رامايانا فالميكي · السارغا 1.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.46.1
हतेषु तेषु पुत्रेषु दितिः परमदुःखिता।
मारीचं कश्यपं नाम भर्तारमिदमब्रवीत् ॥ १.४६.१ ॥
ولما قُتل أولئك الأبناء، قالت ديتي، وقد اعتراها حزن شديد، لزوجها ماريتشا كشياپا هذا القول.
1.46.2
हतपुत्रास्मि भगवंस्तव पुत्रौर्महाबलैः।
शक्रहन्तारमिच्छामि पुत्रं दीर्घतपोर्जितम् ॥ १.४६.२ ॥
أيها الجليل، لقد قُتل أبنائي على يد أبنائك الأشداء. إنني أريد ابنًا نالته بالتقشف الطويل، يقتل شكرا (إندرا).
1.46.3
साहं तपश्चरिष्यामि गर्भं मे दातुमर्हसि।
ईश्वरं शक्रहन्तारं त्वमनुज्ञातुमर्हसि ॥ १.४६.३ ॥
سأمارس التقشف؛ وعليك أن تهبني الحمل. وعليك أن تأذن لي من أجل ابنٍ قادرٍ على قتل إندرا.
1.46.4
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा मारीचः कश्यपस्तदा।
प्रत्युवाच महातेजा दितिं परमदुःखिताम् ॥ १.४६.४ ॥
فلما سمع ماريتشا كشياپا، عظيم البهاء، كلامها، أجاب ديتي التي اعتراها حزن شديد.
1.46.5
एवं भवतु भद्रं ते शुचिर्भव तपोधने।
जनयिष्यसि पुत्रं त्वं शक्रहन्तारमाहवे ॥ १.४६.५ ॥
ليكن ذلك، ولتنلك البركة. كوني طاهرة يا كنز التقشف؛ ستلدين ابنًا يقتل إندرا في المعركة.
1.46.6
पूर्णे वर्षसहस्रे तु शुचिर्यदि भविष्यसि।
पुत्रं त्रैलोक्यहन्तारं मत्तस्त्वं जनयिष्यसि ॥ १.४६.६ ॥
متى تمّت ألف سنة، إن بقيتِ طاهرة، ستلدين مني ابنًا يقتل أعداء العوالم الثلاثة.
1.46.7
एवमुक्त्वा महातेजाः पाणिना सम्ममार्ज ताम्।
तामालभ्य ततः स्वस्ति इत्युक्त्वा तपसे ययौ ॥ १.४६.७ ॥
قال ذلك، ومسّها بيده ذلك الحكيم عظيم البهاء، ثم قال «سواستي» ومضى إلى تقشفه.
1.46.8
गते तस्मिन् नरश्रेष्ठ दितिः परमहर्षिता।
कुशप्लवं समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम् ॥ १.४६.८ ॥
يا أفضل الرجال، لما ذهب، بلغت ديتي، مبتهجةً غاية الابتهاج، شاطئ عشب الكوشا، وأدت تقشفًا شديد القسوة.
1.46.9
तपस्तस्यां हि कुर्वत्यां परिचर्यां चकार ह।
सहस्राक्षो नरश्रेष्ठ परया गुणसम्पदा ॥ १.४६.९ ॥
يا أفضل الرجال، بينما كانت تؤدي التقشف، خدمها سهسراكشا (إندرا) حقًا بثروة فضائل عليا.
1.46.10
अग्निं कुशान् काष्ठमपः फलं मूलं तथैव च।
न्यवेदयत् सहस्राक्षो यच्चान्यदपि कांक्षितम् ॥ १.४६.१० ॥
قدّم لها سهسراكشا النار وعشب الكوشا والحطب والماء والثمار والجذور، وكل ما اشتهته.
1.46.11
गात्रसंवाहनैश्चैव श्रमापनयनैस्तथा।
शक्रः सर्वेषु कालेषु दितिं परिचचार ह ॥ १.४६.११ ॥
خدم شakra ديتي في كل الأوقات بتدليك أطرافها وإزالة إعيائها.
1.46.12
पूर्णे वर्षसहस्रे सा दशोने रघुनन्दन।
दितिः परमसंहृष्टा सहस्राक्षमथाब्रवीत् ॥ १.४६.१२ ॥
يا بهجة الراغو، لما اكتمل ألف عام إلا عشرة، تكلمت ديتي، مبتهجةً غاية الابتهاج، مع سهسراكشا.
1.46.13
तपश्चरन्त्या वर्षाणि दश वीर्यवतां वर।
अवशिष्टानि भद्रं ते भ्रातरं द्रक्ष्यसे ततः ॥ १.४६.१३ ॥
يا أفضل الأقوياء، ليكن لك الخير؛ وحين تنقضي بقية السنوات العشر من التقشف، ترى أخاك.
1.46.14
यमहं त्वत्कृते पुत्र तमाधास्ये जयोत्सुकम्।
त्रैलोक्यविजयं पुत्र सह भोक्ष्यसि विज्वर ॥ १.४६.१४ ॥
من أجلك يا بني سأقيم ذلك الذي يتوق إلى النصر؛ يا بني، ستتمتع به مع فتح العوالم الثلاثة خالياً من الهم.
1.46.15
याचितेन सुरश्रेष्ठ पित्रा तव महात्मना।
वरो वर्षसहस्रान्ते मम दत्तः सुतं प्रति ॥ १.४६.१५ ॥
يا أفضل الآلهة، إن أباك العظيم، بعد أن التمسته، منحني وراً بشأن ابن عند نهاية ألف سنة.
1.46.16
इत्युक्त्वा च दितिस्तत्र प्राप्ते मध्यं दिनेश्वरे।
निद्रयापहृता देवी पादौ कृत्वाथ शीर्षतः ॥ १.४६.१६ ॥
وبعد أن قالت هذا، لما بلغت الشمس منتصف النهار، استولى النعاس على الإلهة ديتي، فاضطجعت هناك واضعة قدميها عند رأسها.
1.46.17
दृष्ट्वा तामशुचिं शक्रः पादयोः कृतमूर्धजाम्।
शिरःस्थाने कृतौ पादौ जहास च मुमोद च ॥ १.४६.१७ ॥
فلما رآها نجسة، وشعرها منبسط عند قدميها وقدماها في موضع الرأس، ضحك إندرا وفرح.
1.46.18
तस्याः शरीरविवरं प्रविवेश पुरंदरः।
गर्भं च सप्तधा राम चिच्छेद परमात्मवान् ॥ १.४६.१८ ॥
يا راما، دخل بورندرا إندرا، مدمّر الحصون، إلى فتحة جسدها، وقطع ذلك الرفيع النفس الجنين سبعة أجزاء.
1.46.19
भिद्यमानस्ततो गर्भो वज्रेण शतपर्वणा।
रुरोद सुस्वरं राम ततो दितिरबुध्यत ॥ १.४६.१९ ॥
يا راما، بينما كان الجنين يُشق بالصاعقة ذات المائة مفصل، بكى بصوت عالٍ؛ عندها استيقظت ديتي.
1.46.20
मा रुदो मा रुदश्चेति गर्भं शक्रोऽभ्यभाषत।
बिभेद च महातेजा रुदन्तमपि वासवः ॥ १.४६.२० ॥
«لا تبكِ، لا تبكِ»، هكذا خاطب شكرا الجنين؛ ومع ذلك شقّه فاسافا، العظيم الإشراق، وهو يبكي.
1.46.21
न हन्तव्यं न हन्तव्यमित्येव दितिरब्रवीत्।
निष्पपात ततः शक्रो मातुर्वचनगौरवात् ॥ १.४६.२१ ॥
«لا يجب أن يُقتل، لا يجب أن يُقتل»، هكذا قالت ديتي؛ فخرج شكرا إجلالاً لقول أمه.
1.46.22
प्राञ्जलिर्वज्रसहितो दितिं शक्रोऽभ्यभाषत।
अशुचिर्देवि सुप्तासि पादयोः कृतमूर्धजा ॥ १.४६.२२ ॥
وقد جمع كفيه وبيده الصاعقة، خاطب شكرا ديتي قائلاً: «أيتها الإلهة، أنتِ نائمة في حال النجاسة، وشعركِ منتشر عند قدميكِ.»
1.46.23
तदन्तरमहं लब्ध्वा शक्रहन्तारमाहवे।
अभिन्दं सप्तधा देवि तन्मे त्वं क्षन्तुमर्हसि ॥ १.४६.२३ ॥
«أيتها الإلهة، لما وجدتُ تلك الفرصة شققتُ إلى سبعة أجزاء ذاك الذي كان سيقتل شكرا في المعركة؛ فاغفري لي ذلك.»