sieg strebtet; doch das Schicksal ist schwer zu überwinden.
9.66.30
एतावदुक्त्वा वचनं बाष्पव्याकुललोचनः ।
तूष्णीबभूव राजेन्द्र रुजाऽसौ विह्वलो भृशम् ॥ ९.६६.३० ॥
Nachdem er so viel gesagt hatte, o Herr der Könige, verstummte er, die Augen von Tränen getrübt, tief überwältigt vom Schmerz.
9.66.31
तथा दृष्ट्वा तु राजानं बाष्पशोकसमन्वितम् ।
द्रौणिः क्रोधेन जज्वाल यथा वह्निर्जगत्क्षये ॥ ९.६६.३१ ॥
Als er den König so voller Tränen und Kummer sah, loderte der Sohn Droṇas vor Zorn auf wie das Feuer beim Untergang der Welt.
9.66.32
स च क्रोधसमाविष्टः पाणौ पाणिं निपीड्य च ।
बाष्पविह्वलया वाचा राजानमिदमब्रवीत् ॥ ९.६६.३२ ॥
Von Zorn ergriffen, die Hand gegen die Hand pressend, sprach er mit tränenerstickter Stimme diese Worte zum König.
9.66.33
पिता मे निहतः क्षुद्रैः सुनृशंसेन कर्मणा ।
न तथा तेन तप्यामि तथा राजंस्त्वयाऽद्य वै ॥ ९.६६.३३ ॥
Mein Vater wurde von niederträchtigen Männern durch eine äußerst grausame Tat erschlagen; über jene Tat trauere ich nicht so sehr, o König, wie ich heute deinetwegen trauere.
9.66.34
शृणु चेदं वचो मह्यं सत्येन वदतः प्रभो ।
इष्टापूर्तेन दानेन धर्मेण सुकृतेन च ॥ ९.६६.३४ ॥
Höre dieses mein Wort, o Herr, das ich in Wahrheit spreche, bei Opfer, Wohltätigkeit, Gaben, Dharma und guten Werken.
9.66.35
अद्याहं सर्वपाञ्चालान्वासुदेवस्य पश्यतः ।
अद्य रात्रौ महाराज निहनिष्यामि पाण्डवान् ॥ ९.६६.३५ ॥
Heute, während Vāsudeva zusieht, werde ich alle Pañcālas erschlagen; und heute Nacht, o großer König, werde ich die Pāṇḍavas erschlagen.
9.66.36
अनुज्ञां तु महाराज भवान्मे दातुमर्हति ॥ ९.६६.३६ ॥
O großer König, Ihr solltet mir Eure Erlaubnis geben.
9.66.37
तच्छ्रुत्वा वचनं द्रौणेर्धृतराष्ट्र तवात्मजः ।
मनसः प्रीतिजननं कृपं वचनमब्रवीत्।
आचार्य शीघ्रं कलशं जलपूर्णं समानय ॥ ९.६६.३७ ॥
O Dhṛtarāṣṭra, als er die Worte des Droṇa-Sohnes gehört hatte, sprach dein Sohn zu Kṛpa Worte, die das Gemüt erfreuten: 'Lehrer, bringe schnell einen mit Wasser gefüllten Krug.'
9.66.38
स तद्वचनमाज्ञाय राज्ञो ब्राह्मणसत्तमः ।
कलशं पूर्णमादाय राज्ञोऽन्तिकमुपागमत् ॥ ९.६६.३८ ॥
Nachdem jener beste der Brahmanen den Befehl des Königs verstanden hatte, nahm er einen vollen Krug und trat vor den König.
9.66.39
तमब्रवीन्महाराज पुत्रस्तव विशाम्पते ।
ममाज्ञया द्विजश्रेष्ठ द्रोणपुत्रोऽभिषिच्यताम्।
सैनापत्येन भद्रं ते मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥ ९.६६.३९ ॥
Dein Sohn sprach zu ihm: 'O großer König, Herr der Völker, bester der Zweimalgeborenen, auf meinen Befehl möge der Sohn Droṇas zum Feldherrn gesalbt werden. Heil sei dir, wenn du mir eine Freude machen willst.'
9.66.40
राज्ञो नियोगाद्योद्वव्यं ब्राह्मणेन विशेषतः ।
वर्तता क्षत्रधर्मेण ह्येवं धर्मविदो विदुः ॥ ९.६६.४० ॥
Auf Befehl des Königs muss vor allem ein Brahmane, dem Kriegerdharma folgend, kämpfen; so wissen es die Kenner des Dharma.
9.66.41
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा कृपः शारद्वतस्ततः ।
द्रौणिं राज्ञो नियोगेन सैनापत्येऽभ्यषेचयत् ॥ ९.६६.४१ ॥
Als Kṛpa, der Sohn des Śaradvat, die Worte des Königs gehört hatte, salbte er darauf den Sohn Droṇas auf Befehl des Königs zum Oberbefehl über das Heer.
9.66.42
सोऽभिषिक्तो महाराज परिष्वज्य नृपोत्तमम् ।
प्रययौ सिंहनादेन दिशः सर्वा विनादयन् ॥ ९.६६.४२ ॥
Großer König, gesalbt, umarmte er den besten der Könige und ging fort, mit Löwengebrüll alle Himmelsrichtungen widerhallen lassend.
9.66.43
दुर्योधनोऽपि राजेन्द्र शोणितेन परिप्लुतः ।
तां निशां प्रतिपेदेऽथ सर्वभूतभयावहाम् ॥ ९.६६.४३ ॥
Herr der Könige, auch Duryodhana, von Blut getränkt, trat in jene Nacht ein, die allen Wesen Furcht bringt.
9.66.44
अपक्रम्य तु ते तूर्णं तस्मादायोधनान्नृप ।
शोकसंविग्नमनसश्चिन्तामापेदिरे भृशम् ॥ ९.६६.४४ ॥
O König, schnell von jenem Schlachtfeld abziehend, mit vom Kummer erschütterten Gemütern, verfielen sie in tiefe Sorge.