மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 9.66
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
9.66.1
वादिकानां सकाशात्तु श्रुत्वा दुर्योधनं हतम् ।
हतशिष्टास्तदा राजन्कौरवाणां महारथाः
अतः परं सौप्तिकं पर्व भविष्यति ।
तस्यायमाद्यः श्लोकः।
ततस्ते सहिताः सर्वे प्रयाता दक्षिणामुखाः ।
उपास्तमयवेलायां शिबिराभ्याशमागताः ॥ ९.६६.१ ॥
தூதுவர்களிடமிருந்து துரியோதனன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்டு, ஓ அரசே, அப்போது கௌரவர்களில் எஞ்சிய மகாரதர்கள் அனைவரும் ஒன்றாகத் தெற்கு நோக்கிச் சென்றனர். இனி சௌப்திக பருவம் வரும்; இதுவே அதன் முதல் சுலோகம். சூரியன் மறையும் வேளையில் அவர்கள் பாசறையை அணுகினர்.
9.66.2
विनिर्भिन्नाः शितैर्बाणैर्णदातोमरशक्तिभिः ।
अश्वत्थामा कृपश्चैव कृतवर्मा च सात्वतः।
त्वरिता जवनैरश्वैरायोधनमुपागमन् ॥ ९.६६.२ ॥
கூரிய அம்புகளாலும், கதைகள், தோமரங்கள், சக்திகளாலும் துளைக்கப்பட்ட அசுவத்தாமன், கிருபன், சாத்வதர் கிருதவர்மன் ஆகியோர் வேகமான குதிரைகளில் விரைந்து போர்க்களத்தை அடைந்தனர்.
9.66.3
तत्रापश्यन्महात्मानं धार्तराष्ट्रं निपातितम् ।
प्रभग्नं वायुवेगेन महासालं यथा वने ॥ ९.६६.३ ॥
அங்கே அவர்கள் பெருமைமிக்க திருதராட்டிரன் மகனை வீழ்த்தப்பட்டவனாகக் கண்டனர்; காட்டில் காற்றின் வேகத்தால் முறிந்து விழுந்த பெரிய சால மரம்போல.
9.66.4
भूमौ विवेष्टमानं तं रुधिरेण समुक्षितम् ।
महागर्जामेवारण्ये व्याधेन विनिपातितम् ॥ ९.६६.४ ॥
நிலத்தில் புரண்டு கொண்டிருந்த, இரத்தத்தில் தோய்ந்திருந்த அவனை; காட்டில் வேடனால் வீழ்த்தப்பட்ட பெரிய கழுதைபோல.
9.66.5
विवर्तमानं बहुशो रुधिरौघपरिप्लुतम् ।
यदृच्छया निपतितं चन्द्रमादित्यगोचरात् ॥ ९.६६.५ ॥
பலமுறை புரண்டுகொண்டு, இரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கி, தற்செயலாக சந்திரனும் சூரியனும் பார்க்கும் பகுதியிலிருந்து விழுந்தவன்போல்.
9.66.6
युगान्तमारुतेनेव शोषितं मकरालयम् ।
पूर्णचन्द्रमिव व्योम्नि तुषारावृतमण्डलम् ॥ ९.६६.६ ॥
யுகமுடிவு காற்றால் வற்றிய கடலைப் போலவும், வானில் பனியால் மூடப்பட்ட முழுநிலவு போலவும் அவன் கிடந்தான்.
9.66.7
रेणुध्वस्तं दीर्घभुजं मातङ्गमिव विक्रमे ।
वृतं भूतगणैर्घोरैः क्रव्यादैश्च समन्ततः ॥ ९.६६.७ ॥
புழுதியில் புரண்ட நீண்ட கரங்களுடைய, போர்க்களத்தில் வீழ்ந்த யானை போன்றவன்; கொடிய பூதக்கூட்டங்களும் ஊன் உண்ணும் உயிரிகளும் எங்கும் சூழ்ந்திருந்தன.
9.66.8
यथा धनं लिप्समानैर्भृत्यैर्नृपतिसत्तमम् ।
भ्रुकुटीकृतवक्त्रान्तं क्रोधादुद्वृत्तचक्षुषम्।
सामर्षं तं नरव्याघ्रं भौमं निपतितं तथा ॥ ९.६६.८ ॥
செல்வம் வேண்டும் பணியாளர்கள் சிறந்த மன்னனைச் சூழ்வது போல, சினத்தால் புருவம் சுருக்கி, கண்கள் விரிந்து, கோபத்துடன் கிடந்த அந்த நரவியாக்கிரனை.
9.66.9
ते तं दृष्ट्वा महेष्वासं भूतले पतितं नृपम् ।
मोहमभ्यागमन्सर्वे कृपप्रभृतयो रथाः ॥ ९.६६.९ ॥
மகாவில்லாளியான அந்த மன்னன் நிலத்தில் வீழ்ந்ததைக் கண்டு, கிருபன் முதலிய அனைத்துத் தேர்வீரர்களும் மயக்கமடைந்தனர்.
9.66.10
अवतीर्य रथेभ्यश्च प्राद्रवन्राजसन्निधौ ।
दुर्योधनं च सम्प्राप्य सर्वे भूमावुपाविशन् ॥ ९.६६.१० ॥
தேர்களிலிருந்து இறங்கி அவர்கள் மன்னனின் அருகே ஓடினர்; துரியோதனனை அடைந்து அனைவரும் நிலத்தில் அமர்ந்தனர்.
9.66.11
ततो द्रौणिर्महाराज बाष्पपूर्णेक्षणः श्वसन् ।
उवाच भरतश्रेष्ठं सर्वलोकेश्वरेश्वरम् ॥ ९.६६.११ ॥
பின்னர், மகாராஜனே, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடனும் பெருமூச்சு விட்டபடியும் துரோணரின் மகன் அசுவத்தாமன், அனைத்து உலகங்களின் தலைவர்களுக்கும் தலைவரான பரதர்களில் சிறந்தவனிடம் பேசினான்.
9.66.12
न नूनं विद्यते पुण्यं मानुषे किञ्चिदेव हि ।
यत्र त्वं पुरुषव्याघ्र शेषे पांसुषु रूषितः ॥ ९.६६.१२ ॥
மனிதர்களிடையே உண்மையில் எந்தப் புண்ணியமும் இல்லை; புருஷவியாக்ரரே, நீ தூசியில் அழுக்குபட்டுக் கிடக்கிறாயே.
9.66.13
भूत्वा हि नृपतिः पूर्वं समाज्ञाप्य च मेदिनीम् ।
कथमेकोऽद्य राजेन्द्र तिष्ठसे निर्जने वने ॥ ९.६६.१३ ॥
முன்பு நீ அரசனாக இருந்து பூமியை ஆணையிட்டாய்; இன்று, ராஜேந்திரா, ஆளில்லாக் காட்டில் நீ தனியாக எப்படி நிற்கிறாய்?
9.66.14
दुःशासनं न पश्यामि नापि कर्णं महारथम् ।
नापि तान्सुहृदः सर्वान्किमिदं भरतर्षभ ॥ ९.६६.१४ ॥
துச்சாசனனையும் மகாரதன் கர்ணனையும் காணவில்லை; அந்த நண்பர்கள் அனைவரையும் காணவில்லை. பரதர்களில் சிறந்தவரே, இது என்ன?
9.66.15
दुःखं नूनं कृतान्तस्य गतिं ज्ञातुं कथञ्चन ।
लोकनाथो भवान्यत्र शेषे पांसुषु रूषितः ॥ ९.६६.१५ ॥
காலனின் போக்கை எவ்வாறேனும் அறிவது உண்மையில் துயரம்; உலகநாதனாகிய நீ இங்கே தூசியில் அழுக்குபட்டுக் கிடக்கிறாய்.
9.66.16
एष मूर्धाभिषिक्तानामग्रे गत्वा परन्तपः ।
सतृणं ग्रसते पांसुं पश्य कालस्य पर्ययम् ॥ ९.६६.१६ ॥
முடிசூட்டப்பட்ட அரசர்களுக்கு முன்னே சென்ற இந்த பரந்தபன், புல்லுடன் சேர்த்து தூசியை விழுங்குகிறான்; காலத்தின் மாற்றத்தைப் பார்.
9.66.17
क्व ते तदमलं छत्रं व्यजनं क्व च पार्थिव ।
सा च ते महती सेना क्व गता पार्थिवोत्तम ॥ ९.६६.१७ ॥
அரசே, உன் அந்த மாசற்ற குடையும் விசிறியும் எங்கே? அரசர்களில் சிறந்தவனே, உன் அந்தப் பெரிய படை எங்கே போயிற்று?
9.66.18
दुर्विज्ञेया गतिर्नूनं कार्याणां कारणान्तरे ।
यो वै लोकगुरुर्नाथो भवानेतां दशां गताः ॥ ९.६६.१८ ॥
செயல்களின் போக்கு காரணங்களுக்கு அப்பால் உள்ளது; அதை அறிவது கடினம். உலகின் ஆசானும் காவலனுமான நீரே இந்நிலையை அடைந்தீர்.
9.66.19
अध्रुवा सर्वमर्त्येषु ध्रुवैव श्रीर्विचिन्त्यते ।
भवतो व्यसनं दृष्ट्वा शक्रविस्पर्धिनो भृशम् ॥ ९.६६.१९ ॥
மரணமுள்ள அனைவரிடையேயும் செல்வம் நிலையற்றது; ஆயினும் அது நிலையானது போல் எண்ணப்படுகிறது. இந்திரனுக்கு நிகரான உம்முடைய பெரும் துன்பத்தைக் கண்டு இது விளங்குகிறது.
9.66.20
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दुःखितस्य विशेषतः ।
उवाच राजन्पुत्रस्ते प्राप्तकालमिदं वचः ॥ ९.६६.२० ॥
அவருடைய அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, குறிப்பாக துயருற்ற நிலையில், அரசே, உம் மகன் காலத்திற்கேற்ற இந்தச் சொற்களைக் கூறினான்.
9.66.21
विमृज्य नेत्रे पाणिभ्यां शोकजं बाष्पमुत्सृजन् ।
कृपादीन्स तदा वीरान्सर्वानेव नराधिपः ॥ ९.६६.२१ ॥
கைகளால் கண்களைத் துடைத்து, துயரால் பிறந்த கண்ணீரைச் சிந்தியபடி, அந்த மன்னன் அப்போது கிருபர் முதலிய வீரர்கள் அனைவரையும் நோக்கினான்.
9.66.22
ईदृशो लोकधर्मोऽयं धात्रा निर्दिष्ट उच्यते ।
विनाशः सर्वभूतानां कालपर्यायकारितः ॥ ९.६६.२२ ॥
இது உலக தர்மம் என்று சொல்லப்படுகிறது; படைப்பவனால் நியமிக்கப்பட்டது. அனைத்து உயிரினங்களின் அழிவும் காலச் சுழற்சியால் நிகழ்கிறது.
9.66.23
सोऽयं मां समनुप्राप्तः प्रत्यक्षो भवतां हि यः ।
पृथिवीं पालयित्वाऽहमेतां निष्ठामुपागतः ॥ ९.६६.२३ ॥
நீங்கள் அனைவரும் காணும் வகையில் இந்நிலை எனக்கு வந்தது. பூமியைக் காத்த பின் நான் இந்த இறுதி நிலையை அடைந்துவிட்டேன்.
9.66.24
दिष्ट्या नाहं परावृत्तो युद्धे कस्यांचिदापदि ।
दिष्ट्याऽहं निहतः पापैश्चलेनैव विशेषतः ॥ ९.६६.२४ ॥
அதிர்ஷ்டவசமாக நான் போரில் எந்த ஆபத்திலும் பின்வாங்கவில்லை. அதிர்ஷ்டவசமாக நான் பாவிகளால், குறிப்பாக சலனால் கொல்லப்பட்டேன்.
9.66.25
उत्साहश्च कृतो नित्यं मया दिष्ट्या युयुत्सता ।
दिष्ट्या चास्मिन्हतो युद्धे निहतज्ञातिबान्धवः ॥ ९.६६.२५ ॥
போரில் போரிட விரும்பியபடி நான் எப்போதும் உற்சாகம் காட்டினேன். அதிர்ஷ்டவசமாக இந்தப் போரிலேயே, உறவினர்களும் சுற்றத்தினரும் கொல்லப்பட்ட நிலையில் நான் கொல்லப்பட்டேன்.
9.66.26
दिष्ट्या च वोऽहं पश्यामि मुक्तानस्माज्जनक्षयात् ।
स्वस्तियुक्तांश्च कल्याणांस्तन्मे प्रियमनुत्तमम् ॥ ९.६६.२६ ॥
அதிர்ஷ்டவசமாக இந்த மனிதர் அழிவிலிருந்து விடுபட்டு, நலமும் மங்கலமும் பெற்றவர்களாக உங்களைக் காண்கிறேன். அதுவே எனக்கு மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சி.
9.66.27
मा भवन्तोऽत्र तप्यन्तां सौहृदान्निधनेन मे ।
यदि वेदाः प्रमाणं वो जिता लोका मयाऽक्षयाः ॥ ९.६६.२७ ॥
இங்கே உங்கள் அன்பினால் என் மரணத்தைக் குறித்து நீங்கள் வருந்த வேண்டாம். வேதங்கள் உங்களுக்குப் பிரமாணமானால், நான் அழியாத உலகங்களை வென்றுவிட்டேன்.
9.66.28
जानमानः प्रभावं च कृष्णस्यामिततेजसः ।
तेन न च्यावितश्चाहं क्षत्रधर्मात्स्वनुष्ठितात् ॥ ९.६६.२८ ॥
அளவற்ற ஒளியுடைய கிருஷ்ணனின் ஆற்றலை அறிந்திருந்தும், அவரால் நான் நன்கு கடைப்பிடித்த க்ஷத்ரிய தர்மத்திலிருந்து விலக்கப்படவில்லை.
9.66.29
स मया समनुप्राप्तो नास्मि शोच्यः कथञ्चन ।
कृतं भवद्भिः सदृशमनुरूपमिवात्मनः।
यतितं विजये शक्त्या दैवं तु दुरतिक्रमम् ॥ ९.६६.२९ ॥
அந்த நிலையை நான் அடைந்துவிட்டேன்; நான் எந்த வகையிலும் துக்கத்திற்குரியவன் அல்ல. நீங்கள் உங்களுக்குத் தகுந்த, பொருத்தமான செயலைச் செய்தீர்கள்; வெற்றிக்காக சக்தியுடன் முயன்றீர்கள்; ஆனால் தெய்வம் கடக்க முடியாதது.
9.66.30
एतावदुक्त्वा वचनं बाष्पव्याकुललोचनः ।
तूष्णीबभूव राजेन्द्र रुजाऽसौ विह्वलो भृशम् ॥ ९.६६.३० ॥
அரசர்களின் தலைவரே, இவ்வளவு சொல்லிவிட்டு, கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடன் அவர் வேதனையால் மிகவும் தளர்ந்து மௌனமானான்.
9.66.31
तथा दृष्ट्वा तु राजानं बाष्पशोकसमन्वितम् ।
द्रौणिः क्रोधेन जज्वाल यथा वह्निर्जगत्क्षये ॥ ९.६६.३१ ॥
கண்ணீரும் துயரும் நிறைந்த அரசனைக் கண்ட துரோணரின் மகன் கோபத்தால் உலகழிவின் நெருப்பைப் போல எரிந்தான்.
9.66.32
स च क्रोधसमाविष्टः पाणौ पाणिं निपीड्य च ।
बाष्पविह्वलया वाचा राजानमिदमब्रवीत् ॥ ९.६६.३२ ॥
கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் கையைக் கையால் அழுத்தி, கண்ணீரால் தடுமாறிய குரலில் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
9.66.33
पिता मे निहतः क्षुद्रैः सुनृशंसेन कर्मणा ।
न तथा तेन तप्यामि तथा राजंस्त्वयाऽद्य वै ॥ ९.६६.३३ ॥
என் தந்தை கீழ்மக்களால் மிகக் கொடூரமான செயலால் கொல்லப்பட்டார்; அதனால் நான் அவ்வளவு வருந்தவில்லை, அரசே, இன்று உன்னாலேயே வருந்துகிறேன்.
9.66.34
शृणु चेदं वचो मह्यं सत्येन वदतः प्रभो ।
इष्टापूर्तेन दानेन धर्मेण सुकृतेन च ॥ ९.६६.३४ ॥
ஐயனே, உண்மையாகப் பேசும் என் இந்த வார்த்தையைக் கேள் — யாகம், பொதுநலத் தருமம், தானம், அறம் மற்றும் நற்செயல்களின் மீது ஆணையிட்டு.
9.66.35
अद्याहं सर्वपाञ्चालान्वासुदेवस्य पश्यतः ।
अद्य रात्रौ महाराज निहनिष्यामि पाण्डवान् ॥ ९.६६.३५ ॥
இன்று வாசுதேவன் பார்த்திருக்கையில் நான் பாஞ்சாலர் அனைவரையும் கொல்வேன்; இன்று இரவு, மகாராஜனே, நான் பாண்டவர்களைக் கொல்வேன்.
9.66.36
अनुज्ञां तु महाराज भवान्मे दातुमर्हति ॥ ९.६६.३६ ॥
மஹாராஜே, நீங்கள் எனக்கு அனுமதி அளிக்கத் தகுந்தவர்.
9.66.37
तच्छ्रुत्वा वचनं द्रौणेर्धृतराष्ट्र तवात्मजः ।
मनसः प्रीतिजननं कृपं वचनमब्रवीत्।
आचार्य शीघ्रं कलशं जलपूर्णं समानय ॥ ९.६६.३७ ॥
திருதராஷ்டிரரே, துரோணரின் மகனின் அந்த வார்த்தையைக் கேட்டு, உங்கள் மகன் மனதை மகிழ்விக்கும் சொற்களை கிருபரிடம் சொன்னான்: 'ஆசாரியரே, நீர் நிரம்பிய கலசத்தை விரைவில் கொண்டு வாரும்.'
9.66.38
स तद्वचनमाज्ञाय राज्ञो ब्राह्मणसत्तमः ।
कलशं पूर्णमादाय राज्ञोऽन्तिकमुपागमत् ॥ ९.६६.३८ ॥
அரசனின் அந்த ஆணையைப் புரிந்துகொண்டு, அந்தச் சிறந்த பிராமணர் நிரம்பிய கலசத்தை எடுத்துக்கொண்டு அரசனிடம் வந்தார்.
9.66.39
तमब्रवीन्महाराज पुत्रस्तव विशाम्पते ।
ममाज्ञया द्विजश्रेष्ठ द्रोणपुत्रोऽभिषिच्यताम्।
सैनापत्येन भद्रं ते मम चेदिच्छसि प्रियम् ॥ ९.६६.३९ ॥
அதனிடம் உங்கள் மகன் சொன்னான்: 'மஹாராஜே, மக்களின் தலைவரே, இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, என் ஆணைப்படி துரோணரின் மகனை சேனாபதியாக அபிஷேகம் செய்யுங்கள். உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், நீங்கள் எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய விரும்பினால்.'
9.66.40
राज्ञो नियोगाद्योद्वव्यं ब्राह्मणेन विशेषतः ।
वर्तता क्षत्रधर्मेण ह्येवं धर्मविदो विदुः ॥ ९.६६.४० ॥
அரசனின் ஆணையின்படி, குறிப்பாக பிராமணன் க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து போரிட வேண்டும்; இவ்வாறு தர்மம் அறிந்தோர் அறிவர்.
9.66.41
राज्ञस्तु वचनं श्रुत्वा कृपः शारद्वतस्ततः ।
द्रौणिं राज्ञो नियोगेन सैनापत्येऽभ्यषेचयत् ॥ ९.६६.४१ ॥
அரசனின் சொற்களைக் கேட்ட சாரத்வதர் கிருபர், அரசனின் ஆணையின்படி துரோணரின் மகனை சேனாபதி பதவியில் அபிஷேகம் செய்தார்.
9.66.42
सोऽभिषिक्तो महाराज परिष्वज्य नृपोत्तमम् ।
प्रययौ सिंहनादेन दिशः सर्वा विनादयन् ॥ ९.६६.४२ ॥
மகாராஜா, அபிஷேகம் பெற்ற அவன் சிறந்த அரசனை அணைத்துக்கொண்டு, சிங்க முழக்கத்தால் எல்லாத் திசைகளையும் அதிரச் செய்தபடி புறப்பட்டான்.
9.66.43
दुर्योधनोऽपि राजेन्द्र शोणितेन परिप्लुतः ।
तां निशां प्रतिपेदेऽथ सर्वभूतभयावहाम् ॥ ९.६६.४३ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவனே, துரியோதனனும் இரத்தத்தில் குளித்தவனாக, எல்லா உயிர்களுக்கும் அச்சம் தரும் அந்த இரவில் நுழைந்தான்.
9.66.44
अपक्रम्य तु ते तूर्णं तस्मादायोधनान्नृप ।
शोकसंविग्नमनसश्चिन्तामापेदिरे भृशम् ॥ ९.६६.४४ ॥
அரசே, அவர்கள் விரைவாக அந்தப் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கி, துயரால் கலங்கிய மனத்துடன் மிகுந்த கவலையில் ஆழ்ந்தனர்.